Abraham - Het offer Isaak

Spreker

D. van Wijck

Date
May 19, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen lieve broeders en zusters. Het is goed om weer in uw midden te zijn vanochtend. Ik heb nog één voorwerp meegenomen vanochtend en dat heeft alles te maken met waar ik het vanochtend met u over wil hebben.

Een shofar, ik hoor hem al. Een belangrijk voorwerp in het jodendom vandaag de dag en ook een voorwerp wat we in de Bijbel tegenkomen. De shofar, de ramshoorn, die komen we op meerdere plekken in de Bijbel tegen. Vaak wordt het vertaald bij ons met bazuin.

Nou, meestal gaat het woord bazuin over de shofar, de ramshoorn. Er is één belangrijk feest waar hij een hele centrale plek in neemt en dat is het feest van de bazuinen, vlak na Rosh Hashanah, het Joods nieuwjaar.

Dan wordt er op de bazuin geblazen, en u kunt zich voorstellen dat als er op geblazen wordt, dat je daar wakker van geschurd wordt. En dat is precies het bedoeling met het Joodse nieuwjaar. Hij wordt gebruikt voor de strijd natuurlijk, als oproep tot de strijd.

Maar ook om mensen wakker te schudden. En dat is de bedoeling met het Joods nieuwjaar. Om mensen wakker te schudden als een oproep tot berauw en bekering. Op dat feest volgen namelijk de tien ontzagwekkende dagen.

En volgens de Joodse traditie, en ik zeg met nadruk de traditie, want dat is niet bijbels, maar volgens de traditie wordt in die tien dagen bepaald of in het boek van het leven of in het boek van de dood staat ingeschreven.

En na die tien dagen komt Yom Kippur, de grote verzoendag, waarom ze die bekering doen. Nou met Rosh Hashanah wordt Genesis 22 gelezen.

En het opvallende is dat daar inderdaad die ramshoorn in voorkomt. En ik wil het vanochtend ook met u gaan lezen. Genesis 22, wat ook wel bekend staat als het offer van Isaac.

Niet helemaal terecht, want uiteindelijk werd hij niet geofferd. Maar het binden van Isaac wordt op die dag gelezen. Genesis 22, vanaf vers 1 wil ik met u lezen.

En ik lees uit de Herzienestatenvertaling. Dan lezen we, en het gebeurde na deze dingen, dat God Abraham op de proef stelde.

Hij zei tegen hem, Abraham, hij zei, zie, hier ben ik. Hij zei, neem toch uw zoon, uw enige, die u lief hebt. Isaac.

Ga naar het land Moria en offer hem daar als brandoffer op een van de bergen die ik u noemen zal. Toen stond Abraham smorgens vroeg op, zadelde zijn ezel, nam twee van zijn knechten met zich mee en Isaac zijn zoon.

Hij kloofde hout voor het brandoffer, stond op en ging naar de plaats die God hem genoemd had. En op de derde dag sloeg Abraham zijn ogen op en hij zag die plaats in de verte.

Abraham zei tegen zijn knechten, blijven jullie hier met de ezel, dan zullen ik en de jongen daarheen gaan. Als wij ons neergebogen hebben, zullen wij bij jullie terugkeren. Daarop nam Abraham het hout voor het brandoffer en legde dat op zijn zoon Isaac.

Hij zelf nam het vuur en het mes in zijn hand. Zo gingen zij beiden samen. Toen sprak Isaac tot zijn vader Abraham en zei, mijn vader.

Hij zei, zie hier ben ik mijn zoon. Hij zei, zie hier is het vuur en het hout, maar waar is het lam voor het brandoffer? Abraham zei, God zal zichzelf voorzien van het lam voor het brandoffer mijn zoon.

En zo gingen zij beiden samen. En ze kwamen op de plaats die God hem genoemd had. Abraham bouwde daar het altaar, schikte het hout erop, bond zijn zoon Isaac en legde hem op het altaar bovenop het hout.

Toen strekte Abraham zijn hand uit en nam het mes om zijn zoon te slachten. Maar de engel van de heren riep tot hem vanuit de hemel en zei, Abraham, Abraham. Hij zei, zie hier ben ik.

Toen zei hij, steek uw hand niet uit naar die jongen en doe hem niets. Want nu weet ik dat u God vrezend bent en uw zoon, uw enige, mij niet onthouden hebt.

Toen sloeg Abraham zijn ogen op en keek om. En zie, achter hem zat een ram met zijn horens, daar is de ramshoorn, verstrikt in het struikgewas.

Abraham ging erheen, nam die ram en offerde hem als brandoffer in de plaats van zijn zoon. En Abraham gaf die plaats de naam, de heren zal erin voorzien.

Daarom wordt heden ten dagen gezegd, op de berg van de heren zal erin voorzien worden. Daarna riep de engel van de heren tot Abraham voor de tweede keer vanuit de hemel.

Hij zei, ik zweer bij mijzelf, spreekt de heren, omdat u dit gedaan hebt en mij uw zoon, uw enige, niet onthouden hebt. Zal ik u zeker rijk zegen en uw nageslacht zeer talrijk maken als de sterren aan de hemel en als het zand dat aan de oever van de zee is.

Uw nageslacht zal de poort van zijn vijanden in bezit hebben. En in uw nageslacht zullen alle volken van de aarde gezegend worden, omdat u mijn stem gehoorzaam geweest bent.

Daarna keerde Abraham terug naar zijn knechten. Zij stonden op en gingen samen naar Berseba. En Abraham bleef in Berseba wonen. Wie het leven van Abraham bestudeert, ontdekt dat deze geschiedenis eigenlijk de climax is van het leven van Abraham.

Als je zo zijn leven langsgaat, dan ontdek je namelijk een enorme opbouw in zijn geloof. Dat begint in Genesis 12, als God door Abraham geroepen wordt uit het land waar hij woont, om naar het door God beloofde land te gaan.

En daarin zien we Abrahams gehoorzaamheid. Abraham gehoorzaamt Gods opdracht om alles achter te laten, zijn huis en zijn familie. Dan komen we bij Genesis 15.

Dan zien we God opnieuw met Abraham in gesprek. En daar zegt de Bijbel dat het geloof van Abraham hem wordt gerekend tot gerechtigheid.

Met andere woorden, Abraham was niet vanuit zichzelf rechtvaardig door zijn eigen daden, omdat hij het zo goed deed. Maar Abraham vertrouwde op Gods belofte over dat wat er ging komen.

En dat vertrouwen van Abraham, dat wilde God inwisselen voor de gerechtigheid die de Heer Jezus laten zou brengen. Wij kijken terug naar Gogota en vertrouwen op wat de Heer Jezus heeft gedaan en dat wordt ons tot gerechtigheid gerekend.

En Abraham vertrouwde op Gods belofte over dat wat ging komen. En net zo goed gerekende God hem dat tot gerechtigheid. En dan Genesis 17.

Dan roept God Abraham op om voor zijn aangezicht te wandelen en oprecht te zijn. Dat zou je ook kunnen vertalen met volkomen. God vraagt Abraham om zich volkomen geheel en al aan hem toe te wijden.

En in Abrahams reactie zien we dat hij dat doet. Hij werpt zich met zijn gezicht te aarde om ook fysiek zijn volkomen onderwerping aan God te laten zien. En dan komen we bij Genesis 22, wat we net gelezen hebben.

En dan zien we die gehoorzaamheid, dat geloof en die volkomen toewijding, alle drie op hun hoogtepunt komen. Abraham wil niet langer zijn familie veiligstellen.

Zoals hij dat zo vaak eerder in zijn leven deed. Toen hij Sarah zijn zus noemde. Maar in ditzelfde gedeelte, als we diezelfde gedeeltes nagaan, dan zien we ook dat Genesis 22 als het ware een anticlimax is.

Want in Genesis 12 wordt aan Abraham verteld door God dat hij via zijn nageslacht een zegen zal zijn. In Genesis 15 wordt die belofte van dat nageslacht bevestigd in een verbond.

In Genesis 17 wordt dat verbond uitgewerkt en zelfs specifiek gemaakt dat dat nageslacht van Abraham via Sarah zal komen en niet via Abrahams eigen keuzes voor een vrouw.

En dan hier, in Genesis 22 is na zoveel jaren wachten, eindelijk dat beloofde nageslacht gekomen.

En dan vraagt God om hem, dat nageslacht Isaac, te doden. Een anticlimax. Ergens lijkt het wel op de geschiedenis van de Heer Jezus als de komende Messias voor Israël.

Telkens dat hele Oude Testament door, bijna vanaf de schepping af in Genesis, vinden we de eerste beloftes van de Messias al bij Adam en Eva. Telkens is die beloftenaar van die komende Messias geweest.

Het nageslacht met een hoofdletter. De Zoon. Honderden jaren lang heeft het volk die beloftes ontvangen. En dan komt hij eindelijk na zoveel honderden jaren.

En dan moet hij gedood worden. Het zijn deze twee lijnen die ik vanochtend met u wil behandelen. Aan de ene kant de climax van het geloof van Abraham wat we hier zien.

En wat wij daarvan kunnen leren. Maar ook hoe dezezelfde geschiedenis zicht geeft op de vervulling van dat geloof van Abraham. Want deze geschiedenis is in de Bijbel misschien wel het meest letterlijke voorbeeld voor de komst van de Heer Jezus.

Van het lijden van de Heer Jezus. Dat kunnen we in deze geschiedenis al als een voorafschaduwing terugzien. Laten we beginnen bij dat geloof van Abraham. Dat geloof bij Abraham dat begint met zijn grondhouding.

In deze geschiedenis spreken zowel God zelf, Isaac en de engel des heren tot hem. En telkens is zijn antwoord het begin is hetzelfde.

Namelijk in het Hebraeus, Hineni. Zie, hier ben ik. Niet in de zin, zie hier ben ik van kijk mij eens wie ik ben. Nee, Hineni in de zin van ik ben beschikbaar.

Datzelfde woord zien we veel vaker in het Oude Testament terug. Bijvoorbeeld wanneer de profeet Jezaja wordt geroepen, antwoordt hij God, Hineni, zie hier ben ik, zend mij.

Ik ben beschikbaar voor wat u vraagt van mij om te doen. En dat Hineni, dat zou eigenlijk ook onze grondhouding moeten zijn als gelovigen.

Totale afhankelijkheid van God en beschikbaar zijn voor hem. Als hij iets van ons vraagt om te doen. Hier ben ik hier. Wat wilt u dat ik doen zal?

Nou, Abraham was beschikbaar. En Abraham was beschikbaar terwijl hij nog niet eens wist wat God vlak daarna van hem zou gaan vragen.

Want God vraagt niet zomaar wat. God vraagt, neem toch uw zoon, uw enige, die u lief hebt. Isaac.

Ga naar het land Moria en offer hem daar als brandoffer op een van de bergen die ik u noemen zal. Als je die zin eens overdenkt, dan moet elk van die woorden in deze zin voor Abraham als een dreun zijn aangekomen.

Bij uw zoon, uw enige, die u lief hebt. Isaac. Bij uw zoon kon Abraham misschien nog eventjes aan Ismaël denken.

Maar gelijk komt er achteraan uw enige. Biologisch gezien was Isaac natuurlijk helemaal niet Abrahams enige zoon. Ismaël was het tenslotte ook.

Maar als we kijken naar Gods belofte, kijken hoe God naar de situatie kijkt, dan is Isaac de enige zoon. Het betekent namelijk de enige in zijn soort.

Isaac was de enige zoon die al jarenlang beloofd was. Die u lief heeft. Abraham is Isaac lief gaan hebben.

En dat kunnen we ons voorstellen zoals een vader zijn zoon lief heeft. Maar bij Abraham was het nog anders. Want Abraham had ook nog eens zoveel jaren op hem moeten wachten. Terwijl hij zelf en Sarai onvruchtbaar waren, had God toch hen die zoon gegeven.

Het is overigens de eerste keer dat het woord liefde in de Bijbel voorkomt. En het laat ons gelijk te zien welke liefde de grootste is in de Bijbel.

Namelijk de liefde van de vader tot de zoon. En dan heb ik het niet over Abraham en Isaac, maar over de vader en de zoon. De eerste keer dat de liefde voorkomt, waar de oorsprong van de liefde is bij God zelf.

En dan Isaac. Isaac die zijn vader weer deed lachen op zijn hoogouderdom. Want dat is wat zijn naam betekent. Lachen.

Ik denk dat Abraham voor zijn gevoel Isaac wel honderd keer geofferd heeft. In onze vertalingen staat dat er niet als we het zo lezen. Maar in de grondtekst staat hier heel vaak het woordje en in deze geschiedenis.

Voor elke zin. En het is goed dat de vertalers dat niet hebben meegenomen. Want voor ons zou het dat onleesbaar maken, de tekst. We zouden daar namelijk zoiets lezen als dit.

En Abraham stond smorgens vroeg op. En zadelde zijn ezel. En nam twee van zijn knechten met zich mee. En Isaac zijn zoon. En hij kloofde hout voor het brandoffer.

En stond op. En ging naar de plaats. En op de derde dag. Etcetera. Het is haast alsof dat woordje en elke stap benadrukt die Abraham neemt daar op zijn reis met Isaac naar Moria.

Nu zadel ik mijn ezel op om op weg te gaan om mijn zoon te offeren. Nu verzamel ik hout om mijn zoon te offeren.

Nu klim ik de berg op om. Bij Abraham moet het elke stap door zijn hoofd gegaan zijn wat het doel van hun reis was. Want een leidensweg moet dat voor hem geweest zijn.

Maar dan komen we bij vers 5. En dan zegt Abraham iets opvallends. Daar slezen we. Blijven jullie hier met de ezel?

Dan zullen ik en de jongen daarheen gaan. Als wij ons neergebogen hebben, zullen wij bij jullie terugkeren. Zullen wij bij jullie terugkeren?

Abraham was toch op weg om Isaac te gaan offeren? Hij zou toch alleen moeten terugkeren? Probeerde Abraham nou te ontkennen wat er zou gaan gebeuren daar op de berg?

Nee, ik geloof dat deze uitspraak van Abraham juist de mate van zijn geloof aantoont. God had hem namelijk verteld dat hij naar Moria moest gaan. En Moria betekent de Heere zal voorzien.

En Abraham vertrouwde daarop op die belofte. En dat zien we ook terug in het Nieuwe Testament. Als we in het Nieuwe Testament zo'n aantal teksten over Abraham lezen, bijvoorbeeld Romeinen 4 vers 17, ik zal het citeren, dan lezen we dat Abraham heeft geloofd in God die de doden levend maakt en de dingen die niet zijn roept alsof zij zijn.

Met andere woorden, Abraham geloofde in God als de schepper. En niet alleen als de schepper die daar aan het begin van de tijd de wereld heeft gemaakt, maar ook de schepper die vandaag de dingen nog weer tot leven kan roepen.

Hebreeën 11 vers 18 en 19 legt het zelf zo uit. Daar lezen we, Met andere woorden, als we deze teksten lezen, dan zien we het geheim van Abrahams geloof.

Het geheim van zijn geloof was het geloof in de opstanding. Met andere woorden, als Abraham zegt, wij keren bij jullie terug, dan was hij zeker van plan Isaac echt te doden.

Maar hij vertrouwde op God die de dingen die niet zijn roept alsof ze zijn en die de doden levend maakt. Hij geloofde dat hij Isaac ook weer kon terug ontvangen uit de dood.

En Hebraïë zegt dat het als het ware ook zo gebeurd is. Isaac kwam als het ware terug uit de dood toen hij terugkeerde.

Want Abraham had Isaac eigenlijk al als het ware gedood met elke stap die hij richting de berg Moria zette. Isaac was letterlijk ten dode opgeschreven toen zij vertrokken.

Abrams bereidheid om Isaac te doden was voor God genoeg om het te rekenen alsof het ook zo gebeurd was.

Er staat ook nergens in deze geschiedenis in Genesis 22 dat Isaac terugkeerde. Natuurlijk is hij teruggekeerd met zijn vader. Maar het staat er niet. Alleen van Abraham staat er dat hij terugkeerde.

Met andere geboorden, Gods woord rekent het ook zo alsof Isaac daar gestorven is. Abraham is teruggekeerd. Wat heel opvallend is, is dat deze hele geschiedenis daar op de berg, dat dat gebeurt op de derde dag.

En de derde dag is in de Bijbel altijd de dag van de terugkeer. De dag van het nieuwe leven. Ik noem zo een aantal voorbeelden. De derde scheppingsdag, waarop aarde tevoorschijn komt uit water en groen opkomt uit de aarde.

Exodus 19, waar God aankondigt dat hij op de derde dag op de Sinaï zal neerdalen. Twee koningen 20, waar Hiskia's dodelijke ziekte na drie dagen wordt weggenomen.

En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Maar het grootste en het meest ultieme voorbeeld is natuurlijk de derde dag. De dag van de opstanding van de Heer Jezus.

Misschien denkt u wel, als we dit zo op een rijtje zetten, dat het voor Abraham dus eigenlijk geen offer was om te doen.

Want hij geloofde dat hij hem zou terugontvangen. Als hij dat absoluut wist, was het dan wel een offer. Maar daar is niets van waar. Bedenkt u maar eens, ga maar eens bij uzelf te raden.

Wie van ons zou zijn mes opheffen naar zijn kind, ongeacht wat hem beloofd werd, wat erna zou gaan gebeuren. Abrams geloofsvertrouwen was zo groot, dat hij zelfs dat durfde te doen.

Zo zeker was Abraham van de opstanding die erop zou volgen. Het toont de mate van zijn geloof. En die reis mag dan een lange lijdensweg geweest zijn, die reis naar Borea.

Maar Abraham had zijn vertrouwen gesteld in de opstanding. En daarmee zijn voorbeeld voor ons. Zo mag ons geloof vandaag de dag ook zijn. Vandaag de dag hebben we te maken met lijden.

Vandaag de dag geeft God ons soms moeilijke opdrachten. Vandaag de dag moeten we offers brengen. En ik hoef de voorbeelden niet te geven, want u kent het lijden ongetwijfeld elk van u in uw eigen leven.

Ieder op zijn eigen manier. Maar we hebben de belofte vanuit Gods woord dat we mogen uitkijken naar de opstanding die nog gaat komen.

Vandaag de dag als we de Heer Jezus zijn offer hebben aangenomen, dan zijn we geestelijk gezien al met hem gestorven. En geestelijk gezien al opgestaan. Dan mogen we nu geestelijk gezien al in een nieuw leven wandelen.

Maar straks bij de dag van de opstanding, als de Heer Jezus terugkomt, dan wordt die opstanding ook fysiek. Dan is het niet alleen meer geestelijk. Dan zal ook ons aardse lichaam met alle pijn en moeite en lijden, zullen daarvan verlost worden.

Het is precies diezelfde lijn die we bij de Heer Jezus zelf zien. Het lijden van u accepteren, omdat er straks een heerlijkheid komt. Hebreeuw 12 schrijft over de Heer Jezus.

Hij heeft om de vreugde die hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht. En daarmee zijn we aangekomen bij het beeld van de Heer Jezus zelf, wat we in deze geschiedenis zien.

En om dat beeld van de Heer Jezus zelf in deze geschiedenis goed te schetsen, wil ik u eigenlijk even meenemen naar wat er tussen Abraham en de Heer Jezus op deze berg Moria gebeurd is.

Het is namelijk niet de enige keer dat we hem in de Bijbel tegenkomen. De volgende keer na Abraham is in het leven van David. 1 Kronieke 21 beschrijft hoe koning David het volk wil gaan tellen.

God had ooit gezegd in de wet dat het volk niet geteld mocht worden. En als dat wel werd gedaan, dan moest er voor iedereen een prijs betaald worden. Ik geloof dat God daarmee wilde zorgen dat koningen niet op hun eigen kracht, op hun eigen leger gingen vertrouwen, of op hun eigen belastinginkomsten, het geld wat ze zouden ermee verdienen met het volk, maar dat ze hun vertrouwen op God zelf zouden stellen.

Maar David gaat toch het volk tellen, zonder die losprijs te betalen. En God komt dan met een oordeel. De engel des heren gaat rond met het zwaard.

David mocht uit drie straffen kiezen, en hij kiest voor de straf om te vallen in de handen van de levende God, in plaats van in de handen van mensen. De engel gaat rond met het zwaard, er pest komt in het land.

Maar dan lezen we dat God berauw krijgt, en zegt tot de engel, het is genoeg, trek uw hand terug. Voor de tweede keer in de geschiedenis wordt gezegd dat de hand moet worden teruggetrokken.

David koopt de grond waar de engel is gestopt, zodat hier later de tempel gebouwd kan worden. En op welke plek is dat? Op de berg Moria, als we daar een aantal teksten met elkaar vergelijken.

Het wordt in de geschiedenis van David de dorstvloer van Ornan, of van Arauna, genoemd. En David bouwt daar op die plek een altaar, en hij zegt in 1 Kronieke 22, dit is het brandofferaltaar voor Israël.

Opnieuw wordt daar op de berg Moria dat altaar aangemerkt als het brandofferaltaar voor het nageslacht van Abram. In Genesis 22 was dat het enkelvoud, Isaac, en hier bij David is het het brandofferaltaar voor Israël.

Het hele nageslacht van Abram wat uit hem is voortgekomen. En net zoals Isaac toen niet geofferd hoefde te worden, hoeft ook hier het volk niet geheel geofferd te worden.

Ook hier is er voor het volk een plaatsvervangend offer. Sterker nog, op diezelfde plek bouwt David zo'n Salomo later de tempel. En jarenlang wordt er op die plek offers gebracht als plaatsvervangend offer voor Israël.

Met andere woorden zou je kunnen zeggen dat offer van Abram, die ram die hij daar geofferd heeft, staat eigenlijk aan het begin van een lange rij van offers op diezelfde plek, op de berg Moria.

Een lijn die doorloopt totdat het ultieme offer kwam, wat alle andere offers teboven ging. Het ultieme offer, waar al die andere offers die daarvoor kwamen alleen maar voorafschaduwingen van waren.

Het offer van de Heer Jezus zelf op Gogota. En de profeet Jezaja, die geeft ons al een prachtig uitzicht op dat offer.

Jezaja 53, een gedeelte wat wij ook heel veel met Joodse mensen lezen op straat. Een van de meest letterlijke profetieën over de Heer Jezus uit het Oude Testament.

Zelfs zo letterlijk dat als ik niet vertel op straat waar ik uit lees, dat ze soms boos worden, dat ze denken dat ik uit het Nieuwe Testament aan het lezen ben. Dat laat zien welke kracht dat hoofdstuk uit Jezaja heeft.

Jezaja 53, vers 7 lezen we. Toen betaling geëist werd, werd hij verdrukt, maar hij deed zijn mond niet open.

Als een lam werd hij ter slachting geleid, als een schaap dat stom is voor zijn scheerders. Zo deed hij zijn mond niet open. Hij is uit de angst en uit het gericht weggenomen.

En wie zal zijn leeftijd uitspreken? Want hij is afgesneden uit het land van de levende. En dan komt het, Om de overtreding van mijn volk is de plaag op hem geweest.

Het ultieme plaatsvervangende offer voor Israël. Om de overtreding van mijn volk is de plaag op hem geweest. En wij mogen weten dat dit beloofde lam, wat Jezaja had aangekondigd, dat dit beloofde lam is gekomen.

Net zoals Abram een ram te zien krijgt, die hij in plaats van zijn zoon mag offeren, roept Johannes de Doper later, zie het lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt.

En ze zijn er nog veel meer parallellen te trekken, tussen Genesis 22 en het leven van de Heer Jezus. God zei tegen Abram, Neem toch uw zoon, uw enige die u lief hebt.

En hij zegt over de Heer Jezus in Matthäus 17, Dit is mijn geliefde zoon, in wie ik mijn welbehagen heb. Luister naar hem.

En net zoals Isaac zelf het hout droeg naar de plaats waar hij geofferd zou worden, zo heeft de Heer Jezus ook zelf zijn eigen kruishout gedragen.

Overigens lag Gogota niet ver van Moria, de exacte plaats is onzeker, maar het is zeer waarschijnlijk dat Gogota een uitloper was van de berg Moria.

Van Abram en Isaac lezen we zo geweldig, zo gingen ze beide samen. Het geeft aan hoe Abram en Isaac hier samen in optrokken.

De Heer Jezus zegt in Johannes 14, vers 10, Gelooft u niet dat ik in de Vader ben en de Vader in mij is? De woorden die ik tot u spreek, spreek ik niet uit mezelf, maar de Vader die in mij blijft, die doet te werken.

Als we naar het leven, het lijden en sterven van de Heer Jezus kijken, dan richten we ons zo vaak op de Heer Jezus zelf, die daar voorkomen zich aan toewijdt en terecht.

Maar het is zo goed om daarnaast ook het lijden van de Vader te zien, die bereid was zijn Zoon te geven. En in elke stap die de Heer Jezus naar het kruis ging, dat dat zijn bedoeling was, de bedoeling was van de Vader om zijn Zoon daar te offeren.

Maar hoeveel parallellen er ook zijn tussen deze twee geschiedenissen, er komt een punt waar de parallellen uit elkaar lopen.

Want daar waar Abraham mocht stoppen en het mes los mocht laten, daar ging God de Vader die laatste stap verder. Romeinen 8 vers 32 staat, hoe zal hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar voor ons alle overgegeven heeft, ons ook met hem niet alle dingen schenken?

Hier laat Paulus zien dat dat offer van het lam van God niet alleen het plaatsvervangend offer was voor Israël, ja in de eerste plaats, zoals Jezaja dat aankondigde.

Maar dat offer is uiteindelijk voor een ieder geworden die dat offer wil aannemen. Niet alleen het branddopferaltaar voor Israël, maar door genade ook voor ons, als wij daar ons vertrouwen op stellen.

Dan is het ook het plaatsvervangend offer voor onze straf, voor onze dood. Als we dit zoal eens op een rij zetten, dan hebben we gezien hoe we net als Abraham vandaag ons leven mogen leiden met onze hoop op de opstanding.

Dat het niet zal blijven met het leven, maar dat we ook van het lichaam met alle pijn en moeite verlost zullen worden. Maar in diezelfde geschiedenis hebben we mogen zien hoe God heeft voorzien.

Hoe de Heer Jezus zelf het offerlam is geworden en ons zo ook verzekerd heeft van die opstanding, dat de prijs daarvoor betaald is. Abraham mag een voorbeeld voor ons zijn in dat geloof wat hij heeft, in de mate van zijn geloof.

En daarin mogen we ons vasthouden, aan dat geloof en aan de belofte die God heeft gegeven. Ook al hebben we nu nog te maken met de moeilijkheden en het verdriet om ons heen.

En dan wil ik nog heel even terugkomen op die ramshoorn. We hebben het eigenlijk over die ramshoorn gehad als het plaatsvervangend offer. Die ram die met zijn horens vast zat in de struiken, in de doornstruiken, net zoals de Heer Jezus letterlijk de doornen op zijn hoofd had.

Maar diezelfde ramshoorn, die spreekt ook van de bezuin die gaat komen. De bezuin die zou klinken. Er komt een dag dat we die bezuin mogen horen.

Er komt een dag dat we werkelijk die opstanding mogen meemaken. Diezelfde hoorn, die spreekt van het plaatsvervangend offer van de Heer Jezus, die ervoor heeft gezorgd dat we zeker mogen weten dat als we op dat plaatsvervangend offer ons vertrouwen hebben gesteld, dat we zeker mogen weten dat wij deel hebben aan die opstanding.

Amen. Amen. ***