Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broers, zussen. Goed om vanmorgen weer in uw midden te mogen zijn.! En met jullie het woord te mogen openen. En ik wil vandaag een geschiedenis behandelen in 1 Samuel 15.
! In het kader van Koningsdag misschien, maar dit gaat over een andere koning. 1 Samuel 15, waar boven mijn Bijbel staat, zal overwint de Amalekieten.
Dan denk je, nou dat is veelbelovend, maar het resultaat valt toch wel tegen. We gaan eerst even een paar versen lezen. Vers 1 tot en met 6.
1 Samuel 15 vers 1 tot en met 6. Toen zei Samuel tegen Sal, de Heere heeft mij gezonden om u tot koning te zalven over zijn volk, over Israël.
Luister daarom nu naar de woorden van de Heere. Zo zegt de Heere van de legermachten. Ik heb acht geslagen op wat Amalek Israël aangedaan heeft.
Hoe hij zich tegen hem gekeerd heeft op de weg toen hij uit Egypte kwam. Ga nu heen en versla Amalek en sla alles wat hij heeft met de ban. Spa hem niet, maar dood hen.
Van man tot vrouw, van kind tot zuigeling, van rund tot schaap en van kameel tot ezel. Sal riep het volk op en telde hen in Teleim 200.000 man voetvolk en 10.000 mannen van Juda.
Toen Sal bij de stad van Amalek kwam, legde hij een hinderlaag in het dal. En Sal liet tegen de kenieten zeggen, ga, ga weg, trek uit het midden van de Amalekieten.
Opdat ik u niet samen met hen wegvaag. Want u hebt goede tierenheid bewezen aan al de Israëlieten toen zij uit Egypte kwamen. Toen gingen de kenieten weg uit het midden van de Amalekieten.
Eerst even tot zover. De opdracht aan Sal is zeer duidelijk, denk ik. Ga naar de Amalekieten en vernietig hen. Breng hen allemaal om. En dat zijn van die teksten die wij niet altijd makkelijk vinden om te lezen.
Want hoe ga je daarmee om? Hoe moet je dat zien vandaag de dag? Dat God wil dat een heel volk gewoon uitgeroeid wordt. En hoe rijm je dat misschien met de liederen die we net zingen over vreugde en liefde?
Ikzelf heb altijd een beetje terughoudendheid om dit te moeten uitleggen. Mag u best van me weten. Een beetje terughoudend voelt het voor mij in de zin van alsof ik dat moet gaan verdedigen.
Dat God hiertoe besluit. En dan zullen wij mensen in de 21ste eeuw wel eens even met ons morele superkompas bepalen. Of dat wat God besluit of dat wel goed is of niet.
Wie zijn wij mensen om daar een oordeel over te hebben? Om daar wat van te vinden? En niet in de laatste plaats heb ik daar wat terughoudendheid in.
Omdat het ook wat afleidt van de diepere boodschap waar het hier werkelijk over gaat. En de laag die er zeg maar onder ligt. En waar we zo ook naar willen gaan kijken. Maar goed, ik kan me ook voorstellen dat mensen hier misschien wel mee worstelen.
En denken van ja, hoe moet ik dit lezen? En als mensen die vraag oprecht hebben, dan zou ik hun een vraag terug willen stellen. En dat is, pleeg God moord op het moment dat hij een leven wegneemt van deze aarde?
Pleegt hij dan een moord? Nee. God is de eigenaar. God is eigendom, eigenaar van deze schepping.
Hij heeft aan ieder van ons die hier zit het leven gegeven. En het is zijn recht om op welk moment dan ook dat leven weer terug te nemen. Het is zijn eigendom.
Hetzelfde als dat jij bijvoorbeeld besluit om een keer een mooi meubel te maken. Een mooie kast ofzo en die zit je in je huis. En op een dag denk je van nou, ik trek hem uit elkaar en ik gooi hem weg.
Is dat vernieling? Nee. Dat is jouw kast. Daar mag jij mee doen wat je wil. Dus God heeft onze instemming en onze toestemming in die zin helemaal niet nodig.
Het is God. Hij is schepper. Hij is eigenaar van deze schepping. Maar als je dan kijkt naar de oordelen die in het oude testament op bepaalde plekken plaatsvinden over volkeren.
Dan zie je daar wel een rode draad in terugkomen. En de eerste is, is dat God nooit willekeurig is in zijn oordelen. Of dat het is ingegeven door blinde woede.
En dat hij denkt van nou, en ik zal zo wel even en vanuit een soort emotie als het ware reageert. Nee. Het is altijd, ja, rechtvaardig. En terughoudend.
En dat zien we ook hier bij die kenieten. Die kenieten die zich ook bevinden onder die amelekieten. Daarvan wordt gezegd van jongens, ga eruit. Verlaat dat strijdtoneel. Want het gaat jullie niet aan.
Dit is, dit gaat over amelek. Daar heeft God een oordeel over. Wat hij wil vellen. Door Israël. Dus ga eruit weg. Daarin zie je dus, het is niet ingegeven door blinde woede.
Het is niet arbitrair. Het is niet willekeurig. Nee. Het is duidelijk gericht. En rechtvaardig. Het tweede is dat we, dat hij heel terughoudend is met zijn oordeel.
Hij is heel terughoudend. En dat lezen we bijvoorbeeld ook in Genesis. Als God in gesprek is met Abram. Over Sodom en Gomorra.
En Abram is dan met hem in gesprek. En Abram die probeert God eigenlijk te bewegen. Om dat oordeel over Sodom en Gomorra niet uit te voeren. En dan zegt Abram op een gegeven moment van. Als er nou vijf mensen, vijf rechtvaardige mensen in die stad verkeren.
Zou u dan omwille die hele stad omkeren met die vijf rechtvaardige mensen daarin? Nee, zegt God. Als daar maar vijf rechtvaardige mensen zijn in die hele stad.
Dan zou ik die stad niet omkeren. Dus God is heel terughoudend. Heel geduldig. En hij wacht en hij wacht. En ook als het gaat om deze Amalekieten, heeft hij honderden jaren gewacht totdat hij met het oordeel kwam.
Jaren waarin het volk, de Amalekieten, de gelegenheid hadden om zich af te keren. Om zich te bekeren. Om schuld te beleiden. Maar dat doen ze niet.
En het derde, wat je terugziet in de oordelen die God hier uitvoert in het Oude Testament die je ziet. Is dat dat niet het laatste woord is. Het oordeel dat hier wordt uitgevoerd, hier op aarde, is niet het laatste woord.
En dat zien we ook terug in Matthäus 11 is het volgens mij. Matthäus 11 inderdaad. Daar gaat het ook over Sodom. En dan zegt de Heer Jezus tegen Capernaum.
Als de wonderen die in jullie midden zijn gedaan, zouden zijn gedaan in Sodom. Dan zou die stad nog hebben bestaan. En het zal voor Sodom draaglijker zijn in de dag van het oordeel dan voor jullie.
Dus met andere woorden, er is nog een dag van oordeel die er aankomt. Waarin elk individu, elk mens geoordeeld wordt. En wordt gekeken naar wat hij heeft gedaan met dat licht, die openbaring die hij van God heeft gekregen.
En hoe hij daar vervolgens mee gehandeld heeft. Welke verantwoordelijkheid daaraan hij heeft genomen. En ik geloof dat een mens die als kind sterft, als zuigeling.
En die dus niet hier de kans heeft gehad om een bewuste keuze tegen God te maken. Dat daar een ander oordeel is dan voor een mens die zegt. Ik heb God bewust afgewezen.
En ik heb hem de deur gewezen. En ik wil hem niet. En hoe dat precies gaat, ik weet het niet. Maar ik geloof dat God rechtvaardig is. En dat zijn oordeel rechtvaardig is.
Maar goed, dat is even ter inleiding op deze geschiedenis. Want het gaat hier over de Amalekieten. En met de Amalekieten was een geschiedenis, en dat wordt al even naar gerefereerd in deze versen.
Wat was er namelijk gebeurd? Het volk Israël was uit Egypte getrokken. Door uitslavernij. En ze waren onderweg naar het beloofde land. En terwijl zij onderweg waren, werden zij, zoals Deuteronomium ook zegt, in Exodus 17, werden zij in de achterhoede aangevallen door deze Amalekieten.
Daar waar de zwakkeren van het volk zich bevonden, achterin, daar werden zij aangevallen. En daar opende de Amalekieten de aanval op Israël, om hen kapot te maken.
En dat was dus hun oogmerk. Dat was hun doel. En Joshua zien we dan voor het eerst op het toneel komen. En Joshua die wordt opgedragen om die strijd tegen Amalek te voeren.
En daar lezen we over in Exodus 17. En Joshua die vecht daar in het dal tegen deze Amalekieten. En terwijl hij daar aan het vechten is, dan zie je dat Mozes bovenop de berg staat, met zijn handen geheven tot God de Vader, biddend voor het volk.
En hij wordt ondersteund door Aaron en door Hur. En terwijl hij bidt en zijn handen geheven heeft naar de hemel, naar God, heeft Israël onder leiding van Joshua de overhand over de Amalekieten.
En dat is in wezen een prachtig beeld, een illustratie van het tegenwoordige werk van onze hoge priester, de Heer Jezus Christus.
Die voor ons bidt. Die voor ons pleit. En wanneer hij bidt en voor ons pleit, dan hebben wij de overhand op de tegenstander. Dan hebben wij de overhand op de overheden en de machten in de lucht waar wij de strijd tegen voeren, zoals Ephesus 6.
Zegt. En dat is misschien een strijd die je misschien heel vleeslijk aandoet, die je gewoon voor je ziet, zeg maar, hier op aarde. Maar het is een geestelijke strijd.
Het is een geestelijke strijd die erachter ligt. Een strijd tegen overheden en machten in de lucht. En dat is waar Amalek voor staat. Voor die overheden en die machten in de lucht waar de strijd tegen gevoerd wordt.
En die Amalekieten die staan dan ook onder leiding van Agag. En Agag, dat is een titel. Dat is zoiets als een koning.
Dus niet een naam, maar een titel. Zoals je ook een titel hebt als een faro of een tsaar. Zoals Agag, de leider over deze Amalekieten. En weet u wat Agag betekent?
Agag betekent, ik zal overtreffen. Ik zal overtreffen. Waar doet u dat aan denken?
Hoogmoed. Hoogmoed, ja. En wie zei dat? Ik zal overtreffen. Lucifer. Juist. Lucifer. Jezaaier 14. Jezaaier 14, waar staat in vers 12.
Hoe bent u uit de hemel gevallen, morgenster, zoon van de dageraad? U ligt geveld op de aarde overwinnaar over de heidevolken. En u zei in uw hart. Ik zal opstijgen naar de hemel.
Tot boven Godsterren zal ik mijn troon verheffen. Ik zal zetelen op de berg van de ontmoeting aan de noordzijde. Ik zal opstijgen boven de wolkenhoogte.
Ik zal mij gelijkstellen met de allerhoogste. Dat is wat, inderdaad, Lucifer, Satan zei. Ik zal overtreffen. Ik zal mij boven God stellen.
En dat is in wezen wat deze aangraag ook voor staat. Voor de overste van deze lucht. Dat is waar het om gaat. En met deze geschiedenis, en met deze voorgeschiedenis, krijgt Sal dus de opdracht om deze amelekieten te verslaan.
En met de band te slaan. En alles uit te groeien. En dan lezen we verder in vers 7. Sal versloeg de amelekieten vanaf Havilla tot in de richting van Sur, dat tegenover Egypte ligt.
Aangag, de koning van de amelekieten, greep hij levend, maar al het volk sloeg hij met de band met de scherpte van het zwaard. Maar Sal en het volk spaarden Aangag. De beste schapen en runderen, en wat bijna het beste was.
De lammeren en alles wat goed was. Zij wilden die niet met de band slaan. Maar elk gebruiksvoorwerp dat waardeloos en vergaan was, sloegen zij met de band. Dus je vraagt je af, waar is het misgegaan Sal?
Spreek ik Frans? Hoe moeilijk was dit? Je krijgt van mij een opdracht, maar onderweg besluit Sal ergens om te zeggen, nou, dat doen we toch even anders. Ik kan het ook wel anders invullen.
Maar dat was helemaal niet aan het volk en dat was helemaal niet aan Sal om het beste te nemen van deze amelekieten. Ze waren namelijk een instrument in Gods handen om zijn oordeel uit te voeren.
En zij hadden helemaal niet de bevoegdheid om dus buiten te nemen van wat ze daar aantroffen. Evenmin als dat een politieagent of een rechter niet bevoegd is om een deel van de boete af te romen die hij zojuist aan een ander heeft opgelegd.
Zo mocht Israël dat ook niet. Ze hadden daar het recht helemaal niet op. Ook daarin zien we Gods rechtvaardigheid. Het is niet dat hij dat uit geldingsdrang doet, uit het zorgen voor meer ruimte ofzo.
Nee, het is een duidelijk oordeel over amelek. En je ziet hier ook duidelijk een parallel met de geschiedenis met Agan. Die ook toen Jericho ingenomen werd, ook een deel van de buit meenam en in zijn tent verstopte.
En zo doet het volk dat hier in wezen ook. En dan zien we in de vervolgversen, zien we de hartsgesteldheid van Sal. En dan maak ik even een sprongetje naar vers 13.
Sorry, naar vers 13. En er staat, toen kwam Samuel bij Sal. En Sal zei tegen hem, wees gezegend door de heren.
Ik heb het woord van de heren uitgevoerd. Toen zei Samuel, wat is dit dan voor een geluid van schapen in mijn oren en een geluid van runderen dat ik hoor.
Sal komt heel triomfantelijk naar hem toe. Ik heb het woord van de heren uitgevoerd. Maar Samuel zegt van, ja, maar wat is dat dan, dat geblaad wat ik hoor, Sal.
Man, ik betrap je nog met je hand in de snoekpot en jij wil zeggen dat het allemaal goed is. Hij ontkent het gewoon. Hij is gewoon van, nee, ik heb het allemaal goed gedaan. Daar begint het mee. En dan lezen we ook daarvoor dat hij een beeld voor zichzelf heeft opgericht.
Een beeld om daarmee zijn overwinning te vieren en ook aangag en leven heeft gelaten. Om ook daarmee waarschijnlijk te pronken naar de koninkrijken rondom hem. Om te laten zien van, kijk eens, de overwinning die ik heb behaald.
En dat mooie beeld dat ik even te ere van mij heb opgericht. Sal heeft een heel ander doel voor ogen. Die is met hele andere dingen bezig dan wat God hem heeft opgedragen. En dan lezen we verder, vanaf vers 15 tot 21.
Sal zei, dit heeft men van de Amalekieten meegebracht. Want het volk heeft de beste schapen en runderen gespaard om de heren uw God te offeren. Maar het overige hebben wij met de band geslagen.
Toen zei Samuel tegen Sal, houd op. Dan zal ik u vertellen wat de heren vannacht tot mij gesproken heeft. En Sal zei tegen hem, spreek. En Samuel zei, is het niet zo?
Dat u, hoewel klein in eigen oog, hoofd van de stammen van Israël geworden bent. En dat de heren u tot koning over Israël gezalfd heeft. De heren heeft u op weg gezonden en gezegd, ga heen, sla de zondaars met de ban, de Amalekieten, en strijd tegen hen, totdat u hen vernietigd hebt.
Waarom hebt u niet geluisterd naar de stem van de heren, maar bent u op de buit aangevallen en hebt u gedaan wat slecht was in de ogen van de heren? Toen zei Sal tegen Samuel, ik heb toch geluisterd naar de stem van de heren?
En bent toch de weg gegaan waarop de heren mij gezonden heeft? Ik heb Agag, de koning van de Amalekieten, meegebracht, maar de Amalekieten heb ik met de ban geslagen. Het volk heeft van de buit genomen, schapen en runderen, het beste van wat onder de ban valt om de heren uw God te offeren in Geelgaal.
Dus eerst is er ontkenning, ik heb het woord van de heren uitgevoerd, dan is er rechtvaardiging. Ja, oké, goed, prima, is niet helemaal zo, maar ik had de beste bedoelingen.
En ik bedoelde het goed en ik deed het uiteindelijk om te offeren aan de heren. En valt het u ook op uw God. Het is niet mijn God. Het is niet onze God.
Nee, uw God. Om uw God te offeren. Daarin zie je ook al dat Sal zijn hart op hele andere dingen gericht is. En dat hij bezig is met de verheerlijking van zichzelf.
En het is in die zin een heel boeiend gesprek. Ik probeer me dat helemaal voor te stellen. Maar eerst is het dus ontkenning, dan rechtvaardiging en dan gaat Samuel verder.
Dan zegt hij, maar Samuel zei, heeft de heren evenveel behagen in brandoffers en slachtoffers als in het gehoorzamen aan de stem van de heren? Zie, gehoorzamen is beter dan slachtoffer.
Opmerkzaam zijn beter dan het vet van rammen. Want opstandigheid is een zonde van waarzeggerij. En tegenstreven is afgoderij en beeldendienst.
Omdat u het woord van de heren verworpen hebt, heeft hij u verworpen, zodat u geen koning meer zult zijn. Toen zei Sal tegen Samuel, ik heb gezonderd. Omdat ik het bevel van de heren en uw woorden overtreden heb.
Want ik was zeer bevreesd voor het volk en heb naar hun stem geluisterd. Nu dan, vergeef mij toch mijn zonde en keer met mij terug. Dan zal ik mij voor de heren neerbuigen.
Nou, hier is er dan iets waarvan je denkt, oké, Sal komt tot erkentenis. Hij beleidt schuld. Hij zegt, oké, ik heb gezonderd. Maar zegt hij er wel gelijk bij, ja, ik was bang voor het volk.
Zij zorgden er eigenlijk voor dat dat gebeurde. De vrouw die u mij gegeven heeft, zei Adam. Die zorgde er eigenlijk voor dat ik van die vrucht nam.
Zo zegt Sal dat eigenlijk ook. Ja, hij kwam eigenlijk door het volk. Dus vervolgens gaat hij in wezen zijn vinger wijzen naar anderen. En gaat ook gelijk weer over tot de orde van de dag.
Oké, sorry, had ik niet moeten doen. Maar kom met mij mee en dan zal ik mij buigen voor de heren. Maar Samuel, jij moet wel met mij meekomen. Kennelijk, waarom staat er niet bij, maar kennelijk was het belangrijk dat Samuel met Sal meeging.
Misschien voor zijn positie om aan het volk te laten zien dat Samuel achter hem stond. Ik weet het niet precies. Maar Sal is daar gelijk weer mee bezig. Gelijk weer met over tot de orde van de dag.
En het is haast een soort gedicht wat hier staat in vers 22 over dat gehoorzaamheid belangrijker is. En dat God dat liever heeft dan slachtoffer.
Want opstandigheid is een zonde van waazeggerij. Waazeggerij. En tegenstreven is afgoderij en beeldendienst. Dus gehoorzamen is zo belangrijk.
En het tegenstreven en het tegen God ingaan is hetzelfde als waazeggerij of beeldendienst. Wij maken wel eens wat onderscheid.
We zeggen van ja, je hebt een hele erge zonde en je hebt wat minder erge zonde. Heel erg is dan als je je bezighoudt met occultisme. Dat is echt heel erg. En een beetje eigenwijs is ook niet goed.
Maar daar hebben we allemaal last van. Dat is wat minder erg. Nee, zegt God. Nee, je bent ongehoorzaam. En het is hetzelfde als afgoderij. Als je ongehoorzaam bent.
Waarom? Omdat het resultaat ook hetzelfde is. Omdat het namelijk beide, zowel bij afgoderij als ongehoorzaam zijn, tot hetzelfde leidt. En zoals afgoderij ook zegt, het leidt van God af.
Het leidt van hem af. En dat is ook wat ongehoorzaamheid doet. Het drijft van God af. Er komt steeds een grotere kloof. En dan moeten we eerlijk bekennen dat wij met onze menselijke wilskracht nooit die gehoorzaamheid kunnen opbrengen om God perfect en altijd gehoorzaam te zijn.
In die zin, ja, kunnen we ons identificeren met Sal? Dat kunnen wij ook niet. En er is uiteindelijk maar één geweest. Er is uiteindelijk maar één geweest die werkelijk gehoorzaam was.
Die echt de God, de Vader, tot in alles, in elk detail van zijn leven gehoorzaamde. En die niet deed wat hij zelf wilde. Maar die zijn wil, ja, kruizigde.
Maar die deed wat de Vader wilde. En hij heeft in zijn genade ons besloten in die gehoorzaamheid. Dat wij deelgenoot mogen zijn van die gehoorzaamheid die de Zoon heeft.
Door ons vertrouwen daarin te stellen. Mogen wij deel hebben aan die gehoorzaamheid van de Heer Jezus Christus. Die voor ons gestorven is en weer is opgestaan.
En die zonde van Sal die heeft verstrekkende gevolgen. Die leidt inderdaad van God af. En dat heeft verstrekkende gevolgen voor zijn eigen leven.
Dat betekent namelijk dat hij het koninkrijk, het koningschap kwijtraakt. Al duurt het nog heel lang voordat het daadwerkelijk ook gebeurt. Pak een beet 25 jaar later pas.
Maar het heeft ook gevolgen voor de generaties na hem. Dat deze amelikieten niet zijn weggevaagd. En dat er nog steeds amelikieten in leven zijn gelaten. En niet alleen Agag, maar er zijn ook nog anderen kennelijk in leven gelaten.
Als we de geschiedenis verder volgen. Want dan lezen we bijvoorbeeld over David. En David heeft ook de strijd te maken met de amelikieten. Die heeft er ook weer mee te vechten.
Dus die amelikieten zijn er nog. En ook later in het boek Esther. Waar het volk in ballingschap is. Dan is daar een belangrijke minister.
Haman. En Haman heeft maar één doel. En dat is het uitroeien van alle Joden. Die allemaal ombrengen. En Haman was een agagiet.
Ook een amelikiet. Een agagiet. Die heeft dat tot doel. Dus je ziet dat dat dus ook generaties lang nog steeds gevolgen heeft. Voor de ongehoorzaamheid van Sal.
En dat dat doorwerkt. En het is heel ironisch. Als je dan ook leest over het einde van Sal's leven. Als hij omringd wordt door vijanden.
Verslagen is. De Filistijnen hem op de hielen zitten. En dan laat hij zichzelf in een zwaard vallen. Wil hij zelfmoord plegen. En zo eindigt. Eén Samuel. Het Bijbelboek.
Dan denk je hij is overleden. Maar dan ga je naar twee Samuel. Maar dan lees je verder. En dan blijkt dat. Het kennelijk niet helemaal gelukt was. Die zelfmoordpoging. En dat hij nog leefde.
En dat hij daar lag. En er kwam. Een amelikiet langs. En die amelikiet. Die bracht hem uiteindelijk om. Zo beet het hem als het ware. Als nog weer in de staat.
Omdat Sal hier ongehoorzaam was. Zo verstrekkend zijn die gevolgen. Op een gegeven moment. En dan lezen we verder. Het tweede gedeelte van dit hoofdstuk.
Vanaf vers 26. Maar Samuel zei tegen Sal. Ik zal niet met u terugkeren. Omdat u het woord van de heren verworpen hebt. Heeft de heren u verworpen. Zodat u geen koning meer over Israël zult zijn.
Toen Samuel zich omkeerde om weg te gaan. Greep hij een punt van zijn mantel. Maar deze scheurde. Toen zij Samuel tegen hem. De heren heeft vandaag het koningschap van Israël van u afgescheurd.
En het aan u naaste gegeven. Die beter is dan u. Ook ligt de onveranderlijke van Israël niet. En hij heeft er geen berauw over. Want hij is geen mens dat hij ergens berauw over hebben zou.
Hij zei. Ik heb gezondigd. Eer mij nu toch. Voor de oudsten van mijn volk. En voor Israël. Keer met mij terug. Zodat ik mij voor de heren. En daar is hij weer. Uw God. Zal neerbuigen.
Toen keerde Samuel met Zal terug. En Zal boog zich voor de heren neer. Toen zei Samuel. Breng Agag. De koning van de Amalekieten. Bij mij. Agag ging vieren naar hem toe.
En Agag zei. De bitterheid van de dood is beslist geweken. Maar Samuel zei. Zoals uw zwaard. De vrouwen van hun kinderen beroofd heeft. Zo zal onder de vrouwen uw moeder van haar kinderen beroofd worden.
Toen hakte Samuel Agag in stukken. Voor het aangezicht van de heren in Geelgal. Daarna ging Samuel naar Rama. En Zal ging naar zijn huis in Gibea.
Of Gibea. Waar Zal woonde. Samuel Zal zag Zal niet meer tot de dag van zijn dood toe. Maar Samuel rouwde over Zal. De heren had er berouw over.
Dat hij Zal tot koning over Israël aangesteld had. Dus Samuel die gaat eerst niet mee. Uiteindelijk besluit hij dan toch mee te gaan. Met Zal.
En het is niet Zal. Maar het is uiteindelijk Samuel. Die Agag ombrengt. Wat in die zin ook een profetisch beeld is.
Van de heren Jezus Christus. Die de overste van deze lucht. De vijand. Uiteindelijk teniet zal doen. Die hem teniet zal doen door het zwaard. Ja door de adem van zijn mond.
Maar meer opvallend misschien in dit gedeelte. Is het berouw van de heren. Want je vraagt je af. Heeft hij dat nou wel? Of heeft hij dat nou niet? Want in vers 29 staat dat hij geen berouw heeft.
Want hij is geen mens. Dat hij ergens berouw over hebben zou. En in vers 35 staat vervolgens. Dat hij er berouw over had. Dat Zal koning was gemaakt. Heeft God nou wel of geen berouw?
Hoe zit dat? Nou juist. Wanneer die dingen zo dicht bij elkaar gezet zijn. En ogenschijnlijk tegenstrijdig zijn. Dan wil. God ons daar iets uitleggen.
Dan wil hij ons daar iets laten zien. En dan wil hij ook als het ware daarmee aangeven. Ja het is niet simpel. Het is niet eenvoudig. Het is niet zwart wit. Er zitten meerdere kanten aan het verhaal.
Om dit uit te leggen. Maar wat een woord betekent. Berouw wordt altijd bepaald. Door de context waarin een woord staat. Door de zin waarin een woord staat.
Een woord heeft op zichzelf niet eens zoveel betekenis. Als je alleen al kijkt naar dit woord berouw zelf. Dat wordt op 65 andere plaatsen in het oude testament.
Vertaald met vertroosten. Met vertroosten. Gewoon een hele andere betekenis. En ik geloof dat de vertalers het hier goed hebben vertaald.
Daar zeg ik verder niks over. Maar om aan te geven dat hetzelfde woord in een andere context iets anders kan betekenen. Zo kan ik bijvoorbeeld ook tegen u zeggen van.
Het spijt me dat ik u heb gekwetst. En daarmee bedoel ik te zeggen. Dat ik kennelijk iets gedaan heb. Dat ik iets gezegd heb. Waardoor ik die ander heb gekwetst. En ik wou dat het niet zo was.
En ik zou het terug willen nemen. Of het ongedaan willen maken. En als ik het over had mogen doen. Het niet meer doen. Dat zeg ik. Het spijt me als ik je heb gekwetst. Maar als ik bijvoorbeeld zeg.
Het spijt me voor je. Dat je goede vriend is overleden. Ja dan zeg ik ook dat ik het heel erg voor je vind. Dat ik met je meeleef. Maar ik zeg daarmee niet dat het door mij komt. Dat ik de oorzaak ben van het overlijden.
En toch zeg je dan ook. Het spijt me. En zo zie je dat hetzelfde woord iets anders kan betekenen. En zo is dat ook met het berouw van God. En de context bepaalt wat het betekent.
En we lezen wel vaker over het berouw van de heren. We lezen bijvoorbeeld al heel snel in Genesis 6. Als God ziet hoe onrechtvaardig de mensen leven. Dat het hem berouwde dat hij de mens gemaakt had.
Het bedroefde hem. En als gevolg daarvan laat hij een zondvloed komen. En we lezen later in Exodus. Dat het God berouwde dat hij kwaad bedacht had over het volk.
Maar door de bemiddeling van Mozes voor dat volk zag God ervan af. En dan staat er. En God had berouw over het kwaad dat hij had gedacht het volk te zullen aandoen.
Dus het berouw van God heeft te maken met dat hij een andere route gaat. Dat hij een andere route gaat dan hij eerst had ingezet.
Zijn doel wordt niet anders. Zijn wil wordt niet anders. Nee, hij gaat een andere route. En wanneer hij dat doet. Dan laat zich dat kennelijk het beste omschrijven.
In menselijke termen als berouw. En ik vind dat heel mooi. Want dat zegt iets over wie God is. Dat zegt dus dat hij bewogen is.
Dat het dynamisch is. Dat God niet star is. En statisch. En het gaat zo en niet anders. Nee, er zit beweging in. Het doet God wat.
Het zegt dat het hem berouw heeft. Dat het hem raakt. Als het een andere weg moet gaan. Dat het hem raakt dat Saul geen koning meer kan zijn.
Of dat hij Saul tot koning over Israël had aangesteld. Dat hij een andere weg moet gaan. Dat raakt hem. Dat wordt dus het beste omschreven met berouw. Maar Gods berouw is niet hetzelfde als het berouw van een mens.
Want wanneer een mens berouw heeft. Dan is dat door voortschrijdend inzicht. Doordat hij nieuwe dingen heeft ontdekt. En daarom zou willen dat het niet zo is gegaan zoals het is gegaan.
En dat hij als hij de tijd kon terugdraaien. Het weer ongedaan zou maken. Maar zo is het bij God niet. Want bij God is al het inzicht altijd al aanwezig. Dat er moet zijn. En weet hij de gevolgen van al zijn beslissingen.
En weet hij al wat daaruit voortkomt. En weet hij alle voor's en tegen's al. Dus zo werkt het bij God niet. Dat hij tot nieuwe inzicht komt.
Nee hij weet wat er gaat gebeuren. Maar het is als het ware zoals het in het Engels wordt gezegd. Met een window of opportunity. Een bepaalde gelegenheid die wordt geboden.
In een bepaalde tijdsperiode. Een window of opportunity die op een gegeven moment verstrijkt. En op het moment dat hij verstrijkt.
Zoals hier bij Sal. Ja dan is daar het berouw van God. Zie je het zeg maar voor je als een schip. Een schip dat aanmeert aan de kade.
En de brug wordt neergelaten. En in die periode is er gelegenheid voor mensen om aan boord te stappen. Om mee te gaan. Om in te checken.
En Sal zei ik ben aan boord. Ik doe mee. Maar hij ging niet mee. Sal zei het wel maar hij ging niet mee. Hij ging niet aan boord. En op een gegeven moment is die gelegenheid.
Die window of opportunity is voorbij. Dan gaat de brug omhoog. En dan gaat het schip verder. En het raakt God. Dat Sal niet meegaat.
Dat berouwt hem. Dat doet hem verdriet. En zo is vandaag de dag ook. Een window of opportunity. Is er vandaag ook gelegenheid.
Die God biedt aan ieder van ons. Om aan boord te komen. Om door het offer van Jezus Christus. Door zijn gehoorzaamheid aan God de Vader.
Deel te hebben aan zijn lichaam. Deel uit te maken van zijn plan. Opgenomen te worden in zijn gezin. Is er vandaag die gelegenheid.
En wat hier voor ons geïllustreerd wordt. In deze geschiedenis met Sal. Is dat God. Een andere route gaat. Zijn doel blijft hetzelfde.
Maar hij gaat een andere route. En dat zien we ook in de geschiedenis. In de heilsgeschiedenis. En in de evangelie. Als Jezus bijvoorbeeld in gesprek is met de fariseeën.
En dan. Vertelt hij een verhaal over. De slechte landbouwers. En dat er een meneer was.
Die een wijngaard plantte. Een heer des huizes. En hij wou kijken. Wat de vruchten daarvan zouden zijn. Maar degene die hij had aangesteld. Om dat te beheren. Die brachten de vrucht niet op.
En dan zegt hij. In Matthijs 21 vers 43. Daarom zeg ik u. Dat het koninkrijk van God. Van u weggenomen zal worden.
En aan een volk gegeven. Dat de vruchten ervan voortbrengt. Dus een verandering. Van route. Het doel blijft hetzelfde.
Maar een verandering van route. Het gaat naar een ander volk. En dat is hier ook de vraag bij Sal. Naar wie gaat het koninkrijk? Waar gaat het naartoe? En zo zien we dat ook in de heilsgeschiedenis.
Dat het volk Israël. Dat God daar niet doorheen werkt. Maar dat het naar een ander volk gaat. En Paulus die herhaalt het ook in handelingen 28 vers 28.
Laat het u dan bekend zijn. Dat de zaligheid van God. Aan de heidenen gezonden is. En die zullen luisteren. Het gaat via een andere weg. En uiteindelijk zal God dat plan met het volk Israël weer oppakken.
Dan zal hij daarmee verder gaan. Maar in de tijd waarin wij leven gaat hij via een andere route. Dat is in wezen wat hier ook gebeurt. In deze geschiedenis met Sal.
Dat hij via een andere route gaat. En God heeft zijn route veranderd. En zal vanuit de mens bezien in de toekomst zijn route misschien nog een keer veranderen. Wij weten hoe dat gaat.
Maar vanuit de mens bezien zal hij die route nogmaals veranderen. Maar het doel blijft altijd gelijk. En dat doel zal door hem worden behaald. Namelijk het te niet doen van Agag.
De overste van deze lucht. En de verheerlijking van zichzelf. Door alles in allen te zijn. En dankzij die gehoorzaamheid van Jezus Christus.
Mogen wij deelgenoot zijn. Van die heerlijke toekomst. En van die overwinning. Die hij zeker zal stellen. Amen. ***