De vader in de hemel kijkt uit naar de terugkeer van verloren zonen en dochters

Date
Feb. 3, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Heerlijk om zo deze liederen met elkaar te zingen.! Het is een voorrecht om vanmorgen weer in jullie midden te mogen zijn.

! We willen het woord van de Heer gaan openen en dat doen we vanmorgen in Lucas, Lucas hoofdstuk 15. Lucas hoofdstuk 15 en we lezen daar vers 11 tot vers 32 de gelijkenis van de verloren zoon.

Lucas 15 vers 11 tot 32. En we lezen daar in Lucas 15 vers 11.

En hij, dat is de Heer Jezus, zei, een zeker mens had twee zonen. En de jongste van hen zei tegen zijn vader, vader, geef mij het deel van de goederen dat mij toekomt.

En hij verdeelde zijn vermogen onder hen. En niet veel dagen daarna maakte de jongste zoon alles te gelden en reisde weg naar een ver land en verkwiste daar zijn vermogen in een losbandig leven.

En toen hij er alles doorgebracht had, kwam er een zware hongersnood in dat land en begon hij gebrek te leiden. En hij ging heen en voegde zich bij een van de burgers van dat land en die stuurde hem naar zijn akkers om de varkens te weiden.

En hij verlangde erna zijn buik te vullen met de schillen die de varkens aten, maar niemand gaf hem die. En nadat hij tot zichzelf gekomen was, zei hij, hoeveel dagloners van mijn vader hebben brood en overvloed en ik kom om van de honger.

Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen, vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover u. En ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden, maak mij als een van uw dagloners.

En hij stond op en ging naar zijn vader. En toen hij nog ver van hem verwijderd was, zag zijn vader hem. En deze was met innerlijke ontferming bewogen en hij snelde hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.

De zoon zei tegen hem, vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover u, ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Maar de vader zei tegen zijn dienaren, haal het beste gewaar tevoorschijn en trek het hem aan en geef hem een ring aan zijn hand en sandalen aan zijn voeten.

En breng het gemeste kalf en slacht het en laten we eten en vrolijk zijn. Want deze mijn zoon was dood en is weer levend geworden, hij was verloren en is gevonden. En ze begonnen vrolijk te zijn.

Zijn oudste zoon nu was op de akker. En toen het dichter bij huis kwam, hoorde hij muziek en rijdans. En nadat hij een van de knechten bij zich geroepen had, vroeg hij wat er aan de hand was.

De zoon zei tegen hem, uw broer is gekomen en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem weer gezond teruggekregen heeft. Maar hij werd boos en wilde niet naar binnen gaan.

Toen ging zijn vader naar buiten en spoorde hem aan. Maar hij antwoordde en zei tegen zijn vader, zie ik dien u al zoveel jaren en heb nooit uw gebod overtreden.

En u hebt me nooit een bokje gegeven om met mijn vrienden vrolijk te zijn. Maar nu deze zoon van u gekomen is hebt, die uw bezit met hoeren opgemaakt heeft, hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht.

Hij zei tegen hem, kind, je bent altijd bij mij en al het mijn is van jou. We zouden dan vrolijk en blij moeten zijn, want deze broer van jou was dood en is weer levend geworden.

Hij was verloren en is gevonden. Tot zover de lezing van het woord van de Heere. En als thema heb ik vanmorgen, de vader in de hemel kijkt uit naar de terugkeer van verloren zonen en dochters uit Bunschoten en omgeving.

De afgelopen week was ik in gedachten en dan bid je en dan zoek je van waar over te spreken aanstande zondag.

Ik wist dat ik hierheen moest naar Bunschoten. En toen ik daar zo over nadacht en mee bezig was, ook in mijn gebed, toen kwam elke keer deze gelijkenis van de Heer Jezus mij in gedachten.

En tegelijk was mij in gedachten, en dat geldt natuurlijk niet alleen voor Bunschoten, dat geldt voor zoveel, eigenlijk voor heel ons land.

Dat er ook hier zoveel verloren zonen en dochters zijn, die de Heere de rug hebben toegekeerd. Die de wereld ingegaan zijn. Die leven zonder Hem.

En wat een bewogenheid moeten zijn bij de Heer Jezus. En wat een bewogenheid. Moet er ook zijn bij ons. Voor onze verloren zonen en dochters.

Soms lees je berichten in het nieuws over, tenminste dat valt mij dan wel eens op hier over de plaatsen, Bunschoten, Spakenburg, Urk, dat je leest.

Zoveel jongeren die drugs gebruiken en wat dan ook. Misschien ook wel zo, misschien wel kinderen of kleinkinderen, of dat u weet van die of van die. En wat moet er een bewogenheid bij de Heer Jezus zijn.

Dat ze terugkeren. En om deze gelijkenis goed te kunnen begrijpen, moeten we ook even die eerste twee versen lezen van hoofdstuk 15. Lukas 15, vers 1 en vers.

Eigenlijk de eerste drie versen. Dan zie je dat er tollenaars en zondaars bij de Heer Jezus komen om naar Hem te luisteren. En de fariseeën en de schriftgeleerden moorden onder elkaar.

En zeiden, deze man gaat over de Heer Jezus, ontvangt zondaars en eet met Hem. En dan spreekt Hij tot hen een gelijkenis. Hij spreekt daar die gelijkenis in de eerste versen over het verloren schaap, en dan over de verloren penning, en dan over de verloren zoon.

En eigenlijk, die gelijkenissen zijn ook bedoeld om de ogen van die fariseeën en die schriftgeleerden, die in hun eigen ogen rechtvaardig waren en goed leefden, om hun oog te openen.

En tegelijk zie je in deze gelijkenis de bewogenheid van de Heer Jezus. Voor verloren zondaren. En lees je dat, bijvoorbeeld in het vers 7.

De blijdschap die er in de hemel zal zijn over één zondaar die zich bekeert. Meer dan over 99 rechtvaardigen die de bekering niet nodig hebben.

In dit gedeelte, vanaf vers 11, lezen we over een vader die twee zonen heeft. En je leest niet, die vader is niet ziek, die vader die...

...zal gezond geweest zijn. Heeft een grote boerderij waarschijnlijk. Maar die jongste zoon, en dat is best heftig, die jongste zoon kan niet wachten tot het moment dat zijn vader sterft en hij recht zal hebben op de erfenis.

Hij zegt tegen zijn vader, ik wil nu het deel dat mij toekomt. En hij is de jongste zoon. En dat houdt in dat hij recht heeft op een derde van de erfenis.

Een derde van het bezit van de vader. Want in het Oudest Testament lees je dat de eerstgeborene altijd een dubbel deel krijgt. Dus die krijgt twee derde en hij krijgt een derde.

En die jonge zoon, die jongste zoon, die zal waarschijnlijk 17, 18 jaar geweest zijn. Dat is nog jong. En dan krijgt hij dat deel dat hem toekomt.

En dan lees je daar in vers 12, de jongste die zegt dat, geef mij het deel wat mij toekomt. Dan verdeelt die vader zijn vermogen. En dan in vers 13, niet veel dagen daarna, maakt de jongste zoon alles te gelden.

Dus hij zal waarschijnlijk ook land gekregen hebben. Hij verkoopt het. En als hij zijn geld bij elkaar heeft, dan vertrekt hij en reist weg naar een verre land.

Hij laat Israël achter zich. En hij trekt de wereld in. Naar de heidevolk. Naar een verre land. En dan leeft hij daar, staat er.

Hij verkwist daar zijn vermogen. In een losbandig leven. Hij laat alles achter. Israël laat hij achter. God laat hij achter. Het dienst aan de heren laat hij achter.

Hij gaat de wereld in. Hij gaat doen waar hij zin in heeft. Zijn kenbaar denk ik vandaag aan de dag. Zoveel jongeren, maar ook ouderen.

Misschien niet direct aan die erfenis. Maar die alles achter zich laten. Die misschien, misschien geldt het wel sommigen van u. Dat uw kind, uw kleinkind.

Zegt nou dat jullie naar de dienst gaan, naar de kerk gaan. Als jullie dat prettig vinden, prima. Maar het hoeft mij niet meer. Het zegt mij niks meer.

Het spreekt mij niet meer aan. Wil mijn eigen weg gaan. Want dat kan zoveel pijn doen. Dat zou voor die vader ook buitengewoon pijnlijk geweest zijn.

Hier. Dan kan ook ons heel veel pijn doen. Maar hij gaat. Zijn vader laat hem ook gaan.

Hij verkwist zijn vermogen. Hij zou misschien kunnen zeggen, hij doet alles wat God verboden heeft. Want hij leeft een losbandig leven. En hij heeft geld.

Ja, als je geld hebt, dan kun je wel vrienden krijgen. Als je af en toe wat uitdeelt, dan houden ze wel van je. Dan ben je populair. Maar dat komt op een gegeven moment een eind aan.

Dat lees je in vers 14. Toen hij alles erdoor gebracht had, kwam er zware hongersnood in het land en begon hij gebrek te lijden. We hebben net dat vers gelezen uit Efezo 6.

Over de geestelijke wapenrustie. En over de Satan die rondgaat. Die alles kapot wil maken. Die ons van God af wil trekken. Die ons in zonde wil stoppen.

Hij is een vredemeester. En daar is hij hiermee bezig. Om de jongste zoon in de afgrond te laten storten. Om hem in de hel te krijgen. Hij is daarheen hard onderweg.

En dan komt vers 14. Toen hij alles erdoor gebracht had. Hij heeft niks meer. Geld is op. En dan staat er, dan komt er een zware hongersnood in dat land.

En begon hij gebrek te lijden. Dat zal heftig geweest zijn voor die jonge man. Hij had geld in overvloed.

Om het in de woorden van vandaag te zeggen. Hij heeft misschien wel een paar ton waar hij mij op pad gegaan is. En niet zo erg voor later. Is er niks meer van over. Toen hij alles erdoor gebracht had.

kwam er een zware hongersnood. En achter dit verhaal. Mogen we ook God zien. Gods hand. God laat toe.

Misschien laait God het ook wel zo. Dat die jongste zoon. In moeilijkheden terecht komt. Dat hij vast loopt. Dat hij niet meer weet hoe het verder moet.

Dan staat er in vers 15. Hij ging heen en voegde zich bij een van de burgers van dat land. En die stuurde hem naar zijn akkers om de varkens te weiden. Moet je je voorstellen.

Een Joodse jongen. En u weet voor Joden. Zijn varkens onreine dieren. Die is daar. In dat heidense land. Weet niet meer hoe hij verder moet leven.

Is wanhopig. En dan kan hij nog één ding doen. Bij de varkens kan hij anders lagen. Bij die heidense. Bij die onreine dieren. Oh wat moet dat voor hem geweest zijn.

En dan wil hij. Hij verlangt erna zijn buik te vullen met de schillen. Die de varkens aten. Ik denk dan heb ik tenminste al wat te eten. Schillen misschien van appels. Van aardappels.

Of wat dan ook. Maar hij krijgt ze niet. Dan komt hij nog verder in de put terecht. En dan staat er.

En dat is buitengewoon bijzonder. In vers 17. Nadat hij tot zichzelf gekomen was. Daar. In de allerdiepste nood. Denk maar aan jongens.

Meisjes. Jonge lui. Die de wereld intrekken. Dat kan ook voorkomen. En dat hoor je regelmatig. Die totaal vastlopen. Die niet meer weten.

Die niet meer weten hoe het moet. Maar dat kan Gods genade zijn. Om ze tot inkeer te brengen. Dat zie je hier gebeuren. Het staat in Johannes Evangelie.

Dat de Heilige Geest overtuigt. Van zonde, gerechtigheid en oordeel. En zie je hier gebeuren. Hier is de Heilige Geest aan het werk.

In het leven van deze jongen. Nadat hij tot zichzelf gekomen is. Dan begint hij zich te realiseren. Dan denkt hij terug aan het huis van zijn vader.

En de vader hier. Zo'n prachtig beeld van de vader in de hemel. Dan denkt hij terug. Hoeveel dagloons. Vroeger was hij een zoon. Ja dat is hij nog.

Maar toen hij daar in de boerderij was. Een zoon. Mijn voorrechte positie. En dat waren dagloons. Hij zegt. En dan kijkt hij naar die dagloons. Die dagloons. Van mijn vader.

Hebben brood in overvloed. En ik. Hier. Ik kom tot. Ik kom om van de honger. En dan zegt hij.

In vers 18. En dat zijn. Ja dat zijn woorden. Daar proef je aan. Hier is God aan het werk. Hier is de heilige geest aan het werk. In vers 18.

Ik zal opstaan. En naar mijn vader gaan. En tegen hem zeggen. Vader. Ik heb gezondigd. Tegen de hemel. En tegenover u. Die jongen.

Die onderweg was. Naar de ondergang. Ik kom hier tot inken. Ik ben het niet meer waard.

Uw zoon genoemd te worden. Maak mij als een van uw dagloons. Misschien bidt u wel. Voor iemand die u kent. Die u lief hebt. O laat hem heren.

Zet hem stil. Laat hem tot een keer komen. Openbaar uzelf aan hem. Dat hij zal beseffen. Dat hij zal beseffen. Hoe het er voor staat in zijn leven. En dat gebeurt hier.

Maar die jongste zoon. Ik ben het niet meer waard. Uw zoon genoemd te worden. Hij beseft het. Ik heb alles verknald. Ik heb het er doorheen gebracht.

Ik heb mijn vader. Ter schande gemaakt. Maak mij. Als een. Van uw dagloons. En ziet u die hele grote verandering.

Dat is. Buitengewoon opvallend. Als u terug gaat. Naar vers 12. Van Lucas 15. Daar zegt die jongste zoon. Die zegt. Vader. Geef mij.

Hij geeft in feite zijn vader. De opdracht. Vader. Geef mij het deel. Wat mij toekomt. Hij geeft zijn vader bevel. Draait om die jongen. Ik wil het hebben. Ik wil dat geld hebben.

Ik wil dat bezit hebben. En dan is hij totaal wanhopig. En dan zegt hij hier. In vers 19. Maak mij. Dus niet meer. Geef mij. Maar maak mij.

Hij beseft. De enige die me nog kan redden. Is mijn vader. Ik zou niet meer weten hoe het moet. Dat is het enige. Het mag ons gebed toch ook wel zijn.

Voor die verloren zoon en dochters. Hier van Buntschoten. Van Sparkenberg. Van waar dan ook. Open uw ogen ervoor. O heren. Doe het.

U bent machtig. U bent de enige die het kan. Ik kan hem niet veranderen. Ik kan hem niet veranderen. Maar u wel. Maak mij. Als een.

Van uw dagloners. En dan. In vers 20. Er moet wat geweest zijn. We hebben hem zien gaan in gedachten.

Bij zijn vader vandaan. De wereld in. Een leven van lol. Plezier en van zonde. Toen bij die varkens. Maar die tot één keer kwam. En dan hier. Dan besluit hij in vers 20.

Hij stond op. Hij stond op. Misschien stond hij wel op. Van zijn knieën. Dat hij zo zijn schuld. Erkent dat hij stond op.

En hij gaat terug. Naar zijn vader. Richting zijn vader. Hij ging naar zijn vader. Hij zal met knikkende knieën gegaan zijn.

Hij ziet hem gaan. Vol met schaamte. Zal hij zijn vader nog onder ogen durven te komen. Zijn vader.

Wat zal zijn vader doen. Hoe zal zijn vader reageren. Hij gaat. Hij gaat. En dan staat er toen hij nog ver van hem verwijderd was.

Groot afstand. Dan is hij iets heel bijzonders. Dan staat er toen. Zag zijn vader hem. En was met innerlijke ontverming bewogen.

Die vader van hem. Die stond op de uitkijk. En zo bij wijze van spreken staat de vader.

Staat de heer Jezus. Op de uitkijk naar die verloren zonen. Die verloren dochters. Hier uit Bunschoten. Of waar dan ook. Of ze al terugkomen.

Wat een liefde van de vader. Wat een bewogenheid van de vader. Kennen wij iets. Hebben wij iets van die bewogenheid. Als het ware op de terug.

Op de uitkijk staat. Komt hij al terug. En dan. En dan. Als zijn vader hem ziet. Waar staat er.

Waar staat er. Dan snelt. Dan snelt. Hij hem. Hem. tegemoet. die vader. Die vader. En dat was. In die oosterse cultuur.

Buiten gewoon ongebruikelijk. Maar die vader. Die ziet zijn zoon. Zijn vader. En zijn vaderhart begint nog harder te kloppen. En die rent op zijn zoon af, terwijl zijn zoon misschien amper meer een stap durft te verzetten.

De jongste zoon zal misschien gedacht hebben, als mijn vader me ziet, dan zal hij zeggen, verdwijn! Ik wil je nooit meer zien, je hebt ons te schande gemaakt. Maar zo is deze vader niet.

Met innerlijke ontferming is hij bewogen. En daar valt, die vader, die valt hem om de hals.

En dan moet je je voorstellen, die zoon, die verloren, die jongste zoon, hij is bij die varkens geweest, hij zal er niet netjes uitgezien hebben, nee. De lompen die hij aan had.

En hij stond nog naar de varkens, naar die onreine dier. Maar dat maakt voor die vader niet uit, die vader, die valt hem om de hals. En die begint hem te kussen.

En in de grondtekst staat hier, die kust hem ing, die blijft hem kussen. En niet zomaar even een vluchtige kus, nee, die kust hem en die blijft hem kussen.

Zo groot, zo groot is die blijdschap van de vader dat die zoon teruggekomen is. En zo groot zal de blijdschap in de hemel zijn als er een zon daar zich bekeert.

En zo groot mag toch ook bij ons de blijdschap zijn als iemand die weggegaan was, die de heren de rug had toegekeerd. Dat als hij terugkomt.

En dan zegt die zoon, die zoon, dat hadden we net gelezen, die had zich voorgenomen in vers 18. Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en zeggen, vader ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover u.

Ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Dus hij begint tegen zijn vader te zeggen wat hij van tevoren overdacht had. Maar hij is nog niet klaar.

Hij krijgt in feite niet de gelegenheid om alles te zeggen wat hij zich voorgenomen had. Want weet je, wat hij niet kan zeggen?

Het laatste van vers 19, maak mij als een van uw dagloons. Want dan valt die vader hem in de reden. Dan zegt die vader tegen hem, tegen zijn dienaren, haal het beste gewaar tevoorschijn en trek het hem aan en geef hem een ring aan zijn hand en sandalen aan zijn voeten.

Misschien zit hier vanmorgen wel iemand die zich zo'n verloren zoon voelt. Of een verloren dochter. Aan de buitenkant lijkt het misschien allemaal keurig. Mensen kijken misschien tegen je op.

Maar diep van binnen weet je misschien wel. Ja, het klopt niet bij mij. Ik ben hier wel. Maar eigenlijk, eigenlijk lijk ik meer op zo'n fariseer of zo'n schriftgeleerde.

Of eigenlijk, en dat komt straks nog, eigenlijk lijk ik wel meer op die oudste zoon. Maar dan hier.

En die zoon, die jongste zoon, ik kan me het zo voorstellen. Die jongste zoon, die zal bang geweest zijn misschien van het oordeel wat er van die vader zou komen. Die kan zijn oren niet geloven als hij zijn vader hoort zeggen, haal het beste gewaar tevoorschijn.

Trek het hem aan. Geef hem een ring aan zijn hand en sandalen aan zijn voeten. En dat is toch ook zo'n prachtig beeld als iemand tot geloof komt.

Het oude is weg. Het nieuwe komt. We moeten voor die jongen geweest zijn.

Wat een vreugde. Wat een blijdschap. Wat een... Er zijn geen woorden voor bijna. Je kan het je niet voorstellen.

Hoe het er voor die zoon geweest moet zijn en ook voor die vader. Die vader die zal ontroerd geweest zijn. Die zal gehuild hebben. En die zoon die zal ook gehuild hebben.

Onvoorstelbaar. Breng het gemeste kalf. En dat was een kalf wat ze gereed hadden staan. Wat klaar stond voor als er iets buitengewoon bijzonders, een buitengewoon bijzondere gebeurtenis plaatsvond.

Of als er een hoge gast kwam die een eerlijke maaltijd moest hebben. Dan stond dat klaar. Haal dat vermeste kalf. Vers 23 tevoorschijn.

Slacht het. En wat ook nog bijzonder is. Die sandalen. Die dienstknechten. Die werken staden de boerderij. Die liepen blootsvoets.

Die hadden geen sandalen. Die hadden geen schoenen aan. Maar omdat hij sandalen krijgt. Dat is er een bewijs van dat die vader hem weer aanneemt als zoon. En die ring is daar ook een bewijs van.

Die ring die hij krijgt. Dat is eigenlijk de overdracht van macht. Macht van gezag. Dat die volledig weer als zoon wordt aangenomen.

door de vader. Zo is God. Als iemand de wereld in is gegaan. Als iemand God vaarwel gezegd heeft. Daarom.

God. Het werd net al een keer gezegd. Of het werd gebeden. God. Haat de zonde. Maar heeft de zonde aan lief. Houdt van de zonde aan.

Verlangt ernaar dat hij terugkomt bij hem. En dat zie je hier zo mooi. Die zoon die in de zonde geleefd was. Die de wereld was ingetrokken.

Ontvangt hier van de vader. Totale vergeving. Wat een vreugde. Wat een blijdschap. Wat een liefde.

Van deze vader. En dan staat er. In vers. 24. Want deze mijn zoon. Was dood.

En is levend geworden. Dat is die vreugde van de vader. Hij was dood. Hij was. Geestelijk dood. En hij is levend geworden. Hij is geestelijk levend geworden.

En die God van deze. De vader van deze verloren zoon. Was gisteren. Is heden. Dezelfde tot in alle eeuwigheid. En dat doet hij nog steeds.

Mensen. Die dood. Zijn. Die dood waren. Maakt hij levend. Wat een vreugde. En daarom. Er is hoop. Lieve mensen. Als je kind.

De wereld in is gegaan. Of je kleinkind. Er is hoop. Geef die hoop niet op. Verwacht het van de Heer alleen.

O ga op uw knieën. Bid tot hem. Dat hij ingrijpt. Dat hij doet. Dat hij. Uw kind. Uw kleinkind. Weer terugbrengt.

En dan mag het vreugde zijn. Dan mag het blijdschap zijn. Hij was dood. Hij is weer levend geworden. Hij was verloren. En hij is gevonden. Ja. Door God zelf gevonden.

En zij begonnen vrolijk te zijn. En dan wordt hier in vers 25. Daar komt die oudste zoon in beeld.

De oudste zoon die was er niet bij. Op het moment dat die jongste zoon weer terugkeerde. Die oudste zoon. Je leest er eigenlijk niks van. Dat die oudste zoon daarna verlangd had. Dat die jongste zoon.

Dat zijn broer weer terug zou komen. Want hij is daar op het veld. En dan als hij dichter bij huis kwam. Dan staat hij hier. Dan hoort die muziek. En rijdans.

En dan roept hij een van zijn knechten bij zich. En dan vraagt hij. Wat is er aan de hand? En die zegt dan. Uw broer. Hier in vers 27.

Uw broer is gekomen. En uw vader heeft het gemeste kalf geslacht. Omdat hij hem weer gezond teruggekregen heeft. En dan gebeurt er iets bij die oudste broer.

Dan staat er. Hij wordt boos. Hij wordt boos. Er is geen vreugde bij hem. Er is geen blijdschap. Dat zijn broer weer is teruggekomen.

En dat tekent die oudste zoon. Je merkt niets van bewogenheid. Je merkt niets van een verlangen. Dat zijn broer gered zou worden. Dat zijn broer weer terug zou komen. Hij wordt zelfs boos.

Hij zal misschien gedacht hebben. Die broer is weg. Nu is alles voor mij. Hij wordt boos. En hij wil niet naar binnen gaan. En die schriftgeleerden en die fariseeën.

Die waren daar. Die hoorden dat verhaal. Want Jezus sprak het tot hen. En de diepste bedoeling hiervan is. Is dat die oudste zoon.

Eigenlijk. Een beeld is. Van die schriftgeleerden en die fariseeën. Ze wisten precies hoe het moest.

Maar hun hart was koud. Hun hart was kil. Er was geen bewogenheid. In hun hart. En dan lees hij hier verder. Dan zegt hij.

Of dan. Hij wordt boos. Hij wil niet naar binnen gaan. En dan gaat zijn vader naar buiten toe. Zijn vader gaat het nog proberen. Jongen kom. Kom toch. Wees blij met ons. Laten we naar binnen gaan.

En dan antwoordt die oudste zoon. En die zegt tegen zijn vader. Ik dien u al zoveel jaren. Ik heb nooit uw gebod overtreden. U hebt me nooit een bokje gegeven. Om met mijn vrienden vrolijk te zijn. Maar nu deze zoon van u.

Moet je luisteren. Wat zegt hij? Die oudste zoon. Die zegt nu deze zoon van u. Hij spreekt niet over broer. Nu mijn broer weer terug is.

Deze zoon van u. Hij had hem al afgeschreven. Hij. Alles gedaan wat God verboden heeft. Zijn geld doorgebracht met hoeren en tollenaars.

Het is over. Het is voorbij. Maar nu deze zoon van u weer teruggekomen is. Hoe is dat bij ons?

Oordelen wij ook niet vaak veel te gemakkelijk. Dat we mensen afschrijven. Om hoe ze leven. Hoe hun levensstijl is. Om wat ze doen.

Om wat ze gedaan hebben. Hoe gaat het eens na bij uzelf. En hier zie je dat het in één familie is. Het gaat om zijn eigen broer. Het kan om ons kind gaan. Het kan om ons kleinkind gaan.

Of wie dan ook. Ook kennen wij iets van die bewogenheid van de Heer Jezus. Het verlangen. Voor mensen die afgedwaald zijn. Die in zonde leven. Dat ze terugkomen.

Dat ze zich bekeren. Dat ze gered worden. Hoe gaat het eens bij uzelf na? Het is buitengewoon confronterend. Wat hier staat. Ik heb al zoveel jaren bij u geweest.

Ik heb nooit het gebod overtreden. Nooit een bokje. Hebt u mij gegeven om met mijn vrienden vrolijk te zijn. Nu deze zoon van u gekomen is. Die uw bezit met hoer en tollenaar opgemaakt heeft.

Hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht. En die vader zegt dan nog. Die probeert het nog. Die vader zegt. Kind. Je bent altijd bij mij. En al het mijne is van jou. Zijn hart is er niet in.

Het hart van de Heer Jezus. Het hart van de vader. Brandt van liefde. Brandde van liefde. Voor die verloren zoon. Toen hij in de zonde leefde. En zo ging het hart van die vader ook uit.

Naar die oudste zoon. Maar in dat hart van die oudste zoon was geen liefde. Er was eigenlijk ten diepste geen relatie tussen die oudste zoon.

En tussen de vader. En soms denk ik wel eens. Het zou best eens kunnen dat er ook in onze kerken en gemeenten nog wel wat van die oudste zonen zitten.

Die precies alles weten. Die keurig leven. Maar die ten diepste niet die relatie met de Heer Jezus hebben.

En diepe liefde voor hem. Oh en dan is het hier de oproep van die vader tegen die oudste zoon. In feite ook. Bekeer je daarvan.

Wees blij. Omdat je jongste zoon teruggekomen is. Omdat hij gered is. Oh. Bekeer je.

Want dat zegt hij in vers 32. Wij zouden dan vrolijk en blij moeten zijn. Want deze broer van jou was dood en is weer levend geworden.

En hij was verloren en is gevonden. Oh lieve mensen. In deze eindtijd. We weten niet hoe lang het nog duurt voordat Heer Jezus komt om ons tot zich te nemen.

Kijk naar de ontwikkelingen in deze wereld. Dan zou dat wel eens dichterbij kunnen zijn dan we denken. En om ons heen is een wereld vol van verloren zonen en dochters.

Die voortleven. Zonder God. Zonder de Heer Jezus. Die onderweg zijn naar de eeuwige ondergang.

Want de Bijbel zegt er zijn maar twee wegen. Er is alleen maar redding en behoud door geloven in de Heer Jezus. Er is één naam onder de hemel gegeven waardoor we behouden moeten worden. De naam van de Heer Jezus.

Hoe geloven we dat nog? Ik hoor het steeds meer ook in kerken en gemeenten dat men dat los begint te laten. Want daar komt het op aan. We mogen ons al voor de Heer vroodmoedigen.

En tot hem bidden. Jullie hebben bid stonden hier. En ik neem aan dat dat gebeurt. Maar bid voor die verloren zonen en die verloren dochters hier in Wenschoot en omgeving. Bid.

Bid dat de Heer zich aan hen openbaart. Bid. Bid dat de Heilige Geest zo in hun hart gaat werken. Dat ze tot inkeer komen.

Dat ze zullen beseffen dat hun ogen ervoor open gaan. Dat ze zullen beseffen. Misschien had ze vroeger ooit in de kerk geweest zijn. Dat ze zullen beseffen. Oh toen. Dat er een verlangen zou komen om daar terug te komen.

Terug te komen bij de Vader. Terug te komen bij de Heer Jezus. Dat ze zullen beseffen dat ze ten diepste dat ze de Satan dienen. Maar dat hij een vredemeester is.

Dat hij hen naar de ondergang voert. Dat hun ogen ervoor open zullen gaan. Dat ze het misschien uit zullen roepen.

Is er voor mij nog redding? Is er voor mij nog vergeving? Ik heb het gehoord. Ik sprak iemand uit Zuid-Afrika. Een zendeling onder de Zulus.

Hij was daar bezig. Ze waren daar bezig om het evangelie te brengen op de zendingspost. En er was niet zoveel zegen te zien op het werk wat ze daar deden.

En toen beseften ze. Dat ze eigenlijk in eigen kracht bezig waren om daar het evangelie te brengen. En ze kwamen tot één keer. En ze beseften dat hij het moest doen.

En ze gingen op hun knieën. Ze beleden hun zonden. En ze verootmoedigden zich. En ze riepen tot God om genade. En ze gingen bidden om de verloren zonen en de verloren dochters. Daar in de omgeving.

Of God hen terug wilde brengen. En ze lagen nog op hun knieën lieve mensen. En er werd op de deur geklopt.

En de deur ging open en er kwam een Zulu naar binnen. Zo'n verloren zoon. Hij kwam naar binnen. Hij viel op zijn knieën. En hij riep het uit.

Is er voor mij nog redding? Is er voor mij nog vergeving? En die God is ook onze God lieve mensen. Wat zou het toch zijn.

Als we hier samen zouden zijn. Of jullie hier op. Dat er op de deur geklopt werd. En dat er zo'n verloren zoon of dochter binnenkomt. Of die je misschien aanspreekt van de week.

En laat merken. Dat je merkt. Zijn ogen beginnen ervoor open te gaan. God is aan het werk in zijn hart. Hij gaat het zien. Hij gaat beseffen.

Er is alleen maar redding voor mij. Door geloven in de Heer Jezus Christus. En er is een overvloed van genade bij de Heer Jezus. Hij heeft zijn leven gegeven aan het kruis van Golgotha.

Niet alleen voor oudste zonen. Maar ook voor jonge verloren zonen. De Heer Jezus zocht ze op. Hoeren en tollenaren. En de fariseeën spraken er schande van.

Die zeiden. Hij laat zich in met hoeren en tollenaren. Met zondags. Dat past niet. Dat hoort niet. Hoe doen wij dat? Lopen wij met een grote boog.

Om de hoeren en tollenaren van deze tijd heen. Daar willen we ons niet mee inlaten. Stel je voor dat ze ons daar zien. Of zijn we met hem bewogen.

De Heer Jezus zocht hen op. En toonde zijn liefde. Toonde zijn bewogenheid. En het raakte hun hart. We mogen wel bidden. O Heer geef ons uw bewogenheid.

Geef ons uw liefde. Dat de verloren zonen en dochters. Misschien uw eigen zoon of dochter of kleinkind. Dat hij iets zal zien.

En de Heer Jezus in mij. En daardoor geraakt wordt. Dat zijn verlangen. Dat zijn verlangen. Hij wil niet dat die jonge luien kapot gaan door de drugs.

Of waar dan ook. Maar dat ze opstaan. Dat ze het zullen zeggen. Ik heb gezondigd tegen de hemel. En voor u.

En misschien beseffen. Ik ben het niet waard. En het zou genade zijn. Maar is er voor mij nog redding. Is er nog maar voor mij vergeving. En dan staat die vader. Oh dat is toch zo'n prachtig beeld. Die vader staat met wijd open armen.

Staat hij op de wacht. Hij staat op de uitkijk. Komt hij al. En dat wil zeggen.

Hij vergeet ze niet. Hij verliest ze niet uit het oog. Nee hij staat op de wacht. En als hij dan ziet dat iemand. En dat is door hem zelf gewerkt. Als iemand opstaat.

En tot hem komt. Oh dan is er vreugd. Dan is er blijdschap. Dan zal die komen. En dan staat er. Dat er blijdschap zal zijn in de hemel.

Over één zonder. Die zich bekeert. Die verloren zoon. Die verloren dochter. Meer dan over 99 rechtvaardigen.

Die de bekering niet nodig hebben. Die oudste zonen. Eigenlijk moet je zeggen. Die oudste zoon. Dat is de verloren zoon. En die jongste zoon.

Dat is hier de gerede zoon. Waarvoor gejuicht wordt in de hemel. Ik hoop en ik bid.

Dat de Heer zo met zijn geest in jullie werkt. Dat je op de knieën gaat. Voor de verloren zoon. En verloren dochters. Hier in Bunschot en omgeving. En dat je uit gaat zien.

Wat God gaat doen. Dat hij ze op gaat zoeken. Dat hij ze tot inkeer brengt. Dat ze tot geloof. In hem zullen komen. En dan zal de blijdschap in de hemel zijn.

En dan mag de blijdschap bij ons zijn. God we bent u groot. Voor u is niets te wonderlijk. We loven en prijzen uw grote naam. Tot in eeuwigheid. Halleluja. Zijn grote naam zijn geprezen.

De Heer zegenen jullie. Amen.