Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Goedemorgen.
Goedemorgen. Ik zie je daar wel een mooie ruimte gemaakt. prèsmorgen zijn we getuigen van het getuigenis van Leendip en Hein, van hun dood en opstanding.
près counime van Getuigen. en ik wil vanmorgen beginnen met de geschiedenis van Hannah. En dat is een geschiedenis waar we straks even wat versen gaan lezen in het Oude Testament. En niet iedereen is daar even mee bekend, denk ik.
En sommigen denken van waarom die geschiedenis, wat heeft dat met de doop te maken? Nou, ik denk meer dan je misschien in eerste instantie zou denken. Ik wil de eerste vijf versen voorlezen en dan gaan we daar langzaam zo doorheen.
Dan hebben we een beetje een beeld bij wat nou de situatie was van Hannah. Er staat in 1 Samuel 1. Er was een man uit Rametaim Sofim, uit het bergland van Evreem.
En zijn naam was Elkana, een zoon van Jeroham, de zoon van Elihu, de zoon van Toghu, de zoon van Zuf, een Evretiet. En hij had twee vrouwen. De naam van de ene was Hannah en de naam van de andere Peninna.
Nu had Peninna kinderen, maar Hannah had geen kinderen. Deze man ging van jaar tot jaar zijn stad uit om zich in Silo voor de heren van de legermachten neer te buigen. En offers te brengen.
Daar waren de twee zonen van Eli, Hofni en Pinas, priesters van de heren. Dus dit is even de situatie.
Elkana, een man, heeft twee vrouwen, Hannah en Peninna. En de ene vrouw, Peninna, kan wel kinderen krijgen, heeft ook kinderen gekregen. En Hannah kan geen kinderen krijgen.
En dat is natuurlijk een hele trieste situatie. Zeker als je bedenkt in de tijd van toen, waarin dat gebeurde. Omdat het namelijk heel belangrijk was voor de vrouw om te zorgen voor nageslacht.
En dat was belangrijk om de naam van de familie door te zetten. Wat heel belangrijk was. Maar daarna was het ook financieel was het belangrijk. Omdat uiteindelijk de kinderen voor jou moesten gaan zorgen.
Dus het was een financieel en cultureel eigenlijk een klein drama. Een schande zou je zeggen in die tijd. Dat zij geen kinderen kon krijgen. En er staat erbij dat God haar baarmoeder had toegesloten.
Nou vandaag de dag als wij daarmee geconfronteerd worden. Met mensen die geen kinderen kunnen krijgen. Dan gaan we naar een arts. En dan zoeken we uit wat daar de reden van is. Maar de Bijbel laat heel duidelijk zien dat God uiteindelijk de enige is die leven kan geven.
Dat hij de enige is die daartoe in staat is. En waarom hij er specifiek voor koos in deze situatie. Om Hannah haar baarmoeder te sluiten. Dat staat er niet bij. Maar ik denk dat de belangrijkste les die Hannah daarvan kon leren.
En de bedoeling met God daarmee. En ook wat wij daar dus van kunnen leren. Vanmorgen in deze geschiedenis ook wel duidelijk gaat worden. En zich steeds meer gaat ontvouwen. Maar eerst wil ik kijken naar drie reacties.
Die je ziet in de omgeving van Hannah. Op het feit dat zij geen kinderen kan krijgen. En dan staat er in vers 6. Aansluitend staat er haar tegenpartij.
Dus Peninna die vrouw. Die andere vrouw van Elkana. Die treitte haar telkens weer. Om haar kwaad te maken. Omdat de heer haar baarmoeder toegesloten had.
En zo ging het jaar op jaar. Zo dikwijls als zij naar het huis van de heren ging. Treitte zij haar zo. Dan huilde zij en at niet. Dus Peninna die treitte haar erom.
Die maakte haar daarom belachelijk. Want Peninna die kon dat doen. Omdat zij wel kinderen had. En wat ze daarmee eigenlijk liet zien. En wat ze daarmee eigenlijk zei. Van kijk als je naar mij kijkt.
Peninna ik ben een vrouw. En ik heb succes. Want ik kan wel zorgen voor kinderen. En jij niet. En dat geeft mij het recht. Om jou te treiteren in wezen. Want jij hebt geen succes.
Dus dat is de reactie van Peninna. En dan zien we de reactie van Elkanah. Elkanah haar man zei dan tegen haar. Hannah waarom huil je? Waarom eet je niet?
En waarom is je hart verdrietig? Ben ik je niet meer waard dan tien zonen? Dus Elkanah haar man. Die heeft begrip voor haar situatie. En die zegt tegen haar van.
Zoek het niet in het krijgen van een kind. Maar zoek het bij mij. Dat is in wezen zijn boodschap. Hij heeft begrip voor haar verdriet. Maar hij zegt. Zoek je vervulling. Zoek je leven.
Zoek je redding. Je verlossing in mij. In mijn liefde voor jou. En dat is in wezen wat je vandaag ook in heel veel liedjes hoort. En in heel veel films ziet.
Romantische liefde. Twee geliefden die elkaar vinden. En helemaal in elkaar opgaan. En dat is het hoogst haalbaar. En zo zegt hij ook. Zoek het in mij. Zoek je vervulling bij mij.
Dus dat is de tweede reactie. En als we even wat overslaan. Dan zien we uiteindelijk de derde reactie. Die van Elie. Want Hannah gaat uiteindelijk naar de tempel. Dat gaan we zo nog even lezen om te bidden.
En dan zien we de reactie van Elie. Die priester was in die dagen. En dan staat er in vers 13. Want Hannah sprak in haar hart.
Alleen haar lippen bewogen. Maar haar stem werd niet gehoord. Daarom hield Elie haar voor dronken. En Elie zei tegen haar. Hoe lang zult u zich nog dronken gedragen?
Ontdoe u van uw wijn. Dus Elie die priester. Die zag haar dat ze aan het bidden was in de tempel. Maar die dacht dat ze dronken was. Elie die een priester was.
Die wist hoe al het. Ja de religieuze wetten zeg maar werkten. Die precies wist wanneer je welk offer moest brengen. En die wist precies hoe je dat offer moest klaarmaken.
En hoe je de dienst aan God moest verrichten. Die herkende niet een vrouw die haar hart uitsortte voor God. Die herkende niet dat iemand zich helemaal gaf aan de Heer.
Dat herkende hij niet. En daarom zegt hij doe normaal. Doe eens normaal. Gedraag je. Doe gewoon netjes. En gedraag je zoals iedereen dat van je verwacht. Dus dat is de derde reactie in wezen die je krijgt.
Van een man die juist zou moeten weten hoe het zit. Die juist zou moeten begrijpen hoe het werkt. Die op de hoogte is van al deze wetten. En van de dienst aan God.
Maar die herkent het niet. Dus dat is de reactie die we zien in Hannah haar omgeving. De ene die zegt van. Ik heb succes en jij niet. Peninnah.
Elkanen die zegt zoek je vervulling in mij. En Elie die zegt van. Doe normaal en gedraag je. Dat zijn de reacties die we in de omgeving zien. En dan wil ik kijken naar hoe vervolgens Hannah daarop reageert.
En Hannah. Zien we dan in vers 9. En ik lees dan vanaf vers 9 tot en met vers 19. Dan staat. Nadat Peninnah en Elkanen dat tegen haar hadden gezegd.
Toen stond Hannah op. Nadat men in Silo gegeten en gedronken had. Nu zat Elie de priester op een stoel bij de deurpost van de tempel van de heren. Bitter van gemoed bad zij tot de heren.
En zij huilde erg. Zij legde een gelofte af. Zij zei. Heren van de lege machten. Wanneer u werkelijk de ellende van uw dienares aanziet. Aan mij denkt. En uw dienares niet vergeet.
Maar aan uw dienares een mannelijke nakomeling geeft. Dan zal ik die voor al de dagen van zijn leven aan de heren geven. En er zal geen scheermes op zijn hoofd komen. En dat gebeurde toen zij lang bleef bidden voor het aangezicht van de heren.
Dat Elie op haar mond lette. Want Hannah sprak in haar hart. Alleen haar lippen bewogen. Maar haar stem werd niet gehoord. Daarom hield Elie haar verdronken. En Elie zei tegen haar.
Hoe lang zult u zich nog dronken gedragen? Ontdoe u van uw wijn. Maar Hannah antwoordde en zei. Nee mijn heer. Ik ben een diep bedroefde vrouw. Ik heb geen wijn of sterke drank gedronken.
Maar ik heb mijn ziel uitgestort voor het aangezicht van de heren. Houdt uw dienares toch niet voor een verdorven vrouw. Want vanwege de veelheid van mijn gedachten. En mijn verdriet heb ik tot nu toe gesproken.
Toen antwoordde Elie en zei. Ga in vrede. En de God van Israël zal u geven wat u van hem gebeden hebt. Zij zei. Laat uw dienares genade vinden in uw ogen. Vervolgens ging de vrouw haar zweeg.
Zij at weer. En haar gezicht stond bij haar niet meer als voorheen. Zij stonden smorgens vroeg op. Bogen zich neer voor het aangezicht van de heren. Keerden terug en kwamen aan bij hun huis in Rama.
Elkana had gemeenschap met zijn vrouw Hannah. En de heren dachten aan haar. En dan lezen we vervolgens in de volgende versen. Dat Hannah zwanger wordt. En dat zij een mannelijk kind krijgt. Samuel.
Die ze dan naar de tempel brengt. En daar aanbiedt aan de heer. Om voor de heer dienst te doen. Dus de reactie die we zien van Hannah.
Zijn eigenlijk twee reacties. Aan de ene kant in wat ze niet doet. En aan de andere kant wat ze wel doet. En we zien daarin haar geloof. Haar vertrouwen. We zien haar geloof in wat ze niet doet.
Ze gaat namelijk niet in op de treiterijen van Peninna. Ze zegt niet van. Oh ja. Oh ja. Jij vindt dat jij succesvol bent. Nou.
Je weet toch dat Elkana veel meer van mij houdt dan van jou. Dat zie je toch. En je ziet toch dat ik altijd het beste stukje vlees krijg. Nee. Dat doet ze niet. Ze reageert er niet op.
En ze gaat ook niet. Als Elkana dat tegen haar zegt. Zegt van. Oké. Ik geef me inderdaad helemaal aan jouw liefde voor mij. En daarin zoek ik mijn vervulling. Ook dat doet ze niet.
En ze zegt ook niet tegen Elie de priester. Ja sorry u heeft gelijk. Ik zal me gedragen. Ik zal me netjes gedragen. En luisteren naar wat Elie tegen haar zegt. Nee dat doet ze ook niet.
Want wanneer ze dat zou doen. Wanneer ze daarin mee zou gaan. Dan zou ze in wezen een speelbal worden van haar omgeving. Dan zou ze misschien voor een tijdje trots kunnen zijn.
Zich ergens op kunnen laten voorstaan. En inderdaad kunnen zeggen. Kijk ik heb het mooiste stukje vlees. Kijk. Er wordt van mij gehouden. Maar er zou een keer een einde aan komen. Er zullen uiteindelijk dingen gebeuren.
Dat wegen scheiden. Dat mensen minder van je gaan houden. Ja en dan ben je verloren. Dan heb je in een keer geen succes meer. Dus dat doet ze niet. Ze gaat daar niet in mee.
Maar wat doet ze wel. Ze gaat naar de tempel. En ze stort haar hart uit voor God. Ze geeft zich helemaal over aan de Heer. En ze legt al haar verdriet.
Al haar pijn. Al haar depressie in wezen. Legt ze neer bij de Heer. En voor ons als Westerse mensen. Ziet dat er misschien wat passief uit.
Wij zouden denken. Je moet actie bedenken. Hoe je dit kan oplossen. Maar het is doorslaggevend. Het is doorslaggevend voor Hannah. Want nog voordat zij een kind heeft gekregen.
Nog voordat ze überhaupt zwanger is. Zie je in vers 18 dat haar gezicht niet meer stond zoals daarvoor. Ze was niet meer bedrukt.
Haar gezicht stond niet meer als voorheen. Nadat ze had gebeden. Had ze nieuwe hoop gekregen. Omdat Eli haar ook een belofte had gedaan.
Eli die zelf niet eens wist wat zij precies bad. Maar zij had daar hoop uit geput. Nadat ze had gebeden. En ze is naar de Heer gegaan. En dan zouden wij zeggen.
Ja het lijkt wel een soort onderhandeling wat ze doet. Ze zegt van. Als u mij een mannelijke zoon geeft. Dan geef ik hem aan u. Maar daarin laat zij juist zien.
Dat zij afhankelijk is van God. Dat ze het van hem verwacht. Dat hij de enige is. Die werkelijk leven kan geven. En ze doet het niet voor zichzelf.
Ze vraagt er niet om. Omdat zij zelf dan kan zeggen. Kijk. Dan ben ik succesvol. Kijk. Dan ben ik belangrijk voor de familie. Daarvoor doet zij het niet.
Nee want ze zegt erbij. Als u mij een kind geeft. Dan wijd ik hem volledig aan u. Dan breng ik hem naar de tempel. Om daar dienst te doen voor u. Dus in financieel opzicht.
Had zij er helemaal niks aan. Want. Samuel was ergens anders. En deed daar dienst. En ook emotioneel.
Had zij er niks aan. Omdat Samuel ergens anders was. En niemand dat zou zien. Dat zij in wezen. In de praktijk ook een kind had. En ze kon Samuel. Maar één keer per jaar. Zocht zij hem op.
En daarin laat ze zien. Dat ze het is tot eer van God. En dat ze het van hem verwacht. En dat ze het niet doet voor zichzelf. Maar datgene dat wat ze krijgt. Het leven dat ze ontvangt.
Dat ze dat aanbiedt aan de Heer. En als we dan in hoofdstuk 2 komen. Van dit gedeelte. Dan zien we ook. Dat het om veel meer gaat. Dan om het krijgen van een kind.
En dat is natuurlijk al heel groot. En. Er zijn mensen die daar pijn en verdriet over hebben. Omdat ze als echt waar geen kinderen kunnen krijgen. En ik denk ook dat die pijn er is.
Omdat het over. Namelijk grotere dingen ook spreekt. En ook in de loszang die Hannah vervolgens zingt. De loszang die zij maakt.
In reactie. Op het feit dat zij leven heeft gekregen van God. Laat zien dat het om veel meer gaat. Dat het om iets veel groters gaat. Ik lees alleen even vers 1. Dan zegt zij.
Mijn hart springt op van vreugde in de Heer. Mijn hoorn is opgeheven in de Heer. Mijn mond is wijd open tegen mijn vijanden. Want ik verheug mij in uw heil.
Ik verheug mij in uw heil. En dat is een woord wat wij vandaag de dag niet meer zoveel gebruiken. Maar daarmee zegt ze eigenlijk. Ik verheug mij in uw redding.
Ik verheug mij in dat u mij verlost heeft. Zie je dus het gaat over iets groters. Het gaat niet alleen om het krijgen van een kind. Het gaat om verlossing. Het gaat om het krijgen van leven.
Het gaat om het krijgen van redding. Dat is waar dit over spreekt. En dat is de rode draad die we door de hele Bijbel zien. De rode draad die elke keer weer terugkomt.
Van loszangen die gezongen worden. Na de geboorte van een kind. Dat daarin God redding geeft. Verlossing biedt. Maar daarin ook elke keer zichtbaar wordt.
Dat de mens in zichzelf. Wanneer de mens teruggeworpen is op zichzelf. Dood loopt. Een weg heeft. Die uiteindelijk eindigt in de dood.
Letterlijk. Lichamelijk. Maar ook geestelijk. En dat alleen God in staat is om leven te geven. En dat God leven wil geven aan diegene.
Die zich aan hem toevertrouwt. Die het van hem verwacht. Die alles overgeeft aan hem. Dat is de rode draad die we door de Bijbel zien.
En dat zien we bijvoorbeeld ook bij Sarai. De vrouw van Abraham. Ook zij was al op hoge leeftijd. Het was alle hoop dat zij ooit een kind zou krijgen was al lang vervlogen.
Maar door godelijk ingrijpen ontvangt zij dan toch leven. En zo zien we dat vaker in de Bijbel. Maar niet alleen als het gaat om zwangerschap.
Om het krijgen van kinderen. Maar ook in oorlogen. In veldslagen. Of in een leeuwenkuil. Of in het verhaal van Esther. Wat we net even hoorden. Elke keer is daar de rode draad.
Dat wanneer de mens op zichzelf is teruggeworpen. Hij eindigt in de dood. Niet in staat is om zelf leven tot stand te brengen. Niet in staat is om zichzelf te redden.
Te verlossen. Maar dat God redding biedt. En verlossing biedt. Aan degene die het van hem verwacht. En op hem vertrouwt. En daar komt mijn bruggetje naar de doop.
Daar is die parallel. Want Hein en Leendert. Jullie laten je vanmorgen dopen. Een eenvoudig ritueel.
Zou je kunnen zeggen. Je gaat in een bak met water staan. Je gaat achterover onder. En je komt weer omhoog. Niks bijzonders. Als kind ben je zo vaak op je onder gegaan.
Maar toch. Is deze daad. Een groot getuigenis. Met grote gevolgen. En zeg je iets heel fundamenteels mee.
Iets heel belangrijks. En zeg je eigenlijk net als Hannah. Van ja. Ik ben niet in staat. Om zelf leven voor te brengen. Ik ben niet in staat.
Om mijzelf te verlossen. Om mijzelf te redden. Als ik helemaal op mijzelf ben teruggeworpen. Dan eindig ik uiteindelijk in de dood. Als gevolg van de zonde die in mij leeft.
Die in deze schepping leeft. Eindig ik uiteindelijk in de dood. Fysiek. Lichamelijk. Maar ook geestelijk. Ben ik niet in staat om volmaak liefde te hebben.
Ben ik niet in staat om mijzelf tot leven te wekken. Om mijzelf te redden. Om vervulling in mijzelf te vinden. Maar dan is daar het evangelie.
De blijde boodschap van God. Namelijk dat hij zijn eigen zoon zond. God zond zichzelf. Na deze aarde werd gelijk als een mens.
En hij leefde het leven dat wij zouden moeten leven. En hij onderging de straf die wij hadden verdiend. En hij stierf. En daarin nam hij onze zonde.
Die weg die dood loopt. Met zich mee. In het graf. Maar daar houdt het verhaal gelukkig niet op. Hij stond ook op uit de dood. Hij werd tot leven gewekt.
Om vervolgens op te varen. Naar God de Vader. Waar hij nu zit. En daar zit hij. En daar biedt hij zijn leven aan aan ons.
En wanneer jullie je. Voor morgen laten dopen. Dan zeg je daarmee dus. Ja ik wil één worden. Met Christus. In zijn dood. Sterven aan dat oude leven.
Dat achterlaten in dat watergraf. Zou je kunnen zeggen. Dat achterlaten. En weer opstaan met hem. In een nieuw leven. En doordat ik mij laat dopen.
Getuig ik daarvan. Dan zeg ik dat. Zeg ik dus. Dat ik het leven niet in mijzelf kan vinden. Maar dat ik het van hem verwacht. En besef ik dat ik. Om bij hem te kunnen komen.
Mijn oude leven moet afleggen. En alleen hij degene is. Die in staat is. Om mij werkelijk leven te geven. En dat leven dat hij mij geeft. Om dat vervolgens.
Ook aan te bieden als hem. En weet je. Elk mens. Die hier zit. Elk mens. Die bouwt zijn leven. Op iets. Dat hem leven moet geven.
Dat hem redding moet geven. Dat hem moet verlossen. Als het ware. Elk mens. Bouwt zijn leven op iets. Dat is de reden. Waarom jij ochtends je bed uitkomt. En de ene.
Die is zich dat. Heel erg bewust. En de ander. Misschien wat minder. Maar we doen het allemaal. En sommigen. Die luisteren naar de boodschap van.
Peninna. Peninna. Die zegt van. Ik heb succes. Want ik voldoen. Aan de maatstaven. Die de cultuur op mij legt. En in haar dagen.
Betekende dat. Het krijgen van een kind. Kinderen. Nageslacht. Zorgen. Zorgen voor nageslacht. Dan was je succesvol. En dan voldeed je. En dan deed je ertoe.
En zij zei. Ik doe ertoe. Want ik ben succesvol. En vandaag de dag. Hebben we een ander verhaal. Dan zeggen we. Ja je bent succesvol. Wanneer je een goede opleiding hebt. Wanneer je een goede baan hebt.
Wanneer je een mooie huis hebt. En een mooi gezin. En misschien nog een mooie auto. En een paar keer op vakantie. Als je al die dingen hebt. Dan ben je succesvol. Maar uiteindelijk is dat je leven bouwen op drijfzand.
Want op een gegeven moment. Ben je alleen maar bezig met te vergelijken. Ben ik nog succesvol. Doe ik er nog toe. En kunnen er dingen gebeuren in je leven.
Waarbij het leven je gewoon bij de handen afbreekt. En is succes helemaal niet meer in bereik. Gewoon omdat het niet lukt. En anderen die bouwen hun leven op het verhaal van Elkanah.
Elkanah die zegt. Je doet het toe omdat ik van jou. Omdat ik je lief heb. En dan zoeken mensen hun redding. Hun vervulling. In het feit dat er van hen gehouden wordt.
Dat ze een omgeving hebben. Die hen lief heeft. En dat is natuurlijk mooi dat dat er is. Maar als je daar je hart van afhankelijk maakt. Als je daar je leven van afhankelijk maakt. Dan bouw je je leven.
Op drijfzand. Want wegen die scheiden misschien op een keer. Door de dood of door andere omstandigheden. Of mensen houden niet meer zoveel van je.
Ja en dan is dat fundament weg. Zoals C.S. Lewis ook zegt in zijn boek. Hij zegt. Als je wilt dat liefde een zegen is en geen ellende. Dan moet je slechts de enige geliefde lief hebben.
Die je nooit in de steek laat. Dat is God. En andere mensen. Die bouwen hun leven op het verhaal. Op de boodschap van Eli. Op de boodschap van godsdienst.
Kijk. Ik ben godsdienstig. Ik ga elke week naar de kerk. Ik zet mij in. In de gemeente. En daarom kan God niet anders dan mij zegenen.
Dan mij helpen. Dan mij leven geven. God staat in wezen bij jou dan in het krijt. Hij is jou iets verschuldigd. Verschuldigd. Omdat jij je aan bepaalde wetten en regels houdt.
Maar zo werkt het niet. We kunnen God niet ter verantwoording roepen. En we moeten niet denken dat hij ons iets verschuldigd is. En vanmorgen laat jullie in de doop zien.
Ik doe niet aan godsdienst. Ik doe niet aan religie. Nee. Ik geef mijn hele leven aan God. Ik wijd het aan hem toe. Ik verwacht het van hem.
Ik stort mijn hart voor hem uit. En ik geef dat leven dat ik van hem krijg. Als een offer. Als een aanbieding aan hem. En voor zover ik nu nog hier in het vlees leef.
Leef ik door het geloof van de Zoon van God. En ik bouw mijn identiteit niet op succes. En ik bouw mijn identiteit niet op dat ik liefde wel of niet ontvang. Of dat ik godsdienstig ben.
En dat je misschien succes hebt. Dat kan. En dat mensen van je houden. Dat zal ook gebeuren. Dat is mooi. Maar je hangt je hart er niet aan op. Het is niet waar jouw identiteit op gevestigd is.
En je verwacht het van hem. En wanneer je zoiets doet. Dan krijg je reacties. In jouw omgeving. En de ene zegt fantastisch.
En de ander die vindt het raar. En weer een ander die vindt het een beetje dwaas. Ik denk van. Je doet helemaal niks. Je geeft je gewoon over aan God.
Dat is toch makkelijk. Maar ik denk dat dat de moeilijkste stap is. Die een mens kan maken. Om te zeggen. Ik kan het niet. Ik verwacht het van u. U moet mij redden. U moet mij leven geven.
Dat is wat je zegt. En die weg die. Heeft een hele grote belofte. In zich. Namelijk dat God zegt. Dat het dwazen. Wat de wereld dwaas noemt.
Dat heeft God juist uitgekozen. Om dat wat de wereld wijs noemt. Te beschamen. En dat wat de wereld. Voor de wereld zwak is. Jezelf overgeven.
Je oude leven afgeven. Oude leven afleggen. Dat heeft de wereld. Of dat heeft God uitgekozen. Om dat wat sterk is in deze wereld. Te beschamen. Zo mogen we vanmorgen ook leren.
In de geschiedenis van Hannah. En ook in jullie getuigenis. Waar ik heel erg benieuwd naar ben. Naar jullie unieke verhaal. Hoe jullie tot deze stap zijn gekomen. Maar daar zien we dezelfde beleidenis.
Dat alleen. God verlossing geeft. En dat hoe onze omgeving ook reageert. We daarmee zeggen. Ik volg u. Amen. Jezelf overgevold.
Naar. Amen. Amen. servers in buitenen. Komman schijger. ***