Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
We gaan met elkaar openen het woord en dat doen we vanuit Psalm 107.!
Is hier een vuurkorvaan of zo of niet?
Ik ruik hier, als ik deze kant op, dan denk ik nou, sterkte die duur. Groet Psalm 107, vers 1.
Danklied voor verlossing uit allerlei nood. Loof de heren, want hij is goed. Want zijn goede tierenheid is voor eeuwig.
Laten zo spreken wie de heren verlost heeft. Die hij verlost heeft uit de hand van de tegenstanders. En die hij uit de landen bijeengebracht heeft.
Van het oosten en van het westen, van het noorden en van de zee. Er waren er die dwaalden in de woestijn. Op een weg door de wildernis. Een stad om te wonen vonden zij niet.
Ze waren hongerig, ja ook dorstig. Hun ziel was in hun bezweken. Maar toen zij in hun benauwdheid door de heren riepen, redde hij hen uit hun angsten.
Hij leidde hen op een rechte weg, zodat zij naar hun stad konden gaan om te wonen. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen voor de mensenkinderen.
Want hij heeft de dorstige ziel verzadigd. En de hongerige ziel met het goede vervuld. Er waren er die in duisternis en in de schaduw van de dood zaten.
Gevangen in ellende en ijzer. Want ze waren ongehoorzaam geweest aan de woorden van God. En hadden de raad van de Allerhoogste verworpen. Daarom vernederde hij hun hart door moeite.
Ze struikelen en er was geen helper. Maar toen zij in hun benauwdheid door de heren riepen, verloste hij hen uit hun angsten.
Hij leidde hen uit de duisternis en de schaduw van de dood. En verscheurde hun banden. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen voor de mensenkinderen.
Want hij heeft de bronzen deuren opengebroken en de ijzeren grendels stukgebroken. Er waren dwazen die om hun weg vol overtreding en om hun ongerechtigheiden gekweld werden.
Hun ziel had een afschuw van al het voedsel. Ze waren tot aan de poorten van de dood gekomen. Maar toen zij in hun benauwdheid tot de heren riepen, verloste hij hen uit hun angsten.
Hij zond zijn woord uit, genas hen en bevrijdde hen uit hun grafkuilen. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen voor de mensenkinderen.
Laten ze offers brengen en met gejuich van zijn werken vertellen. Er zijn er die met schepen op zee varen. En handel drijven op de grote wateren.
Zij zien de werken van de heren. En zijn wonderen in de diepte. Wanneer hij spreekt, doet hij een stormwind opsteken die haar golven hoog opheft. Ze reizen op naar de hemel.
Ze dalen neer in de diepe wateren. Hun ziel smelt weg van de lende. Ze wankelen en wachelen als een dronken man. Al hun wijsheid wordt verslonden.
Maar toen zij hun benauwdheid tot de heren riepen. Leidde hij hen uit hun angsten. Hij brengt de storm tot stilte.
Zodat hun golven zwijgen. Dan zijn zij verblijd. Omdat de wateren gestild zijn. En hij hen naar de haven van hun wens leidde. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid.
En om zijn wonderen voor de mensenkinderen. Laten ze hem roemen in de bijeenkomst van het volk. En op de zetels van de oudsten hem loven. Tot zover het gedeelte wat we met elkaar gaan overdenken deze morgen.
En het thema voor deze morgen is het woordje angst. Angst. Bang zijn. Angst in je hart.
Nou, kom je dan op een thema? Twee dagen voordat we gedenken dat de Heer Jezus. Naar deze wereld is gekomen. Hoe kom je dan aan een thema als angst?
Nou, er was veel angst ook. Rondom de geboorte van de Heer Jezus. Je leest daar regelmatig over. Zacharias. Maar ook Maria.
En ook de herders. Ze hebben allemaal een ontmoeting met de Heer Jezus. Of met de engelen. En wat staat er iedere keer bij? Ze waren zeer bevreesd.
Ze waren zeer bevreesd. En je ziet dat alle drie op een andere manier reageren. Ja, je zou kunnen zeggen, ja, Zacharias kon ook niet meer reageren, want die zweeg vanaf dat moment.
Je zou kunnen zeggen, Maria reageert door alle woorden in haar hart te bewaren. En de herders? De herders willen het zien.
En komen in actie. Verschillende reacties ten aanzien van, ze waren eerst bevreesd. Maar ook Jozef is bevreesd geweest.
Als hij te horen krijgt dat zijn aanstaande vrouw zwanger is, wil hij in stilte vertrekken. En een van de redenen is zeker ook geweest dat hij angstig was.
Wat zal de omgeving er wel niet van vinden? En zijn reactie was, ik sluip als het ware weg in stilte. En dan heb je nog Herodes.
Herodes kreeg te horen dat er een koning was geboren. En hij reageert in angst. Er zal toch niet een ander op mijn troon komen?
En de reactie was een moord. Meerdere moorden. Kinderen onder de twee jaar die werden vermoord. En de diepste motieven, of het nou Maria is geweest, of het nu de herders zijn, of het Herodes is of Jozef.
De diepste motief was angst. En vanochtend willen we eens met elkaar gaan kijken aan de hand van Psalm 107, wat angst met ons doet.
Ook in een gemeente waar broeders en zusters samenkomen, wat angst doet in het leven, wat je diepste motief is van handelen, en hoe je angst ook kan overwinnen.
Nou, Psalm 107 gaat ons daarbij helpen. Psalm 107 begint met een prachtige lofuiting.
Loof de Heer, want hij is goed, want zijn goede tierenheid is voor eeuwig. Waar moet je aan denken als we deze psalm lezen? Nou, waarschijnlijk is deze psalm, kijk terug naar het moment dat de Israël vanuit ballingschap terugkeert naar Israël, naar Jeruzalem.
Ze waren in gevangenschap, maar gelukkig, de koning van die tijd heeft gezegd, jullie mogen terugkeren. En er gaan verschillende groepen terug naar Jeruzalem om de stad te herbouwen.
Nou, en met hun hart zeggen ze dan, loof de Heer, want hij is goed. Want zijn goede tierenheid is voor eeuwig. Hij heeft ons verlost.
Hij heeft ons bevrijd. We waren in gevangenschap, we waren in angst, we waren bang, maar gelukkig, God heeft ons uitredding gegeven.
Nou, dat is een beetje de context waarin je deze psalm moet lezen. Bevrijding, Godstrouw, naar een periode van moeite, een periode van verdriet, van zorg.
En als we de psalm dan eventjes kort doornemen, om even de structuur te zien, dan heb je vier keer, hebben we met elkaar gelezen, vier situaties.
En die situaties, die vier situaties, zien we vier keer terug met één woordje waar het iedere keer mee begint. Het woordje R.
Het woordje R. Vers 4. Dat is de eerste situatie. Ik ga er straks wat over zeggen. Er waren er die dwaalden in de woestijn.
Dat is de eerste situatie. De tweede situatie vinden we in vers 10. Er waren er die in duisternis en in de schaduw van de dood zaten.
Dat is de tweede situatie. De derde situatie vinden we in vers 17. Vers 17. Er waren dwazen die om hun weg vol overtreding en om hun ongerechtigheden gekweld werden.
En de laatste situatie is vers 23. Er zijn er die met schepen op zee varen en handel drijven op de grote wateren.
Vier situaties die beginnen met het woordje R. waarin we dingen kunnen leren. Maar in die vier situaties die we gelezen hebben, vinden we ook vier keer het woordje...
angsten. Angsten. Vier keer. Kijk maar met mij mee. Vers 4 is de eerste situatie.
En vers 6 zegt dan... Maar toen zij in hun benauwdheid tot de heren riepen, redde hij hen uit hun angsten. De tweede situatie was in vers 10.
Er waren. En we zien in vers 13... Maar toen zij in hun benauwdheid tot de heren riepen, verloste hij hen uit hun angsten.
De derde situatie was vers 17. Er waren. En in vers 19 zien we... Maar toen zij in hun benauwdheid tot de heren riepen, verloste hij hen uit hun angsten.
En de vierde situatie was vers 23. Er zijn er. En we zien in vers 28... Maar toen zij in hun benauwdheid tot de heren riepen, leidde hij hen uit hun angsten.
Vier situaties. Mensen die in ballingschap zijn geweest, terugkeerden naar Jeruzalem en terugkijken en zien... In die ballingschap en in de reis naar Jeruzalem waren er angsten.
Waren we bang. Waren we bang. Angst... Angst... Is soms heel goed.
Als hier zometeen die vuurkof, volgens mij is hij wat weggehaald. Maar als hij hier was blijven staan en het was overgeslagen en de brand was hier gekomen. Wat was de eerste reactie van deze mensen geweest?
Vluchten. Dat is een gezonde angstreactie. En dat is prima als je dan weggaat om te vluchten voor het gevaar. Dat is een goede reactie. Dat heeft het lichaam ons gegeven.
Je zou ook kunnen zeggen, stel dat je dicht bij een afgrond loopt en je kijkt naar beneden... ...dat je angstig wordt en denkt, ik moet toch maar een metertje de andere kant op stappen...
...op basis van angstgevoel. Dat is een gezonde mate van angst. Die heb je nodig. Je zou ook nog kunnen zeggen dat je hard gaat werken...
...want je hebt angst voor je examen. Je zou kunnen zeggen dat is ook een gezonde mate van angst. Maar er is ook heel veel angst die ongezond is.
Angst is een hele sterke emotie. En het kan je uiteindelijk gaan hinderen om goed te functioneren en ook om geestelijk goed te functioneren.
Een ongezonde angst gaat je denken beïnvloeden. Gaat je handelen beïnvloeden. En gaat je vertrouwen wegnemen.
Vertrouwen naar God toe. En vertrouwen naar de mensen om je heen. En dan wordt angst opeens ongezond. Als je niet meer op God vertrouwt.
Of minder op God vertrouwt. En minder je broeders en zusters gaat vertrouwen. Op basis van angst. Omdat je diepste motief is.
God is in die zin niet te vertrouwen. Of de mens is niet te vertrouwen. Mijn broeder en zuster is niet te vertrouwen. Dan is angst opeens ongezond.
En dan zullen we er vanaf moeten. En ik zeg dus niets deze morgen over je bekering en je wedergeboorte. Maar het kan wel zijn dat door toch in de bekering en wedergeboorte.
Je zaken meeneemt vanuit je verleden. Waardoor je soms te maken hebt met angst. Ongezonde angst. Die je als het ware beklempt.
Die je als het ware niet goed laat functioneren. In het lichaam van Christus. Of naar God toe. Nou daar willen we vanochtend eens bij stilstaan.
Dan zou je kunnen zeggen. Ja ik ben niet iemand. En met name de mannen. Die denken angst. Ach ik heb nooit angst. Ik ben stoer. Je ziet mij niet snel met knikkende knieën.
Nou dat is ook zo. Maar dat bedoel ik ook eigenlijk niet te zeggen met deze angst. Die we vanochtend met elkaar gaan bespreken. Maar je zou wel kunnen. Je hart kunnen toetsen.
Je leven kunnen toetsen. In hoeverre zijn mijn motieven die ik doe. Altijd vanuit de vrijheid naar God toe.
En de vrijheid naar mensen toe. Het zou kunnen zijn dat hier mensen zitten. Die te maken hebben met angst voor God. Ze beleiden God wel.
God is er. God is de schepper van hemel en aarde. Ze beleiden ook dat Jezus Christus gestorven en opgestaan is. En dat weten ze ook met hun hart. Maar echt een diepe relatie met God als vader is er niet.
Op basis van angst. Op basis van angst. En vaak komt dat vanuit het verleden. Doordat je een vaderbeeld hebt ontwikkeld.
En dat kan door allerlei zaken gebeuren. Een vaderbeeld hebt ontwikkeld. Die niet gezond is. Waardoor je God toch vaak ziet als een strenge God. Een veroordelende God.
Een God die ver weg is. En zo kun je hem niet naderen als je vader. Angst voor God. Nou dat zou kunnen in je hart.
Het kan ook zijn. Dat door andere situaties in het verleden. Je angstig bent geworden voor mensen. Het kan zijn dat er dingen zijn gebeurd in je leven.
Waardoor je bang bent om de ander te laten naderen. Tot je hart te laten komen. En dan gaan je twee dingen gaan doen. Of ze gaan heel erg schreeuwen.
Of ze gaan zich terugtrekken. Dat kan beide gebeuren. Mensen die dus heel veel zeggen.
En dat soms met heel veel kracht ook doen. Daar zou van binnen een hart kunnen zitten wat ten diepste angstig is. Maar dat willen ze niet tonen.
En daarom gaan ze schreeuwen. Of mensen die wat teruggetrokken zijn. Die wat onzeker zijn. Het zou goed kunnen dat de diepste motief is.
Zaken vanuit het verleden. Ze heeft zijn angsten gemaakt. Ze vertrouwen mensen niet goed. En ze trekken zich wat terug. Ze zijn schuchter. Dat kan door angst zijn.
Je kunt ook angst voor de toekomst hebben. Angst voor de toekomst. Hoe moet het met mijn kinderen? Hoe moet het met mijn kleinkinderen? En als het ware ga je zo je kinderen beschermen.
Dat ze geen mogelijkheid hebben om zichzelf te ontplooien. Om zichzelf te laten zijn wie ze zijn. En zelf hun pad te bepalen.
Omdat vader, moeder, opa en oma. Als het ware hun kinderen en kleinkinderen. Zo willen beschermen. Zo in een harnas. Zo dood knuffelen. Dat ze zich niet zelf kunnen gaan ontplooien.
Voor wie ze zijn. En dat is vaak het motief van de ouders. En grootouders is. Angst. Angst. Geen vertrouwen in God.
Dat God een weg met je kinderen. Met je kleinkinderen gaat. Geen vertrouwen in de gemeente waar ze opgroeien. En je probeert ze van alles te beschermen. Het kan ook zijn.
Dat je angst hebt. Omdat je bang bent dat het uit de hand loopt. Dat zie je nog wel eens in een gemeente gebeuren. Als dingen niet gaan zoals jij denkt dat ze moeten gaan.
Dan gaan mensen reageren. Hoe gaat het verder met de gemeente? En angst vult je hart. Vult je leven. En je bent bang.
Om dingen ook daadwerkelijk los te laten. Het is Gods gemeente. We hebben leiders aangesteld. Ze zullen de wijsheid van de heren hebben ontvangen. En zij zullen weg met de gemeente gaan.
En ik mag biddend om hen heen staan. En daar waar mogelijk helpen. Vaak gebeurt dat niet op basis van angst. Hoe zou het er wel niet over tien jaar uitzien?
Ik moet zeggen. Ik ben tien jaar uiteindelijk voorganger geweest. Van twee gemeenten. Ik herken dit wel in mijn leven. Dit laatste punt. Ik was soms zo bang.
En ik had dat zelf helemaal niet in de gaten. Maar ik was zo bang over dat wat er soms gebeurde in de gemeente. Dat ik uit angst ging handelen. Alles moest dichtgetimmerd worden.
En alles moest duidelijk blijven. Want oh wee. Er zou toch iets zijn wat niet in mijn handen zou liggen. En ik moest leren in mijn voorgangerschap.
Dat het niet mijn gemeente was. Maar dat het Gods gemeente was. En ik reageerde heel vaak uit het diepste motief. Angst. Ik was bang dat ik dingen niet meer onder controle had.
Je zou nog wel een voorbeeld over angst kunnen noemen. Je zou bijvoorbeeld ook kunnen zeggen op je werk. Gelukkig dat mijn collega ook een foutje heeft gemaakt.
En dat hij het niet perfect heeft gedaan. Want ik was bang dat hij het beter zou doen. Dat is het diepste motief is dan dat je uit angst handelt.
Nou wat zegt nu. Dus ik wil hier eigenlijk een beetje mee aantonen. Dat in meer of mindere mate je diepste motief van je hart.
Soms wel eens angst kan zijn. Zonder dat je het zelf altijd door hebt. Nou nu gaan we eens kijken wat Psalm 107 erover zegt.
Psalm 107. Vers 4. We zijn begonnen met loof de heren. Want hij is goed. Het gaat om de heren.
Hij verlost. Hij is trouw. We zijn uit de ballingschap. Richting Jeruzalem gegaan. Maar we hebben van alles meegemaakt. En dat gaat hij hier beschrijven.
In de verse die komen gaat. En angst speelt daar een rol in. Nou de eerste. Het eerste R. De eerste situatie. Er waren er die dwaalden in de woestijn.
Op een weg door de wildernis. Een stad om te wonen vonden ze niet. Ze waren hongerig. Ja ook dorstig. Hun ziel was in hen bezweken. Ze waren dus op weg.
Door de woestijn. Vanuit de ballingschap. Richting Jeruzalem. En het was een moeilijke weg. Een zware weg. En wat lezen we dan?
Nou. Er was honger. En er was dorst. En ze waren mentaal uitgeput. Je zou kunnen zeggen.
Een hopeloze situatie. Ze waren hulpeloos. Woestijnperiode. Nou misschien zitten hier mensen met een woestijnperiode. We kunnen prachtige liederen zingen.
Het was geweldig hoor. Maar misschien dat mensen hier wel zitten. Die zeggen. Ja ik zing dit wel. Maar. Ik ervaar het in mijn hart op dit moment helemaal niet zo.
Woestijn. Ik voel me eerder wat dor. Of misschien dat mensen wel herkennen van. Ja zo'n woestijnperiode. Met name als je wat ouder bent. Dat je terugkijkt op je leven. Ik ken wel van die woestijnperiodes in mijn leven.
En dan zeg ik nogmaals. Niets over je bekering en wedergeboorte. Maar het kan wel zijn. Dat het soms geestelijk enorm droog kan zijn in je leven. Woestijnperiode.
Dat je je hopeloos voelt. Hulpeloos voelt. Dat je je geestelijk zwak voelt. En je zou zelfs zo ver kunnen gaan.
Dat ik voel me hulpeloos. Ik voel me zwak. Ik voel me hopeloos. Ik zit in een negatieve spiraal. En ik begin zelf een beetje angstig ervan te worden.
Kom ik hier ooit nog wel uit? Is er voor mij wel hulp? Is er voor mij wel hoop? Hoe zit het nu ten diepste met mijn geloofsleven?
Nou dat zijn diepe vragen waar je in terecht gaat komen. In tijden van een woestijn. In tijden van moeite. In tijden van droogte.
Geestelijke droogte. Dat de diepste vragen. Door angst. Ook worden geleid. Ik voel me hulpeloos. Ik voel me hopeloos. Wie ben ik eigenlijk?
Heer. Waar bent u eigenlijk? Ja wat doe je dan? Wat doe je nou met deze mensen?
Wat doe je nou in je eigen persoonlijk leven? Als je dit meemaakt. Dat hulpeloze. Dat hopeloze gevoel. Wat zich ook gaat uiten. In angst. Waar bent u?
En wie ben ik zelf? Kijk eens met me mee. In Romeinen hoofdstuk 15. Romeinen hoofdstuk 15.
Romeinen 15 vers 4. 15 vers 4.
Daar staat. Want alles wat eertijds geschreven is. Is tot onze onderwijzing. Eerder geschreven.
Als je je hopeloos voelt.
Als je je hulpeloos voelt. Als je als het ware in een negatieve spiraal aan de terecht komt. En angst. Als je je gaat beheersen.
Dan zal je daar tegenover moeten zetten. Het woordje. hoop. Hoop. Hoop.
Hoop. Hoop. Er is hoop. En als ik dit zeg. Broeder en zuster. Dan zijn dat vaak. Hele lange processen.
Het is dus niet zo. Dat als iemand hulpeloos. En hopeloos voelt. Dan zegt. Wacht even broeder en zuster. Romeinen 15 vers 4. Zo. Het is opgelost nu. Ik hoop dat je met me mee voelt.
Maar dat je mensen door middel van hoop. Als het ware laat zien. Er is een weg omhoog. Er is een weg terug. Er is een weg van hoop. Want de Heer Jezus.
Is onze hoop. En die ontmoeten we. In de schrift. Hij is de hoop. Hij is voor ons naar deze wereld gekomen. Hij is gestorven. Hij is opgestaan.
En met hem. Mogen we de hoop hebben. Tot de eeuwigheid. Dat is een heerlijke wetenschap. Dat je uiteindelijk. Die hopeloosheid.
En die hulpeloosheid. Weg kan doen. En daarvoor in de plaats kan zetten. God. Is een God van. Hoop. Een God.
Die die. Toekomst geeft. Die opening geeft. Die ruimte geeft. Die vrijheid geeft. We gaan eens kijken. Wat Psalm 107 er zelf over zegt.
Als oplossing. Kijk eens met mij mee. In de versen 7. Tot en met 9. 7 tot en met 9. Hij leidde. Hij leidde hen op een rechte weg.
Zodat ze naar een stad konden gaan om te wonen. Laten zij de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen. Voor de mensenkinderen. Want hij heeft de dorstige ziel verzadigd.
En de hongerige ziel met het goede vervuld. Uiteindelijk. En dat is een hoop. Uiteindelijk. We waren in de woestijn. Ja er was angst. Hulpeloosheid.
Hopeloosheid. Maar de psalm zegt. Laat je nu verzadigen. Met het meest kostbare. Wat we kunnen ontvangen. Het woord.
En het woord is vlees geworden. Jezus Christus. Laat je verzadigen. Je hongerige ziel. Laat die vervuld worden.
Met het goede. Waar vind je het goede? In het woord. En angst kan weggaan. Door hoop.
En hoop vinden we in de verzadiging. In het woord. En het woord geeft ons. Jezus Christus alleen.
Nou dat is eigenlijk een beetje. De eerste situatie. De tweede situatie. Vers 10. Vers 10.
Er waren er. Die in duisternis. En uw schaduw van de dood zaten. Gevangen in ellende en ijzer. Want ze waren ongehoorzaam geweest. Aan de woorden van God.
En hadden de raad van de allerhoogste. Verworpen. Daarom verneedde hij hun hart. Door moeite ze struikelden. En er was geen helper.
Waarom zei. Is het volk van Israël in ballingschap geraakt. De ongehoorzaamheid.
Dat staat hier ook. Ongehoorzaamheid. Ze waren niet meer onder de paraplu. Ze waren niet meer onder de veiligheid van God.
Maar ze waren door ongehoorzaamheid. Uit zijn nabijheid gestapt. En zijn hun eigen weg gegaan. En dat heeft uiteindelijk angst opgeleverd.
Niet meer in de nabijheid van God zijn. Niet meer in zijn schuilplaats zijn. Geeft problemen. Nou misschien dat je terugkijkt op je leven. En dat mensen zien.
Dat is bij mij gebeurd. Ik ken een periode in mijn leven. Dat ik uit de nabijheid van God ben gestapt. En dat ik niet meer leefde in zijn schuilplaats.
Maar ongehoorzaam was op wat voor gebied van je leven dan ook. En zelf je leven bent gaan bepalen. En dat je nu tot op de dag van vandaag met de gevolgen leeft.
Dat kan. Dat kan. Dat er littekens zijn in je leven. Omdat je een tijd hebt geleefd. Niet in de nabijheid van God.
En doordat je niet in de nabijheid leefde. Zijn er dingen in je leven gebeurd. Waar je zo verdriet van hebt. Waar je zo pijn van hebt. Wat misschien wel een geheim is.
Misschien al jaren in je eigen leven. Dat kan. En dat er muren om je hart zijn gekomen. Om je daarvoor te beschermen.
Ik wil niet dat mensen in mijn hart kijken. Want ik heb een periode waar ik niemand deelgenoot van maak. En er zijn muren om je hart gekomen.
Je hebt muren opgetrokken. Omdat je je snel onveilig voelt bij een ander. Ze moesten eens weten. Waar ik mee rondloop. Al jarenlang.
En je kunt als het ware. Niet in de vrijheid leven. Je kunt niet onbevangen leven. Er zit altijd een bepaalde rem op je leven.
Om jezelf te beschermen. En jezelf te camoufleren. Zo'n muur kan in je leven zijn. En dat je angstig bent.
Dat mensen te dichtbij komen. En muren zijn opgetrokken. En je zingt mee. En je praat mee. Je leest mee.
Niets aan de hand. Denken de mensen. Maar diep van binnen. Denk je. Denk je. Je moest eens weten. Waar ik mee loop.
Wat zou je nou moeten doen om die muren af te breken. Nogmaals. Dat is niet van vandaag op morgen. Maar wat zou nou het woord zeggen. Hoe wij die muren mogen leren afbreken.
Kijk eens met me mee in 1 Johannes hoofdstuk 4. 1 Johannes hoofdstuk 4. 1 Johannes 4 vers 18.
1 Johannes 4 vers 18.
Er is in de liefde geen vrees. Maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit.
Als er muren om je hart zijn. Doordat je angstig bent dat mensen jou teveel zullen naderen.
Hoe zullen die muren kunnen worden afgebroken? Door liefde. Door liefde. De liefde drijft angst uit.
En muren kunnen afgebroken worden. Doordat je gaat ontdekken. De heerlijke. Volmaakte. Onbeperkte.
Liefde van. God de Vader. En dat je door hem te kennen. En zijn liefde weet te waarderen. En jezelf te openen.
Met heel je hart. Daar waar de muren zijn. Wil God in zijn liefde. Muren gaan afbreken. Afbreken. En dat geeft een enorme bevrijding in je leven.
Als Gods liefde krachten gaat doordringen. Waardoor je uiteindelijk ook kan zeggen. Abba. Vader. Hij is te vertrouwen.
Hoewel er iets in mijn leven is gebeurd. Is de beste plek waar ik kan zijn. Met een gebroken hart. Met een hart. Met muren daaromheen. Weer terug te gaan.
Onder zijn paraplu. Onder zijn schuilplaats. Onder zijn woord. En hem in alles te vertrouwen. En God gaat muren afbreken.
Afbreken. Die in het verleden. En dan is het verleden. Misschien wel hoog en dik. Zijn opgebouwd. Door dat wat jij hebt meegemaakt. Waar misschien. Je man of vrouw.
Zelfs niet van af weet. Liefde. drijft de angst uit. En als je de liefde van God. Op waarde weet te schatten.
En de muren afbreken. Dan komt er ook contact. Harts contact. Met de ander. En het kan als heel dicht beginnen. Bij je eigen man of vrouw. Bij je eigen kinderen.
Die je altijd. Om misschien wel hele goede redenen. Wat op afstand hebt gehouden. Broeders en zusters. Die het niet weten van je. Maar uiteindelijk.
Mag je gaan leren. Ook om hun liefde. Te ontvangen. Wat geeft de psalm voor oplossing? We hebben de oplossing gezocht in het nieuwe testament.
1 Johannes. Maar wat geeft de psalm voor oplossing? Nou kijk eens met me mee. In de versen 14 tot en met 16. Hij leidde hen uit de duisternis.
En de schaduw van de dood. En verscheurde hun banden. Laten ze de heren loven. En ze groe de tierenheid. En om zijn wonderen. Voor de mensenkinderen. Want hij heeft de bronzen deuren.
Open gebroken. En de ijzeren grendels. Stuk gebroken. Door wat? Door zijn. Wonderen. En het grootste wonder van Gods liefde.
Is zijn zoon. En zijn zoon te aanvaarden. En te weten. God is volmaakte liefde. En zijn zoon is volmaakte liefde. Kunnen deuren en grendels opengebroken worden van je hart.
En kun je in de vrijheid van Jezus Christus leven. De derde R. De derde situatie. Dat is vers 17.
Er waren dwazen. Die om een weg vol overtreding. En om hun ongerechtigheid gekweld werden. Hun ziel had een afschuw van al het voedsel.
Ze waren tot aan de poorten van de dood gekomen. Ze werden gekweld. Mensen werden gekweld. Nou dat kun je wel iets bij voorstellen. Als je zo'n reis maakt.
En als je in gevangenschap hebt gezeten. Dat je gekweld wordt. Je zou ook kunnen zeggen. Dat ze onderdrukt worden. Dat ze verdrukt worden. Er zijn mensen.
En ik weet zeker ook in deze gemeente. Die gekweld worden. Die gekweld worden. Die als het ware in hun hart verdrukt worden.
Onderdrukt worden. Ik ben waardeloos. Ik ben zo slecht. Ik voel me zo schuldig.
En je kunt jezelf ermee kwellen. Om allerlei redenen. Misschien wel vanuit het verleden. Misschien wel wat je nu handelt. Wat niemand weet. Dat je jezelf zo minderwaardig voelt.
Dan zegt hij. Wie ben ik eigenlijk? Ik ben zo weinig. Ik ben zo negatief. En het kan zelfs zo ver gaan.
Dit kwellen van jezelf. En ik wil er voorzichtig mee zijn. Maar ik wil het wel noemen. Ik wil het wel even aanstippen. Als je kijkt hoe mensen gekweld worden. Dan staat er in vers 18.
Hun ziel had een afschuw van al het voedsel. Ze waren tot aan de poorten van de dood gekomen. Je kunt jezelf zo gaan kwellen. Met minderwaardigheidsgevoelens. Ik ben te dik.
Ik ben te dun. Ik sta voor de spiegel. Ik zie er niet uit. Dat je zelfs dat voedsel een probleem gaat worden.
Te veel. Of te weinig. Omdat je je minderwaardig voelt. En daardoor gekweld voelt. Je onderdrukt wordt. Verdrukt wordt.
Wie mag ik nu zijn? Wat zou je daar nou tegenover moeten stellen? We hebben liefde al ergens tegenover gesteld.
We hebben hoop ergens tegenover gesteld. Wat zou je nou hier tegenover kunnen stellen? Mensen die als het ware geen vertrouwen meer hebben in wie ze zelf mogen zijn.
Geloof. Geloof. Geloof. Geloof in God en geloof in de Heer Jezus. Als mensen naar zichzelf kijken en zichzelf niet meer vertrouwen.
Is het enige wat je hen kan leren is. Zie op God. Geloof in Hem. Je hoeft niet bang te zijn voor je eigen. Voor je eigen lichaam.
Voor je eigen denken. Je mag Hem vertrouwen. De Heer Jezus was op een gegeven moment bij de Gadarenen.
En daar was een man en die was met demonen bezeten. En dan gaat de Heer Jezus tegen die man spreken. En uiteindelijk gaan die demonen richting een groep varkens.
En die varkens die storten van de afgrond af. En dan zeggen die mensen na dit wonder. Ga weg. En dan staat er.
Want ze waren met grote vrees bevangen. In plaats van te geloven. Dit is de Messias.
Te geloven. Hij is de Zoon van God. Zeggen ze. Wilt u alsjeblieft weggaan van hier. We kunnen geen. We willen geen vertrouwen in uw stellen.
We geloven niet in u. We zijn angstig geworden om dat wat we zien. En ga alsjeblieft weg. Even later komt er een andere geschiedenis.
Direct erachteraan. De geschiedenis van Jairus. En die was ook bang. Want zijn. Wat gebeurde er met Jairus? Zijn dochtertje was ziek.
En zo is ten dode opgeschreven. En dan zegt de Heer Jezus. Wees niet bevreesd. Geloof alleen.
Als mensen het gevoel hebben. Ik ben minderwaardig. Ik ben waardeloos. Ik ben schuldig. Ik ben slecht. Ik heb geen vertrouwen in God.
Geen vertrouwen in mensen. Dan is dat wat je er tegenover mag zeggen. Geloven. In de schepper van hemel en aarde. Geloven.
In het volbrachte werk. Van de Heer Jezus Christus. Geloof. Drijft als het ware. Angst uit. Wat geeft de psalm voor een oplossing.
Versen 20 tot en met 22. Hij zond zijn woord uit. Genas hen. En bevrijden hem uit hun grafkuilen.
Laten we de Heer loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen. Voor de mensenkinderen. Laten zij lofoffers brengen. En met gejuich van zijn werken vertellen.
Als je mensen kent. Of als je jezelf kent. En soms voor die spiegel staat. En denkt. Wie ben ik? Ik voel me schuldig. Ik voel me minderwaardig. Dan mag je gaan leren.
Ik wil met gejuich. De werken van God. Vertellen. Ik ben een geliefd kind van de vader.
Want hij heeft in zijn zoon. Alles volbracht. Ik ben in de moederschoot geweven. En God weet van mijn bestaan.
En ik mag nu geloven. Dat hij ook met mij een weg zal gaan. Ik hoef niet minderwaardig te zijn. Want ik mag geloven.
In een God. Die mij heeft aangenomen. In zijn zoon. De Heer Jezus. De laatste R.
Er zijn er. Vers 23. Er zijn er. Die met schepen op zee varen. En handel drijven op de grote wateren. Ze zien de werken van de Heer.
En zijn wonderen in de diepte. Wanneer hij spreekt. Doet hij een stormwind opsteken. Die haar golven hoog opheft. Ze reizen op naar de hemel. Ze dalen neer.
In de diepe wateren. Hun ziel smelt weg. Van ellende. Ze wankelen en wachtelen. Als een dronken man. Al hun wijsheid wordt verslonden. Hier wordt de tocht vanuit Babel richting Jeruzalem.
Vanuit de ballingschap richting Jeruzalem vergeleken met een schip. Die op de water is. Hoog naar beneden. Hoog op de golf. En weer naar beneden. En zo kan je leven soms ook in die omstandigheden zijn.
Je omstandigheden kunnen soms zo ontzettend moeilijk zijn. En door de jaren heen hebben we Jeanette en ik verhalen gehoord. Dat je soms denkt. Hoe is het mogelijk?
Kan één persoon dit allemaal meemaken? En toch. Als je bedenkt. Dat God erbij is.
En dat God een weg met je gaat. En dat je weet dat die soevereine God. De schepper van hemel en aarde. Ook jouw leven en de omstandigheden in zijn hand heeft.
En in zijn hand houdt. Dan hoef je niet angstig te zijn. Dan hoef je niet bang te zijn. Maar mag je geloven dat deze God jouw leven bestuurt.
En naar het einde brengt waar eeuwige toekomst wacht. Toen de discipelen in het bootje waren en de storm kwam op.
Dan zeggen ze eerst. Wij vergaan. We kijken op de omstandigheden. Hoge golven. Zware wind. We vergaan. Zo kan je leven er soms uitzien.
Zo angstig. We vergaan. De omstandigheden. Die overspoelen mij. Maar wat zegt Jezus. Waarom zijn jullie zo angstig?
Hebt u dan geen geloof? Geloof. Je mag altijd weer je vertrouwen stellen op een God die trouw is.
Een God die trouw blijft. En als de omstandigheden zwaar zijn. Mag je weten. Hij houdt mij vast. Wat geeft de psalm voor oplossing?
De versen 29 en 30. Hij brengt de storm tot stilte. Zodat hun golven zwijgen. Dan zijn ze verblijd. Omdat de wateren gestild zijn.
En hij hen naar de haven van hun wens leidde. Hij heeft alles in zijn hand. De storm stilt hij. Hij legt de golven het zwijgen op.
En hij brengt je naar de haven. En de gewenste haven voor ons is. De hemel. Altijd bij hem zijn.
En daardoor dat angst door het geloof weg kan hebben. En mag je op hem vertrouwen. Misschien is het wel eens goed.
Om zo af en toe is je eigen leven te toetsen. En ook je motieven te toetsen. Waarom zeg ik het? Waarom denk ik dingen? Waarom handel ik?
En misschien dat je diepste motief wel angst is. Maar uiteindelijk wat zet je tegenover de angst?
Als je uiteindelijk duidelijk krijgt. Dit is mijn angst. Hoop. Geloof. En liefde. Dat is de oplossing.
Die gegeven is in de zoon de Heer Jezus. We gaan terug. Daar sluit ik mij af. Naar vers 6 en 7.
Vers 7 alleen. Hij leidde hen op een rechte weg. Zodat zij naar een stad konden gaan om te wonen.
Vers 9. Want hij heeft de dorstige ziel verzadigd. En de hongerige ziel met het goede vervuld. Waar laat jij je ziel mee vullen?
Ook als het angstig is. Ook als je bang bent. En je diepste motief dat ook is om te handelen. Durf je dan te zeggen.
Hier is mijn leven. Hier is mijn verleden. Hier is mijn heden. Hier is mijn denken. Hier is mijn handelen. Heer, ik wil het laten verzadigen. Alleen maar door u.
Als je op dat punt komt. En misschien moet je er wel mee geholpen worden. Dat kan. Dat het voor jezelf veel te moeilijk is. Dat je ermee geholpen moet worden. Dat je uiteindelijk uitkomt en zegt.
Loof de Heer. Want hij is goed. Want zijn goede tierenheid. Is voor eeuwig. Amen.