Hoofd in de hemel en voeten op aarde

Spreker

G. van Valen

Date
Nov. 25, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Het is een beetje mijn weg zoeken hier.! Iets andere opstelling dan normaal natuurlijk vanwege het avondmaal.! Het is goed om in jullie midden te zijn.!

Vers 17 tot 21. Maar het is goed om ook het begin te lezen van de Filippense 3. Het is sowieso een heel mooi hoofdstuk. Maar ook als inleiding op de verkondiging.

Lezen we het eerste deel ook van de Filippense 3. En dan schrijft Paulus. Verder mijn broeders, verblijt u in de heren. Dezelfde dingen aan u te schrijven is mij niet onaangedaan.

En het geeft u zekerheid. Let op de honden. Let op de slechte arbeiders. Let op de versnijdenis. Want wij zijn de bussnijdenis.

Wij die God en de geest dienen en in Christus Jezus roemen. En niet op het vlees vertrouwen. Hoewel ik reden heb om ook op het vlees te vertrouwen. Als iemand anders denkt te kunnen vertrouwen op het vlees, ik nog meer.

Besneden op de achtste dag. Uit het geslacht van Israël. Van de stam Benjamin. Een Hebraïer uit Hebraïë. Wat de wet betreft een fariseer. Wat ijver betreft een vervolger van de gemeente.

Wat de rechtvaardigheid betreft die in de wet is onberispelijk. Maar wat voor mij winst was. Dat heb ik om Christus wil als schade.

Als verlies beschouwd. Ja beslist. Ik beschouw ook alles als schade. Waarom? Vanwege de voortreffelijkheid van de kennis van Christus Jezus mijn Heere.

Om wie ik dat alles als schade. Als verlies. Ervaren heb. En ik beschouw het als vuiligheid. Als uitwerpselen. Omdat ik Christus mag winnen.

En in hem gevonden wordt. Niet met mijn rechtvaardigheid. Die uit de wet is. Maar die door het geloof in Christus is. Namelijk de rechtvaardigheid uit God. Door middel van het geloof.

Omdat ik hem mag kennen. En de kracht van zijn opstanding. En de gemeenschap met zijn lijden. Doordat ik aan zijn dood gelijkvormig word. Om hoe dan ook te komen tot de opstanding van de doden.

Niet dat ik het al verkregen heb. Of al volmaakt ben. Maar ik jage naar om het ook te grijpen. En daartoe ben ik ook door Christus Jezus gegrepen.

Broeders ik zelf denk niet dat ik het gegrepen heb. Maar één ding doe ik. Vergetend wat achter is. Maar uitstrekkend naar wat voor is. Jaag ik naar het doel. De prijs van de roeping van God. Die van boven is.

In Christus Jezus. Laten wij dan die geestelijk volwassen zijn. Deze gezindheid hebben. En als u iets anders gezind bent. Als u er anders over denkt. Ook dat zal God u openbaren.

Maar tot zover wij gekomen zijn. Laten wij naar dezelfde regel wandelen. Laten wij eens gezind zijn. Wees met elkaar mijn navolgers. Broeders.

En houd het oog gericht op hen. Die zo wandelen. Zoals u ons tot een voorbeeld hebt. Want vele. Ik heb dikwijls met u over hen gesproken.

En zeg het nu ook onder tranen. Wandelen als vijanden van het kruis van Christus. Hun einde is het verderf. Hun God is de buik.

En hun eer is in hun schande. Zij bedenken aardse dingen. Ons burgerschap is echter in de hemelen. Waaruit wij ook de zaligmaker verwachten. Namelijk de Heer Jezus Christus.

Die ons vernederd lichaam veranderen zal. Zodat het gelijkvormig wordt aan zijn verheerlijk lichaam. Overeenkomstig de werking. Waardoor hij ook alle dingen aan zichzelf kan onderwerpen.

We hebben met elkaar gelezen uit Filipense 3. Heb je wel eens iemand gezien die met het hoofd in de wolken loopt? Iemand wel eens? Iemand gezien die met het hoofd in de wolken loopt?

Jullie wel eens? Ja? Hoe ziet dat eruit? Het is apart hè? Dan moet je echt heel lang zijn. Wil je met het hoofd in de wolken lopen?

Ja, ik ben een beetje een woordassociatie man. Dus ik neem dingen snel letterlijk dan zeg maar. Dan zie ik daar wel de graf van in. Natuurlijk is dat figuurlijk bedoeld. Met het hoofd in de wolken lopen. Dat wil zeggen. Je bent in de wolken.

Je bent vol van iets. Ook wel een uitdrukking. Je zit op een roze wolk. Ook weer iets met wolken. Dus je bent eigenlijk even niet meer op aarde zou je kunnen zeggen. Je loopt met het hoofd in de wolken.

En soms gebeurt er dan iets. En dan bam, dan land je weer op de aarde. Dat is het mooie van vanmorgen. Dat we zien dat een christen iemand is. Die is met het hoofd in de wolken.

Sterker nog, die is met het hoofd in de hemel. Nog veel verder. En met beide benen op de aarde. En die twee kanten willen we vanmorgen met elkaar zien. Met het hoofd in de hemel. En met de beide benen op de aarde.

En dat staat allemaal in Filippense 3 vers 17 tot 21. Nou, Paulus die heeft de Filippense brief geschreven. En hij deed het vanuit Rome. En hij schreef de Filippense brief aan de mensen in Filippi.

Een stad in Macedonië. We moeten niet denken aan het huidige land Macedonië. Maar aan de Griekse provincie Macedonië in die tijd. En de Filippense woonden dus in Filippi.

In Macedonië. En dat was een hele trotse stad. Want het was een stad die gesticht was door de Romeinen. Door Octavianus. Die later Augustus is gaan heten. En hij had daar een bepaalde strijd gevoerd.

En hij had overwonnen. En hij liet daar de oorlogsveteranen als beloning wonen in een stad. Die al bestond. En die noemden ze Filippi. En je kunt begrijpen. Al die Romeinse oorlogsveteranen waren heel trots op hun Romein zijn.

Op hun burgerrecht enzovoort. Dus het was een hele trotse stad. Want wij zijn Romeinen. Weet je wel? Wij zijn Romeinen. Ondanks dat we in Griekenland wonen zijn we toch echte, echte Romeinen.

Dat speelt een belangrijke rol ook in de brief. En daar komen we later nog wel op terug. Filippense brief. Jullie kennen hem wellicht wel van. Verblijt u in de heren? Dat is wel een hele bekende tekst.

Dan schrijf je op kaartjes natuurlijk. Misschien wel een lievelingstekst van je. Verblijt je in de heren? Wederom zeg ik u verblijt u. Maar het is meer dan dat. Het gaat niet alleen maar over blijdschap.

Paulus schrijft in die brief over hoe je als christen staande blijft in een wereld. Die eigenlijk tegenstand geeft tegen het geloof. Hoe blijf je nu staande? Dan schrijft hij over.

Hij zegt blijf met elkaar standvastig. Sta vast in het geloof. Hij beschrijft ook. Want dat is eigenlijk de druk van buiten. De dreiging, de tegenstand, de tegenwerking die je kan hebben.

Vervolging als christen. Noem het maar op. Dat komt van buiten. Maar hij heeft het ook over dingen die van binnen verkeerd liggen. Hij heeft het over de oneenigheid in de gemeente. En daarom zegt hij wees eensgezind.

Dus hij kaart eigenlijk twee problemen aan. De tegenstand en de oneenigheid. En zo wil hij de Filippensen aanzetten tot een leven als christen die standvastig zijn en eensgezind zijn.

En bij dat alles is hij gericht op het belang van het evangelie. Dat is Paulus' grote doel. Om het evangelie te dienen. In de Rome waar hij zit. Maar ook in het Filippi waar zij zitten.

En daarom schrijft hij ook die brief. Het is een soort mengeling van aan de ene kant een vriendschapsbrief. Dat was een soort genre in die tijd. Een type brief. Een vriendschapsbrief.

En aan de andere kant een brief van morele aansporing. Om mensen aan te sporen goed te leven. En dat is een mengeling. Je ziet de hele lieflijke, mooie, prachtige, warme toon in de brief.

Ik denk dat je eigenlijk weinig brieven hebt van Paulus die zo warm zijn. Dat is dat vriendschappelijke. Maar je hebt ook die aansporing van. Kom op jongens. Doorzetten, doorgaan. Leven.

Zoals Jezus. En dat is die morele aansporing. En bij die morele aansporing zijn voorbeelden heel belangrijk. De Filippense brief is een brief van de voorbeelden.

Moet je maar eens opletten als je dat doorleest. Dan zie je in hoofdstuk 2 het voorbeeld van Jezus. Laat die gezindheid in je zijn die ook een Christus Jezus was. Het voorbeeld van Jezus.

Leef zoals hij. Nederig. Zelfverlogenend. Wees bereid om je leven af te leggen. Verneden je voor de ander. Enzovoort. Paulus noemt ook het voorbeeld van Timotheus en Epaphroditus aan het einde van hoofdstuk 2.

Die eigenlijk voorbeelden zijn omdat zij die gezindheid van Jezus zo vertonen. En Paulus noemt niet onbescheiden ook zichzelf als voorbeeld.

In hoofdstuk 3. Hij beschrijft eigenlijk hoe hij zelf leeft. Hoe hij zelf Christus najaagt. En hij zegt. Leef zoals ik. Wees mijn navolgers.

Paulus laat ook zichzelf als voorbeeld zien. En vanmorgen wil ik dus met jullie kijken onder het thema met het hoofd in de hemel en de voeten op aarde. Naar drie dingen.

Allereerst kijken we naar het goede voorbeeld volgen in een wereld die zich van Jezus afkeert. Het goede voorbeeld volgen in een wereld die zich van Jezus afkeert.

Ik zei al, de Filippense brief is een brief van de voorbeelden. En Paulus heeft dus net het voorbeeld beschreven wat hij wil geven aan de gemeente. En waarin is hij dan een voorbeeld?

Hij is een voorbeeld in die zin dat hij zich wil laten vullen en laten vormen. Hij wil zich laten vullen door de opstandingskracht van Jezus. Want hij beseft dat is ook mijn kracht.

Daar moet ik het van hebben. Maar hij wil zich ook laten vormen door het lijden en de dood van Jezus. Je ziet dat in vers 10. Opdat ik hem mag kennen en de kracht van zijn opstanding.

Die opstandingskracht. Maar ook de gemeenschap met zijn lijden. Doordat ik aan zijn dood gelijkvormig word. Paulus zegt als ik achter Jezus aanga dan moet ik ook zijn kruis dragen.

En dat betekent lijden. Maar daarin word ik hem meer gelijkvormig. Dat is het geheim van die weg. Dat je op die weg steeds dichter aan Jezus komt. Omdat je iets mag proeven van zijn lijden.

Zoals hij het heeft gesmaakt. En Paulus wil zich laten vullen. En laten vormen. Met als doel om nog meer op Jezus te gaan lijken. En hij zegt ik jage naar of ik het ook grijpen mocht.

Je ziet als het ware die hardloper die gaat naar die finish. En die strekt zich als het ware uit om als eerste over die finish te komen. Ik jage naar. Dat is het beeld. Paulus die zich uitstrekt.

Dat is wat hij wil grijpen. Hij wil de prijs grijpen. En wat is de prijs? Dat is niet in de hemel komen. Dat is ook mooi. Dat wil Paulus ook.

Maar dat is niet de prijs. De prijs is niet het eeuwige leven op zichzelf. De prijs is niet dat je verlost bent van die aarde. Van tranen en pijn. Dat is niet de prijs op zich. De prijs is voor Paulus één woord.

Dat is eigenlijk een naam. Jezus zelf. Hij zegt omdat ik hem mag kennen. Omdat ik hem mag grijpen. Daar jaag ik naar. Paulus jaagt naar Jezus.

Hij heeft een enorme focus op de Heer Jezus. En die focus. Die zou Paulus zo graag ook bij de Filippense willen zien. Die focus op Jezus zoals hij die zelf had gekregen.

Niet denken dat het klaar is. Niet denken nu je Jezus hebt gevonden. Nou het is. Ja. Ik heb hem in mijn binnenzak. Het is klaar zo. Het is goed. Nu maar wachten op dat het afgelopen is.

Nee. Niet dat denken. Maar verder rijken. En dieper gaan. En doorzetten. En volharden op die weg. Achter Jezus aan. Die in feite ook een weg is naar Jezus toe.

Waarin je steeds dichter bij hem mag komen. Tot het moment. Zegt Paulus dat ik in hem gevonden word. Dat ik hem mag winnen. Paulus had Jezus al gewonnen. En toch zegt hij op dat ik hem mag winnen.

Dat wil zeggen. Hij heeft hem al. Maar toch nog niet volledig helemaal. Zonder dat er iets tussen kan komen. En dat moment. Als hij hem in de hemelse heerlijkheid mag omarmen.

Dat is dat winnen. Dat er niets meer. Zal zijn. Wat enige verhindering zal zijn. Tussen die nabijheid. Van Jezus. En Paulus. Paulus zegt.

Volg mij maar na. Op een andere plek zegt hij. In Korinthe 11. Volg mij na. Zoals ik Christus navolg. Dus. Ik zei net. Paulus is onbescheiden. Maar eigenlijk is hij heel bescheiden. Want hij weet. Je moet mij navolgen.

Want uiteindelijk volg je dan ook Jezus na. Hij wil mensen achter Jezus aan. Zetten. Paulus is dus een navolger van Jezus. Zijn. En je weet. Vroeger was hij een vervolger van Jezus.

Dus hij is van een vervolger van Jezus. Een navolger geworden. Beide keren ging hij achter Jezus aan. Maar dan op een andere manier. En hij is van een ontkenner van Jezus.

Een kenner geworden. Iemand die Jezus wilde kennen. Eerst wilde hij me ontkennen. Hij is van een tegenwerker. Een medewerker geworden. Iemand die zich wil inzetten.

Voor het evangelie. Die voor Jezus wil werken. En je ziet in al die dingen dat Paulus leven op zijn kop is gezet. Weet je. Die verandering. Dat is alleen maar.

Genade toch. Dat je leven op zijn kop is gezet. Zoals we zagen in dat filmpje van die jonge. Jonge man. Dat zijn leven. Anders is geworden. Dat hij anders uit zijn ogen kijkt.

En dat verschil. Dat kun je merken. En dat kun je ook bij jezelf bemerken. Dat je terugkijkt naar je verleden. Dat je zegt van. Ja maar toen leed ik eigenlijk niet voor Jezus.

Toen ging ik misschien wel naar de kerk. Maar ik was niet werkelijk. Op hem betrokken. En toen is er iets gebeurd in mijn leven. En daarin is het veranderd. En sommigen kunnen heel duidelijk een moment aanwijzen.

Toen en toen. En ze noemden het datum. En de anderen denken. Jo. Wat had ik dat ook had. 10 november 1986. 80. Jonge. Je zou het zomaar kunnen zeggen. Maar weet je. Bij anderen gaat het geleidelijk.

Bij mij is het maar geleidelijk gegaan. En je ziet dat God zich soms ook aanpast. Als ik het zo mag zeggen. Aan persoonlijkheden. Bij de een. Bij Paulus moest het ook radicaal gebeuren. Niet fasegewijs.

Maar in één keer. Boom. Stilzetten op de weg naar Damascus. Bij een ander heeft een stille overtuiging nodig. Zo zie je dat de Heer verschillend werkt. De een is een Peters. En de andere Johannes.

Dus laten we niet proberen te verlangen te zijn. Als die ander. Want God gaat met iedereen zijn unieke weg. Wees daar ook blij mee. Maar de vraag is. Ken je die verandering in je leven?

Ken je die genade? Dat je leven op zijn kop is gezet. Zoals Paulus zegt. Ik ben door Jezus gegrepen. Ik ben door hem gegrepen. Als Jezus je grijpt. Dan laat dat je niet meer los.

Dan laat hij je niet meer los. Weet je. En Paulus vindt dat zo belangrijk. Om dat voor te stellen. Dat hij. En hij wil ook dat de Filipijn zijn daarin. Navolgen. En daar spoort hij hen ook toe aan.

Volg mij na. Hij laat er niet aan hun lot over. Hij laat er niet aan hun eigen wil over. Hij laat er niet over aan het feit. Of ze zinnen hebben of niet. Of ze tijd hebben of niet. Nee. Hij zegt. Je moet echt dit doen.

Hij achtert een zaak van het grootste belang. Om ze aan te sporen. Dat is wat christenen toch doen. Niet waar? Elkaar aansporen. Dat doen we hier toch ook.

Gemeente van Bunschoten. Elkaar aansporen. Elkaar niet in het sop gaar laten koken. Maar elkaar. Op elkaar toezien. Elkaar. In de gaten houden op de goede manier uiteraard.

Elkaar aansporen. Aanvuren. Dat we in de gesprekken niet alleen maar over kerkelijke dingen hebben. Of over zakelijke dingen. Maar dat we ook eens een keer. De moed hebben om elkaar te vragen.

Hoe is het nou op de weg met Jezus? Lukt het een beetje om Hem te volgen? Of zijn er moeilijkheden in je leven? Dat we proberen tot die laag door te stoten. En dat we ook zeggen. Kom op.

Ga door. Elkaar aanvuren. Zoals Hebraïe 10 zegt. Hebraïe 10 vers 24 en 25. Dat we op elkaar zouden letten om elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken.

En dan zegt hij ook in vers 25 dat we niet de samenkomsten zouden nalaten. Maar dat we elkaar aansporen te meer omdat we weten dat die grote dag nadert.

Dat is helemaal eigenlijk volgens Filipenzen 3 vers 17 tot 21. Die grote dag nadert en daarin elkaar aanvuren. Kom op. Hou vol. Wees vurig van geest. En dien de ere.

Aanspoor is één ding. Maar elkaar daar dan ook in tot een voorbeeld zijn. Je zult misschien niet snel van jezelf zeggen. Nou volg mij maar na. Zoals Paulus hier dat eigenlijk heel vrijmoedig durft te zeggen.

Je hoeft dat niet zo hard op te zeggen. Maar wees maar wel een voorbeeld waarin de ander zich kan optrekken. Hebben we hier nog zulke voorbeelden in de gemeente? Zijn er hier voorbeelden?

Kinderen? Tieners? Zijn er hier voorbeelden in de ouderen waarvan je zegt. Ja dat is eigenlijk heel belangrijk. Hoe die leeft. Zo zou ik het ook willen doen. Je ouders misschien.

Andere gemeenteleden. Of misschien mensen buiten de gemeente. Misschien leraar op school. Zijn er voorbeelden waar je je kan optrekken. En waarvan je kan zeggen. Ja zo wil ik zijn. Dat spreekt mij aan.

Die liefde voor Jezus. Of zijn die er niet? Het zou heel erg zijn als die er niet zijn. Ik ga er gewoon bijna maar vanuit dat die er wel zijn. Maar even ter opscherping.

Weet je we kunnen ook denken. Ik heb eigenlijk geen voorbeelden nodig. Ik red het wel op mijn eentje. Om verder te komen in het geloof. Of om te geloven. Daar heb ik eigenlijk een ander lief voor nodig. Dat kan soms bij je opkomen.

Dan zeg ik niet te snel dat je daar niet in herkent. Want dat is een bepaalde geest van individualisme. En die kan in ons allemaal zitten. De tijdgeest. Van ik red het wel op mezelf.

Dat geloven dat lukt mij wel op mezelf. En voor je het weet. Is het zoiets als geloven in jezelf. Maar God heeft ons aan elkaar gegeven. Om elkaar verder te helpen.

Dat is zijn idee van de gemeente. Niet allemaal losse eilandjes. Maar een gemeenschap. Die op Jezus is gericht. En daarin op elkaar. Elkaar verder wilt helpen.

Het goede voorbeeld geven. Dat huist niet in een moreel zuiver leven. In goed gedrag. Dat zou je kunnen denken. Het goede voorbeeld geven. Klinkt ook een beetje voorbeeldig. Dat klinkt als het beste jongetje van de klas.

Enzovoort. Dat is niet gelijk wat het wil zeggen. Natuurlijk. Is het belangrijk om zo goed mogelijk te leven. Niet om het er maar bij te laten hangen. Van het maakt toch niet uit hoe je leeft.

Maar het is in zichzelf niet wat de kern is. We weten van de fariseeën bijvoorbeeld. Dat moreel zuiver gedrag geen garantie is. Voor een leven dat God behaagt.

Je kunt uiterlijk fantastisch zijn. Onberichtelijk zoals Paulus zegt. En toch zegt God. Ik zie er niks in. Dus het gaat niet om dat uiterlijke gedrag als zodanig.

Maar het gaat hem nogmaals om. Om net zoals Paulus te zijn. Om te leven in een jacht op Jezus. Ik zeg dat ook omdat je van dat voorbeeldig zijn.

Of van dat goede voorbeeld geven. Ook iets in een kramp kan raken. Van ja jongens. Oei. Na die preek van zondag 25 november. Ja gaan ze op me letten. Want ik moet dat goede voorbeeld geven.

En help. Hoe ga ik dat doen? Nou ja. Ik zou zeggen. Relax. Stem je af op Jezus. Weer afstemmen. Op de Heer. Ontspan.

En kijk naar hem. Zoals we hebben gezongen. Laat ons Christus zien. Laat hem de passie. En de vreugde. Van je hart zijn. Er is niemand. Die mijn hart meer vervullen kan.

Dan hij. Daar gaat het om. En bekijk vervolgens. Vanuit die ontspannen houding. Gericht op Jezus. Eens je eigen leven. Waarin je hem nog beter. En meer kan navolgen. Waarin je hem nog meer uit.

kan leven. Hoe is dat leven nu? In de navolging van Jezus. Als ik je mag vragen. Wat. Wat heb je de laatste tijd van Jezus gezien?

De laatste weken. De laatste maanden. Wat heb je dan meer van hem mogen zien? Laat ons Christus zien. Wat heb je van hem gezien? Of wat heb je meer van hem mogen ontvangen?

Is er iets wat nu bij je opkomt? Dat je zegt. Ja daar heb ik me meer. In mogen vinden. Dat heb ik meer mogen zien. Of is er dan helemaal niks?

Blijft het dan blanco. In je gedachten. Dat is een lastige vraag misschien. Wat heb je nou meer. Van Jezus mogen zien. De laatste tijd. Misschien nieuwe dingen. Of misschien oude dingen nieuw. Kan allebei.

Zijn ontferming. Over zondaren. Zijn bewogenheid met mensen. Zijn oneindige liefde. En als je niks weet. Gebruik dan deze tijd.

Op dit moment ook. Om een gebed op te zenden. Naar God. Heer wilt u zichzelf. Aan mij. Laten zien in mijn leven. Want als ik die vraag hoor. Dan heb ik eigenlijk niets. Waarvan ik denk. Ik heb u daarin gezien.

Open the eyes of my heart Lord. I want to see you. En dan kunnen wij wel met elkaar. Vrolijk. In de goede zin des woords. Vol blijdschap.

Achter Jezus aangaan. Maar tegelijkertijd. Leven wij broeders en zusters. En gasten. Wij leven in een wereld. Die Jezus niet kent. En vaak moeten we zeggen. Die Jezus ook niet wil.

Kennen. En Paulus. Die kent daar ook iets van. En vandaar dat hij zegt. In het vervolg van vers 18. Hij zegt. Vele leven. Als vijanden.

Van het kruis. Van Christus. Oh. Dat is wat. Toen ik dat las. Ik denk dat is echt erg. Vele leven.

Als vijanden. Van het kruis. Van Christus. Dat is niet zomaar. Zonder God leven. Voor jezelf leven. Maar dat is echt. Als vijanden leven. Van God.

En dan ook. Heel gericht. Gericht. Tegen dat kruis. Van de Heer Jezus. En. Jullie vragen je misschien af. Net zoals ik me afvroeg. Van. Wie zijn dan die vijanden. Van het kruis. Gaat het om iedereen.

Die niet in Jezus gelooft. Is iedereen. Die niks met hem heeft. Een vijand van het kruis. Of wordt er een bepaalde groep. Mee bedoeld. En laten we wat verder kijken. Wat Paulus. Voor eigenschappen noemt.

In vers 19. Om iets meer. Achter die identiteit. Van die groep te komen. En hij zegt. Hun einde is het verderf. Dat wil zeggen. Ze gaan op de ondergang af. Hij zegt verder.

Hun God is de buik. Ja. Wat moet je daarbij voorstellen. Je buik vullen. Ja. Ik denk dat Paulus hier. Een soort metafoor gebruikt. Zoals je. Helemaal gericht kan zijn.

Op de verzadiging. Van je behoeften. Van het eten. Zo kun je ook. Helemaal gericht zijn. Op je bevrediging. Van al je behoeften. Van al je genoegens. Het is een zelfgericht leven.

Een leven. Gericht. Op. Behoeftenbevrediging. En hun eer. Is in hun schande. Dat wil zeggen. Ze hebben dat doen van.

Schandalige dingen. Van dingen waarvoor je eigenlijk zou moeten schamen. Dat hebben ze als een hoogste goed. Hebben ze dat benoemd. Daar streven ze eigenlijk naar. Daar zijn ze trots op.

En dan als samenvatting. Ze bedenken. Aardse dingen. Ze zijn helemaal gericht op het aardse. En daar hebben ze hun zinnen. Op gezet. En dat is eigenlijk de beschrijving.

Die Paulus geeft. Van die vijanden van het kruis. Kunnen we daarmee alle mensen maar typeren. Dat zou makkelijk zijn. Dan vegen we alle mensen. Die niet naar de kerk gaan. Op één hoop. Allemaal vijanden van het kruis. Allemaal op die manier levend.

En maar Paulus heeft het niet over alle anderen. Hij heeft het over velen. Hij heeft het wel over een bepaalde groep. Een bepaalde groep. Ik kan de uitdaging tegen dat het gaat. Over mensen die zich wel christen noemen.

Die dus eigenlijk ook zeggen van. Ik geloof wel in het kruis. Maar eigenlijk in hun leven. De totaal tegenovergestelde beweging laten zien. Die wel christus naam beleiden. Maar helemaal niet bezig zijn om voor hem te leven.

Die hem niet lief hebben. Die eigenlijk dus ook geen christen zijn. Naam christenen. Of het nou deze groep is. Of een andere groep. In elk geval. Vijanden. Van het kruis.

Wanneer ben je een vijand van het kruis? Wanneer ben je nu een vijand. Van het kruis. Als je wel weet. Waar het kruis voor staat. Maar dat je je niet naar het kruis wilt laten leiden.

Dat je je niet wilt laten bevrijden. Door het kruis. Dan verzet je je dus tegen. Het kruis. Dan zet je de vijandig. Tegenover. De vijanden van het kruis weten heel goed waar het kruis voor staat.

Maar ze willen er niet aan. Ze willen er niet aan. Weet je. En daarvoor hoef je geen wereldsmens te zijn. We hoeven niet naar buiten te kijken. En zeggen nou. Ja daar gaat er een.

Daar rijdt er een. Ook in de kerk. Komen we mensen tegen. Die zich verzetten. Tegen het kruis. Misschien herkent het wel bij jezelf. Want als je naar het kruis gaat.

He. En als je daarvoor buigt. Dan geef je toe dat je gezondigd hebt. Dan geef je eigenlijk toe. Dat degene die daar hangt. Dat jij dat nodig hebt gemaakt. Door jouw zonde.

Dat is wat. Om dat te moeten bekennen eigenlijk. Dan laat je eigenlijk je trots varen. Dan geef je je afhankelijk. Je onafhankelijkheid op. Want dan zeg je te willen leven.

Van genade. Het kruis. Broeders en zusters. Dat vraagt. Om capitulatie. Het vraagt erom.

Dat we het hoofd buigen. En de knieën buigen. En dat we met geopende handen er naartoe gaan. Geopende handen. Waar de wapens zijn uitgevallen. En dat we onszelf overgeven.

Dat vraagt het kruis. Algehele overgave. Ben jij zo van een vijand van het kruis. Die was.

Al een vriend. Van het kruis geworden. Heb je dat ruwe vloekhout al omhelst. Als het heerlijkste materiaal op aarde. Heb je God al toegestaan.

Om dat kruis ook in jouw leven te planten. Ja heb je ook hem toegestaan. Om dat kruis van Jezus. Te zetten. Door al jouw eigen ideeën. En al je eigen wijsheid.

Al je eigen wilskracht en vermogen. Al je doen er later. Om je helemaal te laten opnemen. Door hem. Als je dat vanmorgen.

Mag beamen. Dan ben je een gelukkig mens. Dan ben je van een vijand. Een vriend van het kruis geworden. Dan sta je aan de goede kant van het kruis. Als je dat niet mag. Of kan beamen.

Dan sta je nog aan de andere kant. Het is vanmorgen vrij scherp. Het is of vijand. Of vriend. Maar het is dan niet zo als je zegt. Ik ben er eigenlijk nog niet echt helemaal.

Van Jezus. Ik sta er eigenlijk nog buiten. Dan is het niet zo dat we vanmorgen zeggen. Oké. Nou ja jammer dan. Want dan is het vanmorgen de uitnodiging. Kom. Naar het kruis.

En omhelst de genade. Omhelst het kruis van Jezus. Word van een vijand een vriend. Want daar is het kruis voor bedoeld. Het kruis is niet bedoeld. Om ons te veroordelen.

God heeft zijn zoon niet in de wereld gegeven. Om de wereld te veroordelen. Maar om de wereld te behouden. Daar is het kruis voor bedoeld. Het is niet een veroordeling. Maar het is een uitnodiging.

Een voortdurende uitnodiging. Dus als je hier vanmorgen zit. En je zegt. Ja ik heb eigenlijk al die tijd. Mooi show gegeven als christen. Maar ik ben eigenlijk niet echt. Een vriend van het kruis. Ik heb nooit echt Jezus aanvaard in mijn leven.

Kom dan vanmorgen. Kom. En zeg ja tegen Jezus. Want hij zei ja tegen jou. Zeg ja ik aanvaard u Heer Jezus. En als je dat hebt gedaan.

Dan zegt de Bijbel dat je kind van God bent geworden. Zoveel hem aangenomen hebben. Die heeft hij de bevoegdheid gegeven. Om zichzelf kinderen van God te noemen. Die in zijn naam geloven. Dat zijn mensen die hebben het kruis in hun leven gekregen.

En ontvangen. Een leven vanuit dat kruis. En de opstanding van Jezus. En als je kind van God bent. Dan mag je ook deelnemen aan het avondmaal. Het kan zomaar in deze dienst gebeuren. Dat je van een vijand een vriend wordt.

En als dat wonder in je leven gebeurt. Dan herkennen we dat wel. Als kinderen van God. Dan zegt Jezus. Ja neem dan ook je kruis op. En volg mij. Dan is het niet allemaal maar happiness. Rozengeuren maandenschijn.

Maar dan is het ook een kruis dragen achter Jezus aan. Een kruis betekent in die zin het lijden. Dat we krijgen. Omdat we Jezus volgen. Misschien merken we dat niet zoveel in onze maatschappij. Maar het is er ergens wel.

Er is voor iedereen een kruis. Dat je krijgt. Omdat je Jezus volgt. Achter hem aan. Maar op die weg mag je hem beter leren kennen. En op die weg van dat kruis valt je dan ook op.

Hoeveel mensen eigenlijk wandelen. Leven als vijanden van het kruis van Christus. En als dat je opvalt beste mensen. Dan gaat dat zeer doen. Toch? Paulus zegt het.

Ik zeg het nu ook. Onder tranen. Moet je je voorstellen. Paulus zat daar in zijn gevangenschap. Waarschijnlijk niet een donkere cel. Maar wel gewoon een huis. Maar toch gevangen.

En hij zit te dicteren aan een vriend. Of een secretaris. Die het opschrijft. En met dat hij het over die mensen gaat hebben. Dan voelt hij die tranen opkomen. Ze branden achter zijn ogen. En met dat hij de woorden uitspreekt.

Komen ze naar buiten. En hij zegt het ook heel eerlijk. Ik zeg het nu ook. Onder tranen. Het laat Paulus niet onbewogen. Zo van. Ja dat zijn die mensen die leven als vijanden. Ze gaan toch maar naar de ondergang.

Nee. Hij zegt het bewogen. Het gaat hem aan het hart. Hij zegt het onder tranen. Broeders en zusters. Vrienden van dat kruis.

Ga dat je ook aan het hart. Dat er zoveel leven als vijanden van het kruis. Moet je daar ook letterlijk af en toe om huilen.

Of als je niet zo'n huilerig diep bent. Vergeef me de woorden. Als er geen tranen komen. Is er dan wel iets dat je hart af en toe van binnen ineen krimpt.

Bij de gedachte dat velen op weg zijn. Naar de ondergang. Omdat ze van Jezus niks willen weten. Dat is een teken dat je hart veranderd is.

Dat het is aangeraakt door Jezus zelf. Zoals Jezus bewogen was met Jeruzalem. Dat hij zei Jeruzalem, Jeruzalem. Zo vaak heb ik je als een hen. Als kuikens onder mijn vleugels.

Willen vergaderen. Maar jullie hebben niet gewild. En we zien dat Jezus huilde bij het zien van Jeruzalem. En als wij mogen huilen. Als wij moeten huilen. Als wij tranen laten vallen vanwege de vijanden van het kruis.

Dan is dat het hart van Jezus in ons. Dus dat is aan de ene kant pijnlijk. Maar aan de andere kant is dat ook verheugend. Omdat hij zijn hart in ons heeft geplaatst. Maar weet je.

Zo vaak zijn we er onbewogen onder. Als ik voor mezelf spreek. Af en toe mag ik evangeliseren op straat. En dat is begonnen vanuit bewogenheid.

Maar zo vaak is dat dan een ritueel geworden. En dan. Ja, je probeert met mensen in contact te komen. En soms lukt dat. Maar als dat niet gebeurt. Dan denk je ja. Ze willen niet. En dan beweegt het me niet meer.

En dat is eigenlijk niet goed. Dat je merkt van binnen is het koud geworden. Weet je hoe dat komt. Omdat we niet meer zo dicht achter Jezus aangaan. Ook hier weer. Najagen van Jezus.

Mogen God ons bewogenheid geven voor hen. Die als vijanden van het kruis op weg zijn. Naar het verderf. En hen redden. En de boodschap van redding.

Mogen brengen. Zo mogen we. Hem navolgen. Die ons als voorbeeld gegeven zijn. In een wereld die zich van Jezus afkeert.

Het tweede wat we zien is dat we. Ons in onze wandel laten bepalen. Door het hemelse hoofdkwartier. Onze wandel laten bepalen. Of laten aansturen. Door het hemelse hoofdkwartier.

Tegenover die vijanden van het kruis. Zegt Paulus in vers 20. We hebben een ander leven. Ons burgerschap is in de hemelen. Dat staat natuurlijk tegenover. Die aardse dingen die die mensen bedenken.

In vers 19. Zoals Paulus in Colossense 3 zegt. Je moet niet de dingen bedenken die op de aarde zijn. Maar die in de hemel zijn. Christenen zijn mensen. Die dingen bedenken die in de hemel zijn.

Want daar is Christus. Hij heeft een focus op de hemel. Een christen is iemand die een focus heeft. Op Christus. In de hemel.

En daarom zegt Paulus hier eigenlijk. Als hij zegt ons burgerschap is in de hemel. Dan zegt hij eigenlijk. Kijk omhoog. Naar de hemel. Daar ligt het zwaardepunt van je leven. Daar ligt je identiteit.

Besef dit heel goed. Daar ligt jouw burgerschap. Nou burgerschap. Ik weet niet of dat gelijk een bel doet rinkelen. Jongeren hebben tegenwoordig burgerschapskunde op school.

Dan ben je met dat woord redelijk bekend misschien. Misschien komt dat wel je neus uit inmiddels. Dat kan ook. Maar burgerschap. Waarom noemt Paulus dat woord hier? Ik roep dan even een herinnering. Wat we gezien hebben over Filippi aan het begin.

Een trotse Romeinse kolonie. Romeinse burgers. Niet zomaar een stad ergens in de provincie. Nee. Gesticht ooit door Octavianus. We hebben Romeinse burgerrechten.

En we proberen ook in alle manieren te lijken op Rome. Dezelfde kleding. Dezelfde architectuur. Dezelfde stratenplan. Dezelfde munt. Fantastisch. We zijn Romeinen.

Je hoort de trots daarin doorklinken. En in het midden van die stad. In het midden van zulke mensen die zo trots zijn op hun Romeinse identiteit. Leven de christenen. Maar zegt Paulus. Ook al hebben jullie als christenen ook dat Romeinse burgerrecht.

Jullie zijn burgers van een veel belangrijker koninkrijk. Het koninkrijk der hemelen. Daar sta je ingeschreven als burger. En als het ware zijn jullie een aardse kolonie van dat hemelse koninkrijk.

Zoals Filippi een kolonie was van Rome. Burgerschap dus. Je mag dat woord ook vertalen met burgerrecht. Weet je. Je kunt je recht op aarde verliezen.

In sommige landen verliezen christenen hun burgerrecht. En dan zijn ze vogelvrij. Dan kunnen ze worden vervolgd. Denk aan Aziabibi. Daar is nog wel rechtspraak natuurlijk.

Maar als die vrouw op straat loopt dan wordt ze afgemaakt. Dat gebeurt er. In onze samenleving is het anders. Maar hoe ver zijn wij van een tijd waarin misschien wel de grondwet zou worden aangepast.

Omdat de meerderheid van het land dat goed vindt. Om het mogelijk te maken. Om christenen te vervolgen. Het vuur aan de schenen te leggen. Ik vraag me af hoe ver zijn we verwijderd van die tijd.

Maar hoe het ook zij. De rechten die wij in de hemel hebben liggen. Waar wij zijn ingeschreven als burgers. Die kan niemand ons afpakken. Je registratie als burger van de hemel kan niemand ongedaan maken.

Daar kan niemand bij. Dat staat vast. Burgerschap. Burgerrecht. Op het gevaar te veel verwarring te zaaien wil ik nog een derde vertaalmogelijkheid van dat woord voorstellen.

En dat is regeercentrum. Eercentrum. Terwijl die ongelovige Filipenses hun oren lieten hangen naar Rome. Van ja daar komen de orders uit. Die moeten wij gehoorzamen.

Zo zijn we in tel bij Rome. Zo moeten de christenen hun oren laten hangen naar de hemel. Daar komen onze orders vandaan. Die moeten wij opvolgen.

Paulus zegt dat is je hoofdkwartier. Daar moet je je levenswandel door laten bepalen. Een christen is iemand met het hoofd in de hemel. Het hoofd Jezus.

Of je het nu met burgerschap, burgerrecht of regeercentrum vertaalt. Het is duidelijk dat Paulus het heeft over leven als christen in het maatschappelijk en het politieke leven. Je leven als christen heeft consequenties.

Voor hoe je in de maatschappij staat. De diepste loyaliteit die een christen heeft ligt bij God. Dat is ons hoofdkwartier. En als de samenleving dan iets vraagt van ons als christenen.

Wat tegen Gods wil ingaat. Dan mogen we met Peters en Johannes zeggen. Het is nodig om God meer te gehoorzamen dan de mensen. Als het daarop aankomt.

Dan weten we waar onze loyaliteit ligt. We zijn allereerst daar burgers van. Ook al zijn we Nederlandse burgers. Ten diepste zijn we eigenlijk hier vreemdelingen. Dat is het woord wat de Bijbel gebruikt.

We zijn vreemdelingen. Ons vaderland is in de hemel. Tegelijkertijd, broeders en zusters, betekent dat niet dat we hier maar de boel een beetje kunnen laten hangen. Dat we er met de pet naar kunnen gooien.

Dat we ongehoorzaam kunnen zijn als burgers. Tegelijkertijd zijn christenen, ondanks dat ze vreemdelingen zijn, christenen zijn trouwe burgers.

Eigenlijk de beste burgers die je kunt wensen als ze tenminste ideaal zijn. Die christenen. Want christenen zoeken het goede voor andere mensen. Ze bidden voor de maatschappij.

Ze bidden voor de overheid. Christenen willen Gods geboden houden. En ten diepste is dat naast de liefde. En daarom is een christen iemand die weliswaar met zijn hoofd in de hemel leeft. Maar met beide benen op de grond staan.

Die het hier wil uitleven. Die hier wil laten zien dat hij een hemelburger is. Paulus zegt, ons burgerschap echter is in de hemel. Het laat zien dat we vreemdelingen zijn die een ander vaderland hebben.

Broeders en zusters zijn op weg naar een ander vaderland. Hier beneden is niet ons vaderland. We zijn op weg naar een ander vaderland.

Daar gaan we heen. En dat is ons uitzicht. En dat leidt ons naar het derde punt. De redder verwachten die alles ten goede veranderen zal.

De redder verwachten die alles ten goede veranderen zal. Want uit dat hemelse hoofdkwartier verwachten Paulus en de Filipenzen niet alleen maar orders. Zo van gehoorzame.

Maar daar verwachten ze ook redding uit. Hij zegt in vers 20. In de hemelen waaruit wij ook de zaligmaker verwachten. Namelijk de Heer Jezus Christus.

Christus. Niet de zin de redding. Maar de zaligmaker de redder. De soter. De redding is een persoon. Hij is de redder.

Het is de Heer Jezus Christus. En Heer betekent kurios. Soter en kurios. Twee Griekse woorden. Ja wij denken erbij aan de Heer Jezus.

Soter en kurios. Maar de Romeinen als ze die woorden horen dachten ze aan de keizer. Dat is degene die ons komt redden als wij het nodig hebben. Als wij in moeilijkheden zitten komt hij ons bevrijden. En dat is onze Heer.

Hem moeten wij dienen. En soms zelfs offeren. Soter en kurios. Ze dachten aan de keizer. En Paulus past het zonder reserve toe op Jezus. Hij zegt dat is de redder.

Dat is onze Heer. Niks Nero. Niks Claudius of Caligula. Of later Domitianus of Diocletianus. Maar eentje is onze redder en Heer. De Heere Jezus Christus.

Daar ligt onze loyaliteit. Weet je ook in onze tijd. Is het een verleiding om het soms van aardse machthebbers te verwachten. Dat die redding. En verlossing kunnen brengen.

Dat die als het ware een beetje de Messias zijn. Het is mij opgevallen. Rond Donald Trump. Dat sommigen hem als een soort Messias zien. Ja nou nu gaat het goed komen met Israël.

Nu gaat het goed komen met de wereld. Ik vraag het me af. Ik vraag het me af. Weet je anderen vereren weer anderen. Maar de geschiedenis laat zien dat menselijke machthebbers geen werkelijke helftijd laten aanbreken.

Ze bieden geen werkelijke verlossing. Want uiteindelijk zijn ook zij zelfzuchtige mensen. Veilbare mensen. En vaak zijn ze gecorrumpeerd door hun eigen machtsverlangen. Psalm 20 zegt dat zo.

Andere vertrouwen op paden en wagens. Maar wij op de naam van de Heer. Onze God. Laat ons verwachting zijn van de Heer.

En van de Heer alleen. Alleen Jezus. Alleen Jezus brengt toch redding. Weet je en de redding die hij brengt ligt in het verschiet. Jezus heeft ons gered. Maar hij zal ons ook komen redden.

Het gaat om redding die hij brengt. Als hij terugkomt. Daar gaat deze tekst over. De redding die Jezus brengt. Als hij terugkomt. En als hij terugkomt.

Dan zal hij ook de eerschappij volledig in zijn handen nemen. Ja we weten uit Matthäus 28. Dat Jezus heeft gezegd. Mij is gegeven. Alle macht in de hemel. En op aarde.

Maar op dit moment vertoeft hij als het ware. Wacht hij er als het ware mee. Om die macht te gebruiken. Om alles ook aan zichzelf te onderwerpen. Hij wacht. Hij is langmoedig.

Hij is geduldig. En hij wacht op de juiste tijd. Maar er zal een moment komen dat hij zal komen. Dan zal hij alle tegenstand neerslaan. Dan zal hij alle tegenstand neerslaan.

Dat moment komt. Hij kan alle dingen aan zich onderwerpen. En hij zal dat ook doen. En dat is zo diep om te beseffen broeders en zusters. Als het dat moment komt.

En ik denk dat Paulus heeft gedacht. Aan Nero. En aan de anderen die tegen de christenen ingingen. Als dat moment komt. Dan zullen ook zij zich moeten buigen.

Voor Jezus. Elke knie zal zich buigen. En elke tong zal beleiden. Dat Jezus Christus Heer is. Philippense 2.

Vers 9 tot 11. Ook degene die nu zo tegen Jezus ingaan. Die zullen dan moeten buigen. Dat kan ergens ook een troost geven. Ondanks de tranen over de vijanden van het kruis.

Maar ergens kan het ook een troost geven. Zeker voor de vervolgde christenen. Er komt een tijd dat recht zal worden gedaan. Nu mogen we het overgeven aan God. Zoals Jezus het overgaf aan het kruis. In de handen van hem.

Die alles zal oordelen. Maar er komt een tijd dat er een oorde wordt geveld. Over de leven en de doden. En dan wordt alles recht getrokken. En als dat moment komt. Dan zal hij ook ons vernederd lichaam.

Zegt Paulus. Maken. Als zijn verheerlijk lichaam. In het woord vernederd. Hoor je als het ware de vervolging doorklinken. Waarbij soms mensen lichamelijk ook vernederd werden. Maar je kunt het ook breder trekken wat mij betreft.

Het brozen. Het zwakke. Het vergankelijke lichaam. Misschien wel het zieke lichaam. Als je ziek bent. Dan mag je uitzien naar het moment.

Dat er geen ziekte meer zal zijn. Maar dat je een lichaam zal krijgen. Wat ziektevrij is. Wat een verheerlijk lichaam is. Wat een uitzicht. Bruidsgemeente.

Naar dat moment. En tegelijkertijd wat een contrast ook met die vijanden. Van het kruis. Hun einde is de ondergang. Ons einde.

We hebben geen einde. We hebben een bestemming. De hemel. Een heerlijke bestemming. De hemelse heerlijkheid. Voor hen is er eeuwig verlies. Voor ons mag er eeuwige winst zijn.

Hun God is de buik. Onze God is Jezus. Hun eer is in hun schande. Onze eer. Onze glorie. Ligt in Jezus.

Die ons een glorieus lichaam zal geven. Die ons zal belonen. En ons zal laten delen in zijn eer. Dat is onze eer. Ze zijn gericht op aardse dingen. Wij zijn gericht op de hemel.

Met de beide benen op de grond. Maar het hoofd in de hemel. En straks ook helemaal. Lichamelijk in de hemel. En dan zal die hemel ook. Die hemelse stad ook neerdalen op aarde. Broeders en zusters.

We hebben grote verwachtingen. We hebben grote verwachtingen. Naar het moment dat hij zal komen. En dat hij zich zal maken. Zoals hij zelf. Want Johannes zegt.

In zijn brief. Geliefde. Nu zijn wij kinderen van God. En. Het is nog niet geopenbaard. Wat we zullen zijn. Maar we weten dat als hij geopenbaard zal zijn. Dat wij hem zullen gelijk zijn.

Want we zullen hem zien. Zoals hij is. Als we hem dan zullen zien. Dan zullen we veranderd worden. In een oogwenk. Dan zullen we een heerlijk lichaam krijgen.

Zoals hij al een heerlijk lichaam heeft. Dan zullen we helemaal als Jezus zijn. En dan zullen we. Zoals Paulus zegt. Dan zal ik kennen. Zoals ik zelf nu gekend ben. Dan wordt ons verlangen vervuld.

Opdat ik hem mag kennen. Maar dan zal ik kennen. Zoals ik zelf gekend ben. Eens buigt zich ook alles voor Jezus in stof. En de engelen.

Zingen voortdurend. Zijn lof. Al mochten we verheerlijk om Jezus. Eens staan. Dan hieven wij juichend de jubeltoon aan. Jezus.

Jezus. Uw naam. Zij de eer. Want gij zijt ter mensen. En engelen. Heer. Halleluja. Maranatha.

Amen. Mal met je. crushen. Love it. Daniel. cuzloan. Dat mo 귀ubel. ka little mochi. Naam. Men. During of your jezus. Mal met je. Endel. Endel. Endel. Apof. fazer. 먹은. 전 we dat jubel. Love it. Love it. Men. Endel. пом今. junin. Callie in. prison. phenom. Galem. Never when you say. Back in. Wind. Rock in. circums. Start in.

Tape in. gericht.진. près jubel. Halle in. près en. près in.