Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik had twee opdrachten vanmorgen.
! Ik moest een beetje rekening houden met dat er een zendingsmorgen zou zijn.! En ja, dan weet je niet, duurt dat een uur of drie kwartier en blijven daar nog tien minuten misschien van mij over.
Dus dat onderwerp moest daar geschikt voor zijn. Vervolgens werd mij meegedeeld, het is geen jeugddienst hoor, maar misschien wil je ook een klein beetje aandacht besteden aan de jonge mensen.
Ik heb het bij haar toegezegd. Wist niet dat ik nog drie kwartier zou hebben. Eventueel. Ik begin maar gewoon.
Een hele bekende geschiedenis, een hele belangrijke geschiedenis, want ik kom vier keer voor in de Bijbel. En als er geschiedenis vier keer voor in de Bijbel, en dat gebeurt bijna niet één keer, dan heeft het natuurlijk wel iets te zeggen.
Eigenlijk zal ik de vierde deel te moeten lezen, maar omwille van de tijd doe ik dat niet. Het gaat over de spijziging van de vijfduizend mannen. En Matthäus zegt erbij, de vrouwen en de kinderen niet meegerekend.
Dus ga er maar vanuit, die vrouwen zijn er natuurlijk ook bij, want die zijn net nieuwsgierig als de mannen. Misschien wel nieuwsgieriger. En kinderen zijn er natuurlijk altijd bij. Dus reken er op, er waren er twintig duizend.
Wel ongeveer. We gaan het lezen uit Johannes, Johannes 6. Het staat ook in Matthäus 14, Marcus 6 en Lukas 9, maar dat doet hij vanmiddag gewoon op uw gemak thuis.
Het zijn niet zulke lange gedeeltes, maar ik pak Johannes 6. En als het over het Johannes-evangeli gaat, zeker als het over het Johannes-evangeli gaat, is het altijd profetisch.
Nou, ik denk dat ik dat profetische gedeelte vandaag misschien niet aan orde laat komen. Dat ligt aan de tijd. Dat ligt aan hoe de heer het leidt. Maar het Johannes-evangeli is een heel bijzondere evangelie.
Er staan zeven wonderen in. Tot en met de opstanding. En één wonder na de opstanding. En ze hebben allemaal een profetische inhoud. Het is letterlijk gebeurd wat er staat.
Geweldig. Maar daar zit een nog een veel diepere laag in. Nu Johannes 6 vanaf vers 1. Daarna vertrok Jezus naar de overzijde van de zee van Tiberias in Galilea.
En er volgde een grote schare, omdat zij de tekenen zagen die hij aan zieken verrichtte. En Jezus ging de berg op en zat daar neder met zijn discipelen.
En het paasgaardfeest der Joden was nabij. Toen Jezus dan de ogen opsloeg en zag dat een grote schare tot hem kwam, zei hij tot Philippus.
Waar zullen wij broden kopen dat deze kunnen eten? Maar dit zei hij om hem op de proef te stellen. Want hij wist zelf wat hij zou doen.
Philippus antwoordde hem. 200 schellingen brood is voor deze niet genoeg, als ieder een kleine hoeveelheid zal krijgen. Eens van zijn discipelen Andreas, de broeder van Simon Peter, zei tot hem.
Hier is een jongen die vijf gerstenbroden en twee vissen heeft. Maar wat betekent dit voor zo velen? Jezus zei, laat de mensen gaan zitten.
Nu was er veel gras op die plaats. De mannen gingen dus zitten, ten getale van omstreeks vijfduizend. Jezus dan nam de broden, dankte en verdeelde ze onder hen, die daar zaten, evenzo van de vissen, zoveel zij wensten.
En toen zij verzadigd waren, zei tot de discipelen, verzamelden overgebleven brokken op dat niets verloren gaat. Zij verzamelden die dus en vulden twaalf korven met brokken van de vijf gerstenbroden die overgeschoten waren.
Nadat men gegeten had. Toen dan de mensen zagen welk teken hij verricht had, zeiden zij, deze is waarlijk de profeet die in de wereld komen zou.
Maar Jezus bemerkte dat ze zouden komen en hem met geweld meevoeren om hem koning te maken. Trok hij zich weder terug in het gebergte geheel alleen.
Tot zover de schriftlezing, één van de vier. En ik zal ze een klein beetje in datgene wat ik doorgeef wat samenvatten.
Want hier staat natuurlijk niet alles in. Je zou ze eigenlijk alle vier moeten lezen en daar één verhaal, één gebeurtenis van moeten maken. Nou, dat laat ik maar even hier in het midden.
Ik heb er boven gezet als thema het Joodse jongetje met de vijf broodjes en twee visjes.
Het Joodse jongetje met de vijf broodjes en twee visjes. Dat komt alleen maar voor in het Johannes Evangelie. De gebeurtenis vond plaats nadat de heer Jezus in gelijkenissen was gaan spreken.
Nadat de Joden hem afwezen als de Messias. Ze moesten hem niet. Ze noemen hem een wijnzuiper en een veelvraat. Iemand die met hoeren en tollenaars omging.
Een man die niet deugde. En toen ging Jezus in verborgenheden spreken. In gelijkenissen. Hij legde het als een discipel uit.
Althans een paar. Deze gebeurtenissen vond ook plaats nadat de discipelen op zendingstocht gegaan waren. In Israël. Alleen in het land Israël.
En ze teruggekomen waren. En dat ze gingen vertellen wat ze meegemaakt hadden. Was heel bijzonder geweest. Deze gebeurtenis vond ook plaats nadat Johannes de Doper, de grootste uit een vrouw geboren, de grootste gelovige uit het Nieuw-Oude Testament, onthoofd was.
En deze gebeurtenis vond plaats, en dat hebben we gelezen in Johannes 6, toen het paaschaaf van de Joden nabij was. Toen het paaschaaf van de Joden nabij was.
Een beetje een verdacht zinnetje. Het paaschaat feest van de Joden. In Leviticus worden de zeven feestdagen genoemd. En dan worden ze de feestdagen van de Heren genoemd.
Kennelijk was het paascha verworden tot een feest van mensen. Maar het geeft wel aan. Paascha. En paascha is altijd het feest van de verlossing.
Dus Johannes de Doper was vermoord. Maar het feest van de verlossing was aanstaande. En zo mag het ook gezien worden, deze gebeurtenis die vanmorgen beschreven wordt.
Het gebeurde zo'n beetje in de vlakte van Bethsaida. Degene die in Israël geweest zijn en die in Tabga geweest zijn.
En daar staat alles dat daar dus die wonderbare spijting plaatsvond. Het is jammer voor de mensen die het geloven. Maar ik geloof dat dus niet. Omdat in het Lucas evangelie staat dat Jezus naar Bethsaida ging.
Bethsaida. En dat ligt zo'n beetje onderaan de Golan hoofdvlakte. In het noordoosten van het meer van Galilea. In het noorden van Israël.
Jezus zocht de rust op. De discipelen waren net teruggekeerd van die evangelisatietocht. Ze waren vermoeid. En Jezus gunde ook zijn discipelen wat rust.
Dat ze op adem konden komen. En ze gingen naar een eenzame plaats. Bethsaida. Tegen een berggelling aan. Bij de Golan hoofdvlakte.
Maar waar Jezus was. Waren altijd ook andere mensen. Hij deed wonderen. En veel mensen zijn uit op sensatie.
Ja, u niet natuurlijk. Hier in Bunschoten omstreken. Als er wat gebeurt dan let u daar niet op. De Joden letten er niet op als er bommen vallen. Of dat er ineens een alarm opgaat.
We komen heel vaak in Israël. Wij staan daar stil. Als we alarm horen gaan. De Joden lopen gewoon door. Alsof er niks aan de hand is. Toen we in Eilat waren. En daar een raketvlak bij insloeg.
En ook de alarm ging. Ach, zei die ene Joden. Ze zijn crazy. En hij ging gewoon verder met zijn eigen werk. Maar het zit in de mens.
Dat als er wonderen gebeuren. Dat hij erbij wil zijn. En toen ook met Jezus. Toen hij aanmeerde daar in de buurt van Bethsaida. Bethsaida is een vissersplaats.
En een vissersplaats kenmerkt zich door dode vissen. Die gevangen zijn en verkocht worden. Je zou kunnen zeggen. Bethsaida was nou echt een plaats van dode orthodoxie.
Ja, Jezus had nog niet zo lang daarvoor twee uur over Bethsaida uitgesproken. En nu was hij daar. En daar stroomden ze met duizenden naar om toe de mensen.
En Matthäus zegt het. Jezus, toen hij daar de scharen zag komen. Werd hij met innerlijke ontferming bewogen. Want hij zag ze als schapen die geen herder hadden.
En dan te weten dat hij de herder was. De herder wilde zijn voor al die Joden, die Israëlieten. En ze moesten hem niet. Hij werd met innerlijke ontferming bewogen.
En hij ging daar wat de berg op. En ja, zoals het gebruikelijk was toen. De mannen gingen altijd zitten.
Om de spreker heen. De vrouwen niet. Die zaten aan de buitenkant. Die stonden aan de buitenkant. Kun je je zich een beetje voorstellen.
Vijfduizend mannen. Ja, dat wisten ze toen nog niet. Dan kwamen ze later achter toen ze in groepen van vijftig verdeeld werden. Om het alleen maar die groepen te tellen. Dat het er vijfduizend waren. Want er zijn er een heleboel. Vijfduizend mannen.
En er kwamen ook nog eens een keer de vrouwen bij. Die stonden meer achteraan. Ja, dat zijn wij hier in deze geemancipeerde wereld niet zo gewend. Ik zou bijna zeggen gelukkig niet.
En de kinderen die liepen daar ook nog een beetje tussendoor. Ja, natuurlijk. Die zijn klein. Die glippen overal tussen. Die zijn nieuwsgierig. Die willen graag ook op de voorste rij staan.
Ik weet niet of dat dat jochie. Waar we van gelezen hebben eerlijk oorlog. Of die ook een beetje vooraan gekropen was. Misschien wel niet.
Misschien liep hij overal. Misschien stond hij ook wel in de buurt van zijn moeder. Maar in ieder geval was het er wel. En Jezus deed wonderen. Hij genast zieken.
En hij vertelde over het koninkrijk van God. Hij ging vertellen hoe de aarde zou worden. Als de Messias daar zou zijn. En de mensen hingen ademloos aan zijn lippen.
Daar kan je zeker van zijn. En dan ook nog eens een keer die plek waar ze waren. Weet je. Het was bijna paasgaan, lazen we. En dan weten we gelijk in welk jarige tijden dat het is.
Want het paasfeest, het paasga, vindt plaats in maart of april. Dus in het voorjaar. En ik meen dat Marcus het schrijft.
Ze zaten op het groene gras. Nou, dat is dubbel. Groene gras. Nou, degene die in Israël geweest zijn, die weten dat er alleen maar in het voorjaar groen gras is.
Daarna is het altijd bruin geel. Lijkt verdort. Maar in het voorjaar is het groen. Ze zaten op het groene gras. In maart, april.
Begin april. Dat jaagertijden. En het werd middag. Het werd later op de dag.
En je zag dat de zon daar in de buurt van de Karmel. Nee, niet de Karmel, maar de Arbol. Bij Tiberias. Dat die steeds lager ging, de zon.
En de discipelen, die zagen het ook. Het zou straks het einde van de dag zijn. En die mensen, die duizenden, moesten toch eigenlijk ook te eten hebben.
En ze gingen naar Jezus toe, een aantal van die discipelen. En ze zeiden, meester, stuur die mensen weg. Dan kunnen ze in de gehuchten en in de steden, kunnen ze misschien ook brood kopen.
Want het wordt avond, het wordt nacht. En die mensen behonger. Jezus zegt tegen die discipelen van, geef jullie ze maar te eten.
Geef jullie ze nou te eten. Ja, ja, ja, ja, maar dat kunnen we niet. Philippus stond er waarschijnlijk niet bij. En Jezus zegt van, Philippus, een andere discipel, Philippus.
Waar kunnen we brood kopen? En we lazen het. Jezus wist wat hij wilde. Hij wist zelf wat hij van plan was.
En hij stelt daar Philippus op de proef. Van, waar kunnen we brood kopen? En Philippus had al een beetje zitten rekenen. Had er ook al die mensen gezien.
Nou, voor 200 daglonen. En zei, nou, voor 200 daglonen. 200 schellingen. 200 daglonen. Kunnen de mensen misschien allemaal net een klein beetje te eten krijgen.
Maar zeker niet genoeg. Daarbij kwam. Welke bakker kan nou ineens voor 200 daglonen brood leveren. Nou, dan moet het wel erg oud brood zijn wat hij nog over had.
Om dat op korte termijn te kunnen leveren. Jezus had ook gezegd tegen de discipelen. Kijk maar even rond van hoeveel eten dat er is. Ze hadden heel de dag bij Jezus gezeten, die mannen.
En al die vrouwen. Ik kan me voorstellen dat toen die mensen zagen dat de discipelen wat rond liepen om te kijken of er nog eten onder de mensen was.
Dat er misschien eentje was die zijn krempebol bij zich had. En die dacht van, weet je wat. Straks dan vraagt die discipelen of ik het in wil leveren. Ik stop het een beetje weg in mijn jas.
Dat ze het niet kunnen vinden. Dat ik straks een beetje sneaky, een beetje stiekem even toch die krempebol een hap van neem. Dat ik in ieder geval zelf te eten heb. Die mensen zitten raar in elkaar.
En toen kwam Andreas bij dat jochie. En hij ziet dat dat jochie een zakje bij zich had.
En hij vraagt aan dat ventje van, joh wat zit er in dat zakje? Hij zegt, nou mijn broodtrommeltje meneer. Mijn broodtrommeltje.
Hij zegt, kom jij eens met me mee? Hoe heet je? Benaya meneer, benaya. God heeft gebouwd, dat is een mooie naam jongen.
God heeft gebouwd. Inlegkunde, dat staat er niet. Maar die jeugd moet ook begrijpen. Van, wil je met me meekomen? Dan gaan we naar die rabbi.
Die je heel de dag gezien en gehoord hebt. Nou, dat wilde dat manneke wel. En die ging met zijn zakje. En ging die met Andreas mee. We hebben het gelezen in Johannes 6.
En dan komt dat ventje. Komt bij Jezus. Voor Jezus te staan. En Jezus, vraag het aan hem. Wat zit er in jouw zakje? Hij zegt, ja meneer, daar zit mijn broodtrommeltje in.
Daar zit mijn broodtrommeltje in. En waar zit erin? Ja? Vijf gersten broodtjes.
En twee visjes. Vijf gersten broodtjes. En twee visjes. En Jezus kijkt dat ventje aan.
Heb je honger? Ja, rabbi. Want het is aan het eind van de dag. Mag ik jouw vijf broodjes hebben? En jouw twee visjes?
Wil je ze me geven? Hij werd niet gedwongen. Wil je het me geven? Vrijwillig? Mag ik het voor jou hebben?
Kan je de gevoelens van de ventje een klein beetje begrijpen? Had ook honger. Dan werd hij op het tent gemaakt. Toen hij geconfronteerd was met die broodjes en die twee visjes.
En dan wordt er aan hem gevraagd of dat hij het wil geven. Nee, hij moet niet. Jezus die kijkt hem liefdevol aan. Hij mag het vrijwillig doen.
En dat ventje die pakt die vijf broodjes. En die pakt die twee visjes. En zegt hier. Hier hebt hij het. Kunt u zich een beetje voorstellen dat u dat ventje bent?
Kunt u zich dat een beetje voorstellen? En daar staan we dan voor, heer Jezus. Wat zit er in uw broodtrommetje?
En ik kijk er zo eens in. Och, mijn paspoort. Paspoort zit erin. En een kaartje van de zorgverzekering.
Oh, ook nog een visakaart. En nog een gierldingers. En mijn rijbewijs. En mijn A en WB kaart.
Daar zit al mijn bezit in. En Jezus kijkt liefdevol aan. Mag ik dit van jou hebben? Mag ik dit allemaal van jou hebben?
En ik kijk jou aan. We hoeven niks. We zijn niks verplicht. Maar willen we het vrijwillig aan hem geven?
Ons hele bezit. Paspoort. Geld. De auto. Mag hij alles hebben? Dat ventje gaf het.
En wat doen wij? Misschien. Zijn wij wel zo iemand van die krentenbol.
Weet u het nog? Weggestopt in je zak. Om straks als niemand het ziet. Zelf wat te eten. Om het te gebruiken. Een egoïstische christen.
Je kan zoveel dingen voor jezelf houden. En vanmorgen vraagt de Heer Jezus aan ons. En het is net alsof hij alleen er is in jezelf.
En al die andere duizenden heb je even geen erg in. Want als de Heer Jezus je aankijkt. Dan vergeet je de rest van de wereld. Dan zie je de ogen van God.
Dan zie je de ogen van de zaligmaker. En vanmorgen vraagt hij aan jou. Aan mij. Mag ik je hele leven hebben. Voor honderd procent. Mag dat.
Dat ventje gaf alles wat hij had. En toen heeft hij met open mond staan kijken. Wat er gebeurde met die vijf gesterbroodjes en die twee visjes.
Hij zag dat de Heer Jezus ze ging zegelen. En hij zag dat hij dat brood. Dat zo'n gesterbroodje pakte. En dat hij het door de midden brak.
En dat hij het aan de discipelen gaf. Hadden kennelijk een soort mandje bij zich. En met die visjes. Die brak die ook door de midden. En gaf die ook aan de discipelen.
En hij zegt. Hey discipelen. Gaan jullie het maar uitdelen. Gaan jullie het maar uitdelen. Geef het maar aan de mensen. En dan gingen ze met een mandje met dat brood erin. En dat mandje hield niet op. En de mensen konden eruit pakken.
En konden eruit nemen. Twintig duizend mensen kregen te eten. En die moeder die daar stond. Die moeder van dat ventje.
Met verbazing had ze het gezien. Daar stond haar jochie daar. Op de heuvel. Bij Jezus. En ze had gezien het brood dat zij s'morgens klaar gemaakt had.
En ze had er een paar lekkernijen bij gedaan. Twee visjes. Zoals een man is die zijn broodrommetje open doet. Daar twee mastjes in ziet. Die zijn vrouw er s'ochtend in gestopt had. Tjonge. Je kunt het nog verheugd.
Die vrouw zag ineens dat. Haar klaargemaakte gestenbroodjes. De maaltijd was geworden voor twintig duizend mensen. Want ze waren in de hand van de zaligmaker der wereldvermenigvuldigd.
Misschien bent u wel zo'n vrouw. Die werk doet in huis. Waar je misschien ook nog wel de balen van hebt.
En je beseft niet. Dat God die simpele werkzaamheden. Of misschien die moeilijke werkzaamheden. Wil gebruiken tot een zegen van zoveel duizenden.
Die ene kaart die geschreven is. En die op de post gedaan is door je. Tot een zegen van zoveel honderden mensen.
Een kaart misschien wel. Waar na twintig jaar nog over gesproken wordt door die man. Dat degene zei. Ik heb toen twintig jaar geleden een kaart gekregen. Die heeft me zo in het hart geraakt.
Dat mijn leven radicaal veranderd werd. Die moeder stond daar. En die zag dat het brood. Haar brood eigenlijk.
Zij had het sochens liefdevol voor haar jochie klaargemaakt. Dat het uitgedeeld werd. En twintig duizend mensen aten van de maaltijd.
Die zij sochens al vroeg in de ochtend klaargemaakt had. Wat een zegen. En daar zit die... Oh, de krentenbol die ik hier gestopt.
Hoe denkt u? Dat degene die dat mandje langs zag komen met dat brood van de heilanderwereld. En ze uit die dat mandje ook een stuk brood en een stuk vis pakte.
Met een krentenbol in hun eigen zak. Hoe besmuikt ze zullen gekeken hebben. Hoe beschaamd ze gekeken hebben. Het had ook hun krentenbol kunnen zijn die nou rondging.
Maar die hadden ze stiltjes voor zichzelf bewaard. Toen de maaltijd klaar was. Ze waren allemaal verzadigd.
Ze hadden kunnen eten zoveel ze maar wilden. Toen liet Jezus de discipelen rondgaan. En je ziet ze gaan, die twaalf discipelen, met een handmandje.
Dat staat in het Grieks. Met een handmandje. Een mandje wat een bouwvakker meeneemt om daar een dag van te eten. En ze gingen dan met die twaalf mandjes rond.
Onder die twintigduizend mensen. En toen ze terugkwamen waren die twaalf handmandjes. Nee, geen grote draagmanden. Nee, van die handmandjes, zo'n negen liter.
Waren gevuld met de overgeschoten brokken. De discipelen mochten uitdelen. Ik moest aan mijn broeder Robert denken vanmorgen.
Die heeft het gekregen van zijn heer in China. Nee, hij kon het ook zelf niet voor elkaar krijgen. Maar hij kreeg zijn roeping en zijn taak.
Was een heer. En hij hoeft het alleen maar uit te delen. Uit te delen. En dan zorgt God dat er een kind geopereerd wordt. En dan zorgt God daarvoor dat haar kinderen de Bijbel lezen.
O, ik vind dat zo prachtig. Als je alles wil geven aan je heer. Dan gaat hij ermee aan de slag. Hij vraagt van ons geen krachtpatserij.
Hij vraagt van ons heel eenvoudig overgave. Alles wat we hebben. Mag hij het hebben. En als je zegt tegen de heer. Heer, het is allemaal van u.
En u krijgt het van me. Dan is het leven misschien niet zo even makkelijk. Dan weet je soms ook niet wat er gebeurt in je leven.
Maar je staat wel in het centrum van Gods wil. En als de Heer met je leven aan de gang gaat. Wat een geweldige zegen verspreidt het.
Ze haalden slechts twaalf van die handkorfjes op. Een overblijfsel. De discipelen hebben de volgende dag elk zo'n mandje mee kunnen krijgen.
Een dag eten kregen ze. En Jezus dan? Hij was toch de dertiende? Hij is het brood des hemels. Dat uit de hemel neergedaald is. Hij is degene die het leven geeft.
Die zijn leven gegeven heeft op het kruis van Gogh. Om een eeuwige verzoening aan te brengen. Voor elke verloren zondaar die in hem wil geloven. Hij is degene die opgestaan is uit de doden.
En die ons wedergeboren heeft laten worden door zijn opstanding. Die ons door zijn opstanding rechtvaardig heeft laten verklaren. Nee, hij hoefde niet zo'n korfje te hebben. Ik zei het al.
Het is profetisch. Die twaalf korfjes. Die handmandjes. Gevuld. Maar een klein overschot. Twaalf de twaalf stammen van Israël.
Door alle eeuwen heen is er een overblijfsel van Israël geweest. Die hun hart en leven aan Yeshua hebben gegeven. Straks na de grote verdrukking er zal een overblijfsel zijn.
En God zal gans Israël behouden worden. Toen wilden ze hem koning maken. En Jezus kneep er tussenuit en die ging de berg op. Het is nu al bijna 2000 jaar geleden.
Dat de heer Jezus de berg opging. Naar de hemel. Al 2000 jaar is hij nog wat verborgen voor Israël. Maar het moment komt.
Dat hij komt daar voor dat overblijfsel. Gans Israël zal behouden worden. En wij vanmorgen. Wij zitten hier dan met ons broodtrommeltje.
Met ons broodtrommeltje. Met ons hebben en houden. Is ons trommeltje leeg als we hier weg gaan. Hebben we alles aan hem gegeven. Een leeg broodtrommeltje.
Maar met een vol hart. En we kunnen genieten. Hoe God datgene wat we aan hem hebben gegeven. Ons hele leven. Gaat gebruiken.
Tot eer. Tot verheerlijking. Tot zegen. Voor zoveel mensen. Daar zorgt hij zelf voor. Hij doet het. Hij verbindt er zijn zegen aan. En als je nog je krentenbol ergens verstopt hebt in je leven.
Je eigen ding. Doe het gauw weg. Want daar kan de Heer niks mee wat van onszelf is. En we mogen uitdelen zijn. Robert mag zo doorgaan in China.
In een moeilijk land. Heel moeilijk land. Maar hij mag doorgaan met uitdelen. Zolang de Heer dat zo wil. Op zijn manier.
Getrouw mogen we zijn. En ons verheugen. Zien wat hij doet in ons leven. Volg zo de Heer Jezus Christus. Een geweldig avontuur.
Om ons kind van God achter de Heer Jezus aan te gaan. Niks meer van jezelf. Maar vol van hem. Het leven is mijn Christus. Zeg Paulus. En het sterven is winst. Op weg naar huis.
En wat zal het geweldig zijn. Als we straks daar staan. Voor de rechterstoel van Christus. Als kind van God. Dat we beoordeeld worden als kind van God. En dat de Heer Jezus zegt tegen ons.
Ik ben zo blij met je. Want ik mocht mijn werk in en door jou doen. Hij zegt kijk eens even achterom. En dan staan we voor de troon van Christus.
Voor de rechterstoel van Christus. En dan zegt hij kijk eens even achterom. En dan kijk je even achterom. En daar zie je een stoet staan. En dan vraag je wie zijn dat?
Dat zijn al degenen. Die ik door jou heb kunnen zegenen. Omdat jij niks voor mij hebt achtergelaten. Ik mocht met jouw leven doen.
Met alles wat je had. En wie je was. Heb ik mogen doen wat ik wilde. En achter je staan nu al degenen. Die ik door jou heb kunnen zegenen.
Kom binnen mijn kind. Ewig in het vaderhuis. Alle glorie en aanbidding. Voor die Heer Jezus Christus.
Amen. jurang van Christus. Omdat je een woord naam. narrowbalgen van Christus. Insistelaar... Wow. Ik ga het een woord naam.ным hetkenal marixuolk is er een woord naam.
Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam.
Ik ga het een woord naam. Ik ga het een woord naam. Omdat naam.