Is er nog feest in uw leven?

Date
Nov. 4, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Een hele goede morgen. Fijn om weer in u en jou midden te zijn.

! Het is weer eventjes geleden. De heren, naar aanleiding van Leviticus 23.

En voordat we dat doen, dacht ik om heel kort, even in twee minuten, een update te geven van ons werk. Dan moet ik wel eventjes mijn afstandsbediening aanzetten.

Een van de projecten die ons afgelopen tijd erg heeft bezighouden, misschien heeft u er wel over gelezen, dat is de Backpack Bijbel. Wat is de Backpack Bijbel? Nou, er zijn zo'n 75.000 jonge Israëli's die jaarlijks gaan backpacken.

En vele van hen komen uit het leger, hebben vaak heel veel meegemaakt en gaan daarna backpacken om alles wat ze hebben gezien, alles wat ze hebben meegemaakt in het Israëlische leger, om dat een plekje te geven.

En 50.000 van hen die komen in India terecht. En daar begint vaak een verwerkingsproces. En vele van hen, zo'n 90%, die begint ook te experimenteren met drugs.

Komt met drugs in aanraking. En ze zijn echt op zoek naar rust, naar vrede. Ze zijn op zoek om alles wat ze hebben meegemaakt een plekje te geven.

En vele raken daarom ook verstrikt in de Oosterse religies. En vandaar dat we op het idee zijn gekomen om met een Backpack Bijbel uit te komen. En u ziet de damp er nog een beetje van afkomen, want hij is vorige week bij ons binnengekomen.

10.000 stuks. En dat is een kleine pocketuitgaaf van het Nieuwe Testament. Met ook nog de psalmen erin. En deze willen we gaan verspreiden onder die jonge backpackers.

Ze staan echt daadwerkelijk overal voor open. Dus ook voor het evengeen. Een prachtige kans, een prachtige gelegenheid om ook jonge Joodse mensen bekend te maken met hun Messias.

Met de Heer Jezus Christus. En u ziet mijn collega David. Misschien dat sommigen van u hem wel kennen, want hij heeft ook in Baren gezeten. In de reddingsarc. En de eerste duizend zijn gestuurd naar India.

En we hopen er binnenkort ook naartoe te gaan. En we hebben ook naar andere plekken, zijn we verplan om bijbels naartoe te sturen. We hebben inmiddels een heel netwerk van gelovigen die wereldwijd onder deze groep werken.

Een andere hele unieke uitgave waar we mee uitkomen, waar ik volgende week de bestanden naar de drukker hoop te sturen. Dat is de Hebraïe brief in het Hebraeus en Jiddisch. En Jiddisch wordt gesproken door de ultra-orthodoxe Joden.

En deze zijn vaak heel moeilijk te bereiken wat betreft het evangelie. En degene die er voor openstaan, die kunnen vaak maar iets heel kleins meenemen.

En stiekem in hun binnenzak stoppen. Dus grote uitgaven, dat is vaak lastig om mee te geven. En vandaar dat we op het idee zijn gekomen om een pocket uitgave uit te komen van de Hebraïe brief.

En daar hebben we een introductie ook ingeschreven dat deze brief 2000 jaar oud is. Dat het geschreven is door een Joodse gelovige. En dat het geschreven is rondom de val van de tempel.

En dat heel veel Joden eigenlijk bij de val van de tempel, van de tweede tempel, zaten met de vraag van... ...ja, hoe kunnen we nou tot God naderen zonder tempel, zonder offerdienst. En dat deze Hebraïe brief, deze brief aan de Hebraïe daar eigenlijk antwoord op geeft.

En dat het een onderdeel is van het Nieuwe Testament om ze in aanraking te brengen met het evangelie. Wat zo door en door Joods is. Het was wel leuk, afgelopen zomer hebben we heel veel gewerkt onder de Israëlische toeristen.

Die naar Nederland komen. En ook naar vele andere plekken. En ze gaan onder andere ook naar Berlijn. En daar ontmoette een van onze medewerkers een Gassidische Jood. En die gaf hij het Nieuwe Testament in het Jiddisch.

En deze jongen die sloeg het open. En het eerst wat hij hardop voorlas was Johannes 3 vers 16. En dat sloeg bij hem in als een bom. Dus misschien kunnen we ook voor deze jongen bidden dat hij ook zijn Messias mag leren kennen.

De Heer Jezus Christus. Tot zover de update over het werk. Want ik wil vooral deze morgen met u stilstaan bij de feesten van de Heer.

Ik had op mijn hart om daarover te spreken. En ik vond het wel leuk dat in de mededelingenbrief precies Johannes 7 wordt geciteerd. Waar de Heer Jezus die uitspraak doet aan het einde van Soekot.

En dat zullen we ook zien. Dat alle feesten eigenlijk prachtig wijzen op de Heer Jezus Christus. Ik wil ter inleiding met u de eerste paar versen van Leviticus 23 lezen.

En ik wil vanmorgen in grote lijnen eigenlijk de feesten langsgaan. Ter inleiding de eerste paar versen van Leviticus 23.

We lezen niet het volledige gedeelte omwille van de tijd. En dan lezen we. De Heer sprak tot Mozes.

Leviticus 23. De Heer sprak tot de Israëlieten en zeg tegen hen. De feestdagen van de Heer die u moet uitroepen zijn heilige samenkomsten. Dit zijn mijn feestdagen.

Zes dagen mag er werk verricht worden. Maar op de zevende dag is het een Sabbat. Een dag van volledige rust. Een heilige samenkomst. Geen enkel werk mag u doen.

Het is in al uw woongebieden een Sabbat voor de Heer. Dit zijn de feestdagen van de Heer. De heilige samenkomsten die op hun vastgestelde tijd moeten uitroepen.

En dan begint het met Pesach. Ja, in Leviticus 23 daar kunnen we lezen over zeven feesten. De zeven feesten van de Heer.

Sommigen die hebben het over acht feesten. Die rekenen de Sabbat daarbij. Ja, dat zou kunnen. De Sabbat is een belangrijk onderdeel.

Maar ik geloof dat als je het hebt over de feesten van de Heer. Dat het vervolgens gaat om die zeven feesten. En nogmaals, de Sabbat die speelt daarbij een hele belangrijke rol.

Wat opvalt is dat er in vers 2 wordt gesproken echt over de feestdagen van de Heer. In het Hebreus wordt hier het woord moadim gebruikt.

En dat is afgeleid van het werkwoord jaad. En dat betekent een plaats of een tijd aanwijzen. Of het elkaar ontmoeten op de afgesproken tijd, op de afgesproken plaats.

Dus als we spreken over de feesten, dan gaat het om hele duidelijke afspraken die de Heer met zijn volk maakten. Het waren vastgestelde tijden waarop die feesten van Israël gevierd moesten worden.

Het valt ook op in vers 2b dat de Heer spreekt over mijn feestdagen. Het waren niet de feesten van Israël.

Nee, het waren de feesten van de Heer. En natuurlijk, hij had ze aan Israël gegeven. Maar Israël moest daarbij wel doen aan de voorschriften die de Heer daaraan ook gegeven had.

Op die wijze moesten de feesten gevierd worden. Het paste ook helemaal in het verbond wat de Heer met zijn volk Israël sloot.

De meeste feesten zijn ook verbonden aan het land Israël. Aan de tempel. Sommige feesten moesten er ook geofferd worden.

Waar ook de tempel helemaal centraal staat. Dus als je het hebt over de feesten van de Heer, dan zou je kunnen zeggen dat wat u op het scherm ziet, dat die vier woorden heel duidelijk bij elkaar horen.

Je hebt de feesten van de Heer, je hebt het volk Israël, je hebt het land Israël en je hebt de tempel. Het hoort allemaal bij elkaar. En in het centrum van alles, ja, daar is de Heer, want het zijn zijn feesten.

Het draait in de feesten om de Heer. Hij staat centraal. Het is dan ook heel verdrietig als je de geschiedenis van Israël volgt, dat het volk op een gegeven moment zijn eigen weg gaat.

En als je in Jezaja komt, dan valt het op dat de Heer iets zegt in Jezaja 1 vers 14, namelijk Uw feestdagen haat ik met heel mijn ziel.

Ze zijn mij tot last. Ik ben moe om ze te dragen. Het valt daarop dat de Heer daar niet meer spreekt over mijn feestdagen. Nee, maar hij spreekt er over uw feesten.

Het waren niet langer meer de feesten van de Heer, maar het waren feesten van het volk geworden. Het waren feesten geworden waar eigenlijk de Heer niet meer centraal stond, maar waar het volk zijn eigen feesten ervan gemaakt had.

En als je dan verder leest in Jezaja 5, dan kun je ook lezen dat ze geen oog meer hadden voor de daden van de Heer en voor het werk van zijn handen.

Met andere woorden, in die feesten waren ze God eigenlijk helemaal uit het oog verloren. Ze zagen niet meer het werk van zijn handen. Ze zagen niet meer zijn daden.

Het waren niet langer meer de feesten van de Heer, maar het waren feesten van mensen geworden. En als we heel eerlijk zijn, als we vandaag de dag naar het Jodendom kijken, dan zie je nog steeds dat daar heel veel menselijke tradities aan zijn toegevoegd.

En dat kan ook niet anders, want er is geen tempel. Een deel van het volk is ook buiten Israël. En er zijn allerlei tradities in de plaats van Gods wetten gekomen, van wat God had voorgeschreven.

Om een voorbeeld daarvan te geven, als je bijvoorbeeld kijkt naar Yom Kippur, dan hebben sommige stromingen daar de traditie van Kapurood. En Kapurood, dat wil zeggen dat men dan een kip boven het hoofd slingert, en dan spreekt men een aantal gebeden uit, en dan hoopt men tijdens Yom Kippur, dat eigenlijk de zonde overgaat op die kip.

Heel duidelijk, een traditie van mensen, en niet het woord van God. En als je kijkt ook naar de Messiaanse beweging, en ja, ik wil daar niet negatief over doen, want er zijn gelukkig heel veel bijbelgetrouwe Messiaanse gemeenten, maar je ziet ook dat er heel veel binnen de Messiaanse gemeenten, in sommige gemeenten, dat daar heel veel gekopiepast wordt vanuit het Jodendom.

Waarbij het maar de vraag is of alles even bijbels is. En laten we het ook bij onszelf houden. Want als je kijkt naar de christelijke traditie, ja, dan zie je ook dat er heel veel tradities van mensen zijn toegevoegd.

En waarbij het altijd belangrijk is om te kijken wat heeft God gezegd, en wat hebben mensen ervan gemaakt. Is iedere traditie meteen verkeerd?

Nee. Houdt iedere traditie je meteen van God af? Nee, ook niet. Maar het is wel belangrijk dat we elkaar scherp houden, en dat we altijd de Heer Jezus Christus voor ogen houden.

Hij is het centrum van onze samenkomsten. Hij is het centrum van de feesten die we vieren. Afijn, als we teruggaan naar het woord Moadim, dan komen we dat voor de eerste keer ook tegen in Genesis 1.

In Genesis 1, vers 14, daar kunnen we lezen dat God dan lichter maakt aan de hemel, om scheiding te maken tussen dag en nacht, en laten zij tot tekenen, tot aanduiding van vaste tijden, Moadim en van dagen en jaren.

Met andere woorden, God die brengt heel duidelijk vaste tijden aan. Hij wil orde brengen. Hij wil vaste tijden aanbrengen.

En zo is het eigenlijk ook met de feesten die God aan Israël gaf. Hij wil de orde brengen in de samenleving. Hij wil de orde brengen, ook in de relatie die hij met zijn volk opbouwde.

Door het volk feesten te geven. Waarbij de Heere centraal staat. Waarbij er gewerkt kon worden aan de relatie tussen de Heere en zijn volk Israël.

En daarom dat God in de agenda van Israël eigenlijk vaste tijden prikte, waar het volk hem moest zoeken. En ik denk dat daarin ook meteen een hele belangrijke les voor ons ligt vanmorgen.

Want heeft God vaste momenten met ons? Kan hij in onze agenda ook vaste momenten prikken waar we zijn aangezicht zoeken? En als ik kijk naar mijn eigen agenda, dan wordt dat zo snel gevuld door van alles en nog wat.

En dan is het belangrijk om iedere keer weer alert te zijn. Om iedere keer weer waakzaam te zijn. En te kijken of er genoeg vaste momenten ook in onze agenda zijn, waar de Heere tot ons kan spreken.

En als je geen tijd in God investeert, dan merk je dat ook in je geestelijk leven. En je wordt minder alert.

En het kan zomaar zijn dat de dingen van de wereld beslag krijgen op je leven. En daarvoor is het altijd belangrijk om die vaste momenten te hebben. Is het geestelijk gezien?

Ik kom daar aan het einde van de preek ook nog op terug. Is het geestelijk gezien nog steeds feest in je leven? Dat is belangrijk. Om daarover na te denken. Als we kijken naar de feesten, dan zien we eigenlijk dat daar verschillende lagen zijn.

Allereerst heb je natuurlijk de historische laag. Die feesten die hoorden helemaal in het verbond wat God met zijn volk had gesloten. Het waren belangrijke momenten van gemeenschap, van ontmoeting.

En het volk moest verschijnen. Het waren vaste agendapunten. Ieder feest had daarin ook weer zijn eigen plek. Het tweede is dat de feesten heel duidelijk wijzen naar de Messias.

Een hele bekende tekst laat dus niemand u veroordelen uit Colossense 2 in zaken eten of drinken. Of op het punt van een feestdag, een nieuwe maan of sabbaten.

Deze zaken zijn een schaduw van de toekomstige dingen. Maar het lichaam is van Christus. De feesten, het zijn schaduwbeelden.

En die schaduwbeelden wijzen naar de Heer Jezus Christus. Naar de Messias van Israël. Dus als we ons bezighouden met Leviticus 23, dan is het altijd belangrijk om ons ervan bewust te zijn dat God ze heeft ingesteld.

Maar dat ze tegelijkertijd verwijzen naar iets groters. Iets moois. Iets hogers. Namelijk naar zijn zoon, de Heer Jezus Christus.

Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de tempeldienst. Al die offers. Ze zijn schaduwbeelden naar de Heer Jezus Christus.

En daarom is het ook heel bijzonder, de Hebraïe brief, om dat door te lezen. Want daar kun je lezen dat hogepriester Aaron, dat dat ook een schaduw is.

En dat de Heer Jezus Christus meer is dan hogepriester Aaron. Hij is meer dan Mozes. Hij is meer dan Jozua. En het nieuwe verbond is ook vele malen hoger dan het oude verbond.

Daarin vinden we de vervulling van de Heer Jezus Christus. En daarom is het belangrijk om nooit bij de schaduw te blijven hangen, maar altijd te gaan naar de werkelijkheid.

De apostel Petrus die schrijft in 1 Petrus 1 vers 10. Naar deze zaligheid hebben de profeten die geprofiteerd hebben over de genade die aan u bewezen is, gezocht en gespeurd.

En zij onderzochten op welke en wat voor tijd de geest van Christus die in hem was, doelde toen hij tevoren getuigde van het lijden dat op Christus komen zou en ook de heerlijkheid daarna.

Lieve vrienden, wij hebben het voorrecht dat wij verder in de tijd mogen staan. Als je kijkt naar Abraham, naar Mozes, naar de profeten, dan zagen zij nog uit naar de komst van de Heer Jezus Christus.

En al die beloften, al die profetieën, al die schaduwbeelden, ja ze tasten nog in het duister. Ze hadden het plaatje nog niet compleet. En daarom dat het zo belangrijk is om naar die heerlijkheid te gaan.

Om naar Christus te gaan. Zij zagen die schaduwbeelden, maar wij mogen daarvan de vervulling zien. Ten dele zeg ik.

Want sommige feesten die hebben ook in de toekomst nog een profetische betekenis. Het derde is dat in de feesten we ook de helsgeschiedenis zien.

Die feesten die wijzen naar het plan wat God heeft. En dan in het bijzonder het plan wat hij heeft vanuit Israël bekeken. Gods plan met Israël.

En we zullen zien met betrekking tot Israël dat deels daarvan het al vervuld is. Maar deels nog zijn vervulling moet krijgen. En daarom zeg ik net ook voor sommige dingen tasten ook wij nog een beetje in het duister.

Is het ook voor ons nog profetisch. Want als je het tweede gedeelte van Zachria leest. Dan kun je lezen dat in dat Messiaanse rijk wat nog gaat komen.

Het loofhuttefeest gevierd gaat worden. En we kunnen daarover lezen. En we kunnen daar een plaatje van vormen. Maar tegelijkertijd kunnen we er ook ons weer geen voorstelling van maken.

En zien we daar nog niet de werkelijkheid van. Die gaat nog komen. Dat ligt nog in de toekomst. En de vierde laag. Ja dat zijn belangrijke lessen voor ons persoonlijk leven.

Ik kom daar aan het einde van de preek nog op terug. In het bijzonder de verschillende fasen. Die je ook weer terug ziet in je eigen persoonlijk geestelijk leven.

In Leviticus 23 wordt er gesproken over voor- en najaarsfeesten. De voorjaarsfeesten daar vallen.

Pesach, het feest van de ongezuurde broden. Het dag van de eerstelingsgarven. En het wekenfeest onder. Daarna is het een paar maanden stil. En dan uiteindelijk in het najaar.

In september, oktober. Dan krijg je dag van de bezuin. De grote verzoendag. En het loofhuttefeest. Laten we die feesten eens in vogelvlucht langsgaan.

En kijken naar de historische en de profetische betekenis daarvan. Nogmaals, het begint met Sabbat. En die Sabbat zien we eigenlijk al terug in de scheppingsdagen.

God die rustte op de zevende dag. In het verbond dat God met Israël sloot, speelt de Sabbat een hele belangrijke rol.

Nogmaals, Leviticus 23 begint daarmee. En je ziet ook bij de feesten dat het een belangrijk onderdeel is. Bij sommige feesten zie je dat het valt tussen twee Sabbaten in.

Dus het is een belangrijke rol, speelt het. Het woord Sabbat of Sabbatdoch, dat komt ook maar liefst 133 keer in de Bijbel voor.

De Sabbat, zo kunnen we lezen in Leviticus 23, vers 3. Dat was een dag van volledige rust. Het vork mocht zes dagen werken.

En het zevende dag moest men rusten. Het was ingesteld. Je moest je daaraan houden. En als je daar niet aan hield, als Jood, dan kwam God ook met zijn oordeel.

Het was een heel belangrijk teken. En we kunnen dat ook lezen in Exodus 31. U leest het op het scherm. U dan, spreek tot de Israëlieten en zeg, u moet zeker mijn Sabbaten in acht nemen.

Want het is een teken tussen mij en u. Al uw generaties door. Zodat men weet dat ik de Heer ben die u heiligt. Ja, u moet de Sabbat in acht nemen.

Want die is voor u heilig. Wie hem onheiligt, moet zeker gedood worden. Ja, ieder die op die dag werk verricht, die persoon moet uitgeroeid worden uit het midden van zijn volksgenoten.

Nogmaals, het was een teken tussen God en Israël. En als je je als Jood niet aan de Sabbat hield, dan kwam de Heer ook met zijn oordeel.

Een voorbeeld daarvan vinden we in nummerie 15. Waar we kunnen lezen over een man die op de Sabbat hout sprokkelt. En rechtstreeks door de Heer gedood werd.

Wij zullen zeggen, is dat niet een beetje hard? Nee, het was het verbond wat de Heer met hen gesloten had. En als zij zijn wetten overtraden, moest God als een rechtvaardig God ook met een oordeel komen.

Profeetisch gezien in het plan van God zien we dat direct eigenlijk al bij de eerste mens terugkomen. Adam en Eva.

Ze wandelden in het paradijs vanuit de rust met de Heren. Ze mochten in ruststand zijn. Ze mochten met de Heren vanuit de rust wandelen.

En we kennen allemaal de geschiedenis. Dat ze Gods wet overtraden. En dat ze uiteindelijk de hof moesten verlaten. De hof van Ede.

Als je gaat kijken tussen Adam en Eva en het volk Israël. Dan zie je eigenlijk heel veel overeenkomsten. Het allereerste wat je ziet is dat Adam en Eva een land kregen.

Het paradijs. Het volk Israël kreeg ook een land. Het land Israël. Je ziet dat Adam en Eva een wet kregen van God. Niet eten van de boom.

Je ziet dat Israël Gods wet kreeg. Waar ze zich aan moesten houden. Adam en Eva die werden uit het paradijs gestuurd toen ze Gods wet overtraden.

En wel aten van de boom. Je ziet hetzelfde bij Israël. Ze overtreden het verbond. Ze overtreden Gods wet. En ze moesten het land verlaten.

Ze werden uit het land geworpen. God wilde dat Adam en Eva vanuit de rust leefden. En dat geldt voor ieder mens.

Heel de mensheid. Dat is wat God voor ogen had. Je ziet hetzelfde ook bij het volk Israël. Dat de heren zijn volk de rust in wilden brengen.

Maar het volk bleef ontrouw. Het kwam niet aan die rust toe. In het land Israël. En daarom dat we ook nog lezen in Hebreeën 4 vers 9. Dat er nog een Sabbats rust voor het volk van God overblijft.

In dat Messiaanse Rijk zal Israël aan rust inkomen. En hoe kan Israël tot God naderen?

Door het offer. Eerst door de offer dient. En later door het offer van de Heer Jezus Christus. Hoe kunnen wij als mens tot God naderen? Door het volbrachte werk van de Heer Jezus Christus.

Het lam van God. En dan komen we eigenlijk direct bij Pesach. Pesach wat de basis is van alles. Pesach waar het volk een lam moest nemen.

Pesach wat begint. Waar ook de Joodse jaartelling begint. Waar God de dagen met Israël begint te tellen. Pesach waar het volk een lam moest nemen zonder enig gebrek.

Er mocht niets op aan te merken zijn. En dat brengt ons natuurlijk direct bij de Heer Jezus Christus. Het volmaakte lam van God waar niets op aan te merken was.

Dat brengt ons bij Jezaja 53. Waar we al kunnen lezen over dat lam van God. Een prachtige profetie over het lijden, het sterven en de opstanding van de Heer Jezus Christus.

Het bijzondere van deze profetie is dat hij 700 jaar na Mozes is uitgesproken. En 700 jaar voor de komst van Christus. Dus eigenlijk in het hart daarvan vinden we deze geweldige belofte al weggelegd.

Het lam van God dat de zonde van het volk Israël maar ook van de wereld weg zou nemen. Het is ook heel bijzonder dat als je het Johannes Evangelie doorleest.

En je leest over het lijden en het sterven van de Heer Jezus. Dat eigenlijk dat tegelijk liep met Pesach. De viering van Pesach. Af einde van nog veel meer over Pesach te zeggen.

Maar we beperken ons echt even tot de kern. Aansluitend op Pesach had je het feest van de ongezuurde broden.

Het Joodse volk moest zeven dagen lang ongezuurde broden eten. Ze moesten in alle haast Egypte verlaten.

En ze mochten daarom dat zuurdezem gist mochten zij niet toepassen in het brood. Er was geen tijd voor om het brood te laten rijzen. Ze moesten, ja, ze waren verlost door het lam.

Ze mochten als een verlost volk mochten ze gaan leven. En daarom dat ze ook in spoed eigenlijk de duisternis uit moesten. Ze moeten Egypte zo snel mogelijk verlaten.

Weg van de duisternis. Afijn, zuurdezem is in de Bijbel altijd een teken van zonde en hoogmoed. En we vinden dat ook in 1 Korinther 5, waar Paulus schrijft.

Weet u niet dat een klein beetje zuurdeeg de hele deeg doorzuurt? Verwijder dan het oude zuurdeeg, opdat u nieuw deeg zult zijn. En u bent immers ongezuurd, want ook ons paaslam is voor ons geslacht Christus.

We hebben gezien bij Pesach dat het gaat om een onbevlekt lam. Een perfect lam waar niks op aan te merken was. En het feest van de ongezuurde broden, dat bepaalt ons in de eerste plaats bij het feit dat Christus ongezuurd was.

Er was niets op hem aan te merken. Er was geen zonde in hem. Er was geen hoogmoed in hem. Christus was ongezuurd. Als de zoon van God.

Maar het bijzonder is dat Paulus schrijft hier in 1 Korinther 5. U bent immers ongezuurd. En hoe kunnen wij als mens ongezuurd zijn?

Hoe kunnen wij zonder zonde zijn? Dat kan alleen maar door het volbrachte werk van de heer Jezus Christus te aanvaarden. Doordat we in Christus zijn.

Kunnen we ongezuurd zijn? En daarom dat het belangrijk is dat ook wij als verlosten gaan leven.

Dat ook wij eigenlijk zo snel mogelijk uit Egypte trekken. En dat zondige leven van de wereld achter ons laten.

Dat oude leven dat past niet in dat nieuwe leven. Wij zijn ongezuurd. We zijn een nieuwe schepping. En daarom dat wij Egypte zo snel mogelijk de wereld moeten verlaten.

In diezelfde maand was ook het feest van de Eerstelingen. Wat is dat voor feest? Dat feest dat dan bracht je je eerste oogst naar de heren toe.

We hebben gezien dat het land van de heren is. Het land Israël was van God. Hij had het aan Israël gegeven. Maar het was nog steeds van de heren. En vandaar dat de heren ook de eerste oogst van het land wilden.

En je mocht daar als Israëliet nog geen brood of geen koek van bakken. Je moest je eerste oogst voor het aangezicht van de heren brengen.

In de tempel. Bij de priester. Die het voor de heren. Die eerste schroven als beweegoffer voor de heren bracht.

En dat feest van de Eerstelingen dat bepaalt ons bij de opstanding van Christus. Die eerste schroof dat is een beeld van Christus die als Eersteling is opgestaan uit de dood.

We lezen dat ook in 1 Korinther 15. Maar nu Christus is opgewekt uit de doden. En Eersteling is geworden van hen die ontslapen zijn. Want omdat de dood er is door een mens, is ook de opstanding van de doden er door een mens.

Want zoals allen in adem sterven, zo zullen ook in Christus allen levend worden. En hier worden we bepaald bij de geweldige hoop die er voor ons ligt weggelegd.

Christus is opgestaan. Hij leeft. Hij zit aan de rechterhand van de Vader. En wij zijn met Christus levend gemaakt. Vanaf het feest van de Eerstelingen begon Israël te tellen.

Zeven weken. 49 dagen. En op de vijftigde dag had je het Pinksterfeest. Ofwel het Wekenfeest. Of zoals de Joden het noemen.

Shavuot. En als je in het Nieuwe Testament gaat kijken. Dan kom je natuurlijk terecht in Handelingen 2. Wat deed het volk Israël bij het feest van de Eerstelingen?

Of sorry, bij het Pinksterfeest. Dan bracht men twee Pinksterbroden voor het aangezicht van de heren. Bij het feest van de Eerstelingen bracht men de eerste oogst.

En bij het Pinksterfeest bracht men twee Pinksterbroden als spijsoffer voor het aangezicht van de heren.

En dat Pinksterfeest wat ik net al zei dat bepaalt ons bij Handelingen 2. Waar we kunnen lezen dat vanuit dat hele gebied worden daar in Handelingen 2.

Worden daar uitgebreid ook die streken genoemd waar Joden vandaan kwamen. Het was een hele Joodse aangelegenheid.

Die kwamen daar zo voor Shavuot bijeen. Voor het wekenfeest. En dan wordt daar gesproken over parten, over meden, elemieten, inwoners van Mesopotamie, Judea, Cappadocia, Pontus, Azië.

Nou, noem al die gebieden maar op. Het volk kwam uit al die gebieden. Niet alleen in Israël maar ook rondom Israël was er een grote Joodse gemeenschap tot in Babel aan toe.

En vanuit al die gebieden kwamen Joden bijeen om het Joodse Shavuot te vieren. En wat gebeurde er met Handelingen in Handelingen 2?

Je hebt de uitstorting van de Heilige Geest. Dus de Heilige Geest wordt daar uitgestort. En men begint daar het evangelie te delen.

En te delen over de grote daden van God. En we kunnen dan lezen dat uiteindelijk 3000 man tot geloof komt. En we moeten ons ervan bewust zijn dat op een paar proselieten na de rest allemaal Joden waren.

Die daar zo bijeen waren om dat Joodse Shavuot te vieren. En wat gebeurde er? Die 3000 man die kwam tot geloof. Die 3000 man en later nog 5000 man die ging allemaal terug naar hun eigen gebied.

En eigenlijk in één klap werd het evangelie de wereld ingeslingerd. En als je vervolgens Handelingen verder doorleest. Dan zie je dat Paulus later naar al die gebieden ook toe gaat.

En de andere apostelen. En naast dat hij daar in de synagoog het evangelie predikt. Ontmoet hij ook allemaal Joodse gelovigen. En waar komen die gelovigen vandaan?

Nou dat gaat terug naar Handelingen 2. Waar die 3000 man tot geloof komt. En eigenlijk het evangelie allemaal meeneemt uit het gebied waar ze vandaan komen.

In één klap werd het evangelie de wereld ingeslingerd. Pinksteren. Shavuot. Het bepaalt ons bij de uitstorting van de heilige geest.

Afijn als we het op een rijtje zetten. Dan bepaalt Paaitscha ons bij het kruis. Het feest van de ongezuurde broden op de zondeloze natuur van de heer Jezus.

Hij was zonder zonde. Het feest van de eerstelingen bij de opstanding. En het wekenfeest bepaalt ons bij de uitstorting van Gods geest.

En zoals ik net al zei, vervolgens was het een paar maanden stil. Je had juni, juli, augustus, september.

Het was stil. En uiteindelijk hoorde het volk dan in september, oktober bezuingeschoon. En wat moesten ze doen?

Het volk moest zich gereed gaan maken. Ze moest zich gaan verzamelen. Verzamelen. En later, toen het volk in Israël kwam, moesten ze zich verzamelen in Jeruzalem.

En waarom moesten ze zich verzamelen in Jeruzalem? Omdat ze zich moesten klaarmaken voor Yom Kippur. De grote verzoendag. En wat gebeurde er op Yom Kippur?

Dan ging de hoge priester, één keer per jaar mocht hij dan dat heilige der heiligen binnen gaan. Om het offer te brengen. En dan werd de zonden van het volk bedekt.

En op het moment dat de hoge priester dan dat heilige der heiligen uitkwam en weer bij het volk kwam, dan hoorde je als het ware één grote opluchting onder het Joodse volk. Want het offer was aanvaard door de heren.

Het is heel interessant dat in de Talmoed, een belangrijke rabbijnsgeschrift, dat je kunt lezen dat in de eerste eeuw het Joodse volk eigenlijk een beetje van slag was, of de leiders van het volk, omdat het offer niet meer aanvaard werd.

Dat staat in de Talmoed. En ja, wat gebeurt er in de eerste eeuw? Nou ja, we weten het allemaal. Het grote offer wordt volbracht, het werk van de Heer Jezus Christus.

De Heer Jezus die, zo kunnen we lezen in de Hebraïebrief, die is als hoge priester, is hij de hemelen doorgegaan. Hij heeft zijn eigen offer, zijn eigen bloed, heeft hij bij de heren aangeboden.

En voor ieder die de Jezus Christus kent, ja, is Jong-Pippoer geschiedenis. Maar we zullen zo zien dat voor Israël als volk nog de grote Jong-Pippoerdag gaat aanbreken.

En dan heb je nog het laatste feest, dat is het Loofhuttenfeest. En dan moest het volk een week lang in loofhutjes wonen. En dacht men terug aan de geweldige grote verlossing, aan de reis die ze door de woestijn hebben gemaakt en de bescherming daarvan die ze hebben gekregen van de heren.

Toen ze op weg naar het beloofde land waren, zeven dagen moest het volk feest vieren. Afijn, we zien dus dat die eerste vier feesten vervuld zijn.

Maar die laatste drie feesten, dat is eigenlijk voor het volk Israël nog toekomst. En wij leven tussen pinksteren en tussen dat bezuinenfeest in.

En die breuk die je ziet in de feesten, die zie je op heel veel plekken terugkomen in de Bijbel. Daar ga ik nu niet op in, maar als je denkt aan de 70 jaarweek uit het boek Daniel, dan zijn 69 jaarweken vervuld en de 70ste jaarweek ligt nog in de toekomst.

Als je gaat naar Daniel 2, dat statenbeeld met al die rijken die staan, of al die verschillende materiaal die staan voor de verschillende rijken, dan zie je dat je die rijken ook niet kunt doortellen.

Er zit een gat tussen het vierde en vijfde rijk. Het stopt bij het Romeinse rijk. En dan is er een gat en dan in de toekomst zal dat statenbeeld worden afgemaakt door eerst nog een antichristelijk rijk wat zal komen.

En je ziet eigenlijk door de tijd 1 na het Romeinse rijk dat er andere rijken zijn geweest, maar die worden allemaal niet meegerekend in dat statenbeeld. Er zit heel duidelijk een gat.

En daarom dat je dat ook op verschillende plekken ziet terugkomen in de schrift. We leven nu in de tijd van de gemeente. Het lichaam van Christus, wat bestaat uit Jood en uit Heiden.

En er zal een tijd komen dat God die draad met de wereld en de draad met Israël als volk weer gaat oppakken. En dat begint met het bezuingeschoon.

In de openbaring 7, daar kunnen we lezen over 7 bezuinen die nog zullen klinken. Daar worden we bepaald bij de oordelen die nog over de wereld zullen komen.

Maar uiteindelijk zal er voor het Joodse volk een heel groot bezuingesval zijn na de wederkomst van Christus. En we kunnen dat lezen in Matthäus 24 vers 31, dat na de wederkomst van Christus, hij zijn engelen zal uitzenden onder luid bezuingeschool.

En zij zullen zijn uitverkorenen bijeenbrengen uit de vier windstreken van de ene uiterste van de hemelen tot het andere uiterste daarvan. Je ziet vandaag dat er een terugkeer is naar Israël vanuit het Joodse volk.

Dat is een gedeeltelijke terugkeer. Maar de grote terugkeer, de grote exodus zal plaatsvinden als de Heer Jezus Christus zal terugkomen naar deze aarde. Dan zal Deuteronomium 30 voor degene die meeschrijven vervuld worden.

Dat is de vervulling van Deuteronomium 30, deze grote uitocht die nog zal plaatsvinden. Sommige mensen zeggen, we moeten nu zorgen dat zoveel mogelijk Joden Aliyah maken, want eerst moeten alle Joden terug naar Israël.

En dan zal de Heer terugkomen. Maar dat is niet waar, dat is niet bijbels. Nee, er zal een bekering plaatsvinden in Israël en er zal een bekering plaatsvinden buiten Israël.

En de grote Aliyah, de grote exodus gaat plaatsvinden naar de wederkomst van Christus. En dan zal er voor het volk ook het grote verzoendag gaan aanbreken.

Sagriër 12 vers 10, daar kunnen we lezen over het volk Israël dat ze hem zullen zien die zij doorstoken hebben. Dan breekt de grote Jonkipoerdag voor het volk van Israël aan.

En dan zal het volk ook in rust komen. Dan zullen ze ook het loofhuttefeest gaan vieren. En zullen ze verlost zijn van al haar vijanden. Omdat men zal leven onder de heerschappij van Christus.

Ik zie dat ik aardig over mijn tijd heen ben, maar ik wil nog afsluiten met een paar lessen voor ons persoonlijk geestelijk leven. We hebben allereerst al even gezien dat die vastgestelde tijden ons ook bepalen bij hoe zit het met onze agenda.

Er zijn de vaste momenten die we vrijmaken voor de heren. Eerste belangrijke les. Het tweede belangrijke les is dat in die feesten je eigenlijk ook de verschillende fasen terug ziet komen van ons persoonlijk geestelijk leven.

En dat begint met Pesach. En dat eindigt net dat we onder ons loofhutje kunnen gaan zitten. Dat we mogen rusten in de Heer Jezus Christus.

Ieder mens leeft als het ware tussen Sabbat en Pesach in. De mensheid is onder Adam gevallen. En de relatie kan met God hersteld worden als het Pesach is in je leven.

En zodra Pesach heeft plaatsgevonden, dan worden wij vaak ook bepaald bij de zonde. De zonde die dan opzwelt.

En ja, nogmaals, in Christus zijn wij ongezuurd. Maar wij moeten ook Egypte, we moeten het wereldse leven, wat daarvoor zo gewoon was, moeten we achter ons laten.

We moeten als kind doorgroeien naar volwassenheid. En daarom dat het als kind zo belangrijk is, als je als kind net tot geloof bent gekomen.

Het is het zo belangrijk om te breken met de wereld. Als je dat niet doet, dan is het zo lastig om uiteindelijk door te groeien naar die geestelijke volwassenheid.

En als je niet radicaal breekt, dan kan het zomaar zijn dat de wereld weer beslag krijgt op je leven. En Paulus die omschrijft dat ook in Romeinen 7, waar hij die strijd beschrijft tussen de geest en het vlees.

En dan schrijft Paulus in Romeinen 7, ik ellendig mens, wie zal mij kunnen verlossen uit het lichaam van de dood. En dan zegt hij, ik dank Jezus Christus.

Als je doorgroeit in volwassenschap, in die geestelijke groei, dan kan het ook zomaar zijn dat op latere leeftijd, als je al flink op weg bent, dat nog steeds er oude patronen, oude gewoontes zijn in je leven.

En die oude patronen die kunnen soms heel sterk zijn, die kunnen er helemaal ingesleten zijn. En daarvoor is het belangrijk dat we opnieuw worden fijngemalen.

Dat we opnieuw leren om afhankelijk te worden van Christus. En dat je niet leert om te vertrouwen op je eigen ik, maar dat je leert vertrouwen op God.

En dat proces, dat zie je eigenlijk prachtig terug bij dat wekenfeest, waar twee pinkste broden gebracht moesten worden voor het aangezicht van de heren.

Wat ik al zei, eerst moest men de koren brengen en uiteindelijk twee broden. En voordat koren brood wordt, zie je dat er een heel proces aan vooraf gaat.

Die koren die moet fijngemalen worden. Er komt water bij. Dat wordt gekneed. Het moet de oven in. Het is een proces wat pijn doet.

En zo is dat eigenlijk ook in ons leven. En dat doet het werk van de Heilige Geest. Hij bepaalt ons bij zonden in ons leven. Hij bepaalt ons bij oude patronen.

Waar we mee moeten breken om uiteindelijk aan hem gelijkvormig te worden. En dat is een proces wat pijn kan doen. Maar uiteindelijk, ja, zullen we steeds meer op hem gaan lijken.

Want wat is het doel? Het doel is uiteindelijk het Loofhuttefeest. Dat we vanuit die rust in Christus mogen leven. Dat we weten dat we met Christus opgestaan zijn.

En dat hij leeft. En daarom is de grote vraag van vanmorgen. Waar sta jij? Moet Pesach nog plaatsvinden in je leven?

Dan is het belangrijk om vandaag je leven aan de Heer Jezus Christus te geven. Maar het kan ook zijn dat je ergens bent blijven hangen. Dat je bent blijven hangen in je kind zijn.

En dat je eigenlijk iedere keer weer wordt teruggetrokken naar deze wereld. Dat je niet staande blijft. Dat je bent blijven hangen bij het feest van die ongezuurde broden.

Het kan ook zijn dat je gewoon loopt volgens Gods plan. Dat je langzamerhand groeit in geloof, in de kennis van de Heer. Dat je op weg bent naar je loofhut.

Dat je wandelt in de werken die God van tevoren heeft voorbereid. De grote vraag vanmorgen is. Is het nog steeds feest in je leven?

Als dat niet zo is. Dan kan het zijn dat je terug moet naar een bepaald punt. Om het daarvan uitweer op te bouwen. In afhankelijkheid.

In vertrouwen. Op Hem. Is het feest in U. In jouw leven. Amen. Het feest in U.

Fallen.