Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Ik zou vandaag twee gedeeltes willen lezen.!
Die het land gold. Land vloeiende van melk en honing. Een gelofte van nabijheid. Aan ons heeft de Heer ook allerlei geloftes gegeven. En die wil hij ook elke dag aan ons vervullen.
Alleen bij Israël lukte dat niet helemaal. Door hun houding. En bij ons lukte het misschien ook niet altijd. Door onze houding. En daar zou ik vanochtend bij willen stilstaan. Aan de hand van teksten uit het Oude Testament.
En straks iets uit het Nieuwe Testament. Deuteronomium lees ik. Hoofdstuk 1. Het vijfde boek van Mozes. Dat speelt zich af.
Vlak voordat het volk. Nadat ze veertig jaar in de woestijn hebben gebivackeerd. Door hun ongehoorzaamheid. Dan vertelt Mozes dit. En er staat dan deze belofte.
In vers 20. Hij herhaalt een beetje wat er gebeurd is. En dan heeft hij het over die verspieders. En die komen terug. Dat grote steden zijn.
En hemelhoog versterkt. En ze hebben een aan kieten gezien. En dan zegt Mozes het volgende. Ik. Dus dat is Mozes. Zei wel tot u. Beef niet. Vrees niet voor hen.
De Heere uw God. Die voor u uitgaat. Hij zal voor u strijden. In overeenstemming met alles wat hij voor uw ogen. Met u gedaan heeft. In Egypte. En in de woestijn.
Waar gij gezien hebt. Hoe de Heere uw God. U droeg. Zoals een man zijn kin draagt. Oh. Mijn ogen worden er niet beter op.
Het is. Het is vers 30. Sorry. Ik pak hem weer even op.
In 31. Daar staat. Waar gij gezien hebt. Hoe de Heere uw God. U droeg. Zoals een man zijn kin draagt. Op heel de weg. Die gij gegaan zijt. Totdat. Totdat gij.
Op deze plaats gekomen zijt. Dus vlak voordat ze. Kanaan gingen intrekken. Dan moet u even voorstellen. Ze waren in Egypte. De Heere God had hen. Verlost.
Uit Egypte. Ze hadden geschuild. Achter het bloed. Ze hadden gegeten. Van het lam. Dat geslacht was. Ze waren door de. Schelfzee gegaan.
Door de. Rodezee gegaan. De Heere had die zee doen splijten. En ze waren verlost. Van de Egyptenaren. Die waren omgekomen daar. Aan de overkant van die Schelfzee.
Had de Heere zijn woord gegeven. Wat diende tot bescherming. Hij had ze geleid. Overdag. In de wolkolom. Snachts. In de vuurkolom. En hij had ze.
Zoals het hier staat ook. Dat was zijn plan. Om ze te dragen. Hij ging voor ze uit. Even terug. Hij ging voor ze uit. Want zij wilden de weg wijzen. Dat is vers 30 dus. Hij zal voor u strijden.
Dat was ook een belofte. Hij zou de vijanden. Die de waarden. Zou hij verslaan. Voor het volk Israël. Ze hoefden niet bang te zijn. En. Hij zal voor u strijden.
Zat hier in overeenstemming. Met alles wat hij voor uw ogen. Met u gedaan heeft. In Egypte. En in de woestijn. Waar gij gezien hebt. Hoe de Heer uw God u droeg. Zoals zijn man zijn kin draagt. Hij wilde ze dragen.
Zoals een man zijn kin draagt. En dat spreekt al van een stuk intimiteit. Van een stuk nabijheid. Ze konden als het ware. Als ze het goed hadden gedaan. Gods hart. Hoorde kloppen.
Ze konden Gods warmte. Als het ware voelen. Zijn armen. Die waren onder hen. Zo had hij dat gewild. Zijn eeuwige armen. Die waren onder hem. En om hen te beschermen. En zo.
Als je het voorstelt. Als je een kin draagt. Zo is dat plaatje een beetje. Dan praat je ook met je kind. Hij wilde communiceren. Hij wilde contact. Met zijn volk hebben. Hij wilde zichzelf ook bekend maken.
Aan zijn volk. Hij wilde ze dragen. Zoals een man zijn kin draagt. En niet een stukje. Maar op heel de weg. Dat was het plan. Heel de weg. Die gij gegaan zijt.
Totdat ze op deze plaats gekomen waren. Dat was het plan van God. En de belofte van God. Om te doen aan zijn volk Israël. En dat is eigenlijk ook de belofte. De toekomst is zeker.
Zongen we net. Die is ook zeker. Maar het is ook de belofte van de Heer God. Aan ons. Om met ons te zijn. En ons als het ware. Die leven. Dat leven. En die overvloed. Nu al.
Te schenken. In de toekomst is zeker. Maar nu ook al. Mogen we die overvloed. En die rust. En die vrede. Van de Heer ervaren. Maar van dat volk Israël staat erachter. Toch ondanks dit woord.
Geloofde gij niet. In de Heer uw God. Die voor u uitging. Op de weg. Om voor u een plaats te zoeken. Waar gij u kunt legeren. Desnachts in een vuur. Om u te doen zien op de weg.
Waarlang zij moest gaan. En desdaags in een wolk. Dus was de bedoeling van de Heer God. Om zo met zijn volk om te gaan. Maar door hun ongeloof. Is dat niet gerealiseerd.
Ik lees een vers uit handelingen 13. Dat gaat over die periode. Van die 40 jaar. Hij heeft hen gedurende een tijd. Van omstreek 40 jaren. In de woestijn.
Hun eigenaardigheden verdragen. Hij heeft 40 jaar lang. Heeft de Heer God. De eigenaardigheden van het volk. Verdragen daar in de woestijn. Hij had ze willen dragen.
Zoals een man zijn kind draagt. Maar hij heeft ze moeten verdragen. In Psalm 95 staat. Dat hij zich 40 jaren geërgerd heeft. Aan dat volk. Nou dat was nou niet helemaal de bedoeling.
Zoals dat geschreven is in het vers. Wat ik net gelezen heb. In Deuteronomium 1. Hij had heel andere plannen met zijn volk. Dat ging mis. En ik zou vanuit het Nieuwe Testament.
Een aantal redenen willen lezen. Er staan vier redenen. Die zal ik zo lezen. Die voor hun golden. Voor het volk Israël golden. Maar die denk ik in deze tijd. Nog net zo hard gelden.
Redenen waardoor we niet die intimiteit met de heren hebben. Redenen waarom we. Als we daar aan toegeven. Van de heren afdwalen. Onze eigen weg gaan. En die warmte.
En die liefde. En die zorg. En die leiding. En die trouw. En die nabijheid van hem. Missen. We gaan naar 1 Corinthe 10. Dat is een bekend gedeelte.
En dan lees ik vanaf vers 1. Dat klopt nu. Daar staat. Want ik stel het prijs op broeders. Schrijft Paulus. Dat gij weet dat onze vaderen allen onder de wolk waren.
Dat gaat ook weer over het volk Israël. Allen door de zee heen gingen. Allen zich in Mozes lieten dopen in de wolk. En in de zee. Allen hetzelfde geestelijke voedsel aten.
En allen dezelfde geestelijke drank dronken. Want ze dronken uit een geestelijke rots. Welke met hen meeging. En die rots was de Christus. Even terug nog naar Deuteronomium.
Deuteronomium. Het is eigenlijk een beetje. Een andere woorden gezegd. Wat ook stond in Deuteronomium 1 vers 30. Daar stond dat de heren ze droeg.
En voor ze wilden zorgen. Nou als je deze eerste vier versen leest. Hij heeft eigenlijk in alles voorzien. Om het mogelijk te maken dat ze zouden leven. Zoals hij dat wilde. Maar dan staat erachter.
Ondanks alles wat hij gedaan heeft. En toch heeft God in het merendeel van hen geen welgevallen gehad. Toch heeft God in het merendeel van hen geen welgevallen gehad.
En ze werden neergeveld in de woestijn. En Deuteronomium stond naar die geweldige belofte. Toch ondanks dit woord geloofde gij niet in de Heer uw God. En dan komen er hier een aantal redenen.
Die ik zo met u wil doornemen. En die ik ook wil toepassen. Niet zozeer op Israël. Maar meer op onze tijd. Op onze situatie. Omdat dat voor ons ook valkuilen zijn. En voor mij ook valkuilen kunnen zijn.
Die me van de heren afbrengen. Waardoor ik die liefde en die warmte. En al die dingen die ik net noemde. Mis. En dat is zonde. Wat staat er in vers 6.
Er staat deze gebeurtenissen. Dus van het volk Israël. Zijn ons ten voorbeeld geschiet. Het is een voorbeeld voor ons. Opdat wij geen lust tot het kwade zouden hebben.
Ik zit nu in 1 Corinthië 10. Sorry. Nu blijven we voorlopig in 1 Corinthië 10. Deze gebeurtenissen zijn ons ten voorbeeld geschiet. Omdat wij geen lust. Of geen begeerte.
Tot het kwade zouden hebben. En dat is belangrijk. Dan komen zo die vier dingen. Dat we geen begeerte. Geen lust tot het kwade zouden hebben. Er staat in het oude testament.
Ga zult niet begeren. Dat valt toen. En dat geldt ook voor ons. Een begeerte zit ontzettend diep in de mens. In ieder mens. We hebben allemaal onze verlangens.
Onze eigen verlangens. Onze eigen wensen. Onze eigen begeerte. En hier staat dat we geen lust tot het kwade. Geen begeerte tot het kwade zouden hebben. Dus we moeten in ieder geval allemaal ontzettend gewaarschuwd zijn.
Voor wat er nu gaat komen. Dat we niet die begeerte hebben naar het verkeerde. Ik las in vanochtend. Toevallig. Voor zover je dat toevallig kunt noemen.
Psalm 106. Daar staat dit. Even kijken. Dat gaat ook over de geschiedenis.
Hij. Dat is de Heere God. Vers 15. Hij gaf hun wat zij begeerden. Dus wij kunnen begeertes. We hebben begeertes. En de Heere die komt er soms ook nog op in. Hij gaf hun wat zij begeerden.
En dat staat erachter. Maar hen zelf deed hij weg teren. Het is goed dat we nagaan wat onze begeertes zijn. Want als we krijgen wat we begeren.
Maar we teren weg. Dat voelt denk ik niet fijn van binnen. Dan heb je geen leven van overvloed. Dan heb je een leven van krampachtigheid. Van pijn. Van ellende. Dat is belangrijk om daarbij stil te staan.
Hij gaf hun wat zij begeerden. En gij zult niet begeeren. Zij ik net. Stond in het oude testament. Het volk Israël kon niet voldoen aan die wet. Ze kon aan geen enkel gebod voldoen.
Ook niet aan het tiende gebod. Wij kunnen daar van nature ook niet aan voldoen. Maar ik ben ervan overtuigd dat de Heer er alles gegeven heeft. Om het mogelijk te maken. Dat we er wel aan kunnen voldoen.
We zijn opnieuw geboren. We zijn van bovenuit geboren. We hebben zijn woord ontvangen. Waarin hij zichzelf aan ons openbaar maakt. Waarin hij vertelt hoe hij wil dat wij leven.
We hebben zijn heilige geest ontvangen. Die dat woord aan ons ook verklaart. En dat had Israël niet. Maar we hebben zijn geest ontvangen. En als wij in hem blijven. Als we afhankelijk van hem zijn. Dan zijn wij in staat om die begeerte.
Die echt ontzettend diep zit. Om die te weerstaan. Die begeerte zit zo diep. Dat we moesten sterven. Met de Heer Jezus aan het kruis. Om daarvan verlost te worden.
We moeten onszelf ook verlogenen. Onszelf verliezen. Niet onze eigen weg gaan. Maar helemaal op hem vertrouwen. We zijn met hem gekruisigd. En daar moeten we constant rekening mee houden.
Dat God ons zo ziet. Als dat we met hem zijn gekruisigd. En dat we leven niet vanuit onze oude begeerte. Maar dat we leven vanuit wat hij wil. Hoe hij wil dat we leven. Vanuit zijn woord.
Daar gaat het denk ik om. Nou er waren vier zaken die hier genoemd worden. In dat 1 Corinthië 10. Waar Israël niet. Daar ging het mee fout.
En dat. Ik heb dat. Ik heb er vier woorden voor ook. Die allemaal met een V beginnen. Dat hoor ik wel eens vaker van een spreker. Die verzint zoiets. Nou ik heb ook zoiets gezonden. Het eerste is vervanging.
Ze vervingen. God. Door wat anders. Het tweede is vermenging. Ik zal dat zo toelichten. Het derde is verzoeking. En het vierde is verwerping. Ze verwierpen iets.
En dat zijn zaken. Als wij erover nadenken. En in ons eigen leven kijken. Die kunnen razend actueel zijn. En daar kunnen we vandaag mee te maken hebben. Nou wat was het eerste. Wat was het eerste. Vers 7.
Wordt ook geen afgode dienaars. Zoals sommige van hen. Gelijk geschreven staat. Het volk zette zich neder. Om te eten en te drinken. En ze stonden op. Om te dansen.
Nou we gaan niet alles opzoeken. En heen en weer bladeren. Maar dit gaat over de geschiedenis. Met het gouden kalf. Ze hadden een. Aaron die had al dat goud ingezameld.
Ze had er een kalf van gemaakt. En daar waren ze. Omdat Mozes te lang op de berg bleef. Ze werden ongeduldig. En ze gingen dat kalf aanbidden. In plaats van de Heere God. Die zoveel in hun leven had gedaan.
Die hun had verlost. Die kwakkels had gegeven. Het water uit de rots. Noem maar op. Voor ze gestreden had. Ondanks dat. Gingen ze dansen voor dat kalf. Dat was een afgod.
Iets wat God verving. Was toen. Nou wij maken over het algemeen. Geen beelden meer. Van hout of van steen. Geen afgoden. Maar ik denk wel dat wij in deze tijd. Ook zeker onze afgoden hebben.
En ik denk dat een afgod in deze tijd. Dat is iets. Over het algemeen. Wat best wel goed is. Maar waaraan we onze identiteit ontlenen. Of waarop we ons vertrouwen stellen. Of waar we onze blijdschap.
Onze vreugde uithalen. In plaats van uit. God zelf. Ons afgod. Ons afgod kan bijvoorbeeld. Het werk zijn. Ik zou mijn identiteit kunnen ontlenen. Aan mijn werk.
Want dat geeft me gezag op mijn werk. Een bepaalde positie. En daar krijg je inkomsten door. Waardoor je dingen kunt doen. Daar kan ik mijn identiteit aan gaan ontlenen. En dan ook maar steeds meer en meer. Daarvan willen hebben.
Maar ik heb wel een probleem. Als mijn werk dan vervalt. Of ik ben boventallig. Of wat voor kreters dat tegenwoordig ook hebben. Maar dan. Daar stort mijn hele leven eigenlijk in. Want dat is dan tussen mij. Als ik daar meer op vertrouw dan op God.
Tussen God en mij gekomen. Mijn werk. Omdat ik dat zo belangrijk vind. Ik kan ook mijn kinderen zijn. Of mijn kleinkinderen. Die belangrijk voor me zijn. Maar het moet niet zo belangrijk voor me zijn.
Dat het een afgod voor me is. Dat ik er alles voor over heb. Voor die kinderen. Of stel dat er één ziek wordt. Of één van mijn kleinkinderen. Dan zou mijn wereld instorten. Dat soort zaken. Sport. Hobbies. Hobbies.
Hobbies. Kinderen. Ik kan eigenlijk alles of noemen. Dat kan een afgod voor ons worden in deze tijd. En het is denk ik goed. Om jezelf eens af te vragen. Dat heb ik me ook afgevraagd. Is er iets in mijn leven.
Wat belangrijker is. Dan God. En waar ik mijn vertrouwen op stel. Meer. Dan op Gods woord. Dat is denk ik heel goed om af te vragen. Want dat soort afgoden.
Hebben wij in deze tijd. Allemaal. Kan ook je positie hier in de gemeente zijn. Kan ook een afgod voor je worden. Als je het niet goed doet. Daarom is het heel goed. Om te beseffen. Dat er maar één. Dat we alle broeders zijn.
En er is maar één meester. De heer Jezus Christus. Je moet klein zijn. Nederig zijn. Alles kan een afgod worden. Als het belangrijk voor ons wordt. Als we onze identiteit. Of ons vertrouwen eruit halen.
Of onze blijdschap eruit halen. Ik zou zeggen. Denkt u daar eens over na. Dat kan dan God. Die de echte basis van de vrede. En de rust is. Gaan vervangen. Maar op het moment dat het misgaat.
Met datgene waar je vertrouwen op hebt gesteld. Als het niet God is. Dan gaat het met jezelf ook helemaal mis. Kunnen mensen diep in de put geraken daardoor. Als je ontslagen zou worden of iets. Het tweede.
Dat is. En laten wij in vers 8. Laten wij geen hoererij plegen. Zoals sommigen van hen deden. En er vielen op één dag 23.000. Ga ik even lezen.
Dat is uit nummerie 25. Hoererij of porneio staat er. Dus porno eigenlijk. Dat zijn alle soorten van onreinheid.
En wat gebeurde er in nummerie 25? Dus toen was Israël nog in de woestijn. In de woestijn in Sittem. En het volk begon ontucht te plegen.
Met de dochters van Moab. En wat gebeurt er? Deze nodigde het volk. Want het gaat vaak van kwaad tot erger dan. Deze nodigde het volk tot slachtoffers van haar goden.
En het volk at daarvan. En boog zich neer. Voor haar goden. Nummerie 25 vers 1 en 2. Ze vermengde zich.
Zou je kunnen zeggen. Met de volken. Waar God telkens voor gewaarschuwd had. Wij hoeven in die zin niet zo bang te zijn.
Om zich te vermengen. Maar we kunnen ons wel gaan vermengen. Met de wereld om ons heen. Ik ben met Thea getrouwd. En ik zal niks over haar zeggen verder. Want ik kreeg vanochtend geweldig op mijn kop.
Maar ik ben wel met haar getrouwd. Maar als ik ook mijn aandacht op een andere vrouw zou gaan richten. Wie dan ook. Hier of elders. Dan zou dat altijd naar kosten gaan van mijn relatie met Thea.
Dan ben ik niet meer helemaal op haar gericht. Aan haar toegewijd. En dat gebeurde hier ook. Met het volk Israël. God had ze in de woestijn gebracht. Hij wilde ze bij zichzelf hebben.
En wat gingen ze doen? Ze vermengden zich. Ze begonnen ontucht te plegen met de dochters van Moab. Ik denk als je kijkt wat er gebeurde met de schepping. Met Adam en Eva. De Heere God had ze geschapen.
En het was ontzettend goed. En dat is een geweldig leerrijke geschiedenis. In allerlei opzichten. En ze waren daar met z'n tweeën. Volmaakte situatie. En de Heere God was daar. En hij wandelde dagelijks in de hof met hen.
Dat was helemaal geen niks verkeers voor mij. En ze waren bij hem. Ze waren voor hem. En hij kon zich aan hen openbaren. Wat gebeurde er later met Israël? Die zaten in Egypte.
Had God zich daar niet aan hun kunnen openbaren? Nee, dat had God niet kunnen doen. Hij haalde ze uit Egypte. Ze konden hem niet in Egypte dienen. Hij haalde ze eruit. Want hij wilde een volk hebben voor zichzelf.
Om zichzelf aan hen en alleen aan hen te openbaren. Wat is er gebeurd met de gemeente? Hij heeft ons geheiligd. Hij heeft ons afgezonderd van de wereld. Omdat hij ons voor zichzelf wil hebben.
En als wij dan in woord of in daad of in gedachten bezig gaan met allerlei andere zaken. Dan plegen wij in feite overspel. Dan wijden we ons niet meer toe aan God.
Maar dan wijden we ons toe aan allerlei andere zaken. En dat is gewoon fout. Dat trekt ons echt van God af. Jacobus die zegt dit. Jacobus 4 vers 4.
En dat geldt ook voor ons. Dat kan ook in geestelijk opzicht. Dat kan in letterlijk opzicht. Kunnen wij overspeligen zijn. Maar ook in geestelijk opzicht. Jacobus 4 vers 4.
Daar staat overspeligen. Weet gij niet dat de vriendschap met de wereld vijandschap is tegen God. Dat is belangrijk. Een hele belangrijke tekst.
Want we kunnen maar zo in gedachten van alles naar binnen halen. En het hoeft niet eens echt onreine dingen te zijn. Maar dingen die ook ingaan tegen Gods wil. Gods gedachten. En dan plegen wij overspel.
En dan zijn we. Dan hebben we vriendschap met de wereld. Maar dat is vijandschap. Gegens God. En dat is niet de bedoeling. Want dan missen we die blijdschap.
Dan missen we die warmte. Dan missen we die rust die hij ons juist wil geven. Dus een eerste valkuil was vervanging. De tweede was vermenging. Met anderen.
En de derde dat is verzoeking. Vers 9. En laten wij de heren niet verzoeken. Zoals sommige van hen deden. En ze kwamen om door de slangen. Wat gebeurde hier?
Het volk Israël was op pad. En ze moesten naar het zuiden toe. Terwijl Canaan was de andere kant op. En toen begonnen ze te morren. Ze waren het niet eens met de weg die God wilde dat ze zouden gaan.
Ze begonnen te morren. En ze begonnen te klagen over het manna wat ze elke dag kregen. In plaats van dankbaar te zijn. In nummer 14 staat dit. Over dat verzoeken ook.
Even kijken. Even kijken hoor. Geen van de mannen die mijn heerlijkheid gezien hebben.
En de tekenen die ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb. En die mij nu reeds tienmaal verzocht. En naar mijn stem niet geluisterd hebben. Dat is als je de heren verzoekt.
Dan luister je niet naar zijn stem. En dan doe je andere dingen. Zijn wij mensen die altijd naar de heren luisteren. En die zijn stem doen.
Zijn woord volgen. Of zijn wij mensen die hem verzoeken. Omdat we weten dat dingen niet goed zijn. Maar dat we ze toch doen. Het is goed om daar ook eens over na te denken.
Verlangen. Zij verlangden zelfs weer naar het voedsel uit Egypte. Ze verhaalden maar even dat ze daar ook slaven waren. Dat ze daar mishandeld werden. Al dat soort zaken. Maar hoe zit dat in ons eigen leven?
Zijn wij, ben ik, tevreden met de weg die God met mij gaat. Ook al snap ik het soms niet. En met datgene wat hij mij geeft. Of ben ik iemand die dat verwerpt.
En liever toch naar dingen van de wereld haakt. Belangstelling heeft voor zaken uit de wereld. En bezighoudt met zaken uit de wereld. Dat kan. Maar dat gaat wel te kosten van de nabijheid van God.
Het laatste punt. Daar kom ik ook een beetje aan wat Anna net zei. Dat is verwerping. Dat staat in vers 10. En moordt niet zoals sommige van hen deden.
En ze kwamen om door de verderfengel. Dat gaat over de opstand van Korach, Datan en Abiram. En wat was hun probleem?
Ze waren levieten. Net als Aaron. Maar zij wilden priester worden. Ze waren een beetje jaloers op Aaron en zijn zonen.
Want die waren priesters. Maar de Heere God had gezegd. Alleen Aaron en zijn zonen. Dat zijn de mensen die priesters kunnen zijn. En zij kwamen in opstand. Tegen deze ordening van de Heere God.
Ze kwamen eigenlijk in opstand. Tegen God zelf. Ze verwierpen eigenlijk. Het woord van God. En dat is zeer serieus. En dat zie je.
In de maatschappij zie je dat natuurlijk ook tegenwoordig. Dat het woord van God. Dat wordt helemaal verworpen. Kun je er wat bij voorstellen. Maar ook in de christenheid wordt het woord van God steeds meer met de voeten getreden.
Het woord van God is het. Van de Allerhoogste. Van de Almachtige. Van de Schepper van hemel en aarde. Maar wat gebeurt dat ook in de christenheid. Op steeds meer manieren. En ik hoef helemaal geen voorbeeld te noemen.
Dat woord van God. Met handen en voeten. Getreden wordt. Men heeft een eigen mening erover. Andere ideeën. En is het er niet mee eens. Dat was een geweldig oordeel bij deze.
Drie mannen. Bij die Korach, Datan en Abiram. Omdat ze. In opstand kwamen tegen de ordening. Zoals God die had aangegeven. En omdat ze dat deden. Is het natuurlijk.
En velen met hen. Is er ook geen rust en vrede in het hart. Er staat. In nummerie 16. Dat is dan die geschiedenis van Korach, Datan en Abiram.
En dat hij. U en al uw broederen. De levieten. Met u deed naderen. Streef jij nu ook. Streef jij nu ook. Naar het priesterschap. Ja dat deden ze. Maar ze waren geen nakomelingen van Aaron.
En dat was niet de ordening van God. En daarom werden ze geoordeeld. En dat zijn zo vier redenen. Waardoor Israël niet de weg is gegaan.
Zoals het volk had beloofd. Zoals de Heere God het volk had beloofd. In die tekst. In Deuteronomium. Maar dat mogen we ook overzetten naar onszelf. Aan ons zijn ook allerlei geestelijke geloften gedaan.
En dat is dat leven. En die overvloed. En als het goed is in het christelijk leven. In het normale christelijke leven. Dan ervaar je dagelijks. De rust. En de vrede. En de nabijheid van de Heere.
De warmte van de Heere. Zoals zijn man zijn kin draagt. Je voelt als waar in zijn hart. Kun je soms horen kloppen. Natuurlijk gaat dat ook op en neer. Maar als er dit soort zaken zijn. Als ze andere zaken belangrijker vinden.
Dan de Heere God. Als wij onze idolen. Onze afgoden. Belangrijker vinden dan de Heere God. Of als we ons gaan vermengen. Met de wereld. Of als we het niet eens zijn.
Met de weg die God met ons gaat. Of wat hij ons geeft. Of als we. Gaat nog een stap erger zijn. Woord gewoon verwerpen. Dan zullen we die vrede. En die rust niet ervaren. Maar ik hoop echt. Dat we met z'n allen.
Zullen uitstrekken. Om de Heere te zoeken. Met ons hele hart. Naar hem te verlangen. Elke dag met hem te beginnen. En ook in onze keuzes. Elke dag opnieuw.
Hem daarbij zullen betrekken. Zodat we zijn weg gaan. Zodat we tot zijn eer ook leven. En zodat we ook. Die zegen. En alles wat daarbij hoort. Van hem. In ons leven mogen gaan. Ervaren.
En dat is. We hebben gezongen. In voor en in tegen. Tegen spoed. Natuurlijk. Een christen heeft te maken. Ook met moeilijkheden. Maar ondanks de moeilijkheden. Of misschien juist wel.
In de moeilijkheden. Kun je misschien nog wel. Het is het beste ervaren. Dat de Heere nabij is. Als je wel zijn weg gaat. Als je niet die vier v's. Je leven hebt. Zeg maar. En dat is zo wonderlijk.
Maar dat is wel waar. Dat de Heere echt nabij. Wil zijn. In alle situaties van het leven. Dag aan dag. Wil hij ons dragen. Als we gehoorzaam aan zijn stem. Het volk Israël was ongehoorzaam.
Hoe zijn wij. En hoe ben ik. Ik zou zeggen. Denk daar eens over na. Deze vraag. Geldt net zo goed voor mij. Zo belangrijk om. Te mogen leven. Met de Heere God. En alles te ervaren.
Van. Wat hij geven wil. En bovenal hem. Te mogen ervaren. In zijn nabijheid. Zo kostbaar. Amen. gigant.
Ik moet door teach en muziek. Ik moet door op te van. Ik moet door proben. Ik moet door den open. Ik moet door verminen. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open.
Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open. Ik moet door open.
Ik moet door open. Ik moet door open.