In de benauwdheid tot de Here roepen

Date
Aug. 26, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Jesus. Jesus.

Marcus 4. En dan vanaf vers 35. En op die dag toen het avond geworden was, zei hij tegen hen, laten wij overvaren naar de overkant.

En ze lieten de menigte achter en namen hem, die al in het schip was, mee. En er waren nog andere scheepjes bij hem. En er stak een harde stormwind op en de golven sloegen over in het schip, zodat het al vol liep.

En hij lag in het achterschip te slapen op een hoofdkussen. En ze wekten hem en ze zeiden tegen hem, meester, bekommert u zich er niet om dat wij vergaan? En hij wakker geworden zijnde, bestrafte de wind en zei tegen de zee, zwijg, wees stil.

En de wind ging liggen en er kwam een grote stilte. En hij zei tegen hen, waarom bent u zo angstig? Hebt u dan geen geloof? En ze vreesden met grote vrees en zeiden tegen elkaar, wie is deze toch?

Dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzaam zijn. Tot zover dit, denk ik, toch wel heel bekende gedeelte. De storm op het meer door alle drie synoptische evangelieën beschreven.

De Heer Jezus, die daar, nadat hij onderricht heeft gegeven, in gelijkenissen heeft gesproken. Dat lezen we in het gedeelte wat hier aan vooraf gaat.

Waarin hij probeert aan de menigte duidelijk te maken, de geheimenissen van het koninkrijk. Aan de andere kant weten we dat het aan de ene kant voor hen verborgen was. En dat hij daarom tot hen in gelijkenissen sprak.

En dat hij aan de discipelen dan die gelijkenissen uitlegde. Maar in ieder geval, hij is degene die dan het initiatief neemt om naar de overkant over te varen.

Het meer van Tiberias. Daar gebeurt het allemaal. En hij is degene die dan inderdaad het initiatief neemt. Laten wij overvaren naar de overkant. En dat was natuurlijk niet zomaar dat hij dat op een bepaald moment nodig vond vanwege wat voor omstandigheden ook.

Maar hij wist wat er aan de andere kant in feite zou gaan gebeuren. Hij was degene die wist dat daar iemand in geweldige grote nood was. Een man bezeten door demonen.

Een legio demonen. Die bijna naakt of misschien zelfs al helemaal naakt in de graven, in de spelonken verbleef. Men had geprobeerd hem te binden, maar dat was onmogelijk geweest.

Zo sterk was die man. En deze man had de heren nodig. En voor die ene man ging de heren naar de overkant. Dat vind ik zo bijzonder dat de heren die ene man op het oog had.

Want er waren natuurlijk nog een heleboel andere mensen daar aan die overkant. Maar als je de geschiedenis leest, dan als hij dan die man geneest, dan hebben die andere mensen lief dat hij meteen maar weggaat.

Want dat kost ze te veel. Ze zijn al hun varkens kwijt. En wat dat betreft, het komt allemaal veel te dichtbij voor hen misschien. In ieder geval alleen die ene man.

En zo heeft de Heer ook ons op het oog. Die ene. Het gaat God niet om de massa, maar om de ene. Om die individu. Om jou, om mij, om u.

Laten we overvallen naar de overkant. En dan laten ze de menigte achter zich en dan nemen ze hem die al in het schip was. Dat is heel apart, want ze nemen hem mee terwijl hij al in het schip was.

Hij had waarschijnlijk misschien vanaf dat schip ook tot een menigte gesproken. Maar in ieder geval, hij was al aan boord. En dan nemen ze hem mee. En dan staat er, en er waren nog andere scheepjes bij hem.

Er staat niet bij hen, maar bij hem. En natuurlijk denk ik als we dat in de toepassing deze geschiedenis naar onszelf vertalen. Ja, dan is het geweldig als wij de Heer Jezus hebben leren kennen als onze redder en verlosser.

Ja, dat wij dan ook als het ware een scheepje zijn waar de Heer aan boord is. Scheepje onder Jezus, hoe dat hele bekende oude lied. Met de kruisvlag hoog in top.

En wij hebben Davids zoon aan boord. En veilig strand voor het oog. Wat geweldig dat de Heer dan bij je aan boord is. Maar dat hij ook het initiatief neemt om dan de weg te gaan, om die weg te gaan die hij wil.

Laten we overvallen naar de overkant. Dat was zijn wil, dat was zijn plan. En zo zijn de discipelen ook gewillig om dat plan uit te voeren.

En er waren nog andere scheepjes bij hem. Dus niet alleen dat scheepje waar hij in was met zijn discipelen. Die scheepjes waren niet zo gigantisch groot, maar er konden toch wel bij elkaar zo'n 13 mensen in.

Ze hebben in de tachtiger jaren een rak opgegraven bij het meer van Tiberias, bij Tabka. En dat was een bootje dat uiteindelijk dan nagemaakt is een model ervan.

En dat bootje dat was dan 8 meter lang. En ruim 2 meter breed. En daar aan de achterkant was een soort plecht waar de stuurman dan op kon staan.

En daaronder was ruimte waar netten opgeborgen konden worden. Maar waar ook iemand kon slapen als dat nodig was. Er waren 4 mogelijkheden dat mensen daar roeiden en er stond een mast op met een zeiltje.

Dat waren de scheepjes die in die tijd, zeg maar rond het jaar 0, gebruikt werden in het Midden-Oosten. Met een tamelijke ondiepe diepgang, zeg maar.

Dus dat die heel makkelijk bij de oever kon komen. Een soort Scheveningse bom waren dat geloof ik, die schepen die dan vroeger ook op het strand van Scheveningen dan heel makkelijk daar vast konden leggen.

Nou in ieder geval. En die andere scheepjes die zijn nog bij hem. En hoewel hij daar niet aan boord was, delen zij uiteindelijk toch in dat wat er gebeurt.

Zij profiteren van wat er gebeurt vanuit dat ene scheepje. En misschien als we dat in de toepassing zien, dan als wij de Heer Jezus hebben leren kennen als onze redder en verlosser en dan ook de Heer in ons woont.

Dan zijn er ook een heleboel mensen om ons heen. En het is de bedoeling dat die ook profiteren van wat de Heer in ons leven doet. Dat wij tot een getuige zijn voor de mensen om ons heen.

Dat de mensen om ons heen ervaren dat de Heer bij ons is. En dat ook zij misschien daardoor gaan erkennen wie hij is. Dan steekt er een harde stormwind op en de golven die sloegen over in het schip zodat het al volliep.

Maar er waren natuurlijk in ieder geval sowieso vier vissers aan boord. Jacobus en Johannes en Peters en Andreas. En die waren lijkt me toch best wel gewend. Maar dit was een stormwind die toch zo hevig en zo heftig was dat ze zelf ook zij bang werden.

En ja, ze dreigden, hebben ze het idee, te zinken. Maar hij lag in het achterschip te slapen op het hoofdkussen. En we zien eigenlijk een geweldige tegenstelling met betrekking tot de Heer Jezus in dit hele kleine stukje.

Hij lag te slapen op een hoofdkussen. Letterlijk staat er eigenlijk op het hoofdkussen. Dat staat alleen maar hier in het Markusevangelie. In Matthäus en Lukas wordt dat niet genoemd, dat kussen.

En ja, toen ik dat zo las, toen dacht ik, ja waarom staat dat er nou eigenlijk? Is dat zo specifiek? En dan heb ik nog eens op internet zitten kijken of ik misschien dan zo'n afbeelding van zo'n bootje kon vinden...

waar zo'n kussen dan eigenlijk ook echt een onderdeel van was. Want er staat letterlijk het hoofdkussen. Maar ja, daar bleek niks uit. Als dat kussen er ooit geweest is, zal dat wel verteerd geweest zijn.

Maar in ieder geval, en dan ga je naar de grondtekst kijken. En dat woord wat hier staat, dat Griekse woord, dat kom je verder nergens in het Nieuwe Testament tegen. Het enige waar je het tegenkomt, is in de Griekse uitgave van het boek Eschdras.

Dat is een apokrief boek. En dan heeft het te maken met het hoofdkussen van koning Darius. Daar wordt dus over, in de relatie met Darius, wordt over een hoofdkussen gesproken.

Hetzelfde Griekse woord als wat hier staat. Dus als je dat in de toepassing zou zeggen, dan zou je zeggen, ja, de Heer Jezus ligt als het ware als de koning. Ja, daar in dat schip te slapen. Maar aan de andere kant zien we ook dat puur menselijke.

Hij heeft slaap nodig. Na al dat onderwijs dat hij gegeven heeft, zal hij moe geweest zijn. Al de mensen die op hem afkwamen met allerlei dingen natuurlijk en al de tekenen en de wonderen die hij deed.

De geweldige satanische tegenstand die hij ervoer door de demonen die natuurlijk zich heel duidelijk manifesteren. Maar hij lag te slapen.

Typisch een mens. God de Zoon. Die mens is geworden. Een puur mens. Hij lag te slapen. En misschien lag hij wel onder die plecht waar die stuurman op stond.

De discipelen die raken in paniek. En dan maken ze hem wakker en zeggen ze, meester bekommert u zich niet omdat wij vergaan.

Twijfelen ze nou zo aan de Heer alsof hij zich daar niet druk over zou maken? Hij lag te slapen. In het volle vertrouwen. In het volle vertrouwen op zijn vader in de hemel.

En misschien was dit ook wel deze hele stormwind ook een satanische aanval. In ieder geval, het is de Heer Jezus als hij wakker wordt, dan staat hij op en dan bestraft hij de wind en dan zegt hij tegen de zee, zwijg, wees stil.

En de wind ging liggen en er kwam een grote stilte. Dat was natuurlijk niet normaal wat hier gebeurt. Ze zou zeggen, nou ja, dat de wind gaat liggen, oké.

Maar dat dan ook meteen de zee vlak is. Want we weten allemaal, denk ik wel, ook als je niet aan de kust woont, wij wonen aan de kust. Maar dan weet je wel dat als er een storm geweest is, hoe lang duurt het dan voordat die zee weer tot rust is gekomen?

Maar hier gebeurt dat meteen. Een gigantisch wonder. Waarin we dan inderdaad die andere persoon zien. Hier zien we God.

De mens die lag te slapen, is God. Die inderdaad de schepper is van alle dingen en dus ook macht heeft over alle dingen.

Hij is degene die in de angst van de discipelen daar uiteindelijk rust brengt. Zwijg, wees stil.

En er kwam een grote stilte. De heer Jezus had natuurlijk heel veel tekenen en wonderen gedaan. Hij had mensen genezen. Doden opgewekt.

Mensen gevoed van maar een paar broodjes. En dat waren natuurlijk hele bijzondere dingen. En daarin liet hij zien dat hij de beloofde was waar de oud-testamentische profeten over hebben gesproken.

Maar aan de andere kant, ja misschien gek dat ik het zo zeg, maar ook in het oude testament gebeurden er wonderlijke dingen. In het bijzonder als we kijken naar de profeten Elia en Elisa.

Ook dan wordt er iemand genezen die normaal gesproken nooit genezen had kunnen worden. Het was naar Amand de Syriër. Ook worden daar mensen gevoed op een hele wonderlijke manier.

De weduwe van Sarvat en Elisa die met een paar gestenbroden meer dan ongeveer 200 man, even uit mijn hoofd gezegd, 200 mensen voedt. Beiden wekken een dode op.

De jongeling, de jongeman, de zoon van de weduwe van Sarvat en de zoon van de Sinemitische. Maar wat hier gebeurt, dat was iets wat nog nooit gebeurd was.

Dat iemand de wind bestraft en de zee tot zwijgen brengt. En dat andere wonder wat je dan ook later in het evangelie tegenkomt, dat hij wandelt op het water.

Dat zijn eigenlijk drie dingen die alleen God maar kan. Natuurlijk, die andere dingen gebeurden ook dankzij God en door Gods werk, door mensen heen. Maar hier wordt zo uitgesproken God duidelijk zichtbaar.

Hij zegt tegen zijn discipelen, als hij dan dus die wind en die zee bestraft heeft, waarom bent u zo angstig? Hebt u dan geen geloof?

In de grondtekst staat eigenlijk, hebt u dan nog geen geloof? Nog geen geloof. In de andere evangelie staat er, klein gelovigen. Dus nog geen geloof, klein geloof.

Klein geloof. En we zien hier dat de Heer natuurlijk het verband legt tussen angst en geen geloof. Of nog geen geloof, of een klein geloof. Angst komt voort uit het feit dat je op dat moment in feite niet gelooft dat God bij machten is om ook die bepaalde situatie, om daar je doorheen te helpen.

En dat kennen we allemaal, denk ik. Momenten van angst in ons leven. Misschien hebben we nu wel angst in ons hart. Angst inderdaad voor die uitslag van dat onderzoek.

Of voor dat wat er dan weggehaald is. En ja, hoe gaat dat allemaal verder? Angst misschien voor het hele wereld gebeuren. Voor wat er in de wereld gebeurt.

De donker wordende wereld om ons heen. De situatie met betrekking tot het klimaat. Wat in feite ook misschien best beangstigend kan zijn.

Als je ziet dat het daar in Noord-Noorwegen 30 graden geweest is. En dat dat poolijs natuurlijk smelt. Gigantisch. En als je dan op Antarctica kijkt.

Dat er zulke geweldige ijsbergen afbreken. Omdat ook dat ijs smelt. Ja, wat heeft dat uiteindelijk voor gevolg. Ook voor het wonen aan de zee zoals wij dat doen.

In het Westland. Een paar meter onder de zeespiegel. Zo kunnen er allerlei dingen in ons leven zijn waar we misschien bang voor zijn. Maar wat geweldig dat we dan het bij de heren mogen brengen.

Ze roepen tot de heren. Heren, meester. We moeten bij u zijn. En als er dan inderdaad.

De heren dan dat allemaal gedaan heeft. Dan komen ze tot een vraag. Tot een vraag. Wie is deze toch? Dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzaam zijn.

En dat antwoord vinden we in het Oude Testament. In de Tanach. In Psalm 107. Psalm 107. Want kijk dan de Bijbel.

Het Oude en het Nieuwe Testament is één boek. Daar heb je ontzettend van twee gedeelten. Maar het is één boek. En je kan het Nieuwe niet begrijpen zonder het Oude. En het Oude kan je niet volledig verstaan zonder het Nieuwe.

Het is één en hetzelfde. En het sluit naadloos op elkaar aan. En ook hier zien we dat. Psalm 107. Een prachtige psalm. Het is de eerste psalm van boek 5 van de psalmen.

Deuteronomium. We hebben vanmorgen ook nog uitgelezen. Deuteronomium in de kamer daar. En ik ga hem niet in zijn geheel lezen. Maar wel in ieder geval tot met vers 32.

En dan zie je dat er als het ware iedere keer een soort refrein terugkomt. Loof de heren want hij is goed. Want zijn goede tierenheid is voor eeuwig.

Laat er zo spreken wie de heren verlost heeft. Die hij verlost heeft uit de hand van de tegenstanders. En die hij uit de landen bijeengebracht heeft. Van het oosten en van het westen. Van het noorden en van de zee.

Er waren er die dwaalden in de woestijn op een weg door de wildernis. Een stad om te wonen vonden ze niet. Ze waren hongerig. Ja ook dorstig. Hun ziel was in hen bezweken.

Maar toen ze in hun benauwte tot de heren riepen. Redde hij hen uit hun angsten. Hij leidde hen op een rechte weg. Zodat ze naar een stad konden gaan om te wonen.

Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen voor de mensenkinderen. Want hij heeft de dorstige ziel verzadigd. En de hongerige ziel met het goede vervuld.

Er waren er die in duisternis en in de schaduw van de dood zaten. Gevangen in ellende en ijzer. Want ze waren ongehoorzaam geweest aan de woorden van God. En hadden de raad van de Allerhoogste verworpen.

Daarom vernederde hij hun hart door moeite. Ze struikelden en er was geen helper. Maar toen ze in hun benauwdheid tot de heren riepen. Verloste hij hen uit hun angsten. Hij leidde hen uit de duisternis en de schaduw van de dood.

En verscheurde hun banden. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen voor de mensenkinderen. Want hij heeft de bronzen deuren opengebroken. En ijzeren grendels stukgebroken.

Er waren dwazen die om de weg vol overtreding. En om hun ongerechtigheden gekweld werden. Hun ziel had een afschuw van al het voedsel. Ze waren tot aan de poorten van de dood gekomen.

Maar toen ze in benauwdheid tot de heren riepen. Verloste hij hen uit hun angsten. Hij zond zijn woord uit. Genas hen. En bevrijdde hen uit hun grafkuilen. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid.

En om zijn wonderen voor de mensenkinderen. Laten ze lofoffers brengen. En met gejuich van zijn werken vertellen. En dan komt dat stukje. Waar we het antwoord vinden op de vraag van de discipelen.

En er waren die met schepen op zee varen. En handel drijven op de grote wateren. Zij zien de werken van de heren. En zijn wonderen in de diepte. Wanneer hij spreekt doet hij een storm in het opsteken.

Die haar golven hoog opheft. Ze reizen op naar de hemel. Ze dalen neer in de diepe wateren. Hun ziel smelt van ellende. Ze wankelen en waggelen als een dronken man.

Al hun wijsheid wordt verslonden. Maar toen ze in hun benauwdheid tot de heren riepen. Leidde hij hen uit hun angsten. Hij brengt de storm tot stilte. Zodat hun golven zwijgen.

Dan zijn ze verblijd. Omdat de wateren gestild zijn. En hij hen naar de haven van hun wens leidde. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid. En om zijn wonderen voor de mensenkinderen.

Laten zij hem roemen. In de bijeenkomst van het volk. En op de zetels van de oudsten. Hem loven. Tot zover. Nog een stukje. Heel mooi stukje staat er achteraan. Maar vanwege de tijd.

Laten we dat nu even rusten. Dit is een psalm die over Israël gaat. Dat blijkt uit het eerste stukje natuurlijk. Waar staat. Laten we zo spreken wie de heren verlost heeft.

Die hij verlost heeft uit de hand van de tegenstanders. Die hij de landen bijeengebracht heeft. Van het oosten. Van het westen. Van het noorden. En van de zee. Het gaat in feite over het Israël van de toekomst.

Als het terugvergaderd. Terugverzameld zal zijn. Naar het beloofde land. We weten dat de heren beloofd heeft. Dat als Israël zich zal bekeren. Dat ze dan teruggebracht zullen worden.

Door de Messias. Door de Heer Jezus. Naar het land van de belofte. En dan zijn er joden die dan terugkijkend. In allerlei situaties zijn geweest.

Door al die eeuwen heen. In allerlei verschillende situaties. En dat uiteindelijk. Er heel veel angst is geweest. Door allerlei verschillende dingen. Die ze hebben meegemaakt.

Maar dan iedere keer opnieuw zien we. Dat als in hun benauwdheid tot de heren riepen. Dan redde hij hen. Uit hun angsten. Of hij verloste hen.

Uit hun angsten. En hij leidde hen. Uit hun angsten. En zo zie je wel dat je. In een angstige situatie. Kan zijn. Ook nu.

Misschien op dit moment. Dat je angst hebt in je hart. Voor wat dan ook. Maar dat de heren bij macht is. Als je tot hem roept. Om je uit die angst te halen.

Om je als het ware. Uit die angst te tillen. Eruit te leiden. En je te stellen. In de vrijheid. En dat is een kwestie van. Inderdaad natuurlijk.

Te geloven in de eerste plaats. Dat hij degene is. Die bij machten is. Om daar. Een oplossing voor te geven. Om daar inderdaad. Vrijheid. Van je hart te geven.

Die. Zo merk dat ze iedere keer dat er staat. En toen ze in hun benauwdheid tot de heren riepen. Want als je bang bent. Dat kan je soms wel hebben. Dan inderdaad. Dat het letterlijk.

Dat je kramp krijgt bij je hart. Dat je benauwd wordt. Maar toen ze in hun benauwdheid. En dat is ook dan natuurlijk de geestelijke benauwdheid. Tot de heren riepen.

Toen redde hij hen. Uit hun angsten. Verloste hij hen uit hun angsten. En hij leidde hen. Uit hun angsten. En wat is dat geweldig. Dat we die psalm die natuurlijk dan.

Over Israël gaat. Mogen toepassen. Ook op onze eigen situatie. En dat we zien. Dat in deze psalm. Dan in dat laatste stukje. In feite al. Nou ja. Die situatie beschreven wordt.

Die we in Marcus hebben gelezen. En. Dat toen de disciplen. Dan in hun benauwdheid. Tot de heren riepen. In hun angst. Meester bekommert u zich niet.

Omdat we vergaan. Toen leidde hij hen. Uit hun angsten. En hij bracht. De storm tot stilte. En hij deed.

De golven zwijgen. Dan waren ze. Dan zijn ze verblijd. Omdat de wateren gestild zijn. En hij naar de haven. Van hun wens leidde. Ze kwamen uiteindelijk. Veilig aan de overkant. We lezen niet over het feit.

Dat de disciplen verblijd waren. Dat ze inderdaad. De heren. Toen op dat moment. Aan baden. Of iets dergelijks. Nee. We zaten met die geweldige vraag. Wie is dan toch deze. Dat zelfs de wind.

En de zee hem hoor. Die geweldige persoon. Die daar had liggen slapen. En die daar nu dan staat. En die dan. Die geweldige macht toont.

Die alleen maar God heeft. Over zijn schepping. Laten ze. Laten ze de heren. believen. service. Er een voodendoen. Die ze dat nu notisselt. Sancten. Die ze dat nu gehouden. Die ze dat nunen. Dan zijn wie er nu in de verbrug. Die ze dat nu hetriend. Hertzers. Ja.

Dat is iedere keer opnieuw. Het refrein wat je terugvindt. In deze psalm. En dat is ook wat God van ons vraagt. Dat als hij ons inderdaad uit zo'n benauwde situatie haalt, uit onze angst haalt, dat wij de heren loven om zijn goede tierenheid.

We hebben het ook gehoord van Psalm 50, dat laatste stukje. Dat heeft er ook mee te maken, dat de heren te loven en te prijzen. Laten ze de heren loven om zijn goede tierenheid.

En dat mogen we vanmorgen ook doen hier met betrekking tot het avondmaal. Het is zijn goede tierenheid. Dat wij dat met elkaar mogen vieren. Zijn goede tierenheid, er is wat verschil van inzicht over hoe je dat nou precies moet vertalen, maar ik geloof dat dat weldadigheid is.

Het goed doen van God. Zijn goede tierenheid, zijn weldadigheid. God heeft geweldige goede daden laten zien in het offer van zijn zoon, de Heer Jezus Christus.

In het geweldige wonder, in zijn wonderen voor de mensenkinderen, het wonder van het kruis. Het wonder van het open graf. Dat we ook vanmorgen mogen stilstaan bij de gekruisigde, ja wat meer is de opgewekte.

Die terecht de hand van God is en die ook voor ons pleit. En hij weet wat wij nodig hebben. Hij leeft als het ware met ons mee. Dat is voor ons natuurlijk onvoorstelbaar om te bedenken hoe dat dan praktisch gaat.

Al die miljoenen gelovigen en dan al die miljarden mensen waarvan God precies hun harten kent. Wat is God ontzettend groot.

Wat is de Heer Jezus ontzettend groot. En hij is degene die wij mogen roemen in de bijeenkomst van het volk. En op de zetels van de oudsten mogen we hem loven, hem prijzen, hem eren en aanbidden.

Want daarom heeft de Heer ons nog op deze aarde gelaten om tot zijn eer en tot zijn glorie te leven. En om door hem gebruikt te worden. Inderdaad, net zoals dat scheepje, die andere scheepjes eromheen.

Ja, die hebben ook in diezelfde storm gezeten. Maar ook daar werd die zee natuurlijk rustig en stil en de storm ging liggen. En zij hebben hopelijk, hebben ze erover nagedacht, hoe is dit toch mogelijk?

En dat ze uiteindelijk toch naar de Heer zijn toegegaan. We geven de Heer dat de Heer ook in ons en door ons heen kan werken. Naar mensen om ons heen. Om mensen bij hem te brengen.

Tot zijn eer, tot zijn glorie en tot verheerlijking van zijn naam. Aamen.