Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Het thema onderweg, thuiskomen bij God.
Ik wil jullie vragen om je Bijbel te openen als je die bij hebt en anders kun je luisteren naar Genesis 28.
Genesis 28. Genesis 28 lezen we de geschiedenis van Jacob in Bethel.
We lezen vanaf vers 10 tot en met 22. Genesis 28 vanaf vers 10. Jacob nu vertrok uit Berseba en ging naar Haram.
Hij bereikte de plaats waar hij overnachtte, want de zon was ondergegaan. Hij nam een van de stenen van die plaats, maakte daar zijn hoofdkussen van en legde zich op die plaats te slapen.
Toen droomde hij. En zie, op de aarde stond een ladder waarvan de top de hemel raakte. En zie, de engelen van God klommen daar langs omhoog en omlaag.
En zie, de Heer stond bovenaan die ladder en zei, Ik ben de Heer, de God van uw vader Abraham en de God van Isaac. Dit land waarop u ligt te slapen zal ik u en uw nageslacht geven.
Uw nageslacht zal talrijk zijn als het stof van de aarde en u zult zich uitbreiden naar het westen, het oosten, het noorden en het zuiden. In u en uw nageslacht zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden.
En zie, ik ben met u. Ik zal u beschermen, overal waar u heen zult gaan. En ik zal u terugbrengen in dit land. In dit land. Want ik zal u niet verlaten.
Totdat ik gedaan heb wat ik tot u gesproken heb. Toen Jacob uit zijn slaap ontwaakte, zei hij, De Heer is werkelijk op deze plaats. En ik heb het niet geweten.
Daarom was hij bevreesd. En zei hij, hoe onzagwekkend is deze plaats. Dit is niets anders dan het huis van God en de poort van de hemel. Daarna stond Jacob s'morgens vroeg op.
En nam de stenen waar hij zijn hoofdkussen van gemaakt had. Zet die overeind als een gedenkteken. En goot er olie op. Hij gaf die plaats de naam Bethel.
Hoewel de naam van die stad eerst Lus was. Jacob legde een gelofte af en zei, Als God met mij zal zijn en mij zal beschermen op deze weg. Waar ik op ga.
En mij brood zal geven om te eten en kleren om aan te trekken. En als ik in vrede in het huis van mijn vader zal terugkeren. Dan zal de Heer mij tot een God zijn. Deze steen die ik als gedenkteken overeind gezet heb.
Zal een huis van God zijn. En van alles wat u mij geven zult. Zal ik u zeker het tiende deel geven. Onderweg thuiskomen bij God.
En we zien in gedachten een man op weg gaan. Hij is eenzaam. En alleen. Hij heeft eigenlijk alleen een staf in zijn hand. En we zien hem gaan terwijl hij het tentenkamp van zijn ouders verlaat.
En hij vertrekt uit Berseba, zuidelijk in Canaan. En hij trekt naar het hoge noorden, naar Haran. Een reis van maar liefst 850 kilometer. En het is een man die gebukt gaat onder schuld.
De tien geboden waren nog niet gegeven. Maar als ze er zouden zijn, dan had deze man tegen minimaal drie van de tien geboden gezondigd. Hij had namelijk vals getuigenis gesproken tegen zijn vader.
Negende gebod. Toen hij zei, ik ben Esau uw eerstgeborene. Dat is één. Hij had daarbij misbruik gemaakt van de blindheid van zijn vader.
En hem daarbij bepaald niet geëerd als zijn ouder. Maar hem onweer aangedaan. Het vijfde gebod. Dat is twee. En toen hem werd gevraagd, hoe komt het dat je zo snel terugkomt?
Hier met het wildbraad, mijn zoon. Toen zei hij, de Heer heeft het me laten tegenkomen. De naam van de Heer de ijdel gebruikt. Zinloos.
Voor zijn karretje gespannen. Het derde gebod. En dat zijn er dus al drie. Eigenlijk misschien nog wel een vierde. En daar kun je een beetje over twisten. Het vierde is dan het achtste gebod.
U zult niet stelen. Had deze man iets gestolen? De zegen die hij had gekregen. Had hij die zich onrechtmatig toegeeigend?
Hij kwam hem toe. Als behorend bij het eerst geboorterecht. Wat hij zijn broer Esau had afgenomen. Ook met een bepaalde list. Is het stelen?
Ja of niet? Het lijkt erop. Een man die gaat gebukt onder schuld. En hoewel deze man. Natuurlijk is Jacob zijn naam. Hoewel hij zich een gezegend man mag noemen.
Lijkt hij toch helemaal eigenlijk niet gezegend. Als je naar zijn leven op dit moment kijkt. Jacob. In zijn naam zit het woord hiel. En dat verwijst natuurlijk al terug naar de geboorte van Jacob en Esau.
Toen hij de hiel van zijn broer vasthield. Hielen lichten. Vertaalt men ook wel Jacob. En hier in een andere zin licht hij ook zijn hielen.
Maar dan niet van een ander. Maar die van zichzelf. Als hij weggaat. Als hij eigenlijk als een vluchteling. Het huis van zijn vader verlaat. Geen gezegend mens op het oog.
Zou je zeggen. Want hij moet zijn thuis verlaten. Terwijl hij toch juist een mens is die hield. Die houdt van thuis. Van dat huiselijke. Niet waar? Hij woont graag in tenten. En nu is hij overgeleverd.
Zou je kunnen zeggen aan de onherbergzaamheid van het open veld. En van de open lucht. Thuis verlaten. Hij moet ook zijn familie verlaten. En met name het afscheid van zijn moeder Rebecca zal hem zwaar zijn gevallen.
En hij moet zijn land verlaten. Het land dat hem in de zegen was beloofd. Het land doordrengt van de douw van de hemel.
Bedekt met de regens. En gezegend met de overvloedige oogsten van koor en wijn. Dat land was hem beloofd. En hoe voelt het niet tegenstrijdig als hij nu dat land wat hem was beloofd nu verlaat.
De drager van de belofte die het beloofde land verlaat. Terwijl wie blijft erachter? Eza. Die in dat land pad nog deel zal hebben. Het is de omgekeerde wereld.
En je kunt zeggen wat is nu uiteindelijk het resultaat. Wat is nu het resultaat van het plan van zijn moeder Rebecca en van Jacob. Waar hij zich had laten betrekken.
Hadden ze dit nu gehoopt? Is dit nu een gezegend leven? Weg. Op de vlucht. Wat zal er in het hart van Jacob zijn omgegaan?
Zal er geen eenzaamheid zijn? Nu hij hier moederziel alleen zijn weg moet gaan. Zal er ook geen angst zijn? Angst voor Ezou misschien.
Misschien zal hij er nog achterna komen. Om zijn wraak uit te voeren. Dus uit de invloedssfeer van vader Isaac zijn. Angst ook voor de gevaren die onderweg dreigen.
Gevaren van wilde dieren en van de rovers. Zal er ook geen onzekerheid zijn bij Jacob? Onzekerheid. Of God de belofte van zegen.
Die hij door monden van zijn vader Isaac gedaan heeft. Wel waar zal maken. Onzekerheid. Of hij zijn ouders wel zal terugzien. Onzekerheid. Ook over die onbekende toekomst. Die hem wacht in Haran.
Zouden ze hem wel vriendelijk ontvangen? En zo kan ook jij op weg zijn. En voor je gevoel beweeg je eigenlijk steeds verder van Gods aanwezigheid vandaan.
Steeds verder van de zegen af. Steeds verder van de belofte. Van de vervulling van de belofte die jou is gedaan af. Voor je gevoel. En je denkt het gaat eigenlijk helemaal niet de goede kant op.
Eenzaamheid. En een onzekere toekomst. En als je je daarin herkent. Dan vraag ik je.
Volg Jacob mee op zijn pad. En alle anderen die zich misschien niet herkennen. Ga ook mee met Jacob. En kijk wat hij op zijn pad vindt. Wat vindt Jacob op zijn pad?
Als hij als een ontheemde vluchteling. Als een vreemdeling. In zijn eigen land zijn weg zoekt. Op die lange reis naar Haram. Nou hij vindt in elk geval veel onbekende plaatsen op zijn pad.
Als op een avond de duisternis invalt. En Jacob een plekje zoekt. Om te overnachten. Dan ziet hij zomaar dat plaatsje. En hij denkt nou ja. Dit plekje dan maar.
In zijn ogen zomaar. Een plaats. Om de nacht. Door te brengen. En bij gebrek aan beter. Bij gebrek aan comfort.
Kiest hij dat. Die smalle. Platte steen. Als hoofdkus. En hij valt. In slaap. De vluchteling. En de vreemdeling.
En dan heeft hij een droom. Jacob droomt. En in zijn droom. Heeft hij. Iets wat zijn leven zal veranderen. Het is een droom met een hemelse inhoud. En met een goddelijke betekenis.
Een droom die geen bedrog is. Laat dat duidelijk zijn. Wat ziet Jacob in zijn droom? Als eerste ziet hij een ladder. Je kunt ook zeggen een trap.
Misschien is dat wel beter. Want bij een ladder. Ik weet niet wat hij bij een ladder voor zich ziet. Maar dat is vast zo'n smalle ladder. Misschien wel die ene van de hooizolder vroeger. Dat is zo'n houten ding. Of van metaal. Zo'n smalle. Misschien is het beter om een trap voor u te zien.
Hij ziet een trap op aarde staan. Met een top die rijdt in de hemel. Als we even denken in de context van Genesis. Dan doet dat misschien aan iets anders denken.
Iets wat ook staat op aarde. Met een idee om te rijken in de hemel. De toren van Babel. Die de mensen op aarde wilden oprichten. Om uiteindelijk in de hemel te komen.
Maar er is wel een heel belangrijk verschil met deze trap. Die Jacob ziet. Want deze trap die komt eigenlijk vanuit de hemel. En is vanuit de hemel op de aarde gezet.
Die toren van Babel rijdte nooit in de hemel. Die kwam vanuit de aarde. Maar die rijdte nooit met de top in de hemel. Maar deze trap die komt vanuit de hemel.
Uiteraard rijdt dan ook die top. In de hemel. Je zou kunnen zeggen. Deze trap is eigenlijk een soort brug. Een brug die de afstand overbrugt. Tussen de hemel en de aarde.
Die de verbinding legt. Tussen die twee rijken. Moet je eens indenken hoe dat voor Jacob is geweest. Nu hij juist de verbinding met thuis is kwijtgeraakt.
Nu de verbinding met thuis verbroken is. Opent God de verbinding met de hemel. Moet je dat eens indenken hoe dat is.
Juist als jij ook misschien zelf de verbinding met thuis bent kwijtgeraakt. De verbinding met het vertrouwde. De verbinding met iets waar je graag was. Voor jou opent God de verbinding met de hemel.
Je kunt dan alles zijn kwijtgeraakt. Maar je hebt wel een open hemel. En dat kan op elke plek. Op bergen. Of in dalen. Jacob ziet dus die trap.
Maar wat ziet hij nog meer? Hij ziet engelen die op en neer gaan. En die zorgen voor verkeer tussen de aarde en de hemel. Het is opvallend niet waar dat er staat. Ze gaan op en neer.
We zouden zeggen engelen zijn hemelbewoners. Die komen neer. En die gaan weer op. Maar hier staat ze gaan op. En ze gaan neer. Wat kunnen we daar voor betekenis in ontdekken? Sommigen zien het als een symbool voor het werk van de engelen.
Die als het ware patrouilleren. Als godslegers op aarde. En zo naar boven gaan om daar verslag uit te brengen aan de vorst van de engelen. En vervolgens weer terugkomen op aarde om opnieuw dat werk te doen.
Dat is mooi natuurlijk. Maar ik zie er toch iets persoonlijkers in. De engelen zijn hier aanwezig bij Jacob. Ze zijn als het ware bij hem gestationeerd.
En ze klimmen van daar op naar de hemel. Waarna ze weer bij hem terugkeren. Het is alsof ze van hem, van bij hem opstijgen om zijn belangen te behartigen.
Om zijn behoefte kenbaar te maken aan de vorst van de engelen. De heren van de legermachten. En om dan vanuit de hemel neer te dalen met kracht van boven.
Om Jacob bij te staan. In de reis van het leven. Hemelse kracht. En zo zien we dus deze hemelbewoners eigenlijk als dienende geesten.
God dienend. Maar ook op zijn bevel zijn kinderen op aarde dienend. Zijn ze niet alle dienende geesten die uitgezonden worden ten dienste van hen die de zaligheid zullen beërven?
Zegt de schrijver aan de Hebraïën in hoofdstuk 1. En zo zijn deze engelen Jacob nabij. Om hem te bewaren en te beschermen. Zoals de dichter van Psalm 91 zegt.
Want hij zal voor u zijn engelen bevel geven dat zij u bewaren op al uw wegen. Zij zullen u op de handen dragen. Zodat u uw voet aan geen steen stoot.
Mag dit ook voor u. Voor ons. Voor jou een bemoediging zijn. Dat God zijn engelen stuurt om je te bedienen. En je te bewaren. Op al je wegen. Ja op heel onze weg.
Door het leven. Wat een droom heeft Jacob hier. Niet waar? Wat een droom. Je zal maar zo'n droom hebben. In het Nieuwe Testament vinden we een verwijzing naar deze droom. In de woorden van Jezus zelf.
Als hij Nathanael bij zich laat komen. Notabene. Hij merkt op Nathanael. Een man. Een Israëliet. En wie geen bedrog is. Heel anders dan zijn voorvader Jacob.
En als Nathanael dan verwonderd is over dat Jezus weet. Dat Jezus hem zag zitten onder de vijgenboom. Dan zegt Jezus tegen hem en de andere discipelen. Johannes 1 vers 51.
Wat zegt dat?
Wat zegt dat? Wat zegt dat Jezus zelf die trap is? Dat zegt dat Jezus zelf die verbinding heeft. Herstelt. Die wij hebben verbroken met God.
Dat Jezus zelf die brug is die de Vader heeft gegeven. Om die enorme afstand te overbruggen. Ons zou het nooit gelukt zijn om die afstand te overbruggen. Ons zou het nooit gelukt zijn om die verbinding te herstellen.
Ten diepste willen we dat eigenlijk ook niet. Maar willen we voor onszelf leven. Maar God legt hier de verbinding in Jezus. God zet met eerbied gesproken zijn ladder op aarde.
En die ladder, die trap is de Heer Jezus Christus. De middelaar tussen God en mensen. Om het verkeer mogelijk te maken. Het verkeer met de hemel. Dat er weer een verbinding is.
Die wij zo hard nodig hebben. Dat we niet aan onszelf zouden zijn overgeleverd. Jezus Christus. Wat ziet Jacob nog meer?
Hij ziet die trap. Hij ziet die engelen. En dan staat er in vers 13a. En hij ziet de Heer bovenaan de ladder staan. Ik weet niet of je een herziene statenvertaling hebt.
Of een andere oudere vertaling. Maar dan staat er hier die woorden de ladder schuin gedrukt. Dat wil zeggen dat die woorden er niet letterlijk in de grondtekst staan. Er staat eigenlijk de Heer stond boven.
Of stond erboven. Er wordt een voorzatsel gebruikt. In het Hebraeus het woordje al. En dat kan betekenen boven. Ja. Zoals het hier wordt vertaald.
En dan is het ook logisch om te veronderstellen dat de Heer bovenaan die ladder staat. Waarover is gesproken. En in dat geval zie je als het ware de Heer als een majesteit die alles overziet. Die boven alles staat.
Die alles regeert. Ook Jacobs leven. Dat is bemoedigend genoeg. Maar je kunt het ook vertalen dat de Heer boven stond.
Boven Jacob. Aan zijn hoofdeinde. En daar staat de Heer juist heel dichtbij. Komt hij heel nabij hem staan. Aan zijn hoofdeinde.
Om als het ware zijn woorden die hij later spreekt. Ik ben met u te onderstrepen. Ook dat is bemoedigend. Ikzelf neig meer naar die laatste interpretatie. Omdat Jacob ook verderop zegt. God zelf is hier op deze plaats.
Natuurlijk hij is daar. Hij is met name hier. In dit gedeelte is hij hier. En dat is wat Jacob ziet. Maar Jacob ziet bijzondere dingen.
Maar hij hoort ook het een. En het ander. Niet zomaar wat. Maar woorden van God. Woorden die een vaste grond onder zijn leven leggen. Luister mee. Wat God zegt.
Ik ben de Heer. De God van uw vader Abraham. En de God van Isaac. Dit land waarop u ligt te slapen. Zal ik u en uw nageslacht geven.
Uw nageslacht zal talrijk zijn. Als het stof van de aarde. En u zult zich uitbreiden. Naar het westen. Het oosten. Het noorden. En het zuiden. In u en uw nageslacht. Zullen alle geslachten van de aardbodem.
Gezegend worden. En zie ik ben met u. Ik zal u beschermen. Overal waar u heen zult gaan. En ik zal u terugbrengen in het land. Want ik zal u niet verlaten. Totdat ik gedaan heb wat ik tot u gesproken heb.
Als we luisteren naar God. Valt u dan ook iets op? Als je even terugdenkt aan Jacobs voorgeschiedenis. Wat is u juist. In hoofdstuk 27 heeft gedaan. Dat bedrog.
En al die andere dingen. Valt u niet iets op? Wat hoort Jacob niet? Er is geen verwijt. Er is geen bestraffing. Er is geen vermaning.
Is het God dan ontgaan wat Jacob gedaan heeft? Vindt hij het dan niet erg? Laat hij het dan zomaar passeren? Nee zo is het niet. Maar wat Jacob gedaan heeft.
Vormt voor God geen verhindering. Om Jacob nabij te zijn. Om Jacob te zegenen. En om Jacob belofte te doen. En dat alles doet God.
Ondanks wat Jacob heeft gedaan. Ondanks. Jacob heeft het niet verdiend. Maar dat is nu. Genade. Wat zegt God?
Als eerste. Hij noemt zijn naam. Ik ben de Heer. De God van uw vader Abraham. En de God van Isaac. De God van zijn grootvader. En van zijn vader. Zal hij ook de God van Jacob zijn?
Voor zover Jacob eraan zal twijfelen. Maakt het vervolg wel duidelijk. Dat de Heer dat duidelijk ook belooft. God zet de lijn voort. Via Jacob. En daaruit blijkt zijn genade getrouw.
Hij noemt zijn naam. Maar hij geeft ook de belofte ten tweede. Aan Abraham gedaan. Ook aan Jacob door. En die belofte aan Abraham had drie elementen. Het land. Het nageslacht.
En de zegen. En hier komen ze terug. Het land waar u op ligt te slapen. Zal ik u en uw nageslacht geven. Het nageslacht. Uw nageslacht zal talrijk zijn.
En als derde. In u en uw nageslacht zullen alle geslachten van de aardbodem. Gezegend worden. Het land. God belooft Jacob het land te geven. Merkwaardig. Terwijl Jacob zich juist van het land weg beweegt.
Tegen. Het zicht in. Doet God zijn belofte. God zegt. Ik zorg dat je er weer terugkomt. En je zult het krijgen ook. Abraham kreeg ook die belofte.
Maar dat was toen Abraham in het land kwam. Als het ware vraagt God van Jacob nog een grote geloof. Als Jacob uit dat land wegtrekt. Maar God belooft Jacob ook een groot nageslacht. Terwijl Jacob niet eens een vrouw heeft met wie die nageslacht kan krijgen.
Toen God had dan Abraham beloofd dat Abraham tenminste nog een vrouw. Onvruchtbaar weliswaar. Maar toch. Die had tenminste al een vrouw. Jacob nog niet. God vroeg van Jacob hier een groter geloof.
Dan van Abraham. En als derde. God belooft dat Jacob de zegen zal verspreiden. Over de aarde. Dan moet je net Jacob zijn. Jacob die eigenlijk zijn hele leven bezig was om die zegen op een of andere manier binnen te slepen.
Af te dwingen. Te verkrijgen. Op een goede. Maar vaak ook op een hele verkeerde manier. Maar hier maakt God heel duidelijk dat die zegen niet is om voor jezelf te houden. Maar dat die zegen is om te delen.
Met je omgeving. Ja met heel de aarde. En als derde doet God Jacob. Persoonlijke beloften. In vers 15.
Totaal zijn het vijf beloften. Ik ben met u. Ik zal u beschermen. Ik zal u terugbrengen. Ik zal u niet verlaten. En ik zal doen wat ik gesproken heb. Hoor je elke keer dat woord ik?
Het gaat van God uit. Het is niet Jacob die het bedenkt. Maar het gaat van God uit. En het meest omvattende is die eerste. Ik ben met u.
En daarin zijn als het ware al die anderen begrepen. Ze strikt die om al die anderen heen zit. Ik ben met u. Deze woorden uit vers 15 doen denken aan die zegen.
uit nummerie 6. Waarin de Heer zegt. En hij geeft u zijn vrede. Gods vrede is uiteindelijk zijn persoonlijke nabijheid.
Het zijn helrijke beloften die van God uitgaan. Het zijn ook persoonlijke beloften. Zonder deze beloften kan God de woorden uit vers 13 en 14 niet waar maken.
Want hoe moet hij hem een land geven. Als hij niet persoonlijk met Jacob zal zijn. Om hem doen terug te keren naar het land. Hoe kan hij hem nageslacht beloven. Als hij niet Jacob zal beschermen tegen de dood. Voordat hij nageslacht zal krijgen.
Dus deze beloften moeten waar worden. Voordat die andere beloften waar kunnen worden. En zo zie je dat God niet alleen oog heeft voor het hele grote plan. Dat reddingsplan. Via Abraham hingezet.
Dat hij ook oog heeft voor het kleine plan van ons leven. Hij heeft niet alleen oog voor de wereld. Maar hij heeft ook oog voor u. En voor jou. Heel persoonlijk. Het zijn ook onvoorwaardelijke beloften.
En er wordt niet gezegd. Jacob je moet dit en dat doen. Of als je dat en dat doet. Dan zal ik het intrekken. Nee deze beloften zijn als het ware zo hard als de steen waarop Jacob is gelegen.
Zo hard dat zelfs Jacob ze niet ongedaan kan maken. En het zijn grenzeloze beloften. God zegt ik ga met jou de grens over Jacob. Dat is mooi om te zien.
Want mensen in deze streken geloofden dat de goden vaak lokaal gebonden waren. En je had de God van de bergen. De God van de zee. En de God van de dalen enzovoort. God van de rivier. En in dat opzicht is die God altijd gebonden aan een bepaalde regionaliteit.
Dus als jij wegtrekt van de bergen. Dan gaat de God van de bergen niet met je mee. Hij is niet mobiel. Hij blijft in die bergen zitten. Hoe anders is deze God. Misschien had Jacob ook wel zo gedacht.
Ja God is toch de God van mijn vader. Die blijft in Berseba. Of op zijn minst blijft hij binnen de grenzen van dit land. Kanaan. En als ik de grens over ga naar Haron. Dan zal hij mij moeten laten gaan.
Misschien had hij die gedachten wel opgepikt uit zijn omgeving. Maar hoor tegen de achtergrond hier de woorden van God. Ik ben bij je. Ik zal je beschermen. Waarheen je ook maar zult gaan. En ik zal je hierheen weer terugbrengen.
Is dat niet groot? En grenzeloos? Tegelijkertijd zijn het ook beloften die Jacob overstijgen. Als het ware klinken ze over zijn schouder ook tot de oren van zijn nakomelingen.
Tot Israël. Het volk Israël. Stel je hen voor als ze later in banningschap worden gevoerd. Het noordelijke rijk naar Assyrië. Het zuidelijke rijk later naar Babel.
En daar gaan ze. Net als hun voorvader Jacob. In de richting van Haron. Ook een beetje tegen Willendank. Bij hun is het nog meer dat ze tegen Willendank gaan.
Want ze zijn weggevoerd in banningschap. En stel je dan voor dat die woorden die God tot Jacob sprak. Hem te binnenkomen. Ik ben met je. Ik zal je beschermen.
Ik zal je doen terugkeren. Hoe klinkt dat? Als je wordt weggevoerd. Hoe klinkt dat als je in banningschap verkeert? Zijn dat dan geen woorden om moed uit te putten?
Dat is de openbaring van God. We zien ook dat Jacob reageert. En hij reageert als eerste op de plaats. Met ontzag.
In vers 16. Toen hij uit zijn slaap ontwaakte. Zei hij. De Heere is werkelijk op deze plaats. En ik heb het niet geweten. Daarom was hij bevreesd. En hij zei.
Hoe ontzagwekkend is deze plaats. Dit is niets anders dan het huis van God. En de poort van de hemel. Dus de plaats waar hij komt. Waar als eerste wordt gesproken. In vers 10 en 11. Daar reageert Jacob nu op.
Met ontzag. Hij reageert ook op wat hij heeft gezien in de droom. Als tweede. En dat doet hij met een gedenkteken. In vers 18.
Daarna stond Jacob s'morgens vroeg op. Hij nam de stenen waar hij zijn hoofdkussen van gemaakt had. Zette hij overeind als een gedenkteken. En goot er olie op. Hij gaf die plaats. De naam Bethel.
Hoewel de naam van de stad eerst lus was. Dus wat hij gezien heeft in de droom. Daar reageert hij op met een gedenkteken. Een gedenksteen. Een tastbaar monument. En als laatste.
Hij reageert op de belofte van God. Met een gelofte. Gods belofte krijgt als reactie Jacobs gelofte. Vers 20 tot en met 22.
Als God alles zal doen wat hij beloofd heeft. Zegt Jacob. Dan zal de Heer mij tot een God zijn. En die steen die ik hier heb opgericht. Zal een huis van God zijn. En van alles wat de Heer mij geeft zal ik een tiende deel geven.
Jacob doet een gelofte. Bestaande uit drie dingen. En hoewel er over Jacobs reactie ook heel veel te zeggen valt. Wil ik toch het accent laten vallen op Gods openbaring. Want dat is naar mijn idee het belangrijkste wat Jacob hier meekrijgt.
En dat is ook het belangrijkste voor ons. Om mee te krijgen vanmorgen. Weet je wat Jacob in die droom en op die plaats te zien en te horen krijgt.
Dat had hij nooit durven droomen. En toch heeft hij het gedroomd. Omdat God hem die droom ingaf. Een droom die geen bedrog is.
Een droom waarin als het ware de grond onder zijn bestaan wordt gelegd. Een droom waarin zoals Henk Binnendijk het zo mooi zegt. Er een nieuwe wereld voor hem open gaat.
Nu hij het vertrouwde van thuis heeft moeten afsluiten. Opent God een nieuw huis voor hem. Zijn eigen huis. Een huis Gods. Alsof God deze vermoeide vluchteling in zijn eigen huis wil opnemen.
Hij doet hem thuiskomen als de verloren zoon. En iemand anders schrijft. Kort daarvoor moest hij zijn aardse huis verlaten. Maar hij leert hier de Heer zelf kennen als zijn woning.
Wat diep. Wat rijk. En wat mooi. Jacob ervaart eigenlijk wat Mozes later heel diep zal zeggen. De eeuwige God is voor u een woning.
En onder u zijn eeuwige armen. Zo bijzonder gemeente om daar over na te denken vanmorgen. Niet waar. Dat God Jacob onderdak biedt.
Jacob de vluchteling. Onderdak biedt niet zomaar. Niet dat hij een huis neerzet. Maar hij biedt Jacob onderdak bij zichzelf. Een beter onderdak kun je niet hebben.
Op een onbeduidende plaats. In Jacobs ogen. Komt hij als ontheemd mens thuis. In het huis van God.
Onderweg thuiskomen. Bij God. Is dat geen wonder? Om je vanmorgen over te verwonderen. Dat God zelf afdaalt. Uit de hemel. Om te komen wonen.
Bij mensen. Dat God zijn heiligdom opricht onder mensen. God met ons. Nee wij hoeven niet op te klimmen naar de hemel. En we hoeven ook niet.
Met onze heiligdommen die wij oprichten te doen. Alsof Gods aanwezigheid daarmee hier. Wordt gemaakt. God zelf. Komt onder ons.
Hij wil onder ons wonen. En hij komt ook onder ons. Wonen. Onder ons. Aan zichzelf overgelaten zondaren. Zoals we in onszelf zijn.
Maar hij wil ons veranderen. En dat alles is genaam. Zo komt God bij mensen wonen. En verwelkomt hij mensen. Bij zichzelf. Mensen die onderweg zijn in het leven.
Zwervers. Vreemdelingen. Vluchtelingen. Verbannene. En verdrevenen. En verdrevenen.
Mensen die gedreven zijn door. Eenzaamheid. Angst. Of onzekerheid. Mensen die gebukt gaan. Misschien onder een schuldgevoel.
Mensen met een onzekere toekomst. Als die mensen hier vanmorgen hier zitten. Dan mogen zij. En alle anderen. Zich welkom weten in het huis van God.
Wees ervan verzekerd dat je welkom bent. In Gods huis. Wat je ook gedaan hebt. Wat je ook op je kerfstok hebt. Hoeveel van de tien geboden.
En al die andere geboden. Die je misschien ook hebt overtreden. Je bent welkom. Uitgenade. Bij God. In Gods huis. Hoe mooi is dat.
En het is Jezus Christus. Die door zijn offer. Die verbinding weer mogelijk heeft gemaakt. Die die verbinding heeft hersteld. En hij nodigt jou. Hij nodigt u vanmorgen. Ja hij roept je.
Om thuis te komen bij hem. Voor de eerste keer. Of voor de zoveelste keer. Maar elke keer mogen we opnieuw. Weer die gang maken. Naar thuis.
En weet dit. Dat de Vader op de uitkijk staat. Met wijd open armen. En dat we mogen thuis komen. In die wijd open. Liefdevolle armen. Van de Vader.
Die niemand afwijzen. En weet dit. Dat ook voor jou. De eeuwige God. Een woning. Wil zijn. En dat ook onder jou. Zijn eeuwige armen zijn.
Kom. Vluchteling. Vind hier een plek. Waar je mag zijn. Vind hier een plek van rust. Leg hier je hoofd neer.
En sta open. Voor Gods genadige openbaring. Zijn kent dat lied wel. Van schrijvers voor gerechtigheid. Maar ik vond het erg passend hierbij. Ik zal het niet zingen.
Maar citeren. Kom als je honger hebt. Of dorst. Hier kun je eten. Deel met ons. Kom met je tranen en je pijn. Hier is het goed.
Hier mag je zijn. Met open armen. Word je ontvangen. Kom als je moe bent van je vlucht. Hier ben je veilig. Hier is rust.
Kom met je wanhoop en verdriet. Hier mag je weer een toekomst zien. Met open armen. Word je ontvangen. Welkom. In Gods huis.
Welkom. In Gods huis. Welkom. In Gods huis. Welkom. Welkom. Thuis. En met die wetenschap. Dan kun je als de avond valt.
En in de diepste nacht van het leven. Kun je zeggen. Met Psalm 4. In vrede zal ik gaan liggen. En weldra slapen. Want u alleen heren.
Doet mij veilig. Wonen. Elke avond. Elke nacht. Tot de reis van het aardse leven ten einde komt. Broeders. En zusters. En wij.
Het vaderhuis. Volledig. Mogen binnen gaan. En die hoop. Beste. Broeders en zusters. Die moet al ons leed verzachten.
Komt reisgenoten. Het hoofd omhoog. Voor hen die het helders heren wachten. Zijn bergen vlak. En zee het droog. O zaligheid niet af te meten. O vreugd die alle smart verband.
Daar is de vreemdingschap vergeten. En wij. Wij zijn in het vaderland. Amen. Amen. ***