Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Op de weg hiernaartoe dacht ik, ik kom vanmorgen voor het eerst in de gemeente in Bunschoten.! Maar naarmate ik Bunschoten naderde, want ik dacht namelijk dat ik de vorige keer in Baren had gesproken.
Dat kun je in vergissen als je twee gemeentes hebt onder eenzelfde groet. Toen ik naar Bunschoten toekom en naarmate ik Bunschoten naderde dacht ik, ja ik ben hier wel geweest.
En dat was twee jaar geleden ongeveer. En ik ben blij dat ik weer terug ben. En ik dacht bij mezelf, ik laat even een paar foto's zien. Want voor degene die mij niet kennen als spreker is het misschien wel handig als ik me even voorstel.
Maar dat heb ik de vorige keer al gedaan. Dus het is een stukje hernieuwde kennismaking. Ik zal het heel kort doen dan daarom. Dit is mijn vrouw Jetty. En ik ben Ronald Lammers. En samen wonen we in Venray.
En ik werk als docent Levensbeschouwing GOSDienst op een middelbare school in Eindhoven. En vanaf komende seizoen als vaste docent.
Hoe zeg je dat? Als vaste docent een vaste baan tot aan mijn pensionering. Ik ben een heel blij mens nu. En mijn vrouw werkt onder dementerende bejaarden in Venray.
En we hebben het samen gewoon heel goed. We hebben twee zonen. Dit zijn onze twee zonen. De oudste is Rinnet en de jongste is Jordi. 24 en 22 jaar.
En ze gaan door het leven als duo Lammers en Lammers. En gaan op literaire festivals iets met muziek en met tekst doen. En we zijn heel erg blij met hem.
De afgelopen week ben ik vier dagen gaan wandelen met mijn jongste in de Eifel. En het was een bijzondere tijd. Met name omdat mijn jongste niet gelooft. Dan heb je hele aardige gesprekken.
Als je een jongen hebt die op de universiteit zit in Nijmegen. En onder de wetenschappers zit en dat elke dag mag horen. En je bent een eenvoudige gelovige die soms over de dingen duidelijk anders denkt.
Maar we houden heel ongelooflijk veel van elkaar. En het gesprek is helemaal open. Wat wij het leukste vinden, mijn vrouw en ik, om te doen. Naast dat we allebei afzonderlijk wat werk hebben.
En dat geeft al gelegenheid genoeg om met elkaar te praten. Ons leven te delen met elkaar als echtpaar. Is dat we ook samen een paar keer per jaar hier naartoe gaan. Ruimte voor je relatie.
Misschien kent iemand dat van jullie. Maar dat is een organisatie die een aantal keren per jaar een huwelijksconferentie verzorgt. Landelijk. En ook in diverse kerken en gemeentes ook.
Hoe zeg je dat? Dezelfde conferenties verzorgt. Maar dan door de gemeente georganiseerd. Met ons ingehuurd als sprekers. En dat is bijzonder fijn om te doen. En dat maakt ons elke keer weer bewust van hoe belangrijk het is om het samen goed te houden.
In je leven. Want dat kan soms misgaan. Toen ik nadacht over waar ik vanmorgen over wilde nadenken met jullie.
En dat was al enige tijd geleden. In voorbereiding zo'n beetje op de hele zomer. Was elke keer als ik hier naartoe kwam één thema in gedachten. En ik werd wat aan het twijfelen gebracht door een gesprek dat ik afgelopen week gehad heb met één van jullie.
Met wie was het ook alweer? Van ja, er komt een zendingsechtbaar die gaat afscheid nemen. Zou jij dan in je woord daar ook misschien wat mee kunnen verbinden? Ze gaan weer terug naar Curaçao.
Esther en Lucas, we hebben het vanmorgen gehoord. En toen dacht ik, ja, misschien moet ik dan mijn thema wat gaan aanpassen. Of misschien zelfs een ander thema. Dus ik ben door mijn archief gegaan van spreekbeurten.
En toen vond ik wat. Toen dacht ik, ja, dit past wel. Maar gaandeweg dat ik daar de ochtend mee bezig was om een geschikte spreekbeurten vinden.
Naast dat wat ik al had voorbereid. Geen vrede. Dat kun je soms hebben. Dan komt het gewoon niet. Toen dacht ik, waarom zou ik niet bij de eerste gedachte die er toen was, gewoon bijblijven of het nu past of niet.
En of het passend kunnen maken. Dat is dan ook aan u als hoorder. Nou, laten we maar gaan luisteren. En ik geloof echt dat God ook hierin wil spreken.
Ik laat u een aantal teksten zien. En het thema van vanmorgen is mijn God, ik red het niet. Of ik red het niet meer. En ik laat u een aantal teksten zien.
En er staat niet bij waar ze vandaan komen. En door wie deze teksten zijn uitgesproken of opgeschreven. Dat is een beetje aan u. U mag een beetje gaan raden uit wat u leest.
Van, snap ik dit? Of versta ik dit? O ja, dat moet die geweest zijn uit het Oude Testament, drie gedeelten. En ook uit het Nieuwe Testament. De eerste is deze.
Waarom ben ik niet van de baarmoeder afgestorven? En heb ik de geest niet gegeven toen ik uit de buik naar buiten kwam?
Waarom zijn de knieën mij tegemoet gekomen? En waarom waren er borsten zodat ik kon zuigen? Want dan zou ik nu neerleggen en stil zijn. Ik zou slapen en dan zou ik rust hebben.
Ja, wie zou dat geweest zijn? Ik hoor verschillende namen. Ik ga het u dadelijk vertellen.
Deze. Daarom haten ik het leven. Want het werk dat plaatsvindt onder de zon leek mij kwaad. Het is immers alles vluchtig. Een najagen van wind.
Ik haat ook al mijn zwoegen waarmee ik zwoegde onder de zon. Zwoegen dat ik zou moeten overlaten aan de mens die er na mij zal zijn. Want wie weet of die wijs zal zijn of dwaas.
Toch zal hij beschikken over al mijn zwoegen waarmee ik, zij het met wijsheid, heb gezwoegd onder de zon. Maar ook dat is vluchtig. Zo kwam ik ertoe mijn hart te doen wanhopen vanwege al het zwoegen waarmee ik had gezwoegd onder de zon.
Dat is misschien wel een heel bekend gedeelte. Wie is hier aan het woord? De prediker. Ik zal het u dadelijk bevestigen. Hij zelf, is de volgende, ook uit het oude testament.
Hij zelf liep echter een dagreis de woestijn in, ging onder een bremstruik zitten en bad om te mogen sterven. Hij zei, het is genoeg.
Neem nu mijn leven, heren, want ik ben niet beter dan mijn vaderen. U bent bijbelvaste gemeente, ik hoor het wel. Mooi.
Mijn God, ik roep u overdag, maar u antwoordt niet. En s'nachts, maar ik vind geen stilte. Blijf niet ver van mij, want daar nood is nabij.
Er is immers geen helper. Mijn hart is als was. Het is gesmolten diep in mijn binnenste. Ja.
Het waren inderdaad Job, Salomo, Elia en David. En ik lees u nog een tekst voor, die er niet in staat, uit het nieuwe testament.
En daar staat, wij willen niet broeders dat u geen weet heeft van onze verdrukking die ons in Azië is overkomen, dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen boven ons vermogen, zodat we zelf aan ons leven wanhoopten.
Wie is dat? Ja, Paulus, die tekst kennen we wel uit de eerste Korintherbrief, of uit de tweede Korintherbrief. Hier zijn vijf mannen aan het woord. Vijf bijbelgedeeltes die we zo hebben gelezen.
Wat is de overeenkomst? In wat zij vertellen? In wat zij beschrijven? Welk woord zou je aan deze vijf mannen kunnen koppelen?
Wanhoop, hoor ik. Wanhoop. Alle vijf, zoals wij zo ze hebben gelezen, waren wanhopig.
En soms werd het woord ook letterlijk in de tekst gebruikt. En dan hebben we hier heerlijke liederen met elkaar gezongen. Echt mooie liederen, voor mij echt een aantal nieuwe. Volgens mij was de laatste een soort heel song.
Klopt dat? Of is dat een nieuwe uit opwerking? Maar ik kende hem nog niet. Oh, nou. Zie, ik ben gewoon nog niet bij, denk ik. Met de allernieuwste opwerkingsliederen.
Maar wel mooi, prachtige liederen die ons echt kunnen opheffen boven de werkelijkheid van alle dag. Om weer gezicht te hebben op de opgestane Heer en Heiland. Maar als je dat allemaal niet zo voelt.
Als je dat allemaal in je leven niet zo ervaart. Als het allemaal ver van jou is. Als het allemaal donker is om je heen. En je ziet geen licht. Als je dus wanhopig bent.
Kun je dan nog blijven geloven? Zie je dan die werkelijkheid ook nog? Ik heb een aantal gelovigen gekend in mijn leven.
Eén daarvan was een meisje dat op 14-jarige leeftijd regelmatig bij ons thuis een weekend doorbracht. Omdat ze wat moeilijk thuis had. Die toen ze 29 was en een beetje uit ons blikveld was gegaan.
Een eind aan haar leven heeft gemaakt. En nog een jongen die ik ontmoet had. En een van de vele kanten die ik heb mogen leiden. Twee gelovige jonge mensen. Ze stapten uit het leven.
Kinderen gods. Gedoopt en al. Ik ken mensen in mijn omgeving. Een hele goede vriend van mij. Die bijna dagelijks in hun gedachten.
Met de dood. Bezig zijn. Omdat ze het leven. Hier en nu gewoon te zwaar vinden. Het gewoon niet aankunnen. Hoe schuldig zijn degenen die zichzelf hebben gedood?
Hoe schuldig zijn degenen die daarmee bezig zijn? De grote vraag is mag een christen wanhopig zijn? Nou of we nu antwoord kunnen geven op de vraag of niet.
Het feit is dat het gebeurt. En daarom vanmorgen gaan we daarover nadenken. We hebben net iets over wanhopige gelovigen gelezen. De vraag stellen we mag een christen dat zijn eigenlijk wanhopig?
We gaan kijken naar de oorzaken vanuit de gedeelte die we hebben gelezen van wanhoop. Zoals die in de schrift worden aangereikt. En wat als de wanhoop ons treft?
Zijn we daar immuun voor als gelovigen of kan het ook ons treffen? En dan als laatste Gods woord of Gods antwoord op wanhoop.
Het lijden kan gewoon een mens zwaar treffen. Toen dominee C.S. Lewis, ook een groot schrijver van, je weet wel, de Narnia-reeks, van de heks, de klerenkast en de leeuw en zo.
Toen die zijn vrouw door de dood had verloren en iemand hem een keer wilde troosten, zei hij tegen de persoon die hem wilde troosten, stop, iedere keer als ik mij tot God wend, is het alsof er een dichtslaande deur met een klap of die met een klap in mijn gezicht wordt geslagen.
Iedere keer. Hou op met dat troosten. De wanhoop nabij. Overweldigd door smart. Kennen we dat?
Nou, feit is dat we nu ook een aantal gedeelten gelezen hebben waarin Gods mannen wanhoopten. En dat uitschreeuwden naar God.
Wat is eigenlijk wanhoop? Nou, volgens het woordenboek, ik heb twee definities gevonden. Volgens het woordenboek is het eerste het gevoel dat er niets goeds meer kan gebeuren.
Hij voelt alleen maar wanhoop als hij aan de toekomst denkt. Zoiets. Of nog zwaarder. Het is een ellendige toestand waarin men geen uitkomst meer ziet.
En dan heb je zoiets als uit pure wanhoop sneed hij zich de polsen door. Weet u, ik ben geen psychiater.
Ik ben ook geen psycholoog. Ik ben een eenvoudige docent leefbeschouwing. Met wel 17 jaar ervaring daarvoor in het pastraad binnen de gemeente als voorganger van de Bijbelgemeente Venra.
En ik heb in mijn bediening veel wanhopige mensen ontmoet. De allereerste met wie ik een langdurig gesprek ben aangegaan gedurende lange tijd was zwaar depressief vanwege het verliezen van hun zoon.
Op 11 jaar geleefdheid door een auto-ongeluk. De wanhoop regelmatig nabij. En ik heb geleerd door te luisteren waar mensen mee kunnen vorstelen.
In die omstandigheden. Hoe diep dat kan gaan. En ik sprak gisteren met mijn vriend. Waar ik een dag naartoe ben geweest.
En hij zei tegen mij tijdens het gesprek. Gewoon dat hoe ver moeten weken nog gedronken worden. Een lijden dat ook echt lichamelijk is.
Als we kijken naar Job. De allereerste tekst die we gelezen hebben. Die zegt was ik maar niet geboren. Dan denken we tegelijkertijd aan hem.
Met dat verhaal daarbij. Maar wij prijzen Job ook dikwijls om zijn geloof. Om zijn uitspraak. De Heere heeft gegeven. De Heere heeft genomen. De naam des Heere zij gelooft.
Van Job weten we dat hij in één dag. Alles verloor. Wat belangrijk was in zijn leven. Behalve zijn vrouw. En welke uitspraak heeft hij dan?
En dat kunnen we lezen in Job hoofdstuk 1. Wat zegt hij dan? En inderdaad daar blijkt geloof uit. Job hoofdstuk 1.
Vers 21 en 22. En dat vinden we dan ook te prijs. En we denken hoe kunnen we ooit als Job worden. In de pijn en moeite die wij soms moeten doorstaan. Hij zei naakt ben ik uit de buik van mijn moeder gekomen.
Naakt zal ik daarheen terugkeren. De Heere heeft gegeven. En de Heere heeft genomen. De naam van de Heere zij gelooft. In dit alles zondigde Job niet. En schreef hij God niets ongerijmd toe.
Ja dat is een sterk geloof hè. Hij zondigde niet. Schreef God. Schreef God. Schreef God. Schreef God niet de schuld. En zei u bent fout. God dat u dit doet in mijn leven.
En dan is er zijn vrouw die op een gegeven moment zegt. En dat begrijp ik best. Joh zeg toch God vaarwel.
Als hij je dit allemaal zo in jouw leven laat gebeuren. Zegt God vaarwel. Sterf. Wat is het leven nog waard. En dan zegt hij maar ja.
Jij spreekt zoals een van de dwaze vrouwen spreekt. Zouden wij het goede van God wel ontvangen. En zouden we het kwade niet ontvangen. In dit alles zondigde Job met zijn lippen niet.
Weet u er zit een verschil tussen dat tweede vers. Wat ik net las. En het eerste vers. En het eerste vers staat. In dit alles zondigde Job niet.
Groot geloof. De Heer heeft gegeven en genomen. We prijzen de Heer. Groot geloof. En we denken dat dat geloof doorgaat. Ja dat is ook zo.
Maar in het tweede gedeelte. Wat is het verschil? Als u naar het tweede gedeelte. Of die tweede tekst kijkt. Waar dat begint met de woorden. In dit alles zondigde Job niet.
Staat er iets bij. In dit alles zondigde Job. Met zijn lippen niet. Met andere woorden. Hij sprak het niet meer uit. Wat hij wel is gaan denken.
Want het lijden kan vreemde wegen met de mens gaan. Je wilt je geloof vasthouden. Je wilt blijven roemen in de Heer. Ondanks de moeite en de pijn die je ondergaat. Maar in je hart.
En in je gedachten komen soms vragen. En zinnen op. En in dit alles zondigde Job. Met zijn lippen niet. Maar we weten wel de uitwerking uiteindelijk.
Toen hij wel ging nadenken over alles. En met zijn vrienden geconfronteerd werd. En dergelijke. Bij Job was de oorzaak van zijn wanhoop.
Zwaar lichamelijk lijden. En verlieservaringen. Hoe zit dat bij Elia? Nou Elia kennen we natuurlijk als die geweldige grote profeet.
Die op een gegeven moment de baalpriesters uitdaagt. Wie is de ware God? En ik vind het altijd bijna komisch. Als hij op een gegeven moment.
Terwijl die priester zich afbeulen. Om een reactie van hun baal te krijgen. Dat hij op een gegeven moment zelf zegt. Weet je wat er aan de hand is jongens? Weet je wat er aan de hand is? Waarschijnlijk is jullie God even naar de wc.
Dat zegt hij letterlijk. Alleen zo wordt het niet vertaald. Het wordt ongeveer vertaald. Misschien is hij even naar achteren of zoiets. Cynisch. Elia daar vol in geloof staand.
Wist dat God zou gaan antwoorden. En God antwoordde met vuur. Toen hij om een reactie van God. Vroeg en aan het volk kon tonen. Dit is de ware God.
Die reageert. En antwoord met vuur. Wonderlijk. Alles kletsnat. Maar God antwoordde. En het altaar verbrandde. En er stonden de baalpriesters in hun hemd.
En dan krijgt hij de opdracht. Of tenminste dat gaat hij dan doen. Eén koningen achttien. Al die priesters.
Die vierhonderdvijftig man. Die mogen niet meer bestaan. Die moeten dood. En dan lees wij het gedeelte in 37. Vers 37 van 1 koningen achttien.
En ik lees even het hele gedeelte. Antwoord mij heren. Antwoord mij. Zodat dit volk weet. Dat u heren de ware God bent. En dat u een hart tot inkeer gebracht hebt. En toen viel het vuur van de heren neer.
Verteerde het brandoffer. Het hout. De stenen en het stof. Zelfs het water in de gul. Likte het op. En toen heel het volk dat zag. Wierpen zij zich met hun gezicht ter aarde.
En zeiden. De Heer is God. De Heer is God. Nou geen grotere overwinning dan dat. En dan zegt Elia tegen hen. Grijp de profeten van baal. Laat niemand van hen ontkomen.
Zij grepen hen. En Elia voerde hen af. Naar de Beekiesel. En slachtte hen daar af. Weet je. We kijken naar die eerste paar versen. En we slaan bijna.
Vers 40 over. Elia. Massamoordenaar. Zo kennen we hem toch niet. Maar hij slachtte 450 man af. Priesters die de heren hadden bespot.
Die moesten dood. Nou tegenwoordig word je voor minder opgesloot. Maar hij moest dat doen. Een rechtvaardig handelen.
Maar wat voor een aderliene komt daar vrij. Wat voor euforie komt daar vrij. Eerst die manifestatie van de God die antwoordt met vuur. Dan het doden van al die baalpriesters.
En dan de belofte dat het ook weer zou gaan regenen. En dan is er een Izeeweld die zegt. Die man die moet dood. Die Elia. En Elia vol van geloof zijnde.
Eerst vlucht voor deze doodsdreiging. Geen energie meer. De woestijn in. Hij heeft boven zijn krachten uitgewerkt.
Grote spanningen ervaren. Veel bloed gezien. De krachten waren op. Hij was lichamelijk uitgeput. En een dag later zeker nog niet hersteld. Geen weerstand meer.
Een doodzicht. Laat me maar sterven hier onder de struiken. Waarom zou ik nog verder bestaan? Laat mij maar sterven. Weet je.
Ik heb nooit zulke grote manifestaties van God gezien. Zoals Elia. Maar als ik soms. En soms dat afgelopen maanden ook weer is geweest.
In juli. Een geweldig jeugdkamp heb gehad. Met jongeren van 15 tot 19 jaar. En we hebben mooie dingen mogen zien. Dan is de dag dat ik thuiskom niet de beste dag. Naast dat je natuurlijk veel te weinig geslapen hebt.
Is de dag van thuiskomst ook een zwarte dag. De euforie en de mooie momenten die je zo met een hele groep hebt mogen ervaren. Kan soms dan ineens een soort zwart gat tevoorschijn brengen.
Een soort van depressie bijna. En ik herken het tegenwoordig. Ja, zo gaat dat. Zo zitten we als mensen in elkaar. Veel groter en veel meer heeft Elia meegemaakt.
En zijn depressie was direct een gevolg van de euforie. De energie was volkomen op. En dan heeft het lichaam herstel nodig. Ze kijken naar Salomo.
Het gedeelte wat we daarvan hadden gelezen. Die was begiftig met grote wijsheid. Maar hij wanhoopte. Omdat hij zag dat het allemaal niet eerlijk was in deze wereld. Dat als je hart zwoegt, dat je daar wel wat van krijgt.
Maar dat degenen die na jou komen er niet voor hoeven hebben gezwoegd. En dan toch wat krijgen. En toch rijk mogen zijn en welvarend. Dat is niet eerlijk. Hij haatte het leven op een gegeven moment. Met al zijn wijsheid doorgronde hij dat het allemaal niet eerlijk was.
Alles onder de zon. En dat het eigenlijk, dat de schepping aan leegheid, aan ijdelheid was onderworpen. Alles is ijdelheid. Was zijn uitspraak. En hij kende het een klein beetje in mijn jongste zoon.
Die zegt, het is allemaal niet eerlijk pa. Je kan wel geloven in God. Maar het is gewoon niet eerlijk wat er om ons heen gebeurt. Hij zei, ik leid daar soms aan. Ik leid aan weltsmer. Hoe noemt hij dat dan? Dan vind ik de pijn van dit leven zo groot.
Dat ik vlucht in verhalen. Hij schrijft ze ook. En dan proef ik het verlangen naar hoop. Maar hij zei, maar met dit leven is het voorbij.
Ik zeg, zou jij willen? Dat papa ook op deze manier zou gaan staan in het leven. Ik zeg, zou je willen? Omdat we dan misschien op een gelijk level komen. Dat we allebei niet meer geloven. Omdat ik jou misschien beter zal verstaan.
In je smart, in je pijn. In je filosofische overwegingen. Weet je wat hij zei? Alsjeblieft niet. Je bent de meest hoopvolle mens die ik in mijn leven ooit heb gekend.
Tot nu toe. Blijf vooral hopen. Al is het niet waar, ik vind het wel fijn dat je dat doet. Weet je, hij proeft iets. En ik denk, de Heer werkt wel in zijn hart door. Het verlangen naar hem wordt door God uiteindelijk gewekt.
Niet door mij. Maar ik mag misschien wel laten zien waar mijn hoop ligt. En dan kun je nog zoveel denken. En nog zo intelligent zijn. Nog zo wijs zijn. En nog zo het leven zien.
Zoals Salom misschien ook. Alles is ijdelheid. Maar toch hè. Bij Paulus geloofsvervolging. Rechtsrechtgevolg van zijn bediening als spreker.
Als verkondiger van het evangelie. Van de goede boodschap. En Paulus was ook degene die op een gegeven moment heeft geschreven in 1 Korinther 10. De bekende uitspraak die vaak in het pastraad wordt gebruikt.
1 Korinther 10 vers 13. De prachtige woorden. Meer dan de menselijke verzoeking is u niet overkomen. En God is getrouw. Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt.
Of een andere vertaling. Boven vermogen. Maar hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan. En ik heb deze tekst vaak gebruikt.
En gebruik hem nog om mensen te bemoedigen. God geeft niet meer dan dat je aan kan. En jouw problemen zijn menselijk. Komen voort uit je mens zijn. En God zal met het probleem.
Met de pijn die ervaart ook zorgen dat er een uitkomst is. En dan is deze tekst prachtig te gebruiken. Maar ik werd wel een beetje in verwarring gebracht.
Dat diezelfde Paulus later zei. Dat hij boven vermogen verzocht was geweest. 2 Korinther 1. Daar staat. In vers 8.
Wij willen niet. En dat is de tekst die we al hebben gelezen. Broeders. Dat u geen weet hebt van onze verdrukking die ons in Azië overkomen is. Dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen.
Boven vermogen. Hij gebruikt daar zelden woorden als 1 Korinther 10 vers 13. Hallo Paulus. Jij schrijft dat een mens niet boven vermogen verzocht wordt. En vervolgens vertel je dat je boven vermogen verzocht bent geweest.
Is het nou niet waar het een of het ander? Is de Bijbel niet betrouwbaar? Want zo komt het tot ons. Nee, het heeft te maken met van welke positie je het bekijkt.
Maar Paulus ervaarde wanhoop. Het gevoel boven vermogen. Maar er was een antwoord. En dat ga ik dadelijk ook laten zien.
Het antwoord wat hij in die wanhoop vond. Maar je voelt de spanning tussen deze twee teksten. Uit 1 Korinther 10 vers 13 en 2 Korinther 1. En dan de laatste.
Jullie zeiden David. En het waren ook uitspraken van David in persalm 22. Maar waar wijst persalm 22 voornamelijk heen? De persalm die begint met de woorden.
Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten? Naar Jezus kruisleiden. Naar die hele periode dat hij ernstig moest lijden.
Heer Jezus Christus moest een worden met de mensheid opdat de God de wereld met zich wilde verzoenen. En ook al kende Christus Gods raad ten volle, als mens op aarde was hij overgeleverd aan verschrikkelijke, diepe, lichamelijke pijn en zwaar geestelijk leider.
Zodat hij uitriep aan het kruis. Misschien hebben we niet alles gehoord, maar als je persalm 22 leest, dan hoor je daar die woorden in terug. Er is geen helper. Er is slechts stilte.
Een zwijgende God. Ik heb echt daar wel eens mee geworsteld, van hoe kan dat? Maar het moest zo gaan. Het antwoord geef ik, ja het antwoord, de weg naar een antwoord komt bij punt 5.
Maar wat als de wanhoop ons treft? Als je kijkt naar Job. Weet je, het is helemaal niet abnormaal. Dat je wanhopig kunt zijn als het lijden een te grote weg gaat voor je gevoel.
Als het lijden je treft. Dan kunnen je gevoelens gewoon een eigen weg gaan. En je zou misschien nog niks negatiefs over God willen zeggen. Mijn vriend zei ook van, als ze mij vragen hoe gaat het met je, dan zeg ik altijd goed.
Want wie ben ik om te zeggen dat het niet goed gaat? Mijn goede God is bij mij, ook in deze omstandigheden. Maar als ze vragen hoe is het met je gezondheid, zeg ik slecht.
Dan ben ik wel eerlijk daarin. Of tenminste dan, dan geef ik dat eerlijke antwoord. Weet je, je wil mooie dingen over God kunnen zeggen. Maar je hart gaat soms ook wel een andere weg. Maar dan in het hele boek Job, toont God zijn grootheid aan hem.
Hij geeft geen enkele verklaring voor het lijden van Job. Dat is iets wat achter de scherm in de hemelse gewesten gebeurde. Die verklaring krijgt hij niet. Maar hij toont van Job, waar was jij?
Toen ik al schiep. Waar was jij Job? Hij toont hem zijn grootheid. En Job erkent dat hoewel hij met zijn lippen niet zondigde in zijn hart dat wel had gedaan.
Maar hij beleidt dat voor Gods aangezicht. Hij zei, nu ken ik u ten volle. En wat staat er dan in Job 42? Vers 1 tot 6, laten we daar dan even naartoe gaan.
Hij zegt, ik weet dat u alles aankan.
Ik weet dat u alles vermag. Paulus zei later, ik vermag alle dingen in hem die mijn kracht geeft. Dat woordje, vermogen. Vermag. En geen plan is onmogelijk voor u.
Wie is hij, zegt u, die mijn raad verbergt zonder kennis? Zo heb ik verkondigd wat ik niet begreep. Ik heb dingen gezegd die ik uiteindelijk niet begreep, zegt Job.
Dingen die te wonderlijk voor mij zijn en die ik niet weet. Luister nu en ik zal spreken. Ik zal u ondervragen, maak het mij bekend. Alleen door het luisteren. Met het oor had ik u gehoord.
Maar nu heeft mijn oog u gezien. Daarom veracht ik mezelf en ik heb berauw op stof en as. Hij beleed zijn hartgedachten voor God.
Hij was oprecht in zijn strijd. En de Heerde komt hem tegemoet en zegent hem opnieuw. Maar nogmaals, het is niet abnormaal dat als lichamelijk leider je treft, je gevoelens en je gedachten een eigen weg kunnen gaan.
Het is ook niet abnormaal dat als je hoogtepunten ervaart in je leven, of je leven zit in een sneltreinvaart van gebeurtenissen. Nou, toen dacht ik ook aan het zendingsveld. Als je mooie dingen mee mag maken daar, dat de reactie daarna soms kan zijn, dat je lichaam en je psychosom snakt naar rust.
Ik heb ook opgebrande zendelingen in mijn leven ontmoet. Die thuis kwamen omdat het niet meer ging. Te veel van hen werd gevraagd. Te weinig ondersteuning. En Job zit daar dan, of Elia zit er dan, wenzend om te sterven.
En wat doet de Heer? Wat doet de Heer? Hij zegt, Elia, luister eens even, ik heb je als profeet aangesteld. Nou moet je gewoon niet zeuren. Heb ik je gisteren mijn macht niet getoond, of Elia?
Weet je dan niet wie ik ben? Hallo, Elia, luister! Nou, ik ben gaan speuren naar dat soort woorden van God, maar het kwam niet. Het staat niet in 1 Koningin 19.
Nee, wat doet de Heer? 1 Koningin 19. Vers 5 tot 8.
Krachten.
Dat ene beetje drinken was nog niet voldoende. Hij ging gewoon weer liggen. Om vervolgens hetzelfde weer te ontvangen. Om daarna een nieuwe opdracht te krijgen. Weet je, God snapt onze gevoelens.
Hij weet onze overwegingen. Hij kent onze wanhoop. En soms zegt hij, weet je wat je moet doen? Rust een tijdje.
Mijn vriend heeft zich een maand teruggetrokken in een woning. Hier op de drie kwartier vandaan. Gaat af en toe eens naar huis om zijn vrouw te zien.
Maar hij is zich een maand teruggetrokken om tot rust te komen. In de pijn en de moeite die hij ervaart. En hij zegt, ik kijk uit over het prachtige landschap. Kan heel ver kijken.
Dan zie ik die zwaluwen. En dan zie ik dat gebeuren daar op dat land. Af en toe wordt het land bewerkt. En ik merk, God spreekt in mijn hart tot mij. En zegt, sta op.
Eet een weinig. Drink wat. En rust. En ik merk dat de rust komt. Want zo is God. Weet je, mag je daar dan geen medicijnen bij gebruiken?
Jawel. Mijn vrouw heeft erg geworst op met het uithuisgaan van de kinderen. Het lege nest syndroom. Nou, ik heb aan de lijve gezien wat dat kan betekenen voor je partner. Het is echt heel groot geweest bij haar.
Ze heeft een tijdje ondersteunende medicijnen gehad om te kunnen slapen. Mag dat dan niet? Jawel. Het heeft ook goed geholpen. Ze is er inmiddels helemaal weer vanaf. Maar ik heb gezien dat dat soort dingen soms ook gewoon aangereikt moeten worden om wat ondersteuning te geven.
En dat God dat ook in het leven ook gewoon laat komen. Haar verlangen was altijd op God gericht. Ook in die periode. En God heeft dat verlangen juist door de pijn en de slapeloosheid gewekt.
En dan zie ik dat terugkomen in dat prachtige verhaal van Elia. En bij Salomo, ja. Hij haatte het leven.
Maar. En ervaarde het ook allemaal niet zozeer als zegen. Maar hij kwam wel uit bij God. In de woorden, wie kan genieten buiten God om?
Hij merkte dat God de enige was die in het leven werkelijk diepe vervulling kan schenken. Ten midden van de ijdelheid. Dus het is niet abnormaal dat als je gezegend bent met grote wijsheid.
Dat je dingen kunt doorzien. Dat je een overgevoeligheid of een hooggevoeligheid hebt. Dat je dan ook wel eens wanhopig kan zijn. Maar ook God is daarin.
Het is ook niet abnormaal dat als jouw bediening irritatie oproept bij niet gelovigen. Dat je daar soms onder kan lijden. Hoe was Paulus antwoord daarop?
In 2 Korinther 1 vers 9. Een hele bijzonder. Moet u maar eens kijken wat er staat. Hij zei, we hebben het uitermate zwaar te verduren gekregen.
We hebben aan ons leven gewannen. Wij dachten echt dat we zouden sterven daar in Turkije. Op die plek. Dat aan onze bediening en aan ons leven een einde zou komen. Ja, zegt hij in vers 9. Wij hadden voor ons eigen besef het dood voor ons al ontvangen.
Op dat. Op dat. Met het doel. Staat er letterlijk geschreven. Op dat. Wij. Niet op onszelf zouden vertrouwen.
Maar op God. Die doden opwekt. Hij zei. Zelfs al zou ik sterven. Er is opstanding. Dat is de hoop. Hij zei.
Dus ik kan me beter al als gestorven beschouwen. Want dan is het enige uitzicht dat ik dan heb. Is opstanding. Dat was het geestelijke antwoord van Paulus. Op zijn wanhoop.
Ik acht mezelf gewoon al als dood. Want het enige wat ik dan nog kan verlangen is opstanding. En dat gaat God ook geven. En dan zegt hij ook later.
Hij heeft ons uit zulke doodsgevaar verlost. Hij is uit de omstandigheden toch bevrijd. En hij verlost ons nog. Die verlossing gaat gewoon tijdens ons hele leven door.
We worden dagelijks aan de dood overgeleverd. Op dat het leven van Christus openbaar mag worden. Dat is het. Dat is wat hij schrijft. En dan zegt hij.
En hij zal ons ook nog verder verlossen. Er komt ook nog een opstanding van het lichaam. Dat is de hoop. En tenslotte. De uitspraken van Psalm 22 laten ook iets zien van het heilsplan van God.
En daarin vinden we dan ook het antwoord. Gods antwoord op wanhoop. Weet je. Wat is het voorrecht dat we hebben als gelovigen? Waarom gaan we naar het zendingsveld?
Waarom staan we hier? Waarom zitten we hier? Luisteren naar de boodschap. Waarom gaan we uit? Opdat wij echt een boodschap van hoop hebben. Het is een boodschap wat het heil op het oog heeft van mensen.
De genezing van mensen. De innerlijke genezing van mensen. En dat heilsplan is een rots waarop je mag bouwen. Waarop je mag staan. Een rots waarop wij het zicht mogen hebben.
Hoe God werkt op dat wij het zullen opmerken. En dan kunnen we leren. Hoe zwaar soms ook de dingen kunnen zijn. Dat het lijden een plek heeft in dat plan van God.
Nou alleen dat vraagt al een paar verdiepende preken op zichzelf. Maar. Het enige wat ik daarover nu wil zeggen. Dat Gods plan zich in de geschiedenis ontvouwt.
Met het oog op een heilrijke toekomst. Zijn doel. Zijn denken van God. Dat is niet te doorgronden. Maar wij weten.
Zegt Paulus. Dat alle dingen meewerken. Ten goede. Uit het aller slechtste komt het allerbeste voort. Zo is God. Iets daarvan mogen we zien.
Als we kijken naar de toekomst. Naar die nieuwe hemel. De nieuwe aarde die gaan komen. Waarin alles hersteld zal zijn. Waar de dood niet meer zal zijn. En in dit plan heeft het kwaad ook zijn plek.
Vraagt me niet precies hoe en wat. Wij kunnen er wel door getroffen worden. Zo zelfs dat we gaan wanhopen. Maar. Niet omdat in God zelf het kwaad is. In hem is geheel geen duisternis.
En als staat er in Jezaaie geschreven. Zie ik schep het kwaad. Dan is dat het antwoord. Op een volk dat God loslaat. En dan komt er kwaad en onheil. In het volk.
Maar niet als laatste woord. Want het kwaad gaat niet als een zelfstandige macht. Buiten God om. Waar wij maar moeten afwachten. Wie er wint.
De dood is verslagen hebben gezongen. Vanmorgen. Dus het goede van God. Is sterker dan het kwade in deze wereld.
Het kwaad is in zekere zin in de handen van God. Dominee Rietkerk heeft ooit dit geschreven daarover. En dat vond ik heel erg mooi en samenvattend wat ik tot slot wil zeggen. Gods heilsplan is een heilsraad die onheil en lijden in de wereld gebruikt.
En ombuigt voor zijn goede doel. In die heilsraad wordt het kwaad omgevormd tot barensweeën van een zwangere aarde op weg naar de geboorte van het Rijk van God.
Een bevalling is pijnlijk. De bevalling van de oude wereld naar de nieuwe wereld is ook pijnlijk. Het zijn de barensweeën van de huidige tijd.
Weet je, en als ik dan kan geloven dat het kwaad geen zelfstandige macht is die bijna net zo sterk is als God. Dan kan ik het ook geloven dat het bij God in mijn leven en in het leven van mensen die lijden.
Soms aan wanhoop. Niet uit handen loopt. Het loopt hem niet in de hand. We hoeven niet aan die wanhoop overgeleverd te zijn.
Ik kan net als Paulus het kwaad zien dat de dood tot gevolg kan hebben. Ja. En tegelijkertijd weet ik mij gestorven met Christus opdat mijn enige verlangen kan zijn opstanding.
Ik kan net als Elia soms aan het einde van mijn krachten zijn en dan de woorden horen rust maar even. Eet en drink wat. Ik kan net als Salomo het leven als één grote leegheid zien en daarin met mijn zoon een gesprek hebben.
Om dan toch te kunnen gaan genieten van de meest eenvoudige dingen die zo op je pad ook mogen zijn. Eten, drinken, vrijen, genieten. Het is een gave van God, zegt Prediker.
Ik kan net als Job misschien wel getroffen worden door lichamelijk lijden en alles verliezen. En toch geloven dat God groter is dan alles en een antwoord heeft.
En wat leer ik uiteindelijk van de heer Jezus Christus? Dat het lijden een wezenlijk onderdeel is in het plan van God. Dat kan ons bij tijd en wijle doen wanhopen. Maar het laatste woord in Gods woord is opstanding.
En niet opstandig, maar opstanding. Dan kunnen we opgewekt worden. Letterlijk. Als we dat verstaan, zal God op deze manier leren kennen.
Dan weten we, in zijn hart zijn we altijd geborgen. Er ontgaat hem niets. Hij is altijd nabij. We hoeven in geen ding bezorgd te zijn.
Maar alles met dankzegging en smeking. Bij God laten bekend worden. En dan staat er. En dan zal hij uw harten en gedachten behoeden.
Er staat niet, hij zal uw harten en gedachten en gezondheid en uw leven en omstandigheden en uw werk. Nee, harten en gedachten. Het leven kan je zwaar treffen, maar God zal niet toestaan dat je ooit los van hem komt.
Breng het in gebed en dank. En je mag het gaan opmerken. Ik wil eindigen met een gedicht. En dat heet In mijn hart. Als de golven blijven komen en je bent tot stikkens toe benauwd.
Als je niet meer durft te dromen en binnenin je is het koud. Als je zelfs niet meer kunt geloven dat het toch nog weg zal gaan. Is daar een woord van hem die jou gemaakt heeft.
In mijn hart blijf je bestaan. Als de stormen blijven woeden en jij waait alle kanten uit. Je voor het kwaad je niet kan hoeden en binnenin je hoor je luid dat alles kan gaan gebeuren.
En niets meer kan worden gedaan. Is daar een woord van hem die jou gemaakt heeft. In mijn hart blijf jij bestaan. Als de stille uren zijn verdwenen en losse woorden dwalen in je hoofd.
Het verwachte licht niet is verschenen. Je niet ontvangt wat is beloofd. Als alle zekerheden verschuiven en je nergens meer vanuit kan gaan. Is daar toch een woord van hem die jou gemaakt heeft.
In mijn hart blijf je bestaan. Want niets kan je scheiden van de liefde van God. Zichtbaar geworden in de Heer Jezus. Laten we danken.
Vader in de dag.