Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Voor degenen die dat nog niet wisten, wij hebben een vrienden app.! Daarin zetten wij wekelijks wat updates.
! Wil je ons volgen dan moet je nu even dit nummer in je telefoon zetten. en mij even een berichtje sturen en dan zetten we je daarbij. en we hebben de nieuwe functie van WhatsApp gebruikt.
en mensen kunnen niet meer reageren. dus het is een hele rustige app. alleen wij sturen berichten. en onze voorzitter van het Thuisfront team, dat is mijn zusje.
ehm ik had gehoopt dat Esther hier nou zou zijn, want anders ga ik het doen. komt ze eraan of niet? deze is het ook.
deze is het ook. kinderen vragen ook veel aandacht natuurlijk.
leren wachten dat leert best op Curaçao.
leren wachten dat leert best op Curaçao.
gewoon rustig wachten. uren wachten soms. kijk. duren die geen vijf minuten?
Ik weet niet meer wat het filmpje duurde. Ik ook niet. Goedemorgen allemaal. Wat heerlijk om hier bij jullie te zijn. Ik ga de vlag even ophangen. Ik dacht, ik moet even wat Curaçao's meenemen.
Ik denk dat ik hem vast moet houden. Kan ook. De Curaçao's vlag. De Curaçaoenaars zijn heel trots op hun land. En op hun vlag. Vorige week was het Dia di Bandera.
Dat is de dag van de vlag. En ja. We moeten even landen hoor. Toen we hierheen gingen dacht ik wat gek om weer terug naar Nederland te gaan.
Want Curaçao is echt ons thuis geworden. En ja, we zijn daar gewoon nu thuis. Onze gemeente is daar. Die begintijd van dat alles nieuw is. En vreemd. En dat je overal over na moet denken.
Gewoon dat je zelfs niet weet hoe je bij de supermarkt komt. En dan in de supermarkt denk je. Die wagentjes. Nederlandse wagentjes hebben vier zwenkwielen. En daar niet. Gewoon al die kleine dingetjes.
Dat je denkt. Oh maar. Ik moet wennen. En ik kan dit nog niet zo goed. En dat is allemaal over. We voelen ons nu thuis daar. Maar het is mooi om te merken als we terug zijn.
Dat dit is ook thuis. Nederland is nog steeds vertrouwd. En het is heel vertrouwd om bij jullie te zijn. En het is fijn. Dank jullie wel.
We wilden even kort wat vertellen over de afgelopen twee jaar. We zijn nu twee jaar weg. En ik zei al. Het begin voelde aan de ene kant heel vreemd.
En aan de andere kant voelde het als vakantie. Je zag al de beelden in het filmpje van de stranden. En de natuur daar. Het is heel bijzonder. De kinderen die zeiden. Het is hier eigenlijk net een dierentuin.
Die keken naar de flamingo's daar. En de pelikanen. En de leguanen in de tuin. Net als in de dierentuin. En ondertussen zijn we gestart met ons werk daar.
Het plan was even rustig meedraaien. Met het bestaande jeugdwerkersteam. En dan overnemen. Maar dat ging een beetje anders. Zoals wel vaker op Curaçao. We maken plannen.
Maar het gaat meestal een beetje anders. En dat geeft niet. Het team bleek heel blij te zijn dat wij er waren. En acuut te stoppen. Dus toen waren wij het team. Het leuke daarvan was dat we gewoon erin mochten rollen.
En onszelf mochten zijn. En het gaan proberen. En het eerste jaar stond er in het teken van Curaçao leren kennen. De taal leren. Het vertrouwen winnen van de tieners.
En ontdekken wie zijn jullie. En hoe denken jullie. Dat was een heel interessant jaar. We hebben veel geleerd over de cultuur daar. En we zijn nog steeds aan het leren.
Een cultuur is zo. Je kan het niet in een boekje schrijven. Het zit zo in wie je bent. In hoe je denkt. In hoe je praat. In wat je gewoon vindt. In waar je om lacht.
Het zit in alles. En ja. Je blijft leren. En dat is ook wel weer leuk. En soms ook wel een beetje een uitdaging. Dat je denkt. Oh oké. Ik denk dat ik dit fout zei.
Maar ik weet niet waarom. Dat zijn we nog steeds aan het leren. Maar het tweede jaar zijn we verder gegaan. Oké. We hebben nu deze groep leren kennen. Met de tieners gewerkt.
En een relatie opgebouwd. Maar we zien sommigen die komen gewoon voor de gezelligheid. En sommigen willen wel echt verder. Die willen dieper met God. En het tweede jaar zijn we meer gaan focussen op discipleschap.
Hoe kunnen we nou hen helpen om radicaal met Jezus te wandelen. Om een getuige te zijn voor hun klasgenootjes. Om meer over de Bijbel echt te weten. Om samen voor elkaar te bidden.
En dat was ons tweede jaar. Ja. Meer in het teken van discipleschap. En ook steeds meer onze plek vinden in de gemeente daar. En het samenwerken met Pastor Kenneth Tijm.
Hij is de leider van de gemeente daar. En hem leren kennen en met hem samenwerken. En we mochten ons tweede jaar afsluiten met een kamp met de tieners. Wat heel gaaf was.
Op een normale jeugdavond hebben we 15 na 20 tieners. En op kamp gingen er wel 40 mee. Dat was heel gaaf. En een mooie tijd gehad. En mooi om te zien dat.
In het begin van de tijd was het een beetje van. Oh ja. Ja we geloven wel in Jezus. Maar nou. Moet je die overdrijven. En aan het kamp wat we laatst gehad hadden.
Mooi om te zien. Om hoe jongeren echt God aanbidden. En samen de Bijbel lezen. En we mochten vorige maand een doopdienst met ze hebben. Waarin zeven tieners zich hebben laten dopen.
Het was heel gaaf. Heel bijzonder om te zien hoe ze kiezen. Met vallen en opstaan. Maar hoe ze willen laten zien. Ik wil bij Jezus horen. Dus we gaan straks na de zomer ook weer met goede moed terug.
En ons gebed is dat. Die kleine groep die echt voor Jezus gaat. Dat hij een getuigenis mag zijn voor de andere tieners. Dus of jullie daar ook voor mee willen bidden. Dat ze een licht mogen zijn voor hun generatie.
Want er gebeuren mooie dingen. Maar er gebeuren ook moeilijke dingen. En ze hebben zo Jezus nodig. Net als hier. We blijven ook voor jullie bidden.
Dat was het een beetje denk ik. En de laatste tijd focussen we echt op nieuwe leiders. We hebben ons leidersteam vergroot.
We hebben twee tieners van 17 jaar. Bij ons leidersteam gevraagd. En twee tieners zijn. Ja dat zijn er geen tieners meer. Die zijn 24 en 25.
En we merken nu dat. Nu we weg zijn. Gaan zij ineens activiteiten doen. Ik hou me hard vast. Want ik zag al een gameavond. En een filmavond. Dus meteen even vragen.
Welke film gaan jullie kijken? Maar het is gewoon tof om te zien. Dat de tieners enthousiast worden. Die komen nu ook uit zichzelf naar het jeugdcentrum. Zonder dat ze moeten.
Want in het begin moesten ze. De ouders waren ze het liefste kwijt. Dus die gooiden ze bij ons het huis in. Of het jeugdcentrum is ons huis geworden. Dus de tieners lopen bij ons de deur plat.
Boven is privé. En dat weten ze ook. Maar het is mooi om te zien dat ze uit zichzelf activiteiten beginnen te ontwikkelen. Toen wij voor het eerst kwamen. Toen zaten daar degenen van Colombia.
En daar zaten degenen van de Dominicaanse Republiek. Zij noemen het Santo Domingo. En die communiceren een beetje met elkaar. En wij hadden echt zoiets van. Oké, wat is hier aan de hand? Die gingen eigenlijk niet met elkaar om.
Maar wat je nu ziet is dat ze... Ik zag wat foto's gisteravond. Geloof ik. Wij zien de foto's dan midden in de nacht. Ik zat veel te vroeg weer in mijn WhatsApp te kijken.
Met elkaar zitten spelletjes te doen. En dan zie je mensen die elkaar eerst helemaal niet eens kenden. Die zitten nu leuke spelletjes met elkaar te doen. En dat is gewoon super tof om te zien. De uitdaging waar wij tegen aanliepen is...
Hoe ga je nou in een compleet andere cultuur dat doen? Want er zijn wel wat verschillen. Wie heeft een idee wat voor verschillen je er tegenkomt op een land als Curaçao?
Tempo. Punctualiteit heeft een beetje met elkaar te maken misschien. Ja, je moet niet als Hollander haast hebben. Nee, dat werkt niet. En daarnaast hebben ze ook iets tegen...
Ja, tegen. Iets met blanke mensen. Dus die willen ze nog wel wat langer laten wachten. Als er een vliegtuig binnenkomt bijvoorbeeld op Curaçao. Dan landt die. En dan neem je twee A drie uur voordat je bij de kofferband staat.
Want die mensen... Nu is het wel wat sneller geworden. Nu kan je tegenwoordig je paspoort digitaal door zo'n ding heen douwen. Maar voorheen was het gewoon iemand bij een loketje.
En die dacht van... Oh, dat komt weer een Nederlands vliegtuig. Laat ik maar even rustig aandoen. Dus dan stond je uren in de rij. Dat is één ding. Het gaat allemaal wat langzamer. En de punctualiteit is niet altijd zoals wij dat Hollanders gewend zijn.
Je maakt geen drie of vier afspraken op één dag. Want dan weet je dat je de derde en de vierde moet afbellen dat je morgen komt. Maar dat kan hè. Je kan altijd zeggen dat doen we morgen. Wie weet nog een verschil?
Diverse talen. Ze zijn ontzettend divers in talen. Kinderen op school leren Spaans, Papiemens, Nederlands en Engels. Duits en Frans kan je kiezen geloof ik als je VWO doet en HAVO.
Maar de Spaanse kinderen spreken thuis Spaans. En die leren Papiemens op school. En Nederlands. Dat kunnen ze niet allemaal even goed.
Maar de Nederlandse kinderen die daar wonen vanaf kleins af aan, die leren ook meestal Papiemens erbij. En de echte kinderen van het eiland, Curaçaose kinderen, die leren Papiemens thuis.
En die leren Papiemens op school. En die leren Engels op school. Want de voertaal is ook gewoon veel Engels. Dat is het nadeel. Want als je alleen maar Chinees komt praten, dan leer je heel snel Chinees.
Maar bij ons de tieners schakelen meteen over naar het Engels. Dus ik leer de taal echt niet. Of slecht. Ik kan nu 40% begrijpen. Esther die kan praten met je in het Papiemens. Er is geen touwen vast te knopen.
Nog een verschil. Wat zou nog een verschil zijn? Heeft hier mee te maken? Gezag. Autoriteit. Dat is echt het grootste verschil waar wij tegenaan liepen.
Want dat is hier wel een beetje anders dan daar. Daar heeft je leraar, zeg maar, docent. Die wordt op een positie gezet. En die heeft autoriteit.
Daar ga je ook niet mee in discussie. En als je het niet met hem eens bent, dan ga je nog niet in discussie. Want als die zegt dat het zo gaat, dan gaat het zo. Is dat anders hier in Nederland? De pastor is degene die gezagd heeft.
Dus als die zegt, we gaan het zo doen, dan gaan we het zo doen. En niemand gaat zeggen, ja, misschien achter hem langs. Ja, dan ben ik het eigenlijk niet mee eens. Dat maakt niet uit. Ook al vindt iedereen in de kerk, we moeten rechtsaf. En hij vindt, we gaan linksaf.
Dan gaan we linksaf. Ministers. In opcure zou. Die doen het iets anders dan in Nederland. Want die worden op een positie geplaatst.
Dus die hebben autoriteit. Dus je gaat luisteren naar de minister. Ook al doet hij het niet helemaal zoals jij je graag zou willen. Je zal eraan moeten wennen.
Dat het zo gaat op die plek. Hoe ga je nou? Je tieners leren om leiders te worden. Terwijl je uit een compleet andere cultuur komt.
Vooral op het gebied van autoriteit. Want als jij je tieners mondigen gaat maken. Dan komen ze thuis. En dan zeggen pa en ma, we gaan dit doen. En dan waren de tieners bij ons gewend.
Oh, papa en mama zeggen, we gaan dit doen. Daar ga ik niet tegen in discussie. Maar ja, wij gaan ze mondigen maken. Dus wat je nu krijgt, is dat ouders naar ons toe komen. En die zeggen, hé, mijn tiener zegt dit en dat.
Die is het niet met mij eens. Dat is wat ze nieuw voor ze. Dus daar hebben we een weg in moeten vinden. Gehoorzaamheid is ook echt een ding op Curaçao. Ja, dat is wat anders dan hier.
Daar wordt er gezegd, wij gaan met dat hele gezin dit doen. Want wij zijn christenen, dus je gaat gewoon dit doen. Komen de tieners bij ons en die zeggen van, ja, ik geloof er helemaal geen bal van. Ja, dus wij gaven ze daar de ruimte voor om dat te zeggen.
Dat was voor sommige ouders moeilijk. Het nadeel is van zo'n cultuur dat gehoorzaamheid dan ook iets opgelegd wordt.
Maar het nadeel van onze cultuur hier in Nederland is vaak dat gehoorzaamheid een van de opties is. Dus als jij het niet eens bent met je ouders, dan ga je dat niet doen. Je gaat misschien een beetje discussiëren met je ouders.
Wie heeft er wel eens discussies met zijn ouders? Jij? Jij nog? We gaan even een stukje lezen uit de Bijbel.
En ik wil graag met jullie gaan naar Lukas 2. Want daar zien we de twaalfjarige Jezus, die met zijn ouders naar de tempel ging.
En ik wil lezen vanaf vers 41. En zijn ouders reisden elk jaar voor het feest van paasgaan naar Jeruzalem. En toen hij twaalf jaar geworden was en zij naar de gewoonte van het feest naar Jeruzalem gegaan waren en die dagen tot het einde doorgebracht hadden, bleef het kind Jezus, terwijl zij terugkeerde in Jeruzalem achter, zonder dat Jozef en zijn moeder dat wisten.
Maar omdat zij dachten dat hij bij het reisgezelschap was, gingen zij een dag reis ver en daarna zochten zij hem onder de familieleden en onder de bekenden.
En toen zij hem niet vonden, keerden zij terug naar Jeruzalem en zochten hem daar. En het gebeurde dat zij hem na drie dagen in de tempel vonden, terwijl hij te midden van de leraars zat, naar hen luisterde en vragen aan hen stelde.
Allen die hem hoorden, stonden versteld van zijn verstand en zijn antwoorden. En toen zij hem zagen, stonden zij versteld en zijn moeder zei tegen hem, kind, waarom heeft u ons dit aangedaan?
Zie, uw vader en ik hebben u met angst gezocht. En hij zei tegen hen, waarom hebt u mij gezocht? Wist u niet dat ik moest zijn in de dingen van mijn vader?
En zij begrepen het woord niet dat hij tot hen sprak. En hij ging met hen mee en kwam in Nazareth en was hun onderdanig. En zijn moeder bewaarde al deze dingen in haar hart. En Jezus nam toe in wijsheid, in grootte en in genade bij God en bij mensen.
Hier zien we twee partijen die een discussie hebben. We zien de ouders van Jezus en we zien Jezus zelf.
Discussies. Op Curaçao doe je dat niet. Je gaat niet met je ouders in discussie. Die hebben gewoon autoriteit. Hier is dat anders. Jezus was de beloofde.
Was de zoon van de Allerhoogste. Dat had de engel tegen Maria gezegd in Lukas 1. Hij zal de zoon van de Allerhoogste genoemd worden. En de Heer zal de troon van zijn vader David geven.
En hij zal over het huis van Jacob koning zijn tot in de eeuwigheid. En aan zijn koninkrijk zal geen einde komen. Hij was misschien nog maar twaalf jaar. Maar de fariseers en de schriftgeleerden die waren verbaasd over zijn wijsheid.
Hij was slim. Hij wist waarschijnlijk dat hij de zoon van God was. Had zijn moeder misschien verteld. Zijn moeder wist dat ook. Toch snapte ze niet wat hij tegen hen zei.
Had je Jozef en Maria, jonge ouders. Dus ze waren ondertussen misschien halverwege, wat zal het zijn geweest, 15 plus 12, 16 plus 12.
Dus ze zullen begin of einde 20, misschien net begin 30 zijn geweest. Ze waren bezorgd. Ze hadden drie dagen gezocht. Ze waren misschien een beetje simpele mensen.
Ze waren timmerman. En zijn vrouw. Dus ze waren niet heel erg rijk. Want ergens anders lees je dat ze een paar duiven brachten als offer. En dat deden de arme mensen. Ze waren dus een beetje simpel.
En daar is Jezus. En de fariseeërs zitten daar met versteldheid te kijken. Jezus had wel wat te zeggen. Wat deed Jezus? Hij ging met hen mee.
Naar Nazareth. En hij was hun onderdanig. Jezus koos ervoor om ondergeschikt te worden aan zijn ouders. Het woord wat hier staat onderdanig.
In jullie bij ons staat misschien hij was en gehoorzaam. Het woord wat in het Grieks gebruikt wordt is hypotasso. En wat betekent onder gezag of onder aanwijzing.
Jezus koos ervoor om misschien zijn positie. Hij was de zoon van de Allerhoogste. Maar toch koos hij ervoor om ondergeschikt te worden aan zijn ouders.
Dat was een keuze. Want Jezus had ook kunnen zeggen. Ja hallo jullie zijn een beetje simpele mensen. Ik moet hier zijn in het huis van mijn vader. Dat is iets heel anders.
Maar hij vroeg wel even van. Ja maar weten jullie niet dat ik moet zijn in het huis van mijn vader. Toch koos hij ervoor om met hen mee te gaan. En zijn wil ondergeschikt te maken aan die van zijn ouders.
Het was ook toevallig een tekst in de Bijbel. En natuurlijk staat het ook in de wet dat je ouders moet gehoorzamen. Dat wist Jezus natuurlijk heel goed. Maar toch koos Jezus ervoor om gehoorzaam te zijn.
En daar wil ik met jullie over gaan nadenken vanmorgen. The choice of obedience heb ik het genoemd. De keuze van gehoorzaamheid. Ben jij in staat om jouw gezag, om jouw positie, om jouw misschien jouw kennis.
Ben jij in staat om jouw wil ondergeschikt te maken aan de wil van je ouders. In dit voorbeeld. En zijn ouders heel blij.
Ik zie dat wat ouders blij zijn. Die denken van hé eindelijk gaat het weer over gehoorzaamheid. Dan worden mijn kinderen misschien na dit gehoord hebben. Dan worden die weer wat meer gehoorzaam.
Maar juich niet te snel. Want de beloning van het gehoorzaam zijn is niet in eerste instantie voor zijn ouders. Maar voor hemzelf.
Want er stond achter Jezus die nam toe in wijsheid, in grootte, in genade bij God en bij mensen. Dus op het moment dat hij koos om zijn wil ondergeschikt te maken aan die van zijn ouders.
Nam hij toe in wijsheid, in grootte en genade bij God en bij mensen. Dus uiteindelijk hadden zijn ouders daar ook wel wat profijt van. Maar vooral hij zelf.
Jezus of God belooft als wij onze ouders gehoorzamen. Dat we een lang leven op aarde zullen hebben. Dat is groei, heb ik dat genoemd.
Het resultaat van jouw wil ondergeschikt maken aan de van je ouders. Is dat je groei ervaart. Nou, is dat misschien wat anders dan de wereld jou vertelt.
Want tegenwoordig groei je volgens mij het meeste als je heel goed wordt in Fortnite. Dan kan je heel veel geld verdienen. Als je heel veel volgers op Instagram.
Snapchat, hoe heette die eigenlijk daar? Snapchat, ik gebruik het niet. Gebruik je Snapchat? Ook niet. Wie gebruikt de Snapchat? Niemand. Geloof ik niet.
Nou, hoe heette ze daar? Oké. Dat zijn degene die heel veel volgers hebben ofzo? Heel veel vrienden.
Als je heel goed kan gamen, weet je, dan beteken je wat. Dan maak je groei mee. Maar God zegt hier heel wat anders. Die zegt op het moment dat jij luistert naar je ouders.
Als je gehoorzaam bent aan je ouders. Als je jouw wil ondergeschikt maakt aan die van je ouders. Zal je groei ervaren. En een lang leven hebben op de aarde.
We gaan even naar een ander stukje in de Bijbel. We gaan een paar hoofdstukjes verder. En dan lezen we in Lukas 5 vanaf het eerste vers.
En het gebeurde toen de menigte op hem aandrong om het woord van God te horen, dat hij bij het meer van Genezeret stond. En hij zag twee schepen aan de oeveren van het meer liggen.
De vissers waren eruit gegaan en spoelden hun netten. Hij ging aan boord van een van de schepen, dat van Simon was, en vroeg hem een eindje van het land af te varen. En hij ging zitten en onderwees de menigte vanuit het schip.
Toen hij ophield met spreken, zei hij tegen Simon, Vaar naar het diepe gedeelte en werp hun netten uit om te vangen. Maar Simon antwoordde en zei tegen hem, Meester, wij hebben de hele nacht gewerkt en niets gevangen, maar op uw woord zal ik het net uitwerpen.
En nadat zij dat gedaan hadden, vingen zij een grote hoeveelheid vis en hun netten begonnen te scheuren. We zien hier weer twee partijen. We zien Simon Petrus, die de hele nacht gewerkt had, die wist echt wel waar hij mee bezig was.
Dat was een visser. Hij was een zoon van een visser, want zijn vader was daar ook. Die wist echt wel hoe hij moest vissen. Ik ken een paar mensen, ik weet niet of ze hier nog zitten, die kunnen ook vissen.
En als ik dan wat aanwijzing had, dan zei ze, nee, wij kunnen vissen. Wij willen dat helemaal niet horen, hoe wij moeten vissen. Want wij weten hoe wij moeten vissen.
Zo was Petrus ook. Die zat er op die boot, die had een partijtje ervaring met vissen. Die wist heel goed hoe hij moest vissen. Toen kwam daar Jezus, zoon van een timmerman.
En die komt hem even vertellen hoe hij moet vissen. Die zegt, gooi je net eventjes lekker ergens anders uit. En hij zegt, nee, kom op, we hebben de hele nacht gewerkt, joh.
Ik weet echt wel hoe ik moet vissen. Wie gaat er nou overdag ergens zijn net uit gooien? Dat is niet normaal, hoor. Dan, ja, dat doe je niet. Maar, zegt Petrus, op uw woord zal ik het net uitwerpen.
Petrus maakt ook een keuze. Het woord wat hier gebruikt wordt, is Remma. Het gesproken woord. Jezus geeft een woord. Petrus kiest ervoor om zijn kennis, zijn kunde, alles wat hij geleerd heeft van zijn vader misschien, alles wat hij geleerd heeft van zijn vrienden.
Hij kiest ervoor om zijn kennis en kunde ondergeschikt te maken aan wat Jezus zei. Het woord zette hij boven zijn kennis, kunde, alles wat hij hoorde.
Hij koos ervoor om gehoorzaam te zijn. Hij koos ervoor om naar dat woord te luisteren wat Jezus sprak en daarop te reageren. Hij maakte zijn kunde als zijnde de beroepsvisser ondergeschikt aan het woord van een timmerman.
Hij kende Jezus van horen zeggen. Hij kende Jezus misschien van de wonderen die hij deed. Hij kende Jezus in ieder geval van de woorden die hij sprak, want er was een hele menigte die kwam naar Jezus luisteren.
Dus misschien had hij zoiets van ja, Jezus is wel een bijzondere man. Laat ik maar naar hem luisteren. Op het woord wat Jezus sprak was hij gehoorzaam. Dat is wel een uitdaging, toch?
Om op het woord van Jezus te gehoorzamen. Wie heeft er wel eens Rema van God ontvangen? Dus een gesproken woord van God.
Natuurlijk hebben wij de Bijbel, maar misschien heeft God wel eens tot jouw hart gesproken door middel van de Bijbel. Heeft iemand een voorbeeld van? Achterin zie ik iemand. Wil je daarover delen?
Of niet? Mooi man. En heb je daar ook gehoorzaamd naar het gesproken woord wat je ontving? Drie keer al.
Iemand anders een voorbeeld? Dat hij wel eens Rema heeft ontvangen? Dat hij iets las in de Bijbel en dan dacht hij van ja, weet je, eigenlijk zeggen mijn prioriteiten iets anders.
Eigenlijk zegt de wereld om mij heen iets anders. Eigenlijk zegt ja, de tijd zegt iets anders. Eigenlijk zegt mijn kennis zegt iets anders.
Wie heeft wel eens gehad dat hij dan zei van ja, dat zet ik even aan de kant en ik maak het Rema, de Logos, het Woord. ik maak mijn kennis ondergeschikt aan dat woord.
Want dat is wat Peters deed. Die deed zijn kennis ondergeschikt maken aan het woord wat Jezus sprak. Op dat moment dat hij dat deed ontving hij overvloed.
Want we lezen het net begon te breken. Zoveel vis kwam er in zijn net. En daarna zien we dat hij Jezus ging volgen.
Hij ging de boot uit en liet alles de boel de boel en hij ging Jezus volgen. Maar die overvloed kon pas komen op het moment dat Peters ervoor koos om zijn kennis en kunde ondergeschikt te maken aan het woord van Jezus.
De eerste belofte die we net zagen was groei op het moment dat jij je wil ondergeschikt maakt aan de wil van je ouders. De tweede belofte die ik hier zie is dat er overvloed komt op het moment dat jij kiest om te gehoorzamen aan Jezus.
Aan het woord van Jezus. En dat overvloed ziet er een beetje zo uit. Hebben we geluid? Gen л.... Ja... Ja...
Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja...
Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ja... Ik had nog nooit zoveel vis gezien.
Maar ik vond het wel een grappig voorbeeldje. We gaan nog een stukje lezen. Uit Filippense 2 vers 5 tot 11.
Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was.
Die, hoewel hij in de gestalte van God was, het niet als roof heeft beschouwd aan God gelijk te zijn. Maar zich ontledigd heeft.
En door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden. En in de gedaante als een mens bevonden heeft hij zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood.
Ja, tot de kruisdood. Daarom heeft God hem ook bovenmaten verhoogd en hem een naam geschonken boven alle naam. Opdat in de naam van Jezus zich elke knie zal buigen van hem die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn.
En elke tong zou beleiden dat Jezus Christus de Heer is tot heerlijkheid van God de Vader. Hier zien we weer twee partijen.
We zien God de Vader en we zien God de Zoon. Want wat hier staat, hij was aan God gelijk. Toch koos Jezus ervoor om zijn positie ondergeschikt te maken aan de wil van God.
Hij koos ervoor om zichzelf te vernederen. Hij koos ervoor om gehoorzaam te worden. En daar hebben we ons woord weer. Gehoorzaam betekent onder horen komen.
Dus gehoorzaam betekent dat je luistert. En luisteren in de Bijbel is horen en doen. Dat je je eigen wil ondergeschikt maakt aan die van God.
Het resultaat hiervan, van dat Jezus koos om zijn wil ondergeschikt te maken aan de wil van de Vader, was dat hij boven mate verhoogd wordt.
Dat hij de naam boven alle naam kreeg. Dat hij alle eer en alle glorie kreeg. Dat hij de toegang kreeg tot de dood en het dodenrijk.
Dat hij de sleutels daarvan kreeg. Dat hij alle eer kreeg. De derde belofte die ik daar dus uithaal, is dat op het moment dat jij ervoor kiest om jouw wil, wat het dan ook is, ondergeschikt te maken aan de wil van God, zal je verhoging ervaren.
Dat klinkt weer een beetje ingewikkeld. Zeggen mensen, ja weet je, als ik mijn wil ondergeschikt maak aan die van God, dan hier op aarde ervaar je weinig verhoging.
Je ervaart eerder vernedering. Mensen vinden dat een beetje vreemd. Mensen zijn dat niet gewend. Maar in de Bijbel lezen we dat op het moment dat jij je vernedert, zal God je verhogen.
We zien steeds die twee wegen. Op aarde, als je luistert naar je ouders, dan ervaar je niet dat je groeit. Je ervaart misschien niet dat je toeneemt in genade of in wijsheid.
Maar op Gods weg en in de hemel, ervaar je dat wel. Bij die andere, je kennis en kunde, Petrus koos ervoor om zijn kennis en kunde ondergeschikt te maken aan het woord van God, aan het woord van Jezus.
Die ervaarde waarschijnlijk niet om hem heen. Die hadden zoiets van, je bent hartstikke gek joh, ga je nou even midden op de dag een beetje zitten vissen. Toch ontving hij daar overvloed.
Vaak zegt de wereld van, ja, je bent hartstikke gek joh. Als je dat doet, wat je in de Bijbel leest, daar krijg je niet heel veel eer voor vaak. Maar bij God in de hemel belooft overvloed.
Op deze plek zien we dat je je wil ondergeschikt maakt aan de wil van God. Dan vaak op aarde ontvang je niet heel veel eer of je wordt niet verhoogd, maar je wordt vaak vernederd en uitgelachen.
Maar je mag weten dat God belooft dat als wij hem ontmoeten, en wij maken onze wil ondergeschikt aan die van hem, dat we verhoging zullen ervaren. Nou hoor je dit misschien aan en je denkt, ja, leuk, dat is mooi.
Petrus is dood gegaan, omdat hij dit verkondigde. Jezus is dood gegaan, die is aan een kruis gestorven. Moet ik dan zo ver gaan?
Moet ik me aan een kruis laten slaan? Of moet ik me zo ver laten... Ik kan het allemaal niet. Weet je, God gehoorzaam, man.
Dat is best een uitdaging. Dat kan ik niet. Nou dat klopt. Je kunt het ook zelf niet. Maar je kunt er wel voor kiezen om het wel te willen.
Je kunt er wel voor kiezen om te zeggen van, hé weet je, ik stel Gods woord boven mijn kennis en kunde. Dat is een keuze. En vervolgens komt het handelen.
En dat kan soms, ja, onze wil is zwak. Dat kan soms tegenvallen. Het kan ook zo zijn dat je hoort, je leest iets in de Bijbel en je denkt, ja, man, dat ga ik niet doen.
Je hebt bijvoorbeeld twee voorbeelden. Je hebt een rijke jongeling. Die komt bij Jezus. Jezus zegt tegen hem, want hij wil graag eeuwig leven ontvangen.
Hoe doe ik dat? En hij wil Jezus graag volgen. Zegt Jezus, nou prima, dat kan. Geef alles wat je hebt aan de armen. Verkoop het en volg mij.
En die gaat teleurgesteld weg. Niet veel later, weer een rijke, Sageus. Die zit in een boom.
Ook behoorlijk rijk. Misschien niet helemaal eerlijk. Wij weten ook niet van die rijke jongeling of hij het eerlijk had verkregen. Sageus maakt een andere keuze.
Die kiest ervoor om Jezus te willen volgen. Geeft alles weg. En die verandert zijn leven. Petrus zei, bekeer je, telt de mensen in handelingen.
Jezus zei, bekeer je. Johannes zei, bekeer je. Steeds waren ze bezig met het bekering. Mensen oproepen om zich om te keren.
Nou, denken wij vaak, bekering is zeggen van, ja, ik geloof het. En dan loop je lekker door. Wat wij onze tieners ook proberen te leren, bekering is wel iets anders.
Dan zeggen, ja, ik geloof het allemaal en loop lekker door. Bekeering is je omdraaien. Bekeering is 180 graden draaien en naar de andere kant lopen. Bekeering is je focus verleggen.
Op, ik ga mijn eigen wil doen. Of, ik ga Jezus volgen. En bekering, dat is nodig om je wil ondergeschikt te maken aan die van God.
Wie heeft hier een baan? Bijna allemaal, toch? Wie is hier een ondernemer? Stel je voor dat je als ondernemer, laten we die eerst nemen.
Je geeft een opdracht aan een van je werknemers. Dat doe je wel eens, toch? En die werknemer, die denkt, ja, leuke opdracht.
Ik snap de opdracht. Maar ik ga heel wat anders doen. Er zijn weinig ondernemers die dat leuk vinden, volgens mij. Ik ben zelf ondernemer geweest en dat vond ik niet grappig.
Stel je voor, je bent een werknemer. En je hoort van de baas. Weet je wat jij moet doen? Jij moet nieuwe klanten gaan verwerven. Nou, dat is niet een hele ingewikkelde opdracht, toch?
Maar wat je gaat doen, is je gaat in de kantine zitten. En je zegt tegen degene naast je, weet je, we moeten wel nieuwe klanten gaan.
Maar weet je wel hoe dit bedrijf is ontstaan? Daar gaan we het over hebben. Of weet je wel, we moeten een extra kamer bouwen in de kantine.
Want dat is beter. Weet je wel, dan kunnen we daar beter samenkomen. En we moeten plannen maken.
We moeten een visie hebben. Wat die baas had gezegd, was je moet naar buiten en je moet nieuwe klanten gaan verzamelen. Nou zien we Jezus in Matthäus 28.
Daar gaan we even naartoe. Matthäus 28 vers 18.
En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei, mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde.
Dus hij zegt zo van, ja, ik ben je baas. Mij is gegeven alle macht op aarde en in de hemel. Wat een ander zegt, dat zal prima zijn.
Ik ga je nu een opdracht geven. Vervolgens zegt hij, ga dan heen, onderwijs alle volken en dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
En lerend al wat ik u geboden heb in achter nemen. Niet heel moeilijke opdracht, toch? Maar hoe vaak zijn we bezig met onze eigen dingen?
Hoe vaak zijn we bezig met een groter huis bouwen? Hoe vaak zijn we bezig met onze tuin doen? Hoe vaak zijn we bezig met rijker worden?
Ja, zeggen we dan, we moeten rijker worden, want dan kunnen we het geld weer weggeven aan mensen die wel zijn uitgegaan. Ja, ik moet zorgen voor mijn oude dag, want straks ben ik oud en dan heb ik geld nodig.
Jezus zegt, ga heen en maak alle volken tot mijn discipelen. Daar hoef je niet voor naar Curaçao. Daar hoef je ook niet voor naar Baren over de Eem.
Daar hoef je ook niet voor je dorp uit. Daar hoef je ook niet voor een andere baan te zoeken. Want dat kan je ook heel goed op je eigen werk doen. Maar hoe vaak zijn wij bezig met die opdracht?
Hoe vaak zijn wij bezig met discipelen maken? Heeft iemand wel eens een discipel gemaakt? Dat is wat Jezus als opdracht geeft.
En Jezus heeft alle macht in hemel en op aarde. Hoe vaak zijn wij bezig met de opdracht die Jezus ons geeft? Te doen. Dan kan je natuurlijk zeggen, ja dat hoor ik en ik kan dat niet.
Ik ben teleurgesteld. Ik loop weg. Wat je ook kan doen is wat Sergeiës deed. En denken van hé, dit is misschien een moment waar ik op zeg van hé, weet je, ik wil hem weer opnieuw toewijden.
Ik wil me opnieuw bekeren. Ik wil dat wel gaan doen. Discipline maken. Het is een beetje zoals Popeye. Wie kent Popeye? Ja, hier wel hè.
Popeye die werd een beetje door Brutus. Een beetje getergd. Weet je wel. Zo'n groot kerel en die was een beetje vervelend aan het doen. Tot het moment dat hij zijn vriendinnetje afpakt.
En dan komt het Popeye moment. Wat is het Popeye moment? Spinazie. Ja. Spinazie. Blikje, blikje. Want nu is het genoeg.
En dan een paar klappen en die Brutus vliegt weg. Je kan dit ook aangrijpen als een soort van Popeye moment. Weet je, dat je denkt van ja, weet je, eigenlijk er zit wel wat in.
Hoe vaak ben ik niet bezig met die opdracht die Jezus gaf. Ga heen en maak de volk het tot mijn discipline. Je kan het ook aangrijpen als een soort Popeye moment. Dat je denkt van ja, nu is het genoeg.
Weet je, ik kies ervoor om mijn wil ondergeschikt te maken aan de wil van mijn ouders. Want God belooft groei. Ik kies ervoor om mijn intellect, mijn dingen die ik heb geleerd, mijn kennis en kunde ondergeschikt te maken aan het woord van God.
Omdat ik daarin lees dat ik sommige dingen anders moet doen dan dat ik altijd gewend was. Je kan ervoor kiezen om jouw wil, de dingen die jij heel graag wil, ondergeschikt te maken aan de wil van God.
Dat kan een Popeye moment zijn. Want God belooft op het moment dat je daarvoor kiest, dat je groei ervaart, overvloed en verhoging.
Ik wil graag gaan afsluiten met die vraag van ben ik toe in staat om te gaan kiezen om de dag van morgen, maar misschien al vanmiddag, te zeggen van ja weet je, ik wil dat doen.
Ik wil ervoor kiezen om alles wat ik weet, alles wat ik wil, ondergeschikt te maken aan de wil van God. En ik ga daaraan werken, want ik wil het woord horen en daar ook naar handelen.
Er komt zo een liedje langs. En wat wij gewend zijn in Curaçao is dan tijdens dat het liedje speelt, denk eens even na over ja, is het God die spreekt of ben ik het die wat zegt?
Spreekt God tot mijn hart? We worden gewoon stil, we gaan even luisteren naar het liedje. Het liedje heet Different. Wil ik die stap zetten om alles wat ik heb ondergeschikt te maken aan wat God voor mij heeft.
En als je het gevoel hebt dat het voor jou is, wil ik je vragen om even op je plek te gaan staan en gewoon het liedje af te wachten.
Je mag naar de tekst kijken, iedereen, maar ik wil wel dat het een moment wordt, even voor jezelf. Dat je even momenten krijgt om met God te praten. Ik wil het woord te gaan wat om te gaan terugzemen.
Ik wil het woord met God te gaan gaan. Ik wil het woord met God en nie zijn. Ik wil het woord met God en een tweede van God. Ik wil het woord met God en een meter met God. Ik wil het woord met God en een staalgest benst te gaan.
Ik wil het woord met God en eenuate steal met God. Ik wil het woord met God en een uitgevoel en een andere plek gevoel. Ik wil het woord met God en een andere plek profond. MUZIEK MUZIEK MUZIEK
MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK In Johannes 14.
Stel, als u mij lief heeft, neem dan mijn geboden in acht. En ik zal de Vader bidden dat hij u een andere trooster wil geven, opdat hij bij u blijft tot in eeuwigheid.
Jezus spreekt zo vaak over, als wij hem lief hebben, dan hoor je mij te gehoorzamen, zegt hij.
Wij vergeten zo vaak, dat we onze wil ondergeschikt mogen maken aan die van Jezus. Want wij denken het vaak toch wel beter te weten.
En ik zou je willen vragen, denk na over die vraag. Ben ik bereid om uit te gaan?
Die stappen hebben wij gemaakt. En ik kan je zeggen dat het mij niet arm heeft gemaakt. Ik sta hier niet omdat ik alles heb weggegeven aan de armen.
Wij zijn gehoorzaam geworden aan de stem van God. God zei tegen ons, ga. En wij hebben dat gedaan. Wij zijn uit de boot gestapt. Wij hebben de keuze gemaakt om hem te volgen.
Best wel spannend. Het is elke dag weer spannend. Maar ik kan je zeggen dat... God laat je niet los. En op het moment dat hij ook die belofte geeft van ga uit.
Maak alle volgen tot met de discipelen. Dope hen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Onderleg hen alles wat ik u bevolen heb. Wij zijn heel goed in het omdraaien.
Wij gaan eerst mensen vertellen wat ze allemaal moeten doen. Vervolgens willen we ze ook nog wel dopen. En dan gaan we zeggen, ik ga je discipel maken. God draait het om. Die zegt, ga eerst discipelen maken.
Ga ze Jezus brengen. Dat ze Jezus willen volgen. Ga ze vervolgens dopen. En ga ze dan leren alles wat ik u bevolen heb. En er staat een belofte achter.
Want er komen ook vaak tieners naar me toe. Die zeggen, ja ik ervaar God niet. Of ik heb geen idee dat God er is.
Weet je, er staat hier een belofte achter. In Matthäus 28. En daar wil ik graag mee afsluiten. Want in vers 20 staat, en zie, ik ben met u, al de dagen tot aan de volleinding der wereld.
Op het moment dat wij ervoor kiezen om de opdracht die Jezus ons heeft gegeven te gaan doen op de plek waar we gezet zijn. Ik denk dat je daarin gevoelig moet zijn voor de stem van God.
Zit ik op mijn plek? Zo ja, ga daar de opdracht doen. Wees open om God vragen te stellen. Gerichte vragen. En zijn woorden lezen, zodat Hij ook jouw antwoord kan geven.
Moet ik misschien naar een andere plek? Mag ik misschien ergens anders? Die discipelen maken? Op het moment dat je daarvoor kiest om dat te gaan doen. Belooft God.
Zie, ik ben met je. Naast je. Tot aan het volleinding der wereld. Dan ineens ervaar je wel dat God er is. Op het moment dat jij die opdracht gaat doen.
Op het moment dat jij discipelen gaat maken. Zal je ervaren dat God er is. Hij is met je al die dagen. En natuurlijk God is altijd met je. Maar op het moment dat jij gehoorzaam bent.
Zul je God ervaren. Op het moment dat jij zijn opdracht doet. Zul je God ervaren. Zullen we afsluiten? Vader in de hemel.
Ik wil u danken voor wie u bent. Dank u wel voor wat u geeft. Dank u wel voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Heren, dan zien we u staan.
En u zegt, ga heen en maak de volken tot mijn discipelen. En leer hen onderhouden alles wat ik jullie bevolen heb. Dat is een opdracht.
En wat wij kunnen doen is ervoor kiezen om ons leven, onze wil, alles wat wij denken te weten, ondergeschikt te maken aan u.
En ondergeschikt te maken aan wat u zegt in uw woord. Er zijn zoveel dingen in uw woord waar we van denken soms, ja dat is niet logisch. Of dat kan helemaal niet. Maar u wil graag dat we uzelf op onze troon van ons leven zetten en dat we er zelf afstappen.
En dat is niet makkelijk. Maar dank u wel dat u ons kracht geeft om die keuze te maken. Dat u het willen en het werken in ons zult werken. Dat u ons de wil kunt geven om die keuze te maken, om ons ondergeschikt te maken aan uzelf.
Ik wil u bidden, wilt u degene die daarvoor willen kiezen. De kracht te geven om het niet alleen te horen, maar ook te doen.
En hier vandaan te gaan als een sageus die blij was. En die graag Jezus wilde volgen. Die graag alles wilde goedmaken van wat hij had fout gedaan.
En dat we niet zullen zijn als die rijke jongeling die bedroefd wegging. Omdat hij het allemaal zelf niet kon. Die dacht van, ja dit kan ik niet, dit is te zwaar. Maar dat we met een blijmoedig hart hier weg mogen gaan.
Dat we elkaar mogen opbouwen. Daar zijn we ook gemeente voor. Dat we met elkaar één mogen zijn, u mogen aanbidden. Maar ook samen op de bres mogen staan.
Om uw boodschap aan anderen te vertellen. Dank u wel voor dit moment. Dank u wel dat we hier met elkaar samen mochten zijn. En dat we u mogen kennen als onze levende Heer.
Dat u bent opgestaan en dat u regeert. Dank u wel voor wie u bent in Jezus naam. Amen. Ik denk dat ik het weer even teruggeef aan Herman.
Als je ons beter wil leren kennen voor de mannen. Is woensdagavond de meet. Nou ja, het is meet en eat.
Eat, meet. En je meet, eat. Dat is woensdagavond. En voor de vrouwen die gaan iets anders doen. Sweet en treat.
Geen idee wat die gaan doen. Maar dat is donderdagavond. Kijk, daar staat het. Dus je hebt vandaag nog de mogelijkheid om je op te geven. Doe dat dan even bij Dan voor de mannen.
En daar staat een nummer. Dat kan niemand lezen. En bij Forresten bij... Daniela. Of Margreet.
Daar. Je kan ook gewoon naar ze toe lopen. Dat kan ook hè. Je hoeft niet per se digitaal. Maar we willen jullie graag ontmoeten. Dus neem die gelegenheid om dat te doen.
Wou je nog wat zeggen? Wat zeg je? De vrienden app. Ja, die heb ik al laten zien aan het begin. Ja, dat andere nummer wat er stond. Hij staat in mijn presentatie aan het eind.
Dus Esther zat erop te wachten. Maar hij stond ook al in het midden. We hebben ook nog een cadeautje voor iedereen gemaakt. Zodat je aan ons kunt blijven denken. Op het moment dat we weer 7.500 kilometer weg zijn.
Bid voor de jeugd van Curaçao staat daar. En er staat een tekst. En die zal je even moeten opzoeken. Esther wilde dat ik hem er neer zou zetten. Maar dat paste niet. Dus jullie mogen je bijbel even grijpen.
En dan opzoeken. Hij staat uit. Ja. Neem er eentje mee. Hij staat uit. Oh, hij staat daar. Neem er eentje mee. Bid voor de jeugd.
Ons gebed heeft kracht. En we hadden nog een klein cadeautje meegenomen. Op Curaçao groeien tamarindebomen. Ik kende ze nog niet toen ik hier woonde. Dus we wilden die even aan jullie laten proeven.
Als voorbereiding voor de sweets and treats. Ze zijn zoetsuurig. Ze staan straks bij de lunch. Ze zijn gratis. Noah en ik hebben ze geraapt onder de boom vandaan. En je haalt net als een pinda het buitenste schilletje eraf.
En de plakkerige binnenkant die eet je op. En de pit die erin zit net als een kerst zeg maar. Die haal je er weer uit. Dus proef een stukje Curaçao. Ja hij komt er.
Oké. Ja. King of bedankt. Op je zeer. Het voertal te ruijken. ¡Jag waarschijnала! Visite school dins. Dank u wel.