Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik wil eerst een gedeelte uit de Bijbel lezen. En nu wordt er in handelingen 27 heel uitgebreid, erg gedetailleerd, een schipbreuk beschreven.
En het eerste gedeelte van het hoofdstuk gaan we lezen. Handelingen 27 vanaf vers 1. En toen het beslist was dat wij naar Italië zouden afvaren, vertrouwde men Paulus en enige andere gevangenen toe aan een hoofdman, genaamd Julius, van de keizerlijke afdeling.
En op een schip van Adramitium, dat naar de kustplaatsen van Azië zou varen, kozen wij zee met Aristarchus, Macedonia uit Thessalonica, bij ons.
En de volgende dag gingen wij te Sidon aan land en Julius behandelde Paulus vriendelijk en vergunnde hem naar zijn vrienden te gaan om zich te laten verzorgen. En vandaar afgevaren voeren wij onder Cyprus langs, omdat de winden tegen waren.
Wij staken de volle zee bij Cyprus en Panfibie over en kwamen te Myra in Lysie aan. En daar vond de hoofdman een schip uit Alessandrieë dat naar Italië voer.
En hij liet ons daarop overgaan. En daar wij verscheidene dagen lang vorderden en met moeite ter hoogte van Knieders konden komen, daar de wind ons niet gunstig was, voerden wij onder Kreta langs ter hoogte van Salome.
En daar met moeite voorbij komende bereikten wij een plaats, goede reden geheden, waar de stad Lacea dichtbij lag. En toen door het vele tijdsverlies de vaart reeds bedenkelijk werd, daar ook de vaste reeds achter de rug was, waarschuwde Paulus hen met deze woorden.
Mannen, ik zie dat de vaart met ongerief een grote averij gepaard zou gaan. Niet alleen wat lading en schip, maar ook wat ons leven aangaat.
Maar de hoofdman stelde meer vertrouwen in de stuurman en de schipper dan in de woorden van Paulus. En daar de haven niet geschikt was om te overwinteren, riet het merendeel aan van daar zee te kiezen om zo mogelijk Fenix, een haven op Kreta, beschermd liggende naar het zuidwesten en het noordwesten, te bereiken.
Ten einde daar te overwinteren. En toen er een zachte zuidenwind opstak en zij meenden hun oogmerk te hebben bereikt, lichten zij het anker en hielden zo dicht mogelijk langs de kust van Kreta.
Maar Kord erop sloeg vandaar een stormwind neer, de zogenaamde Euroclidon. En toen het schip werd meegesleurd en de kop niet in de wind konden houden, moesten wij het opgeven en dreven weg.
Maar wij schoten in de luwte van een eilandje, Klauda geheten, waar wij nog moeite hadden de sloep meester te worden.
Zodat zich verscheidene dagen zond nog sterf vertoonde en zwaar noodweer ons bedreigde, werd ons tenslotte alle hoop op redding benomen.
Tot zover voor lopen geven. Het gebeurde in het jaar 62. En we hebben het nog niet gelezen in het hoofdstuk, maar er zou een schipbreuk plaatsvinden.
Paulus was een van de 276 mensen aan boord die dat ging meemaken. Nou was het voor Paulus niet helemaal bijzonder, want hij had al aan de Corinthians geschreven in het jaar 57, dat hij drie keer een schipbreuk had meegemaakt.
De vraag is, hoeveel keer in uw leven hebt u een schipbreuk meegemaakt? En dat bedoel ik, een levend situatie meegemaakt waarbij u geen uitzicht had en mogelijk de dood voor ogen had.
In zulke omstandigheden ga je ontdekken dat ons levensscheepje wel heel nietig en kwetsbaar is. Maar ook, hoe gehecht we aan ons levensscheepje zijn.
Ik heb een bootje meegebracht. Ja, u ziet het niet. Zoiets ziet het eruit als u op de oceaan, nou je laat het mee dichterbij houden, wanneer u op de Noordzee zit, zo'n bootje.
Dit ziet u nog, maar als u met uw levensbootje, denk een beetje aan een roeiboot, op de Noordzee zit. Beetje zeil erop.
Jullie kunnen het allemaal ook zien. Juist, dan hoef ik dus niet steeds zo te kijken, want ik had vanochtend al gekeken of wat het zicht was.
En ik dacht, oh, moet lukken. Dit bootje. U hebt allemaal uw levensscheep meegebracht. Daar zit u in. En wat is het nietig.
En dan kom je achter, als je inderdaad op het punt staat, schipbreuk te leiden. En we gaan het vandaag eens wat hebben over het, ons levensbootje.
En dat doen we aan de hand van de geschiedenis uit Hammelingen 27. Ik leg ons levensbootje een beetje naast dat schip waar Paulus samen met Lucas en die anderen opgingen vanuit de havenplaats Caesarea in Israël naar Rome.
Want daar moest hij naartoe. Nou is het natuurlijk een beetje moeilijk om zo te kijken naar dat kleine bootje. We zeggen, ja, ik kan het niet zien. Ik weet helemaal niet wat hij goed is aan de houdt. Dus we zullen het bootje een beetje vergroten.
Dat je weet hoe ons levensschip eruit ziet. Ja, u weet het ook wat hij in de spiegel kijkt. Zie je levensschip? Dat is het. De buitenkant zie je in ieder geval.
De binnenkant niet. Ik heb het voor u uitgebeeld. Een beetje groter dan dit miserige dingetje. Kijk.
Bootje. Oh, er zit nog wat in ook. Dat halen we er even uit. Nou zegt hij, die buitenkant ziet er van mij niet zo mooi uit.
Nou, misschien zo. De buitenkant. We zien de buitenkant van elkaar. En natuurlijk wil hij dat iedereen zo die buitenkant ziet. Geweldig mooi de buitenkant.
Maar weet je, het gaat aan de binnenkant. Zo ziet die binnenkant eruit. Ja, nog zwarter. Ik had geen goede zwarte verf, dus ik heb hem donkergrijs gedaan.
Zo'n zwart asroep van binnenkant zoals wij van nature geboren zijn. In zonde ontvangen en geboren. Er deugt niks van aan de binnenkant. Dat hebben we als erfenis meegekregen.
Zwart van binnen. En dan kan je nog zo proberen de buitenkant er leuk uit te zien. Camouflage. Want je wil natuurlijk voor de wereld een beetje goed voor de dag komen. Dat ze zeggen, wat een boef is dat.
Er zit ook wel een beetje wit tussen, maar het meest is toch zwart. Er deugt niks van. En dan die tong, het roer. Jacobus heeft over een tong. En we hebben natuurlijk ook het liefst dat hij zo is.
Wit. Onberispelijke in spraak. Nou kan je garanderen, maar de meesten ziet het er zo uit. Nou, hier een baren niet natuurlijk. Jullie zijn ordentelijke mensen. Er komt geen vals getuigenis uit uw mond.
En u zegt niet ene bastardvloek. Of een woord wat niet deugt. Maar je weet maar nooit, misschien die ene wel. Nou, er zit roer. Zo zijn van nature.
Ja, maar op die boot hoort eigenlijk toch ook een mast. Dat is waar. Een vergulde paal.
Hebt u als last van uw ik? Dan hebt u een bootje met een mast waar die vergulde paal op zit. Ik. Egoïsme. Zelfhandhaving.
Dat zijn we wel van nature. Er moet wat veranderen. Wil het een bootje worden tot eer van onze God.
En weet je wat nou zo geweldig is. God had een plan met ons. Hij wist in zijn alwetendheid. Wat er van Adam en Eva terecht zou komen.
Hij wist dat zij ongehoorzaam zouden zijn. Onze voorouders. En hij had zijn verlossingsplan al klaar liggen. En toen Adam en Eva van die verboden vrucht aad in de Hof van Ede.
Was het verlossingsplan al klaar. Want God wilde verheerlijk worden door zijn schepselen heen. Adam en Eva mochten één ding niet doen.
Om eeuwig leven te houden. Van die ene boom mochten ze niet eten. Van die ene boom mochten ze niet eten. En die alle honderden, andere duizenden, dat mochten ze zoveel eten als ze wilden.
Maar van die één niet. Wij moeten één ding doen om behouden te kunnen worden. Eén ding doen. Geloven in de Heerde Jezus Christus.
Geloven dat hij voor ons de dood is ingegaan. In onze plaats. Als een kind geloven. Dat hij voor ons op het kruis van Gogota gestorven is.
En dat hij daar aan het recht van God genoeg toen niet heeft geschonken. En hij riep het uit. Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten? En op het moment dat hij dat riep.
Werd het licht op de aarde. God antwoordde. Dat hij hem niet verlaten had. En toen kon de Heer Jezus het uitroepen. Het is volbracht. En toen hij daar stierf.
Stierf en ieder die in hem zou gaan geloven met hem mee. Maar toen hij opstond uit de dood. Op die derde dag. Stond een ieder die in hem zou gaan geloven.
Heel kinderlijk. Zonder vragen. Zonder bedenkingen. Geloven dat God wat hij gezegd heeft in Johannes 3 vers 16. Want al zo lief heeft God de wereld gehad.
Dat hij zijn ene geboren zoon gegeven heeft. Omdat een ieder die in hem gelooft. Niet verloren gaan maar eeuwig leven hebben. Diegene mocht toen de Heer Jezus opstond uit de doden.
Met hem mee opstaan in nieuwijderslevens. Maar even terug naar het bootje. God heeft er geen heil in gezien.
Om ons oude levensschip op te knappen. God die knapt namelijk nooit iets op. God maakt altijd iets nieuws.
Dat is het kenmerk van God. Hij renoveert niet. Hij maakt iets nieuws. En hij wist het. Als de schepper. Ik leg in elk hart van de mens.
De eeuwigheid. De eeuw. De eeuw. Als prediker kom je dat tegen. De eeuw is in elk hart van de mens gelegd. En wat gebeurde er nu? Toen je ging geloven.
En ik weet niet of iedereen gelooft. Ik ken u niet allemaal. Misschien is het er maar voor één. Waarbij ik het nu ga demonstreren. Wat God gaat doen. Misschien voor één.
En dan mag ik de Heer ervoor danken. Dat u zoveel energie. En zoveel tijd in u. Als de enige verloren zon daar. Erin steekt om u te behouden. Geloof je heel eenvoudig.
Dat de Heer Jezus. De Zoon van God. Voor jou gestorven is. Of jou is opgestaan uit de doden. Voor jou naar de hemel gegaan is.
En nu zit aan de rechterhand van God. Dan gebeurt er een geweldig wonder. In je leven. En dan heb je soms helemaal geen energie. Maar als je uitspreekt.
Voor het aangezicht van de Heer Jezus. Ik ben een verloren zonder van nature. Heren ik kon daar niks aan doen. Want zo ben ik geboren. Maar ik kan er wel wat aan doen.
Als ik me niet bekeer. Want ik wil me bekeren. Ik wil mijn leven in Jezus aan u geven. Komt u alstublieft in mijn hart. Weet u dan komt de hemel in beweging.
Dan komt Gods geest. En die daalt neer. In jouw bootje. En. Dan moeten we dit wel uitblazen.
Dat kan niet anders. Maar er is wel iets gebeurd. U ziet het niet. Nou zal de lichte uit moeten gaan. En de verdijnen omlagen. Dan zou je het zo zien. Want dat vlammetje.
Wat naar beneden kwam. Gods geest. Jezus. En je ziet het niet. Maar ik zie het wel. Er brandt nu vuur. Er brandt nu licht in dit bootje.
In dat zwarte binnenste. Daar is nieuw leven ingekomen. Dat doet Gods geest. Daar kunnen wij niks aan doen. Dat is Gods werk. Wat wij kunnen doen is.
Ons hart en leven aan de Heer Jezus toe vertrouwen. En misschien zeggen. Ja maar dan doe ik het met mijn verstand. Nou dan doet hij het maar met uw verstand. Dan gaat God wel uitwerken. En dan gaat Gods geest.
Gaat van binnen iets nieuws. Erin brengen. Ja je ziet het niet. Maar het is er wel. Als je het niet gelooft. Kom je nou aflopen kijken in het bootje. Ja ik blaas het wel straks uit. Want anders verbrand ik mijn vingers.
Want ik wil er nog wat anders mee doen ook. Maar dan kom je wel kijken. Hoe dat dat licht in dat bootje zit. En aan het wat het donkerder om je heen wordt. Ga je het licht steeds beter zien.
We leven nu in een donkere tijd. In de eindtijd. Ik verwacht dit jaar de heer Jezus terug. Dat ik de laatste bezuin hoor. Ja dan zegt hij. Dan kan je wel geloven.
Maar ik moet toch zien. Nou ik geloof het. Ik hoef het niet te zien. Ik geloof het. En wat er verder gebeurt. Ik zie uit naar zijn komst. En als het goed is. En je hebt een relatie met de heer Jezus.
Dan zie je ook uit naar zijn wederkomst. Mag de heer nu intussen al ruim veertig jaar kennen. Stel je voor.
Ik zou veertig jaar verloofd zijn. Met een vrouw waar ik van houd. En niet getrouwd. Ik wacht al zoveel jaar op een heer. Het verlangen is om te zien zoals hij werkelijk is.
Om altijd bij hem te zijn. Letterlijk. Met een verheerlijk lichaam. Goed. Het licht brandt.
Paulus ging in die boot. Op weg naar Italië. En het was storm. Een gigantische storm kwam. Tegenwind.
Ging niet voor zelf. Dat is ook het leven voor een christen. Een christen krijgt tegenwind. Dat is met de bedoeling.
Niet dat God ons graag wil plagen. Op een of andere manier. Maar hij wil ons wel vormen. En daar gebruikt hij heel vaak tegenwind voor. Paulus.
Die had een bemoediging gekregen. In handelingen 23 vers 11 staat. In handelingen 23 vers 11 staat. Paulus was toen in Jeruzalem.
Hij zat in de gevangenis. Hij was nog niet op die boot. En er staat er. En de volgende nacht. Stond de heren bij hem. En zei. Houd moed.
Want zoals gij te Jeruzalem van mij getuigd hebt. Moet gij ook te Rome getuigen. Dus wat. Hij zat in de gevangenis in Jeruzalem. En God zei tegen hem.
Je komt te Rome. Want daar moet je van mij getuigen. Zo'n paar duizend kilometer en meer naar het westen. Dus Paulus wist het. In de gevangenis zat hij. Weinig uitzicht.
Waarschijnlijk. Maar hij zou wel in Rome komen. Want dat zei God zelf tegen hem. Nou denk ik niet dat de heren tegen u gezegd heeft. Dat u nog in Moskou moet komen.
Of in Kaapstad. Weet ik veel wat. Maar misschien hebt u wel de moedigingen van hem gekregen. Ook zo'n tekst. Of vrees niet. Want ik heb u verlost.
Ik heb u bij uw naam geroepen. Gij zei het voor mij. Of vrees niet. Ik ben met u. Zie niet angst de grond. Want ik ben uw God.
Ik sterk u. Ook help ik u. Ondersteun ik u. Met mijn heilrijke rechterhand. Of de Heer is mijn herder. Of een ander.
Ik leer en onderwijs u. Aangaan de weg die gij gaan moet. Ik raad u. Mijn oog is op u. Zo van die teksten. Die misschien persoonlijk. Dat u die persoonlijk mocht toe-eigenen.
Misschien ging later. Uw dooptekst. Of uw trouwtekst. En eens. Tot u spreken. En werd het een levend woord van God.
Bijvoorbeeld. Wees in geen ding bezorgd. Maar laat er bij alles. Uw wensen. Met gebed. En smeking. Met dankzegging. Bekend worden. Bij God.
En de vrede van God. Die alle verstand te boven gaat. Zal uw harten en uw gedachten. Behoeden. In Christus Jezus. Misschien was het die tekst. Nou. Dan heb je ook onze trouwtekst.
Dat zijn zo van die woorden. Die de Heer misschien persoonlijk tot u gesproken heeft. Houd ze vast. Houd ze in gedachten. Want die zijn niet voor niks gesproken. Paulus.
Op zijn weg naar Italië. Midden in die orkaan. Wist dat woord van God. Hij zou staande blijven. Hij zou in leven blijven. Want God had gezegd dat hij in Rome zou komen.
En als God tegen hem gezegd heeft. De Heer is mijn herder. Dan mag je dat voor eeuwig weten. De Heer is mijn herder.
Zoals onze overleden zuster dat wist. Wat een houd vast. En wat er dan ook gebeurt. Wat voor storm dat er ook kan komen. Wat voor tegenslagen.
Dan weet je je veilig onder Gods vleugels. Waarvan vanmorgen gezongen is. Gods kinderen die krijgen heus nog wel eens wat tegenstand. Laat ik nog eventjes wat anders nog over dat bootje zeggen.
Daar moet u over nadenken. Hoe heet uw levensbootje eigenlijk. Vragen daar aflopen. Is aan uw buurman. Of aan uw buurvrouw. Wat voor naam dat ze aan jouw levensbootje zouden geven.
Nou zeggen ze misschien. Ik noem uw schrikkeldraad. Nou liever niet. Ja. Als iemand eerlijk bent. Of openhartig.
Betrouwbaar. Op dit bootje heb ik een visje getekend. Ja. Je komt de afloop en kijken als je het niet gelooft. Een visje. Zoals ze dat ook deden bij de eerste christengemeente.
Echtes. Grieks. Jezus Christus. De verlosser. Arends oog. Zou erop kunnen staan. U hebt een scherpe blik. En u kijkt altijd naar boven.
Of zachtmoedigheid. Dat zijn zo van die dingen. Vaak weten de mensen om je heen. Beter je te typeren dan dat je het zelf doet.
Zelf sla je je misschien toch wat te hoog aan. Dat zou kunnen. Maar anders niet vaak. Denk daar eens rustig over na. En nog even over die mast. Ja.
Het brandt hier nog steeds hier binnen. Maar ik blaas hem nu uit. Want anders gebeurde er misschien straks ongelukkig. Moet de brand weer komen. Dat vind ik ook niet fijn. Het gaat nooit meer uit in uw leven. Als God met zijn geest in uw leven komt.
U hebt de heer Jezus gevraagd. U in uw hart binnen te komen. Dan gaat hij nooit meer uit. Want dat is zijn werk. Dat is zoiets geweldigs. Als u in uw agenda geschreven hebt.
Misschien tien jaar geleden. Op 3 oktober. Een hart en leven aan de heer Jezus gegeven. Dan mag u die datum ingegrift houden in uw hart. Dat God toen in uw leven kwam.
En nooit meer uit uw levensboot zou gaan. Hoe dat u zich ook voelt. En wat er misschien ook van u terecht komt. En misschien ook nog wel van de weg afgeweken.
Maar God in uw levensbootje gekomen. De heer Jezus in uw levensbootje gekomen. Is daar voor eeuwig in. Nou eeuwig in dat bootje niet. Want dat bootje gaat er straks wel aan met die schipbreuk. Ons allerlevensbootje gaat er aan.
Een keer. En misschien worden we negentig. Ja ik denk dat ik de bezuin dit jaar hoor. Dus ik word nog ineens 73. Komt de heer niet dit jaar.
Dan zeg ik volgend jaar weer precies hetzelfde. Want hij komt wel. En er komt een jaar dat het echt zo is. Even over die mast.
Als het goed is. En de heer Jezus is in ons bootje gekomen door zijn geest. Dan moet er wel wat veranderen in ons leven. Ja.
Je rimpels blijven wel komen hoor. En die buiten. Die aardse verpakking. Je mag het bootje misschien wat opkalfvater aan de buitenkant. Maar het wordt wel ouder.
Maar er wordt wel iets zichtbaar. Als het goed is in uw leven. Weet u. U heeft uw leven aan de heer Jezus gegeven.
En dat is wel de gekruisigde heer. En de opgestane heer. En we mogen iets gaan zien in ons leven. Van het gekruisigde leven. We mogen iets laten zien.
Ja dat is een tekst. Die moeten we er dan maar even bij slaan. Lucas. Lucas. Lucas 9. Vers 23.
Lucas 9 vers 23. En vers 24. En Jezus zei tot allen. Indien iemand achter mij wil komen.
Die verlogenen zichzelf. En nemen dagelijks zijn kruis op. En volgen mij. Want ieder. Die zijn leven zal willen behouden. Die zal het verliezen. Maar ieder die zijn leven verloren heeft.
Om mijn en twil. Die zal het behouden. Dit is het kruis van zelfverlogening. Niet het kruis van zorgen enzo. Want dat hoef je niet op te nemen. Dat komt vanzelf wel.
Maar kruis van zelfverlogening. Ik ben met Christus meegekruisigd. En nu leef ik niet meer. Maar nu leeft Christus in mij. Door het geloof in hem.
En dat komt. Dat wordt zichtbaar in uw leven. Zelfverlogening. Kruis dragen. Die Jezus volgen en dienen. Zoals hij het bedoelt.
Het woord van de heren. In de brieven van Paulus. De wet van Christus serieus nemen. Dat komt er uit in ons leven. Je staat niet meer. Zo 1, 2, 3.
Op je eigen rechten. Op je eigen gelijk. Want je wil de heer Jezus volgen en dienen. Zoals hij het gedaan heeft. Je gaat leren. Je gaat je oefenen. Om de minste te zijn.
Om de ander uitnemende te achten. Dan jezelf. En dat wordt zichtbaar met die mast. Die vergulde paal. Die wordt steeds kleiner. Ach.
Stom steekt hij ineens op. Dan heb je zo'n ra. Heb je dat. Noem je dat een ra of zo. Zo'n mast. Ik heb er niet zoveel verstand van. Maar vaak blijft hij nog wel in dat bootje aanwezig.
Die ik. Die steekt soms ineens aan. Je kan me soms verschrikken. Dat had ik niet verwacht. Dat er nog zoveel ik gehalte in mijn leven zat.
Nou. Wees erop bedacht. Dat dat zomaar zou kunnen gebeuren. Paulus die ging op reis. En Lucas heeft het wel heel minutieus weergegeven.
Precies de plaatsen die ze aandeden. Ze hadden pech. Het was in de herfst dat ze gingen. En ze moesten haast maken. Want wat verder in de herfst was het niet meer verantwoord om op de Middellandse Zee te varen.
Maar ze gingen nog. Het kon nog net. En daar staat ze. Ze vorderden weinig. Ze hadden de wind tegen. Westenwind. En er worden een aantal van die plaatsen genoemd.
Langs het huidige Turkije. Ze wilden langs die grens. Langs die oever van Turkije. Azië wilden ze varen. Maar ja.
De wind die was niet voorspoedig. En toen gingen ze langs Cyprus. En uiteindelijk kwamen ze aan bij de Creta. Bij een inhang. Schone havens.
Of de Goede Reden heette die plek. En Paulus zei toen. Want er was intussen wel een soort ervaringsdeskundige geworden. Had er zo vaak gevaren. Had schipbreuken meegemaakt.
Hij zegt mannen. Vers 10. Mannen. Ik zie dat een vaart met ongerief. Een grote averij gepaard zal gaan. Niet alleen wat lading en schip.
Maar ook wat ons leven aangaat. De Romeinse hoofdman. Die was best op Paulus gesteld. Maar hij vestigde toch meer zijn aandacht.
Op de schipper en de stuurman. Dan op de woorden van Paulus. Zo is het vaak ook in ons leven. Hoe vaak geeft ook een christen.
Niet de voorkeur aan zijn eigen oordeel. Verlangens en inschattingen. Het is nogal wat natuurlijk. Je hebt je leven. Aan die onzichtbare God overgegeven.
Aan de Heer Jezus. Waarvan je gelooft dat hij zit aan de rechterhand van God. Maar je ziet hem niet. Je gelooft het. En dat geloof wordt in zekerheid.
Als je gewend bent en gericht te zijn op de Heer Jezus. Je aandacht op hem te vestigen. Dan kunnen er op een gegeven moment 7 miljard mensen bij je aan de deur komen. En zeggen.
Broeder, zuster. Je vergis je echt hoor. God bestaat helemaal niet. En Jezus. Je gelooft dat hij de verlosser is. Er is niks van waar hoor. Maar een kind van God.
Die geleerd heeft zijn oog op de Heer Jezus te richten. In alle omstandigheden. Die kijkt zo die 7 miljard aardbewoners zo vriendelijk aan. Zegt.
Het geloof. Is een bewijs van zaken die je niet ziet. Een bewijs van de dingen die je hoopt. En niemand neemt dat uit. Mijn hart weg.
Want uit God geboren. Is voor eeuwig een kind van God. We hebben het gezongen vanochtend. Een aantal keren. Ik ben een kind van God. Misschien heeft hij niet mee gezongen.
Omdat hij dat nog eens zeker wist. Dat hij het was. Ik ben een kind van God. En een kind van God weet dat zeker. Waarom? Omdat Gods geest in je woont. En het is Gods geest die richt op de Heer Jezus.
En het is Gods geest die het getuigenis levend laat worden in je hart. Dat de Heer Jezus toebehoort. Een kind van God. En. Maar hoe vaak gaan we toch te raden bij onszelf.
gebruiken we niet onze God en onze Heer Jezus Christus als eerste hulp bij ongelukken. Je krijgt een hartinfarct. Of je bent erbij.
Als iemand gebeurt. 1, 1, 2 is waarschijnlijk het eerste wat hij doet. Waarom? Waarom zou de schepper niet als eerste aanklampen?
Van heren. Hier is de situatie. Wat moet ik doen? En zo zijn er van die christenen die de Heer Jezus gebruiken als eerste hulp bij ongelukken.
En pas dan tot actie overgaan naar andere dingen. Als het nog nodig is. Van. Ja, waar leggen we het zwaartepunt. In ons leven zetten we vaak de plussen en de minnen naast elkaar.
Om een beslissing te nemen. Waarom niet in afhankelijkheid alles van de Heer verwachten? Van heren, wat wilt u dat ik doen zal? Mag ik alsjeblieft uw stem verstaan?
Dan spreken ze al niet. Op de een of andere manier. Alleen wij zijn soms zo hardhoorend. Of wij merken het vaak niet op. En misschien vergissen we ons eens een keer. Nou, daar leren we wat mee.
Jaren geleden heb ik gesolliciteerd bij de evangelische omroep. Twintig jaar geleden. Dertig jaar misschien wel. En ik wist zeker aan de hand van Gods woord dat ik aangenomen zou worden.
En ik had het al op het bedrijf gezegd. Ik zei, ja binnenkort dan neem ik me ontslag. Want ik kom met de evangelische omroep. Vier maanden ben ik in de sollicitatieprocedure geweest.
Ik heb alle houten metodden destijds hebben gehad. En ze moesten me niet. En dan zat ik. Ik zei, ik heb toch een woord van de Heer gekregen.
En toen ging ik het woord van de Heer nog eens een keer goed lezen. Want dat is wel belangrijk. Want je denkt soms een woord van de Heer te krijgen. En dan pas je toch een beetje vaak toe in je eigen richting.
En toen ik het wat objectiever ging lezen. Had ik toch wel een comma over het hoofd gezien. En ook nou wat anders. Ja, je kan het ook anders interpreteren.
Wat een les. Zo gebruikt de Heer heel vaak missers in ons leven. Dat die je op patent gaat maken om wat kritischer te zijn.
Wat objectievers. En niet zo stellig te zijn van wat de Heer gezegd heeft. Maar is even goed te kijken en na te denken. Geweldige les. Als ik nu een woord van de Heer krijg.
Dan lees ik het eerst wel tien keer door. Voordat ik het ga toepassen in mijn eigen belang. Dat zijn zo van die dingen die gebruikt de Heer. Goed.
Paulus kwam op Creta terecht. In die schone havens. De goede reden. En Paulus zei indirect. We moeten hier blijven. Want het javentijde is niet geschikt om verder te gaan.
Maar die stuurlui. En ook de zeelui. Al die anderen. Zij zeggen. Nou. Goede reden. Schone havens. De naam mag daar een beetje meevallen. Maar het is eigenlijk geen goede plaats om te overwinteren.
75 kilometer meer naar het westen. En daar hebben die plaats Phoenix. Ook op Creta. Daar is een goede haven. Ligt beschut. En we hebben geen zorgen te hebben dat iets misgaat.
En dan gaan ze naartoe. En overschijnlijk schijnen ze nog het gelijk aan de kant te hebben. Want er staat in vers 13. En toen er een zachte zuidenwind op stond.
Ideaal zeilweer. Prachtig. 75 kilometer. Met het mooiste weer. Maar staat er in vers 14. Maar kort daarop sloeg vandaar een stormwind neer.
De zogenaamde Eurokilon. Dat is niet zomaar een orkaan. Dat heeft een orkaan met een speciale naam. Een Noordooster orkaan.
Die ineens opsteekt. En die lang aan kan houden. En wat gebeurt er? Het schip wordt meegesleurd. De Middellandse Zee op Noordoosten.
Door het oosten. Je moet uiteraard op de landkaart kijken. Dan ziet u precies in welke richting dat het gaat. In de richting van Zuid-Afrika wordt die gestuurd. En die orkaan is zodanig sterk.
Ze kunnen de voorplecht niet meer in de windrichting houden. En niet meer precies op de golven houden. En waar staat er? En toen het schip werd meegesleurd.
En de kop niet in de wind konden houden. Moesten wij het opgeven. En dreven weg. De golven sloegen over het schip heen. Och. We kennen dat misschien wel in ons leven.
Dat er zoveel op ons afkomt. Dat we het stuur niet meer in ons leven kunnen houden. En toen kwamen ze bij een eilandje terecht.
Klauda heet dat. Toen kwamen ze een klein beetje in de luwte. Achter een schip hing ook nog een roeibootje. Je kunt het lezen allemaal.
We hebben het nog gelezen. En met mannenmacht hebben ze dat roeibootje binnenboord kunnen krijgen. Op zich al iets heel bijzonders. En toen dachten ze. Ja het is een houten boot. Die kan breken als die op zo'n golf komt.
Kan die zo breken. Of in een dal. Of op een top. Dan moeten die boot omgorden. En waarschijnlijk hebben ze de achtersteven en de voorplecht met dikke touwen verbonden. Zodat die planken bij elkaar bleven.
Ja wat doet een mens zoal niet om in leven te blijven. Ook een christen stelt alles in het werk. Ook een drijfanker brachten ze aan.
Ja je leert wat van dit hoofdstuk hoor. Je leert precies hoe het met die zeeluit toen ging. Hoe die boten eruit zagen. Een drijfanker is niks anders dan een hele grote plank. En die lieten ze verticaal in de zee zakken.
Om de snelheid wat te minderen. Want ze wisten het. Als wij zo doorvaren. In de richting van Zuid-Afrika. Dan komen we op de zandbak Sites terecht.
Sites. En dat is een plaats. Daar hadden de zeerovers het op gemunt. Want die wisten het. Als er een schip in de richting van Zuid-Afrika gedreven wordt door die orkaan.
Die orkaan kwam nogal eens. Dan liepen ze vast op die zandbak. En werden ze overvallen door zeerovers. En dit schip wist dat ook.
Ze deden alles eraan om in leven te blijven. En toen besloten ze een uitworp te doen. Dan moet ik eventjes wat gaan organiseren.
Vindt u vast niet erg. Want ons scheepje is natuurlijk niet leeg.
Dat begrijpt u ook wel. Volle bepakking. Wat kunnen er stormen in ons leven komen. En ik noem zomaar een paar van die dingen.
Van die zorgelijke en bedreigende omstandigheden. Een ziekte kan te komen. Een ontslag. Een burn-out.
Of misschien moet je als ouders horen dat je dochter gaat samenwonen. Of van je zoon dat hij zijn arm helemaal onder de tatoeages wil brengen.
Of uw kleindochter. Toen vertelde ze zo van opa, oma. Ik ben toch lesbisch. En ik hou van een andere vrouw. Zijn zomaar een paar voorbeelden.
Wat kan onze scheepslading voor een groot deel bestaan uit zorgen. En ellende. Bekomen is zij. We kennen dat denk ik wel in ons leven.
En we hebben het gelezen. Paulus daar op het schip. Zij wierpen de volgende dag lading overboord. Lading overboord.
En zo kan het nodig zijn in ons leven. Dat wij uit ons levensschip lading overboord gooien. Zonde.
Zonde afleggen. Staat in Hebreë. Zo legt dat af. Alle last en de zonde die ons zo gemakkelijk omringt. Misschien hebt u een boezemzonde.
Misschien zit u vast aan een verslaving van internet. En bent u bereid in de storm van uw leven. Dat overboord te werpen.
Zij wierpen lasten overboord. Lading overboord. Hebt u eigenlijk wel een boezemzonde. Hebt u iets waar u mee worstelt.
Waar u van af zal willen komen. En herkent u een klein beetje de storm ook in uw leven. In uw hart. Dan mag u nu de beslissing nemen.
Om die last af te leggen. Zij zeggen. Ik kan dat niet. De vraag is. Wilt u het? Mag God u daarbij helpen? En als u bereid bent.
Die last af te leggen. Die last af te leggen. Dan mag u nu beslissen. Van heren. Ik wil hem graag afleggen. En u weet dat ik eigenlijk de krachten niet voor heb.
Maar hier hebt u hem. En daar is hij. Uitboord. Zeg maar ik heb zoveel zorgen. Bent u bereid.
Die zorgen. Af te werpen. De Bijbel zegt het zo duidelijk. Werp uw bekommernis op hem. Want hij zorgt voor u. 1 Peter 5 vers 7.
Werp uw bekommernis. Uw ellende. Uw zorgen op de heren. Hij zal voor u zorgen. Hij zal niet meer toelaten. Dat de rechtvaardige wankelt.
Wilt u uw lasten. Uw zorgen. Uw bekommernis kwijt. Dan zegt hij. Misschien denkt u broeder Blonk. U weet lang niet hoeveel zorg ik heb. Nou u weet ook niet hoeveel zorg ik heb.
En we moeten ze wel kwijt. Bent u bereid. Uw zorgen. Uw ellende. Misschien persoonlijk in uw eigen leven.
In uw eigen lichaam. Misschien dat bij uw kinderen. Bij uw kleinkinderen. Kunnen zoveel lasten zijn. Wilt u die afwerpen. Het is een opdracht van de heren.
Werp uw zorg op de heren. Misschien koestert u het. U zegt wat u er vanaf wil. Maar koestert u het. Nou daar hoef je niks uit te werpen.
Dan wilt u het niet. Maar wilt u uw zorgen kwijt. En vertrouwt u de heren. Dat hij er wat mee doet. Nou daar gaat hij dan. Als u dat wil.
Dan legt u hem af. Goed u hem buitenboord. U kent dat misschien wel. U gooit het buitenboord. U werpt het.
Uitboord. Maar u houdt het toch nog een beetje vast. En vijf minuten later komt die zorg weer terug. Die ellende. Is hij weer binnenboord. We binnengetrokken.
Maar wilt u het echt. Vertrouwt u de heer Jezus. Dat u zorgt met uw kinderen misschien. Dat hij dat tot zijn zorg wil maken.
En dat hij wil dat uw last licht wordt. En zijn juk voor u zacht zal zijn. Wilt u het. Als u het echt wilt. U zorgt op de heren. En misschien moet u dat wel tien keer binnen een uur doen.
Voordat u het echt gedaan hebt. Wilt u uw zorg aan de heren kwijt. Heren. Ik kan het eigenlijk niet. Het zit zo vast aan mijn levensbootje. Maar kwilt wel.
Je repje ze. Dan wordt dat schip ineens veel lichter. Weet u dat. Als een schip hoger komt te liggen. Dan gaan die golven er niet zo makkelijk in. En zeker als er storm komt.
Als je reling net boven de waterlijn zit. Dan stroomt het zomaar naar binnen. Goed. Dan staat er. Vers 19.
En de derde dag gaven zij eigenhandig het scheepstuig plaats. Van prijs.
Dat was de volgende. Eerst wierpen ze dus een lading. Deel van de lading overboord. En vervolgens gaven ze het scheepstuig prijs.
Ach. Ik zeg hier. Ik heb niet zoveel scheepsprijs. Of scheepstuig. Nou ben ik iets kwijt. Nee. Paulus had ook zoveel scheepstuig nog.
In zijn bagage. Toen de kind van God was. Zo heel veel scheepstuig. Hij ging eerst prat op zijn opleiding. Op zijn status. Zijn afkomst.
Zijn godsdienstigheid. Onberispelijk volgens de wet. Hij had wel zoveel ik. En toen ging hij iets ontdekken.
Hij zegt. Alles wat ik van mezelf heb. Is vuilnis. Is maar één ding wat graag willen. Dat is de heer Jezus Christus beter leren kennen. Ik wil dat de heer Jezus me helemaal kan vervullen.
En hij zegt. Het is vuilnis. Ja. Willen wij al ons eigen scheepstuig ook nog.
Bewaren in ons bootje. Dat is een keus. Willen wij prat blijven gaan op onze kennis. Of geven onze kennis over aan de heer Jezus.
Dat hij ermee mag doen wat voor hem wel gevallen is. Als u dat wil. Gooit u die vuilniszak. Buitenboot. Weg. Geweldig. Ja.
Dan zit je een beetje ik. Precies. Ik heb nog een beetje last van zelfhanthaving. Ik ben nog een beetje eigenwijs. Een beetje erg eigenwijs. Maar ik zou zo graag op de heer Jezus willen lijken.
Dat echt zijn zachtmoedigheid. Dat het ook mijn deel is. Heer u weet wat er allemaal bekeert. U weet dat ik het niet kan.
Maar ik wil het wel. Ik wil me volkomen aan u toevertrouwen. Zodat u door uw geest mij kunt vormen. Dat u mijn ik helemaal weg kan laten zijn.
Ik wil het kruisigen. Als dat de intentie is. Dan mag u uw ik. Buitenboot laten vallen. Ik heb dit ding ooit eens gebruikt.
Om weg te gooien. Die ik weg. Toen deed ik het niet zo verzoendelijk. Als nu dat ik het niet vallet. Maar toen heb ik het achter me gegooid. En daar was een viool.
Een beetje duur. Het was net mis. Ja. Maar buitenboord. Als u dat wil. En. Gaan we even verder.
Moet ik even kijken hoe laat het is. Het schip. Was behoorlijk leeg. En. Paulus zei tegen die mensen.
Van mensen. Had nou maar geluisterd. Want de God die ik dien. Die weet precies. Hoe het in elkaar steekt. Maar jullie zullen wel gered worden. Want God heeft me duidelijk gemaakt.
Dat we alle veilig zullen komen op een eiland. En toen gingen die mensen aan de slag. Nog die zeelui. En dan staat er in. Vers 28.
En zij peilde met het lood. Twintig vadem. En iets verder peilde zij vijftien vadem. En uit vrees tegen de klippen geslagen te worden. Wierpen zij vier ankers uit van het ankers.
Achterschip en baden. Dat het dag mocht worden. Nou. Ik heb vier ankers gemaakt. Ik zal ze ook ophangen.
Een beetje mooi. Zo. Van het achterschip. Nou ik zal ze niet alle vier ophangen. Maar er zitten wel vier mogelijkheden in. Ik doe het toch wel.
Want ik heb er een hoop werk uitgezegd. Het viel wel lang niet mee om ze uit te knippen. En toen ook nog een draadnagel er aan vastgemaakt. Nou die mag je wel zien ook.
Vier ankers. Een christen kan in nood zitten. En die kan een heleboel dingen kwijt zijn. Al overboord gegooid hebben. Maar er zijn soms nog van die ankers die wij in de wereld.
En in het wereld ze geslagen hebben. Ik heb eens op internet gekeken. En bij die ankers. Daar kwam ik. Was gevraagd aan een heleboel van die respondenten.
Van wat vind je nou het belangrijkste. Waar hecht je nou aan in het leven. Welke dingen vind je nou het belangrijkste. Hier op de aarde. En 95% van de mensen die zei.
En u herkent dat wel denk ik. Gezondheid staat bij mij nummer 1. Als ik maar gezond. Als we maar gezond zijn. Zeggen de mensen. En hoeveel christenen zeggen dat misschien niet.
Maar denken het wel. Dat ze gezondheid het belangrijkste vinden. En ze willen allemaal 200 worden. Maar niet allemaal in een bejaardenhuis. 200 worden.
Gezondheid. Als ik maar gezond ben. Dan weet je. Gezondheid. Dan mogen we heel dankbaar voor zijn. Als we dat zijn. Maar als het dat is.
Dan bent u een arm mens. Want als God verheerlijkd wil worden. Door uw handicap heen. En door je ziekte heen. Als hij dat wil.
Want hem behoren we toch toe. In dat gekruisigde leven. Dan moet dat ons goed zijn. Dan moet we dankbaar zijn voor gezondheid. Maar de heer Jezus dan nummer 1.
In alle gevallen. Als het goed is. Het tweede wat de mensen kozen. Dat was geluk. Als ik maar geluk heb. Als ik maar uitzicht heb.
Pak ik één keer in mijn leven. Dan moet ik een keer in mijn leven de 100.000 win. Ja. Ik weet niet hoeveel christenen ook meedoen met die loterijen. En misschien schrikken we er wel van.
Van de mensen die in deze zaal zitten en die ook net wat overgemaakt hebben. Die postcode loterij. Ik noem maar iets. Ja, u zegt dat natuurlijk niet tegen elkaar. Dat hoeft mij niet te zeggen.
Maar uit ervaring weet ik dat ook christenen prijzen kunnen winnen. En dat vaar je wel mooi door de boot. Wanneer ze dat 10.000 euro komen brengen. En dat je het nog ziet op tv ook.
En dan bent u dan. Ah, dat is duidelijk geworden. Mooi reclame voor christendom. De derde die genoemd werd. Dat is financiële zekerheid.
Financiële zekerheid. Nou, dat is misschien wel belangrijk. Maar als het dat is. Dan beter zekerheid hebben voor de eeuwigheid. En de vierde.
Onafhankelijkheid. Dat was iets van Nederland. Onafhankelijk. Van niemand afhankelijk zijn. Onafhankelijkheid. Op de vijfde plaats komt pas familie. Er komt pas familie op de vijfde plaats.
Die ankers. Heb je ook ankers? Die in de grond gevestigd zijn. Als het goed is heb je een ander anker. Ik heb nog een anker. Nog een anker.
Ik heb al rondgekeken hier. Aan het begin. Maar ik heb het uiteindelijk niet zo goed kunnen vinden. Even kijken. Even kijken.
Ik wil hem even vastzetten. Dan moet u eigenlijk gaan. En naar Hebreeë 6. Daar wordt over het anker van de hoop gesproken.
O, dat lukt misschien net niet. Het is wel mooi. Je moet het zo denken. Dit anker moet aan. Die lamp komt het hangen bij het licht.
O, ja. Maar ik ben bang met mijn nek aanbreken. Dat is ook niet fijn. Daar hoort u te zitten. Nou, ik kan niet op die houten doos staan. Dan zak ik erheen. Dus dat lukt niet.
Maar daar zal hij moeten komen. Nee, ik doe het niet ook. Maar daar hoort u te hangen. Het anker der hopen. Het binnenste heiligdom. Daar zit ons anker.
En weet je wat nou zo geweldig is? De heer Jezus, die woont door zijn geest in ons bootje. En als je dat leest zo in Marcus, dan wordt zo gesproken over dat Jezus in de boot was.
Hij sliep en lacht op het kussen. Op het oorkussen staat in de Statenvertaling. Hij zat op de stuurmansplaats. Daar zit Jezus op in ons schip.
Op de stuurmansplaats. Hij stuurt ons levensschip. En we hebben een anker in de hemel. En gisteren was het touwtje iets langer dan vandaag.
Want wij zijn dichter bij de hemel gekomen. Weet je wat bent u veilig? Wat bent u veilig? En dan wilt u graag. Al de lasten.
Want het laatste wat Paulus deed. Of wat ze op schip deden. Was alle lasten. Alle lading buiten boord werpen. En misschien vindt u nog ergens. Een zakje met wortels.
Een zakje met wortels. Wortels van bitterheid. Hebraïen kom je dat tegen. Wortels van bitterheid. Misschien hebt u toch nog een klein briefje tegen iemand. Een klein onminnetje.
Weer die kwijt. Wij hadden donderdagavond een maaltijd van de heren in een bepaalde groepje. En een broeder sprak ik zoggens.
Ik vroeg bij de vanavond ook. Hij zegt nee. Want ik heb mijn grief tegen iemand. Ik zeg nou dan kan je wel vooraf.
Hij zegt dat wil ik niet. Dat kan nooit meer goed. Hij zegt neem geen deel aan de maaltijd van de heren. Daar kunnen we voor kiezen. Wat leeft u tot oneer van de heren dan.
Want als we onze broeder, onze zuster, die we zien niet kunnen lief hebben. Hoe kunnen we dan God die we niet zien wel lief hebben. Dat is wat Johannes schrijft in zijn brief.
Misschien heeft u ook zo'n griefje. Misschien zegt u ik wil het niet goed maken. Nou houd het dan lekker aan boord. Maar hij zegt ik wil het wel goed maken. En soms is het misschien maar één telefoontje.
Als de ander niet wil kunt u er niks aan doen. U kunt er wel wat aan doen als u niet wil. Maar als u het wel doet, heren. Ik wil het vandaag nog goed maken. In uw kracht. En geef u me de woorden in de mond.
Geeft u me wijsheid alsjeblieft. Geeft u me zakmoedigheid. Als u dat wilt. Dan gaat ie. En nog één. Want alle laden gingen overboord.
Dus ook het laatste. Dat staat in versalm 37 vers 5. Wenteel uw weg op de heren.
Vertrouw op hem. En hij zal het maken. Bent u bereid. Uw hele levensweg op de heren af te wentelen. Dat is wat hoor.
Uw hele levensweg op de heren af te wentelen. Is niet eenvoudig. Maar de heren nodig ons uit vanmorgen. Als u dat wilt. Uw hele levensweg op de heren af te wentelen.
Uw vertrouwen in de heer Jezus uit te spreken. Dan zult u gaan ontdekken dat hij het maakt. Uw leven. Dat hij het maakt. Niet overeenkomstig uw eigen plannen.
Maar overeenkomstig zijn plannen. Dat is een heerlijk leven. Weet u dat. Ik heb vriendenken weleens van getuigd. Ik zal het heel kort doen. Ik kreeg op een gegeven moment draaiduizelingen.
Voor het eerst van mijn leven. Kon niks meer doen. Kon niet meer zitten. Moest alles opgeven. En toen heb ik die tekst. Psalm 37 vers 5.
Heb ik toegepast. Bewust bij mijn verstand. Met mijn hart. Wendel uw weg op de heren. Wil ik dat? Wil ik het echt? En ik heb voor het aangezicht van de heren gezegd.
Heren. Ik wil het echt. Mijn levensweg op u afwendelen. En toen kwam het tweede deel. Vertrouw op hem. Vertrouw ik hem echt.
De heer Jezus. Kan het wel zeggen. Maar is het waar. Ik heb voor het aangezicht van de heren gezegd. De heer Jezus. Ik vertrouw u echt. Met datgene met uw genade die u mij gegeven hebt.
En hij zal het maken. Zeven jaar later kreeg ik burn-out. Zeven jaar later kreeg ik burn-out. Hij zal het maken.
Heer het is goed wat u doet. Zeven jaar daarvoor had ik dat geoefend. En toen die burn-out kwam was het goed. Ik heb drie maanden niet kunnen bidden.
Niet kunnen bijbel lezen. Maar het was goed. Want de heer had alles in orde gemaakt. In alle rust kon ik met een gevoelsleven van 0,0 zitten in de stoel. Tot wanhoop van mijn vrouw en mijn dochter.
Van zit pa nou nog in het fotoboek te kijken waar hij drie maanden geleden ook al in zat. Het was goed. Want de heer is goed. Je vertrouwt hem op je vertrouwt hem niet.
Intussen is het alweer 17 jaar geleden die burn-out. En hij heeft het zodanig gemaakt. Ik had ook in die stoel nog kunnen zitten. Maar het is ook goed. Maar het is ook goed. Dat ik mag spreken over die geweldige heer Jezus Christus.
Die het maakt in ons leven. Hij wil uw leven maken over een komst van zijn bedoelingen. Het schip ging er bij Paulus aan. Maar Paulus had het gezegd.
Iedereen zal veilig behouden aan de wal komen. Als kind van God komen we allemaal veilig thuis. Allemaal veilig gaan. Maar er zijn drie categorieën.
Daar eindig ik mee. In vers 43 en 44. Maar de hoofdman die Paulus wilde sparen verijdelde hun voornemen en beval dat wie zwemmen konden het eerst overboord zouden springen om aan land te komen.
En de overige deels op planken. Deels op wrakhout. En zo geschieden het dat alle behouden aan land kwamen. Drie categorieën.
Ons aardse levensbootje. Ons lichaam gaat eraan. Schipreuk. Maar een kind van God komt behouden aan.
Drie categorieën. De zwemmers. De planken drijvers. En de wrakhout vastklampers. De zwemmers. De planken drijvers.
En de wrakhout aanklampers. De zwemmers. Die hebben geoefend. Dat deze dag hun laatste dag kan zijn. Het zij dat het bezuin klinkt.
En dat we de Heer tegemoet gaan in de lucht met z'n allen. Het zij dat je misschien vandaag een ongeluk krijgt. Hartinfarct. Kan van alles eens gebeuren.
Een uitslag morgen misschien. Dat je ongeneeslijk ziek bent. Maar u hebt erop gerekend. U heeft uw begrafenis een beetje op papier gezet.
Ook al kan het nog wel twintig jaar duren misschien. Ja, voor mij niet. Maar voor jullie misschien nog wel. Maar wel twintig jaar duren. Maar u hebt het gerekend. U houdt er rekening mee. Dat het kan komen.
Dan bent u een zwemmer. Dan bent u bereid. Naar huis te gaan op het moment dat de Heer u roept. En u houdt er heel concreet rekening mee.
Als u oud bent. Heeft zijn voordelen. Dat is het broeder Hans. Wat is het? Je mag er voor danken als je oud bent. Als je grijs bent. Kan je veel meer zeggen. Je gaat op een bankje zitten.
Je kan de meest onnozele vragen stellen. Dat is toch oud. Dat is toch geniel. Maar je kan alles kwijt. En ze nemen je nog serieus op. En als je jong bent mag je ook dankbaar zijn. Dan mag je uitstralen.
Dat de Heer Jezus toebegooit. Hoef je niks te zeggen. Dan praten ze over je. Omdat je iets hebt. Iets uitstraalt. Wat de ander niet heeft. De relatie met de Heer Jezus.
Zwemmers. Maar dan de plankendragers. Dat zijn christenen. Die geloven echt in de Heer Jezus. En ze weten precies hoe het in elkaar zit. Wat de opname betreft.
En ze weten ook dat er een moment komt om te sterven. Maar diep inderdaad denken ze. Het duurt nog wel twintig jaar. Komt nog wel. En die begrafenisregelen. Is nog niet aan de orde. En ik ben gezond.
En ik blijf misschien wel gezond. En als het moment komt. Gaat diegene wel de hemel in. Veilig aan. De komen. En dan die wrak houdt vastklammers.
Och. Je bent ook jong. Het leven staat nog helemaal voor je open. Maar je hebt ja het en leven wel hem de Heer Jezus gegeven. En dat heb je in oprechtheid gedaan.
Maar verder. Och. Dat komt later allemaal wel. En die mensen die het over de opname hebben. Och. Laat ze maar praten. En dan is het zover.
Wel behouden. Wel de genade van de Heer Jezus Christus aanvaard. Veilig thuis aangekomen. Maar als een wrakhout vastklamper.
De laatste momenten in ontreddering. Of wel thuis. Alle. Een gezegende vaart. Met zvaders zoon aan boord.
Toegewenst. Amen. Amen. Dank u wel.