Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Een hele goede morgen. Fijn om deze morgen weer in u en jou midden te zijn.! Ik wil graag enkele versen met u lezen uit Colossense 1.
! En dan lezen we de versen 9 tot en met 14. En het thema van deze morgen is leven als hemelburgers.
Leven als hemelburgers. En we lezen vanaf vers 9.
En we lezen van deze morgen. En we lezen van deze morgen.
En we lezen van deze woorden. En ik zou u vanmorgen vragen wat bij u het meest eruit springt. Welk vers dat is. Dan zullen vele, denk ik zeggen, vers 13.
Dat wij getrokken zijn uit de macht van de duisternis. En dat wij overgezet zijn in het koninkrijk van de zoon van zijn liefde. Dat zijn prachtige waarheden.
En toen ik dit gedeelte zo aan het bestuderen was, was dat eigenlijk voor mij het vers wat er zo uitsprong. En vooral ook bij dat woord koninkrijk.
Soms heb je dat wel eens, dat je zo bezig bent met je voorbereiden voor de preek. En dan is er zo'n woord wat dan ineens zo eruit springt. Waar je dan de afgelopen tijd erg mee geconfronteerd bent.
En ik wil daar vanmorgen wat over delen. Over dat woord koninkrijk. Ik kom uiteindelijk weer terug op Colossense 1.
Maar dat wordt even met een uitstapje om stil te staan ook bij het woord koninkrijk. Want ik merk vaak dat als je het hebt over het koninkrijk.
Dat daar in christelijk Nederland best wel veel verwarring over is. En dat er eigenlijk helemaal niet gekeken wordt als dat woord zo in de schrift voorkomt.
Nou wat is nou de context? Tegen wie wordt het hier gezegd? En we lezen in de Bijbel heel veel over het woord koninkrijk. Denk vooral aan bijvoorbeeld het Matthäus Evangelie.
Waar eigenlijk achter elkaar gesproken wordt over het koninkrijk wat op aanbreken staat. En bij die teksten is het eigenlijk altijd heel belangrijk om te kijken van tegen wie heeft de Heer het.
We hebben afgelopen vrijdag weer Koningsdag gevierd. En wij behoren tot het koninkrijk der Nederlanden. En wij vallen niet onder het verenigd koninkrijk.
Ik noem maar wat. En de wetten en regels die hier van toepassing zijn, die hoeven niet te gelden voor het verenigd koninkrijk en andersom. Als ik het heb over bijvoorbeeld het links of rechts rijden, ik noem maar wat.
En je gaat die regel verkeerd toepassen. Ja, daar misschien hou je het honderd meter vol. Maar daarna is het wel echt over en uit. En ook als je denkt aan bijvoorbeeld wetten die honderd of tweehonderd jaar geleden hier in Nederland geldig waren.
Ja, soms dan verandert de samenleving en er worden wetten aangepast. Dus die wetten die honderd jaar geleden misschien geldig waren, die hoeven niet per definitie ook nog steeds voor nu geldig te zijn.
En zo is dat eigenlijk ook met een onderwerp als het koninkrijk. Het is belangrijk om, als je het woord koninkrijk in de Bijbel tegenkomt, om iedere keer weer te kijken naar de context.
En naar de tijd waarin de dingen worden uitgesproken. Als Johannes de Doper en de Heer Jezus en ook de discipelen in de evangelie oproepen om tot bekering te komen, want het koninkrijk staat op aanbreken.
Dan hoeft dat nog niet te betekenen dat dat eigenlijk precies hetzelfde koninkrijk is. Het hemels koninkrijk waar Paulus hier over spreekt in de Colossensebrief.
Diezelfde wetten en diezelfde kenmerken, die kunnen dan verschillen. En als je dit voor het eerste keer hoort, dan denk je, dit klinkt wel erg, een beetje verwarrend misschien.
En daarom is het zo belangrijk om Gods plan te leren kennen. Om de grote lijnen in de Bijbel te gaan ontdekken. En te gaan zien dat God een plan heeft met Israël, met zijn volk.
Dat hij ook een plan heeft met zijn gemeente, de kerk, het lichaam van Christus, waartoe wij behoren. En dat als je de evangelie gaat lezen, dat eigenlijk alles nog in het teken staat van Israël en het koninkrijk wat toen op aanbreken stond.
In die tijd had je nog helemaal niet zoiets als de kerk, het lichaam van Christus, de gemeente zoals wij dat noemen. Nee, zij wisten in die tijd nog helemaal niks af van de dood en opstanding van de heer Jezus Christus.
Zij wisten nog helemaal niet, ja, aan het begin van die evangelie, dat de heer Jezus zou gaan sterven aan het kruis. En je ziet dat bijvoorbeeld terugkomen in Lukas 24, dat als de vrouwen dan van het graf terugkomen en vertellen aan de discipelen van ja, de heer Jezus, hij is opgestaan uit de dood.
Dan kun je lezen in Lukas 24 dat dat in de oren van de discipelen was als kletspraat. Die vrouwen die kletsten maar wat. Waarom?
Omdat zij die gedeelte eigenlijk nog niet kenden vanuit het oude testament dat de heer Jezus moest gaan lijden en sterven. Dat was nog een verborgenheid, dat was verborgen.
Zij kenden die bijbelgedeelte nog niet. Dus ja, toen de vrouwen daar terugkwamen en zij zeiden, ja maar hij is opgestaan uit de dood, toen klonk dat als kletspraat. De gemeente, het lichaam van Christus was, ja, in die tijd was dat nog niet bekendgemaakt.
Het was, zoals Paulus dat ook zegt in Efeze 2 en 3, het was in die tijd nog een verborgenheid. Het moest nog geopenbaard worden. En daarom is het zo belangrijk om eigenlijk die helsontwikkelingen te gaan zien.
En te gaan zien dat daar een hele duidelijke lijn is. Toen de heer Jezus naar deze aarde kwam, toen kwam hij in de eerste plaats, als je de evangelie gaat lezen, kwam hij in de eerste plaats voor zijn volk Israël.
De heer Jezus, hij was de beloofde koning waarover Mozes en de profeten al spraken. Hij zou het koninkrijk van Israël gaan herstellen.
En we kunnen dat onder andere bijvoorbeeld lezen in Lukas 1, vers 31 tot en met 33. Maar we kunnen lezen over de geboorteaankondiging van de heer Jezus en dat hij zou gaan zitten op de troon van David.
En dat hij, ja, zou gaan regeren met recht en gerechtigheid. Maar voordat de heer Jezus, ja, kon gaan zitten op de troon van David, voordat hij, ja, zou gaan regeren, moest er wel iets heel belangrijks plaatsvinden.
Israël als volk moest namelijk tot bekering komen. Israël als volk moest haar koning gaan aanvaarden. En daarom dat je ook voortdurend leest eigenlijk in die evangelieën dat, ja, die oproep wordt gedaan van bekering omdat het koninkrijk aanstaande is.
Dat is ook de reden waarom je bijvoorbeeld in Matthäus 10 kunt lezen dat de heer Jezus dan zijn discipelen uitzendt. En dan zegt hij daarbij van, ga niet naar de Samaritanen, ga niet naar de heidenen, maar ga naar de verloren schapen van het huis van Israël en predik, bekeer u, want het koninkrijk van God is aanstaande.
Als je dat zou lezen dan denk je, ja, maar die heer Jezus die komt toch voor heel de wereld. Hij komt toch voor ons allemaal. Dus waarom zendt hij zijn discipelen niet uit naar de heidenen? Waarom niet naar de Samaritanen?
En dan is het zo belangrijk om Gods plan te kennen. En te zien dat, ja, eigenlijk Israël als volk tot bekering moest komen.
Dat zij haar koning moest aanvaarden en dat dat koninkrijk van God op aanbreken stond. Want als Israël als volk de koning had aanvaard, ja, dan had de wereld er anders uitgezien vandaag de dag.
Komt dat koninkrijk er uiteindelijk ook? Dat koninkrijk waar Mozes en de profeten al over spraken.
Dat koninkrijk waar recht en gerechtigheid zal heersen op deze aarde. Het koninkrijk waar is het koninkrijk waar Israël als volk hersteld zal worden.
Het koninkrijk waar geen oorlog meer is op deze aarde en ook geen onderdrukking. Want dat is wat de profeten ja voorspeld hadden, voorzegd hadden.
Komt dat koninkrijk er nou? Als je heel eerlijk moet zijn, dan is het antwoord nee. Nee. Want ja, die kenmerken van vrede, gerechtigheid, geen oorlog, geen onderdrukking meer.
Die kunnen we nou niet echt toepassen op de gebroken wereld waarin wij vandaag de dag leven. Er is vandaag heel veel oorlog. Heel veel onrecht wordt er elkaar aangedaan.
Is het dan zo dat je al die beloften dan maar moet gaan vergeestelijken? Dat je dat dan heel krampachtig moet gaan toepassen op je eigen leven?
En dat je zegt van ja, weet je de heer Jezus, hij is koning van mijn hart geworden. Hij heeft mij vrede gegeven. Het is ook waarheden. Maar dat is niet waar de Heer over spreekt hier zo.
Komt dat koninkrijk er dan niet meer? Is het dan zo dat het dan maar voorbij is? Nou gelukkig staan we binnenkort weer stil bij hemelvaartsdag.
Waar u allemaal komt, naar de ontmoetingsdag. En het mooie van hemelvaartsdag vind ik die woorden uit handelingen 1 van zoals hij wegging, zo komt hij ook weer terug.
En dat zijn geweldige beloften dat de heer Jezus Christus zal terugkomen naar deze aarde om zijn koninkrijk hier op aarde op te richten.
Geweldige profetieën waar we ook over kunnen lezen in Daniel. Waar de mensenzoon zal terugkeren naar deze aarde. Dat hij met de wolken zal komen.
Zagreer 14, dat zijn voeten zullen staan op de olijfberg. Geweldige profetieën, geweldige beloften die nog zullen uitkomen.
En waarvan we weten dat God ook een waarmaker is van zijn woord. Als we nou terug gaan naar Colossense 1. En Paulus dan schrijft dat wij overgezet zijn in het koninkrijk van de zoon.
Is dat dan hetzelfde aardse koninkrijk waar de profeten over spraken. Waar de heer Jezus ook over sprak. Wat toen ook op aanbreken stond toen de heer Jezus eigenlijk hier op aarde rondliep.
Nee. Het gaat hier niet om een aards koninkrijk. Nee, Paulus die heeft het hier over een hemels koninkrijk waartoe wij zijn overgezet.
En daarom is het zo belangrijk om een begrip als het koninkrijk. Dat dat in de Bijbel niet altijd overal dezelfde betekenis heeft.
In Colossense 4, vers 10 en 11, daar schrijft Paulus over zijn mede-arbeiders in het koninkrijk van God. Betekent dit dat zij dan werken in dat koninkrijk, in dat Messiaanse rijk?
Wat toen op aanbreken stond? Nee, zij waren mede-arbeiders. Paulus past het hier in geestelijke zin toe. Mede-arbeiders in het koninkrijk van God in de hemelen. Ze waren niet bezig om hier op aarde een koninkrijk op te richten.
Zoals bijvoorbeeld de Zeloten probeerden te doen. En waarom is het nou zo belangrijk om te kijken naar de context. Naar die kenmerken over welk koninkrijk er gesproken wordt.
Waarom is dat nou zo belangrijk? Nou, anders ga je teksten één op één van toepassing brengen die eigenlijk helemaal niet van deze tijd zijn. Kijk, ik had het net over Matthäus 10.
Als de heer Jezus dan zijn discipelen uitzendt naar de verloren schapen van het huis van Israël. Dan zegt hij, bekeert u want het koninkrijk van God staat op aanbreken.
En dan zegt hij, je moet zieken genezen. Je moet doden opwekken. Je moet boze geesten uitdrijven.
Waarom dat koninkrijk van God dat staat op aanbreken. Is het nou de bedoeling dat wij vanmiddag hier in Baren naar de begraafplaats gaan.
Dat wij daar doden gaan opwekken. En dat wij zeggen van ja, het koninkrijk van God staat op aanbreken. Is dat nou een tekst wat we zo één op één van toepassing kunnen brengen.
En zeggen we nou dat moeten we vanmiddag in de praktijk gaan brengen. Het antwoord is nee. Waarom niet? Omdat God ons niet de opdracht heeft gegeven om tot de prediking van het koninkrijk te doen.
God heeft ons niet de opdracht gegeven van nou ga uit predik vanuit koninkrijk. Dat komt er bijna aan. Het staat op aanbreken. En daarom moeten we doden gaan opwekken en noem maar op.
Nee, dat was in die tijd zo. Dat koninkrijk dat stond op aanbreken. Israël als volk moest tot bekering komen. En die tekenen, die wonderen, die gaf de Heer hem mee.
Zodat Israël kon zien, het kon horen dat dat koninkrijk op aanbreken stond. En dat zij de koning zouden gaan aanvaarden. De Heer heeft ons niet de opdracht gegeven om het evangelie van het koninkrijk te prediken.
Maar het evangelie van de genade. Van de opgestane Heer. Komt er weer een tijd dat dat koninkrijk dan weer bijna op aanbreken staat?
Gaat die tijd weer komen? Nou, de Bijbel leert van wel. En de Heer Jezus, die spreekt daar bijvoorbeeld over in Matthäus 24.
Misschien goed om even op te zoeken. Matthäus 24. Dat is het bekende hoofdstuk waar de Heer Jezus zijn eindtijd reden geeft.
En dan vertelt hij eigenlijk al die kenmerken, alles wat er moet gebeuren, vlak voordat hij terugkomt. In die allerlaatste fase, in die allerlaatste jaarweek, in die laatste fase, vlak voor zijn wederkomst.
En dan somt hij eigenlijk allemaal op wat er moet gebeuren voordat hij terugkomt. En dan leest hij in vers 14. En dit evangelie, welke evangelie?
Het evangelie van het koninkrijk zal in heel de wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken. En dan zal het einde komen.
Het evangelie van het koninkrijk wat dan weer gepredikt zal worden over heel de aarde onder alle volken. Waarom zal dan dat evangelie van het koninkrijk weer gepredikt worden?
Omdat de koning aanstaande is. Omdat zijn koninkrijk van recht en gerechtigheid van vrede op aanbreken staat.
En dat koninkrijk gaat komen als de Heer Jezus Christus terugkeert naar deze aarde. De boek Openbaring spreekt ook voortdurend over datzelfde koninkrijk wat op aanbreken staat.
Wij zijn overgezet. Niet naar een aards koninkrijk. Nee, Paulus die spreekt hier over het koninkrijk van de zoon in Colossense 1.
Wij zijn waar Christus is. Wij zijn hemelburgers. En hoe word je daar als mens overgezet? Nou, in Colossense 1, daar geeft Paulus het antwoord.
Hij zegt in vers 14. In hem hebben wij de verlossing namelijk door zijn bloed. Hoe kunnen wij dat hemels paspoort krijgen?
Hoe kunnen we dat hemels koninkrijk binnen gaan? Nou, door te buigen voor het kruis. Wat mij zo opvalt is dat heel veel mensen die verlossing door zijn bloed en vervolgens dat overgezet zijn in het koninkrijk van de zoon zien als een soort van eindstation.
Van ja, weet je, als je uiteindelijk daar bent, nou, dan is het goed. Dan kan ik heerlijk met mijn armen over elkaar zitten en dan is het prima. Dan zit ik heerlijk in dat koninkrijk.
Maar de Bijbel die leert juist eigenlijk dat het leven met God dan begint. En dat zien we heel mooi terug ook bij het volk Israël. Want wanneer begint nou de Joodse jaartelling voor het volk Israël?
Dat begint op het moment van Pesach. Dat het volk bevrijd werd door het bloed. Pesach.
Dus eigenlijk die hele periode die zij in Egypte hebben meegemaakt, die vind je eigenlijk helemaal niet terug in de Joodse jaartelling.
Dat was eigenlijk slechts een herinnering. Nee, het ging de heren om de verlossing. En vanaf het moment dat ze verlost werden door het bloed, begint die Joodse jaartelling, begint God de dagen met hen te tellen.
En dat geldt eigenlijk in feite ook voor ons. God begint de dagen met ons pas te tellen als wij verlost worden door het bloed.
Als wij buigen voor het kruis. Het valt me nog wel eens op in getuigenissen, weet je wel. Dan is er een uur lang een getuigenis.
En dan wordt er 55 minuten gesproken over alles wat er in het verleden allemaal is gebeurd. En die laatste vijf minuten is dan ja, toen liet ik de Heer Jezus kennen en toen was ik veranderd.
En dan gaat vijf en vijf minuten gaat over het verleden. Nee, de heren die wil graag dat we in het nu leven, wat we, ja die geweldige verlossing die wij hebben gekregen door het bloed.
Op dat moment worden wij overgezet in het koninkrijk van de zoon. En de heren die wil eigenlijk dat wij als rijkgezegende hemelburgers door het leven gaan.
Dat wij eigenlijk, ja zo gaan leven en zo gaan denken. En dat is eigenlijk wat je voortdurend ook ziet terugkomen in die brieven van Paulus.
Om de dingen te bedenken en de dingen te zoeken die boven zijn. Daar waar Christus is. Niet hier op de aarde. Nee, we moeten leven als hemelburgers.
Colossense 3 zoekt de dingen die boven zijn. Bedenk de dingen die boven zijn, niet die op de aarde zijn. In feest 1, we zijn gezegend met alle geestelijke zegeningen in de hemelse gewesten.
In feest 2, we zijn met hem opgewekt. We zijn gezeten waar, hier op aarde, we zijn gezeten in de hemelse gewesten. Wij zijn waar Christus is. En dat is een totaal andere mindset.
Dat is, dat stijgt ook boven al onze aardse zegeningen uit. En dat kun je eigenlijk, ja de wereld niet uitleggen.
Mensen in de wereld leven die begrijpen dat niet. Waarom niet? Omdat die geestelijke ogen eigenlijk daarvoor nog niet voor open zijn gegaan.
En om heel eerlijk te zijn. Die teksten die ik net zo opzommel, uit de brief, en ik kan er nog vele opzommen. Die vond ik in het begin toen ik tot geloof kwam eigenlijk hele vage teksten.
En misschien als je hier zit, dat je denkt van ja, wat hebben die teksten mij nou in praktische zin nou te zeggen. Wat heb ik er nou aan hier op aarde? Want ik leef wel hier op aarde.
En het staat er, maar ja, wat moet ik er nou mee met die feiten? Mij is geleerd op de bijbelschool van, je moet heel praktisch spreken.
En wat is praktisch spreken? Nou, dat is vooral leren van, ja weet je, je begint bij punt A. En dan heb je vijf stappen en dan kom je uit bij punt B. En dan weet je precies hoe het zit.
Praktisch spreken. En begrijp je niet verkeerd hoor. Weet je, dat zijn preken die ik zelf ook geef en die helemaal niet verkeerd zijn.
Maar wat mij opvalt is dat onze hele maatschappij zo enorm is ingesteld op maakbaarheid. En vandaar dat je ook heel veel van die boeken hebt van, ja weet je, als je deze vijf principes maar volgt of je hebt dat vijf stappen plan, nou dan ben je er punt.
Als je die acht sleutels naar toepast, nou dan zit het allemaal wel goed. En waar wij heel erg op ingesteld zijn, zijn vooral op gefocust zijn, zijn vooral de dingen die we in ons leven van het een op het andere moment zien veranderen.
En wij willen graag in korte tijd heel snel resultaat zien. En ik merk dat wij deze principes eigenlijk ook vaak willen toepassen voor ons persoonlijk geestelijk leger.
Wij willen graag in grote stappen zijn en we zijn vooral gericht op de dingen die we van het ene op het andere moment zien veranderen. Is dat herkenbaar of ben ik de enige?
Nee? Ja? Oké. En natuurlijk, soms gebeurt dat ook. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik op 18-jarige leeftijd de Heer Jezus leerde kennen als mijn persoonlijke verlosser.
En dat de Bijbel voor mij echt een levend boek werd. Daarvoor was het een, ja ik las het wel eens, maar het zei me niet zoveel. Maar het was veranderd, weet je, de Bijbel kwam tot leven.
En van de een op het andere moment werd dat een levend boek. En ik verslond de Bijbel. Het was als het ware mijn eerste liefde. Er was iets in mij veranderd.
Maar die eerste geloofservaringen die ik had, die ebten langzamerhand ook weer weg. Ik kreeg te maken met strijd.
Met teleurstellingen. En misschien herken je dat wel, dan kom je op een gegeven moment terecht in zo'n geloofsleur. Dan vind je het iedere keer weer lastig om, ja eigenlijk, de Bijbel te pakken.
En om iedere keer weer een stukje te lezen. En dat, ja, je eigen te maken. En te zoeken naar het plan van God, weet je wel. Er komt een geloofsleur. En toch roept de Bijbel op om door te groeien.
Om iedere keer weer dat woord van God te pakken. Om daar een stukje ook in te volharden. Om, zoals de Bijbel dat zegt, om te groeien van de melk naar de vaste spijzen.
En een gemeente die dat eigenlijk helemaal niet deed, dat was de gemeente van Korinthe. En we kunnen dat lezen in 1 Korinthe 3.
Waar Paulus zegt in de eerste drie versen daarvan. En ik, broeders, kon niet tot u spreken als tot mensen die geestelijk zijn. Maar als tot mensen die vleeslijk zijn. Als tot jonge kinderen in Christus.
Ik heb u met melk gevoed. En niet met vast voedsel. Want u kon dat nog niet verdragen. Ja, u kunt dat nu nog niet. Want u bent nog vleeslijk.
Dus wat gebeurde er bij die Korinthiërs? Die bleven eigenlijk bij de melk. En zij wilden eigenlijk helemaal niet doorgroeien naar dat vaste voedsel.
Iedere keer als de oudsten daarmee kwamen. Dan hadden ze geen tijd om zich daarin te verdiepen. En ja, weet je. Nee, dat was te moeilijk.
En weet je. Een groot gevaar is. Om eigenlijk te blijven hangen bij die melk. Om vooral je te gaan richten op geloofservaringen.
En hoe doe je dat onder andere? Nou, bijvoorbeeld door de ene conferentie naar een andere conferentie te bezoeken. En dan iedere keer weer een geloofsboost te krijgen.
En zodra je daar vandaan komt, dan ebt dat langzamerhand weer weg. Of door je bijvoorbeeld helemaal te gaan richten op geestenschaaf.
Op wonderen en tekenen die dan eigenlijk voortdurend moeten plaatsvinden. Het gevaar is dat je je eigenlijk wel druk bent om die heren in allerlei gevoelsbelevingen te zoeken.
Maar eigenlijk voortdurend je bijbel gesloten te laten. Je niet te verdiepen in het woord van God.
Ik heb bij verschillende leeftijdsgenoten ook gezien dat er op een gegeven moment zelfs een heel verwrongen beeld van God kan ontstaan in je leven.
Dat de dingen waar je naar verlangt, de dingen zijn die eigenlijk niet gebeuren. Ik vind het heel belangrijk om vanmorgen wel zorgvuldig te zijn.
Want het betekent namelijk niet dat onze relatie met God alleen gebaseerd is op theorie. Weet je wel? En dat je geen conferenties meer mag bezoeken ofzo.
Begrijp me nou vanmorgen niet verkeerd. Maar het is zo belangrijk om te ontdekken wie je in Christus bent. Dat je leert om geworteld te raken in het woord van God.
En als je dat wil gaan leren verstaan, dan ga ik vanochtend niet tegen u en tegen jou zeggen, nou dan moet je dit zeven stappenplan volgen en dan ben je er. Nee, het is meer, kun je dat vergelijken met een boom.
Een boom die geplant wordt en die je eigenlijk niet ziet groeien. Als je een boom plant, dan zie je, ja je kunt er bovenop gaan staan, maar je ziet hem niet groeien. Als je nou foto's maakt van een jaar daarvoor en je bekijkt het weer, dan zie je, ja er zit wel duidelijk groei in.
En zo'n boom die groeit maar langzaam door. Hoe dieper die wortels komen, ja hoe meer hij begint te groeien. En zo is dat eigenlijk ook met het woord van God.
Paulus die spreekt in Epheser 3 over het afleggen van de oude mens en het je bekleden met de nieuwe mens.
Als je die woorden leest, dan Paulus zegt, wat betreft uw vroeger levenswandel, dat u de oude mens aflegt en dat u zich bekleedt met de nieuwe mens.
Maar tussen die twee staat een heel belangrijk vers, namelijk vers 23, waar hij schrijft, en dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken en u bekleedt met de nieuwe mens.
Dus aan de ene kant de oude mens afleggen, je moet vernieuwd worden in je denken, en je gaat die nieuwe mens je daarmee bekleden.
En hoe word je vernieuwd in je denken? Nou dat doe je niet door je te richten op de dingen van deze wereld. Dat doe je ook niet door je alleen maar te gaan richten op allerlei wonderen en tekenen die dan moeten plaatsvinden.
Of op allerlei ervaringen. Dat doe je ook niet door alleen maar krampachtig naar jezelf te kijken en voortdurend eigenlijk in je eigen ik te graven. Nee, dat doe je door voortdurend bezig te zijn met het woord van God.
Om iedere keer weer die beloften en die zegeningen die we in Christus hebben ontvangen, om die je eigen te maken. En dat is eigenlijk ook het gebed van Paulus hier in Colossense 1.
Paulus hier in de kennis van God wil. Zijn gebed voor de Colossense was vers 9, dat u vervuld mag worden met de kennis van zijn wil in alle wijsheid en geestelijk inzicht.
Paulus' gebed was voor de Colossense dat zij vervuld mogen worden met de kennis van Gods wil. Niet hun eigen wil, nee met Gods wil in hun leven.
En als je de Heer Jezus Christus kent, dan is dat eigenlijk het verlangen van iedere gelovig om niet je eigen wil te doen, maar de wil van de Heer.
En als we vervuld raken met die kennis van zijn wil, dan heeft dat eigenlijk ook een uitwerking op onze praktische levenswandel.
Kijk maar naar vers 10 van Colossense 1, dat als we vervuld worden met de kennis van zijn wil, dan lees we in vers 10, zodat u wandelt op een wijze de Heere waardig, hem in alles behaagt, in elk goed werk vrucht draagt en groeit in de kennis van God.
Wandelen op een wijze de Heere waardig. Weet je, je kunt heel religieus bezig zijn en de plank uiteindelijk alsnog volledig misslaan.
Als je kijkt bijvoorbeeld naar het leven van Paulus, dan was hij heel religieus bezig, hij was een fariseer en nou, na de wet deed hij het goed, maar hij sloeg in feite de plank volledig mis.
Dat kan zomaar ook met een ieder van ons gebeuren. Onze oude mens kan heel religieus zijn. Wij kunnen heel snel verkeerde dingen met een geestelijk sausje bedekken.
Vandaag tot dag wordt er heel veel gesproken over spiritualiteit. En als je dan eigenlijk dat verder daarover leest en daarover bekijkt naar de inhoud, dan gaat het vooral over het centraal zetten van de mens in plaats van de wil van God in ons leven.
Toen Paulus tot bekering was, was het eerste wat hij zei, Heer, wat wilt u dat ik doen zal? Totaal andere mindset.
Als wij ons vervullen, zegt Paulus, met de kennis van Gods wil, ja, dan gaan we wandelen op een wijze waar de Heer naar verlangt.
En wandelen, dat betekent daarin gaan staan. Een van onze veldwerkers, die is vroeger dokter geweest, en hij zei laatst tegen mij, hij zei, Chris, ik kan me nog heel goed herinneren dat ik net afgestudeerd was en dat ze dokter tegen mij zeiden.
En ik moest daar zo aan wennen, want ik was ineens de dokter en ja, ik had de patiënt voor me en ik moest zeggen wat hij had. Ik was de dokter. En hij zegt, ik was niet langer meer leerling, maar ik had de kennis en de vaardigheden in huis om dat in praktijk te brengen.
En hij was een volwaardig dokter. Hij kon daarnaar wandelen en hij kon daarnaar handelen. En dat geldt eigenlijk ook voor ons. Als we wandelen op de wijze, de Heer waardig, dan betekent dat ook in die nieuwe mens gaan staan.
Het in de praktijk brengen. Je kunt als dokter nog zoveel boeken gelezen hebben, maar als je niet in de praktijk brengt, dan heb je er in feite helemaal niks aan. En dat geldt ook voor ons.
We moeten niet alleen verstandelijk bezig zijn, we moeten ook gaan wandelen. Vers 11, terwijl u kracht, met alle kracht bekrachtig wordt, overeenkomstig de sterkte van zijn heerlijkheid, om met blijdschap in alles te volharden en geduld te oefenen.
Dus doordat we vervuld worden met de kennis van zijn wil, we daaruit gaan leven, daaruit gaan wandelen, schrijft Paulus, dan worden we als gelovigen ook met alle kracht bekrachtigd.
Dat woord wat hier gebruikt wordt, dat is het woord dynamisch. En dat is het woord dynamiet ook van afgeleid. Dat heeft te maken met een explosieve kracht die in ons werkzaam is.
Het heeft ook alles te maken met de opstandingskracht, maar daar ga ik nu niet op in vanwege de tijd. Met andere woorden, het is niet onze eigen kracht die in ons werkzaam is, nee het is Gods kracht die eigenlijk in ons werkzaam is en die maar doorgaat.
Het is ook niet zoals een dynamiet, een eenmalige kracht, nee het is eigenlijk een continue kracht die door ons heen stroomt. Zoals een hart eigenlijk maar door blijft tikken en dat bloed blijft door pompen, zo is dat ook met die kracht van God die in ons werkzaam is.
Als we daar vanuit gaan leven. Samengevat, als we ontdekken wie we in Christus zijn, als we ons op hem richten, dan gaan we daar vanuit wandelen.
En dan gaat die kracht van God, die dynamis, die gaat in ons werkzaam worden. Dat is wat de Heere ons belooft. En wat doet die kracht dan?
Welke uitwerking heeft die kracht van God? Nou Paulus schrijft in vers 11 om het blijdschap en alles te volharden en geduld te oefenen. Gods kracht werkt blijdschap uit, volharding en geduld.
En die blijdschap waar Paulus over spreekt, die dan werkzaam is, dat zijn niet de pleziertjes van deze wereld. Dat is niet even, nou ja, weet je wel, een pleziertje die je even uit de realiteit trekt.
En een anderhalf uur film, dan word je net zo hard weer met je neus op de feiten gedrukt. Het zijn niet de pleziertjes van deze wereld. Nee, het is een blijdschap van God die blijvend is.
Dat betekent niet dat je nooit topt. Dat betekent niet dat je nooit uit balans ineens getrokken kan worden. Of dat je ineens de dingen even niet meer ziet zitten. Dat je de dingen even door een donkere bril bekijkt, door de omstandigheden van het leven.
Maar juist op die momenten dat die dingen gebeuren, is het zo belangrijk om ons weer te richten op de dingen die boven zijn.
Om de dingen vanuit dat hemelse perspectief te gaan bekijken. Om te gaan wandelen als die, niet als die wereldburger, nee als die hemelse hemelburger.
En Paulus die schrijft in alles te volharden. En bij het woord volharden moet ik denken aan die topsporters.
Die door blijven gaan totdat ze bij de finish zijn. En dat is eigenlijk ook in ons leven. We krijgen te maken met strijd, met ziekte, met moeite in ons leven.
Vroeg of laat gaat dat gewoon gebeuren. Hoe kunnen we dan doorgaan? Nou dan kunnen we doorgaan door die Jezus Christus voor ogen te houden. Want hij is degene die ons bekrachtigt.
Die ons iedere keer weer die dynamis geeft om door te gaan. Om te volharden. Het is niet een eigen kracht. Zoals de wereld ons leert.
Nee, het is de kracht van God. Een onverklaarbare kracht van God die in ons werkzaam is. God belooft ons niet in zijn woord dat lijden of ziekten ons niet zullen overkomen.
Hij belooft ons wel zijn rust en vrede. En ook om door te gaan om die kracht te ontvangen. Die dynamis. Waardoor we kunnen volharden.
Waar anderen stoppen. Kunnen wij doorgaan. Omdat we die kracht van God in ons werkzaam is. Het is niet eenvoudig om iedere keer vanuit die nieuwe mens te leven.
Paulus die werd daar ook mee geconfronteerd met de zwakte van het leven. In 2 Korinther 12 vers 9 schrijft hij. Maar hij heeft mij gezegd mijn genade is voor u genoeg.
Want mijn kracht dynamisch wordt in zwakheid volbracht. En zo is het als wij zwak zijn. Als wij het niet meer zien zitten.
Dan is er altijd nog die kracht. Die dynamis van God. Om door te gaan. Daarom zal ik liever roemen in mijn zwakheden schrijft hij. Omdat de kracht van Christus de dynamis in mij komt wonen.
En ik hoop zo dat u dat jij die kracht van God mag kennen in je leven. En dat je je net als Paulus iedere keer weer op hem mag richten.
Zodat je vervuld mag worden met de kennis van zijn wil. Amen. nuей je een konweerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek vijerde vanhoek