Mattheus 11:25-30

Spreker

Henk Geurts

Date
April 29, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ik hoop dat u de liederen met u hard gezongen hebt, want het woord is daarop geënt, zonder dat we dat het van elkaar wisten.

! De versen uit Matthäus 11. En we lezen daar in Matthäus 11, vers 25 tot, laten we zeggen vers 30, de volgende verse.

Matthäus 11, vers 25.

Lieve broeders en zusters en jongens en meisjes die hier zijn vanmorgen.

Rust hebben we allemaal nodig.

Dat je aan van alles mee moet doen. En waar vind je dan rust? De eerste hoofdstukken van de Bijbel vertellen dat God in zes dagen de wereld schept.

Dat hij de zevende dag tot een heilige dag een rustdag maakt, de genesis. Ook mensen mogen op die zevende dag rusten. We lezen dat in Deuteronomie.

Joden vieren de rustdag op zaterdag. De meeste christenen op een zondag. Die dag is trouwens niet alleen een rustdag voor jezelf, maar ook voor de mensen die voor je werken.

En zelfs voor de dieren was het opdracht. Lees Leviticus maar eens. Als er zes jaar gewassen op een akker verbouwd zijn, moet er daarna weer een jaar rusten, een sabbatjaar.

De aarde is niet alleen een plek om te werken of om te wonen, maar ook om te rusten. Een goede plek om te verblijven is een plek waar je weet, hier is rust.

De duif die Noach bijvoorbeeld loslaat naar de zondvloed, keert terug naar de aarde, zolang het beest geen rust plaatsvindt.

De aarde is daar nog niet bewoonbaar. Rust. Rust in je hart. Rust is niet alleen uitrusten van dingen die je doet.

Je kunt ook rust zoeken terwijl je van binnen onrustig bent. Door zorgen. Over je gezin. Vragen die je hebt. Of omdat je zoals vanmorgen gezegd werd, je bang bent.

Of onrustig bent. Job bijvoorbeeld overkomt zoveel ellende dat hij hevig verlangt naar rust. Hij denkt zelfs dat hij de rust pas vindt als hij dood is.

Je ziet het vaker bij het graf. Hier rust. Laatst was er een onderzoek in Nederland dat enorm veel mensen, meestal werknemers, maar gewoon veel mensen, een enorme burn-out hebben.

Zware stressverschijnselen. Ik geloof 1,3 miljoen. Er is inderdaad iets behoorlijk mis in onze samenleving.

Mensen staan vandaag zeer onder druk. De werkdrucht ligt hoog. Het liefst overwerken. De zaad erachterbij. Ik weet er alles van.

Je moet meer dan het gemiddelde presteren om je baan bovendien veilig te stellen. Doen wat je werkgever vraagt. Meer uren draaien. En je moet weten hoe je het politieke spelletje moet spelen in de politiek.

Je moet je profileren. Je moet soms voldoen aan onrealistische verwachtingen. Je moet doorgaan. Niet zeuren. Kortom, in zekere zin worden de mensen en de mensheid vandaag, laten we maar beperken tot ons eigen landje, om verschillende redenen geleefd in plaats van dat ze leven.

De rust is ver te zoeken. Maar wat is rust eigenlijk? Is het een toestand die intreedt en waaraan je je overgeeft bij het stoppen met werken?

Als je naar school komt bijvoorbeeld. Is rust, zoals God bedoelt, vrij zijn van bezigheden of van werkzaamheden?

Lekker even niks te doen. Is het vrij zijn van drukte, last of hinder? Is het misschien zelfs vrij zijn van je lichaam?

Vrij zijn van afwezigheid, van ongenoegen, oneenigheid, ruzie? Of verwarring? Er zijn zelfs mensen die draaien al dol bij het horen van geluiden.

Zelfs het horen van geluiden. Er zijn zelfs mensen die horen alleen maar geluiden, ook al zijn er geen geluiden. En als ik dit zo overdenk, denk ik hartstikke goed. Rust heb je nodig.

Vakantie heb je nodig. Wie van ons wil niet vrij zijn na een verloop van een drukke periode? Even er helemaal uit. Die zware last die opgelegd wordt, even stoppen.

Maar wie legt hier die zware last op? De mens is vandaag, vandaag vooral vermoeid in zijn ziel en belast. Mentaal, emotioneel of door zijn gezin.

Als ik bijvoorbeeld tien uur lang fysiek hard gewerkt heb, hoef ik maar acht uur te slapen en dan ben ik weer uitgerust, zeggen sommigen. Maar de rust die wij nodig hebben, die diepe innerlijke rust in onze ziel, in je hart, die krijg je niet zomaar door acht uur te slapen of misschien wel tien uur of wel twaalf uur of misschien wel nog veel langer.

Sterker nog, als je eenmaal in je ziel vermoeid bent, dan slaap je sowieso niet goed. En het gevolg ervan is dat je alleen maar meer vermoeid raakt. Dus, laatst las ik, zijn er twee kamerleden zo vertrokken uit de Tweede Kamer.

Albert Dijgraaf van de SGP en Nine Kooijman van de SP. Omdat de een kreeg gewoon spanning in zijn huwelijk, had hij misschien vooraf ook al, weet ik niet. Maar hij kon het echt niet meer trekken en hij heeft het openlijk gezegd in de Tweede Kamer.

En die mevrouw, die kreeg een gezin. En ze was al zo lang in de kamer. Ze dacht, dit is niet meer te passen. De beroemde Abraham Kuiper, misschien zegt hij namelijk helemaal niks meer.

Ooit kamerlid, maar ook ministerpresident geweest. Kamerlid van 1874 tot 1877, lang geleden. Namens de ARP, zeg maar het vroegere CDA, laat ik het zomaar zeggen.

En zijn dagindeling had hij heel precies vastgelegd. Hij was heel exact. Ook zijn gebedstijden, als hij op de knieën ging s'avonds. Heel precies, om haar orde te hebben in zijn leven.

Toch raakte hij enkele malen zeer overspannen. En dan ging hij een grote reis maken, soms naar Amerika of naar Zwitserland. En dat is een paar keer geweest, want zijn zenuwgestel kon het niet trekken.

Zo verantwoordelijk voelde hij zich als kamerlid en later als ministerpresident. En hij kreeg er dus een tik van. En zijn tiks, die waren berucht. Waren bekend van die tijd. En hij zegt ook, de tik kwelt mij geducht.

Ik slaap geen enkele nacht. En ik ben onbekwaam tot enige arbeid. Letterlijk uitgeput. Ook hij kende dat. Joop ten Uyl, die soms s'nast door kon halen.

De naam zegt u misschien wat, maar misschien bekend bij sommigen. Maar voor zijn vrouw Lisbeth was het veel moeilijker. Het was een teerpunt voor haar. Dat hij altijd weg was.

Altijd weg was. Dag en nacht. En hij kon doorhalen. En soms met twee, drie uur slaap genoegen nemen. En ze maakte zich zorgen voor hem. Hij was met zijn carrière bezig. En zij thuis.

En ze maakte hem verwijten. En ze smeet soms met servies goed naar hem. Nog erger. Ze had een speciaal smijtservies gekocht. Dat als ze kwaad werd, ze het naar zijn hoofd gooid.

En dat is geen grap. Of een roddeltje. Maar hoe vind je dan rust? Tenmidden van onrust. Je hebt zo'n hulpwerk aan.

Hulp van netwerk aan hulpverleners die je willen helpen. Dat je rust kan vinden. Door de juiste keuzes. Ademhaling, techniek. Sommige yoga.

Sporten. Beter te plannen. Tijd in te delen. Het kan je even helpen. Maar biedt het je een echte oplossing. Waar komt eigenlijk de onrust vandaan?

Er wordt zoveel geld uitgegeven aan kalmerende middelen. Voor ouderen en voor jongeren. Voor kleine kinderen zelfs. Antidepressiva. Slaappillen. Maar krijg je daar echte rust en vrede van?

Je kan ook je vingers in je oren stoppen. En na, na, na, na roepen. Niets aan de hand hoor. Ik hoor niets. Maar is dat vrede?

Dat is gewoon het ontkennen ervan. En zoals wij nu geleefd worden. Waardoor er meer dan een miljoen mensen uitgeput zijn. Oftewel tegen een burn-out of iets dergelijks.

Ik vind het nogal een beladen term. Ik weet niet eens of ik hem als niet-medicus mag uitspreken. Werd de Jood, het Joodse volk, in die tijd waarin Jezus leefde, waarin hij deze woorden vertelde. Geleefd door een religieus systeem van de schriftgeleerden en de fariseeën.

En deze arme mensen waren zo ontzettend vermoeid en belast. En ze probeerden de regels te volgen. Want de fariseeën hadden niet alleen hun regels die in het Oude Testament stonden.

Maar ze hadden ook regels die ze erbij verzonnen. Dat mag ook niet. Je mag maar zoveel stappen doen zondag. Je mag die afstand maar afleggen. Regeltjes en wetjes. Om bij God in het gevlei te komen waardoor hij redding geeft.

En dan Jezus. Wat revolutionair. Die maakt van rust een heel andere zaak.

Hij zegt, kom tot mij. Ik zal je rust geven. Jezus ontkende niet dat er onrust was. Klopt allemaal niet wat er zo is.

Nee, hij wist dat mensen hier onderleden. Hij wist dat mensen onder druk stonden en opgebrand konden raken. Maar hij tacklede het probleem. Vrede hebben.

Rust hebben. Innerlijke vrede is niet het ontkennen van de werkelijkheid. Tenminste, dat niet hebben.

Het is niet ook zozeer afwezigheid van angst. Maar vrede wil zeggen de aanwezigheid van iemand. Iemand waarvan je weet, die beschermt mij.

Er kan van alles gebeuren, maar ik ben veilig. En die wetenschap geeft je vrede. Oftewel. Rust en vrede hebben in eerste instantie niet met omstandigheden te maken.

Wat de omgeving je aandoet. Wat je baas je aandoet. Wat je vrouw, man of kinderen je aandoet. Maar dat is veel groter. Het heeft te maken met jezelf.

Wat in je is. Natuurlijk, je werk kan je onder druk brengen. Je zorg kan je onder druk brengen. Financiële zorgen. Huwelijksproblemen. Strijd. Geen tijd meer hebben. Je gezin. Maar als je daar je vrede van afhankelijk maakt.

Wat wel begrijpelijk is. Ziekte. In je gezin. Of kinderen die bepaalde dingen hebben waardoor je voortdurend je aandoet op hem moet richten.

En toch geloof ik. Als je erop richt. Dat dat niet het wezenlijke is. Dan kan ik je zeggen. Dan zie ik een uitweg. Echte ontvrede ontvang je als je weet dat iemand alles in de hand heeft.

Het allemaal regelt. Niet voor niets praat de Bijbel over vrede en rust. Die alle verstand erboven gaat. Die niet te beredeneren is.

Met je zoon of dochter waarmee je topt. Met jezelf. Met angsten waarmee je zit. Met depressiviteit. Met slaploze nachten. David zegt het zo mooi in de psalm.

Alleen bij God vindt mijn ziel haar rust. Van hem komt mijn redding. Bij hem ben ik veilig. Hij is de alleroogste God.

Rust vind je alleen bij Jezus. In het Nieuwe Testament belooft Jezus aan iedereen. Iedereen die vermoeid en belast is.

Welke die belasting ook is. En welke vermoeid die ook is. Dat hij rust zal geven. Hij zegt. Kom naar mij toe. En ik zal je rust geven.

Plaatje 1 graag. Even een schetsje. Beetje uitvergroot. Daarom zie je het niet zo goed. Hij zegt. Neemt mijn juk op. Leert van mij.

Want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. En ge zult rust vinden voor uw zielen. Want mijn juk is zacht. En mijn last is licht. Maar wat is een juk?

U kent het wel. Misschien vroeger. Op de boerenbedrijven droeg een boerin vaak een juk. Met zo twee emmers. Maar je kunt ze ook met twee gieters dragen. Dat je je tuin begiet.

Maar als de heer Jezus het over een juk heeft. In het Nieuwe Testament. Dan wist iedereen waar hij het over had. Ze kent het letterlijke betekenis.

Een houten frame of een blok. Over die koeien gespannen. Over die ossen. Met uithollingen op de schouder. Van een paar ossen. En zo.

Zodanig geconstrueerd. Zo slim gemaakt. En misschien heeft de heer Jezus het zelf wel gemaakt. Samen met zijn vader. Jozef. Met zijn aardse vader. Niet zijn biologische vader.

Zo kan ik het eigenlijk niet zeggen. Maar samen. Hij wist wat het was. Hij wist hoe hij sprak. En dat legde hij over een os. En zo kon je met de ossen vooruit trekken. De toehoorders die dit hoorden.

En je snapte direct wat hij bedoelde. Mijn juk is zacht. Want ze wisten zo'n juk. Want die Joodse samenleving was in die tijd geheel op de landbouw georiënteerd.

Geen industrie. En beslist hadden ze regelmatig een span ossen. Dat zijn twee ossen. Zien werken op akkers. En ze zullen beslist de gewoonte hebben gezien van de boeren hoe dat ging.

Als die ossen niet vooruit wilden dat hij een prik met de stok gaf. Dat ze in spoor moesten blijven. En weet u. Soms gebeurde het. Hier niet het geval.

Ik hoop dat het volgende plaatje dat duidelijk maakt. Soms gebeurde dat met een kleinere os. Dan deed de boer om een jonge os.

Die moest het leren. En dan zit in hem naast een oudere os. En de oude os kende het klappen van de zweep. Hij wist precies wat er van hem verlangd werd.

Namelijk het trekken van de ploeg. Absoluut de gehoorzaamheid aan de voerman. De oude os wist dat er een houten, vervelend, drukkend juk op zijn schouder, op zijn nek rustte.

En dat het heel oncomfortabel zou zitten als hij zich ging verzitten. En hij wist dat hij recht te voren moest trekken. Wist hij precies. Had er ervaring mee.

En hij wist ook dat de voerman, de akkerbouwer, dat hij over een prikkel beschikte. Een werktuig om hem voor te drijven. Als je een goede boer had, dan gebruikte hij die prikkel maar heel weinig.

Als je een boer had die voort wilde, jachtig wilde zijn. Nou, dan kon hij wel eens gemeen zijn. Met die ijzeren punt. Maar het ging erom, die prikkel die moest hem gehoorzaamheid dwingen.

En de oude os wist ook beslist dat de voerman niet de bedoeling had om een pijn te doen. Maar hij wilde zijn fysieke kracht niet gebruiken om maar te doen wat hij wilde.

Want dat kon hij natuurlijk ook. Dwars tegen de regels ingaan wijsprekken die de boer opgelegd had. Maar hij wist, die voerman wil dat ik mijn fysieke kracht gebruik. Zonder het bewust te zijn, maar dat zat in zijn instinct.

Ik moet door. Ik moet rechtdoor. En soms zeg ik al, spande de voerman soms iemand, een os naast hem. Een jonge os, een kleinere os.

Die liep dan mee om te zien hoe dat ging. Hoe dat voelde. De jonge os was wel ingespannen. En liep er onder het juk. Maar de oude os, de echte oude os, droeg echte zware last.

Hij was degene die het droeg. De oude, en de jonge os liep mee. Hij keek dus als het ware af hoe de oude os het werk verrichtte. Namelijk, in gehoorzaamheid.

Zonder tegen te stribbelen. Zachtmoedig. En nederig. Och, wat had zo'n os, zo'n sterke os, zich kunnen verzetten. En achteruit kunnen trappen.

En om kunnen keren. En gewoon zijn eigen gang kunnen gaan. Maar een goede os saboteerde het werk niet. En wat zegt Jezus? Neemt mijn juk op jullie.

Want hij zegt, dat juk is zacht, dat juk is licht. Ik zelf, zo zeg ik het via parafrazen. Ik zelf draag de zwaarte van het juk.

En ik zal zelf het werk verrichten. Want als de kleine os meeliep, had hij bijna niks meer te dragen. Hij hoefde alleen maar te kijken, mee te lopen en te zien. En hij kon de os voelen. Zo dichtbij was hij.

Het is maar een voorbeeld. Maar Jezus gaf hem zelf. Jullie hoeven niet de last te trekken. Ik zal het doen. Wat er van jullie gevraagd wordt, is alleen maar, loop naast het span. Loop naast mij.

Dan zullen jullie van mij leren dat ik gehoorzaam ben aan mijn vader in de hemel, de grote voerman. Dan zullen jullie leren dat ik nederig en zagmoedig van hart ben. En dat ik mij niet tegen hem verzet.

Ook zullen jullie leren dat verzet tegen de voerman niet prettig is. Jullie zullen mogen ervaren dat zagmoedigheid en nederigheid diepe rust in jullie zielen zal brengen.

Is dat niet geweldig van Jezus? Dat hij die last wilde dragen. Geen enkel verzet. Maar wel erbarmen en liefde en een overvloeiend zachtmoedig hart.

Niet hoogmoedig op zijn kracht. Wat had hij wel niet kunnen doen? Hij had die voerman gewoon kunnen doden. Niet pochend op zijn oneindige opstandingskracht. Waar wij hem om roemen. Nederig.

Hij deed, want hij wist in welke kracht dat hij deed. Die grote kracht gebruikte hij om Gods werk te doen. Wat een heerlijke vergelijking geeft de Heer Jezus hier. Wat een intense liefde.

Voor de verdorven mensen zit erin dat hij jouw last wil dragen van jouw leven. Welke die last ook is. Niet voor niks wordt er zo vaak gepredikt over deze tekst. Of wordt die gemediteerd.

Ik neem mijn juk op. Leert van mij dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart. Want mijn juk is zacht. Met hem is het juk zacht. Een juk staat symbool voor gehoorzaamheid en nederigheid.

Het juk is zacht. Zijn last is licht. Het maakt niet uit met welke reden je bij hem komt. Maar kom tot hem. Kom naar mij toe.

Ik zal je rust geven. Maar je moet wel komen. Hij is al bij jou gekomen. Niet wachten tot hij nog weer eens komt. Hij is al gekomen. Jij moet bij die iemand in een juk komen.

Dat geeft je rust. En zolang je daarvan weg blijft en je zoekt je rust. In zoveel andere dingen die je een betrekkelijke rust kunnen geven. Oh natuurlijk. Ik heb ook veel gesport.

Om als het ware mijn kop leeg te lopen voor alle drukte. Maar was dat de echte oplossing? Het gaf lichamelijk een kick. Noem het maar zo. Maar is dat de rust?

Of uit te gaan op vakantie? Is fijn om te doen? Zeker. Zelfs op wintersport. Ook al zal ik het zelf nooit doen. Zelfs dat mag. Vooruit dan maar. Maar je kunt alles doen.

Maar. De echte rust van binnen. Kan alleen hij geven. En dat doet me denken aan die psalm die David. Die ik net las. Dat stukje.

Wat David toepaste. Hij paste het ook toe. En misschien kunt u je nog herinneren. Toen David op de vlucht was voor Saul. En die was in het land van de Filistijnen. En hij woonde in een gebied. Dat mocht hij bewonen.

Ongekend was dat. En wat deed David met zijn mannen. Er waren nog meer van die vluchtelingen. Zo'n man of duizend. Die het niet met Saul eens waren. Op een dag gebeurde het.

Hij woonde in alle rust. Zogenaamd. Maar hij woonde in betrekkelijk rustig. In het Filistijnse land. En op een dag. Gingen de Filistijnen tegen Israël vechten. En David hoorde dat.

Hij dacht. Oh dat wordt een probleem. En Israël en anderen ook. Dus hij kwam met zijn hele leger. Twee dagen lang lopen. Kwam in dat leger van de Filistijnen. Om zich te vertonen. Kijk wij zijn daar.

Wij zullen meestrijden. En de koning die aag is. Die zag dat. Geweldig. Dat is de man die strijdt tegen zijn eigen volk. Maar Aagis had een aantal generaals.

En de generaals die liepen naar Aagis toe. Die waren heel erg boos toen. Zodat zeiden. Wie is dat? Zeiden ze. Wie is dat? Dat is David. Betrouwbare man. We horen nooit dat van hem. Altijd goed.

Wat gaat die man doen? Gaat strijden tegen Israël. En de hoofdgeneraal zei. Stuur onmiddellijk die man weg.

Stuur hem weg. Laat hem naar de plek terug gaan waar hij vandaan komt. Hij kan niet meestrijden. Want zodra hij zijn eigen mensen ziet. Misschien wel zijn eigen familie. Daar gaat hij niet tegen vechten. En dan roept Aagis.

De koning die vriendschap met David gesloten had. Roepen wijze gezegd. David luister eens. Ik weet zeker dat jij een eerlijke man bent. Jij bent mijn man. Ik heb nooit gemerkt dat je iets verkeerds deed.

Maar ik moet je zeggen. Ga terug naar Zeklag. Morgen vroeg. Mijn soldaten. Mijn generaals. Ze willen niet dat je meestrijdt. Dat gaat niet goed. Dat gaat niet goed. Dan zijn ze bang voor me. Ik vertrouw je helemaal.

Zeg je nog een keer. Ik vertrouw je helemaal. Dat God je gestuurd heeft. Niet weten dat deze man profetische woorden sprak. En David. En ik hoor ook al een beetje toneel spelen denk ik.

Zoals hij zich ook als een krankzinnige ooit gedroeg. Bij diezelfde Aagis. Ging terug. Twee dagen later. Kwam hij terug in het plaats Zeklag. Waar hij dus woonde. En wat zien de mannen.

Wat zien hij. Heel Zeklag. Totaal in de brand gestoken. De vrouwen die ze thuis hadden gelaten. En de kinderen. Allemaal weg. Er was niets meer over.

Alles was verkoeld. Weg. Verdwenen. Na twee dagen. Reizen. Ze waren natuurlijk doodmoe. Wat een verschrikking. Wat een ellende. Moet je je voorstellen.

David. Zijn vrouw. Zijn vrouwen. Allemaal naar hun vrouwen. En zo. En je kinderen. Alles weg. Terwijl ze al niet in eigen land woonden. En ze werden er ook weggestuurd. Uit het leger.

De Filistijnen ook. Maar daar waren ze alleen maar gelukkig mee. Denk ik. En dan. Dan gebeurt er iets ergs. Dan de mannen. Die zien dat. En ze zijn zo verschrikt.

En er staat er in de Bijbel. Ze huilen. Ze huilen. Ze huilen zo hard. Ik zou me schamen. Als ik bij wijze van spreken. Zo zou huilen. Omdat ik dat niet durf.

Maar ze huilde zo hard. Dat alle huilen op was. Ze was op. Ze konden niet meer. Ze waren helemaal totaal kapot. En verdrietig. En na het huilen.

Toen het verdriet was uitgehuild. Stond er een sfeer van grimmigheid. Een sfeer van boosheid. En de mannen zeiden. Jij. David. Jij hebt ons hier gebracht.

En jij bent hier de oorzaak van. Daar kwam het van. En ze pakten stenen. En wilden ze opgooien. Naar hem. Om David te doden. Zijn eigen mensen. Notabene.

En dan staat er. In de Bijbel. Zo mooi. David. Sterkte. Zich in de Heere. Zijn God. Want waar moest hij het zoeken.

Hij kon niet bij zijn vrouw uithuilen. Hij kon niet bij zijn kinderen uithuilen. Hij kon nergens heen. Dat wist hij. Hij wist. Mijn God. Hij bad tot de Heere God.

En hij sterkte zich. Hij vond rust en vrede bij hem. En wat er daarna gebeurde. Dat laat ik. Dat moet je maar eens lezen. Dat zijn bijzondere geschiedenissen.

Moet je weer eens opnieuw lezen. Wat er toen gebeurde. En later zien we het ook. Bij Saul. Die schrijft in die Filippense. Die hele beroemde tekst.

Weest in geen ding bezorgd. Zegt hij. En hij schrijft dat. Midden in de gevangenis. Weest in geen. Die prachtige tekst. Weet je wel. Die we al een keer geleerd hebben. Volgens mij. Weest in geen ding bezorgd. Maar laat er bij alles.

Uw wensen door gebed. En smeking bekend worden. Bij God. En de vrede gods. Die alle verstand erboven gaat. Zal uw harten en gedachten boerden. In Jezus Christus. Als kind moesten wij ook al eens teksten leren.

Die tekst gebruikt Paulus. Midden in de gevangenis. Hij vond rust. Ongekend. Maar die Paulus die er nog Saulus was.

Dat zie je op het volgende plaatje. Het is moeilijk te zien. Maar goed. Het is ook van een heel oud plaatje. Een boer. Palestijnse boer. Dat is een heel oud plaatje.

Wat zie je daar? Daar zie je een os. Naast een ezel. Nu noemt de Bijbel dat. Dat noem je een ongelijk. Ongelijk span. Hij gaat.

Paulus was een ezel. En een ezel moet je niet naast zijn os zetten. Of je moet een bijzondere ezel met een heel rustig karakter hebben. Een ezel is koppig. Die gaat zomaar niet makkelijk langs zijn os. Die gaat zijn eigen gang.

En Paulus die zegt op een gegeven moment ook. Hij schopte naar achteren. Hij schopte tegen de prikkels. Hij ging zijn eigen gang. Totdat God door een plotseling licht uit de hemel hem ontmoet.

En zegt. Saal, Saal. Waarom vervolg je mij? En hij ook. Die zich eerst fel verzette. De Heer Jezus wilde volgen.

Nee, het was een onervaren ezel. Die zijn eigen gang ging. Waar een boer eigenlijk niks mee kon beginnen. En ik denk ook. Of dat moet een ezel zijn met een heel rustig karakter.

Het was in het oude testament verboden. Dat ze op deze wijze deden. En ik kan niet zien of het een ezel of een muilezel is. Overigens. Een ander misschien wel. Maar die boer was misschien niet zo slim. Of hij had geen andere middelen.

Hij deed dat. Hij gebruikte dat. Daarom is het zo belangrijk. Dat we dat ongelijke span. Niet gaan trekken in ons eigen leven. Dat we ons heil zoeken bij die dingen.

Bij die mensen. Die ons misschien wel vreugde kunnen geven. Maar die ons niet de diepe vrede kunnen geven. Die alleen die Heer Jezus kan geven. We hebben een genadige heiland. Die ons de vrucht van de geest wil geven.

Maar willen we wel naast Jezus leven? Of zijn we zoals bij het volgende plaatje? Dat is het laatste. Nog veel erger. Een kameel naast een os.

Helemaal een ongelijk span. Moet je wel een heel bijzondere kameel hebben. Ook zo mooi. Wat een ongelijk span. Dan moet je eens kijken wat zo'n os moet leiden. Wat moet je leiden als je naast een kameel zo'n groot.

Nee dromedaris. Als je naast zo'n dromedaris loopt. Wat moet je nou leiden? Dan draag jij de last. En hij loopt maar recht vooruit. En hij sleept jou omheen. Net zoals met die ezel die de andere kant uit wil.

En zijn eigen weg gaat. Nee als je naast Jezus loopt. Dan kom je weer uit. Bij die eerste. En bij die tweede. Hij draagt jou. Hij geeft jou vreugde.

Dit kun je niet zelf opwerken. Je kunt door een drankje misschien wel vrolijk worden. Maar niet diep die vreugde ervaren. Je kunt misschien wel door een fijne vakantie. Rust ervaren als je terugkomt.

Maar je weet. Na één dag. Ik had het minstens altijd wel. Na één dag. Was je het weer kwijt. Was je het weer vergeten. Wat voor vakantie heb je gehad? Vroegen ze wel eens. Aan het eind van de middag. Gemeldig. Maar ik ben weer bezig.

Man stoor me niet. Maar hij geeft je werkelijk vrede. Dat je rustig blijft. Van binnen. Hij geeft je geduld. En geduld wil niet zeggen dat je niet. Dat je ongeduldig.

Als je niet geduldig bent. Dat je kwaad wordt op iemand. Omdat je wat verkeerd zegt. Maar dat je je niet door de omstandigheden uit het veld had slaan. Jezus liet zich niet door de omstandigheden uit het veld staan. Hij wist. Als ik mijn vader volg.

Is het goed. Ook al wilde hij dat die drinkbeker aan hem voorbij ging. Hij deed toch wat vader zei. En als je hem wil volgen. Als een jonge os. Dan vind je geloof.

Dan word je betrouwbaar. Geloof wil ik zeggen. Geloof is hem vertrouwen. Dan word je zelf ook betrouwbaar. Dan ben je te vertrouwen bij wat je zegt. Dan leer je ook jezelf te beheersen.

En zelfbeheersing. Dat heeft natuurlijk ook met seksualiteit te maken. Maar ook. Dat je het vermogen hebt om te onderscheiden. Dat belangrijke dingen. Boven soms dringende dingen gaan.

Dat noodtelefoontjes waar je van in paniek kan raken. Je soms even naast je ding moet leggen. Heren. Mijn rust met u is belangrijk. Zoals de heer Jezus die toen. Hij hoorde dat Lazarus ziek was. En hij bleef nog twee dagen op dezelfde plek.

Hij liet zich niet in paniek brengen. En God verheerlijkte. Hij verheerlijkte God toen Lazarus uit de dood opstond. Dat is zelfbeheersing. Dat leer je. Als je niet naast zo'n kameel gaat lopen.

Als je niet de ezel wil zijn. Maar als je naast Jezus loopt. Hem volgt. En hem de last laat dragen. Ben jij ook zo vermoeid en belast?

Zoek je werkelijk die rust die je soms helemaal kwijt bent geraakt? Het vraagt een wilsbesluit. Om dat te doen. Dat is een keuze.

Naar hem toe gaan. Hier. In je binnenkamer. Maar laat de Heilige Geest het werk doen. Hij trekt je. Hij geeft rust. Als je bereid bent om dat zachte lichte juk van Jezus op je te nemen.

Als je wil zeggen. Heren. Ik wil dat u heel dicht naast me loopt. Nee. Ik wil dicht bij u lopen. Heel dicht bij u. U volgen. Ik wil u ook volgen in wat u zegt tegen mij. Ik wil u volgen in wat u zegt over de toekomst van mij.

Ik wil u volgen als u spreekt over de wederkomst. Ik wil u volgen als ik de Bijbel lees. Als ik de profetie lees. Ik wil u volgen in alle zachtmoedigheid en nederigheid. U bent wondervol.

Ik hoop dat jij deze rust meer en meer. Zoals het eerste liedje zei. Meer en meer mag ervaren door hem te volgen. Door hem in je toe te laten.

In alle opzichten. Willen wij worden als hem? Volg hem. Amen.