Jozef

Spreker

Aart Haverkamp

Date
April 1, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, broeders en zusters, jonge mensen, we willen vanmorgen graag het paasevangelie openen vanuit het Oude Testament.

Genesis 45, te beginnen bij vers 1.

En daar luidt het woord van God al dus. Toen kon Jozef zich niet langer bedwingen voor allen die bij hem stonden. En hij riep, laat allen van mij weggaan.

En daar stond niemand bij hem toen Jozef zich aan zijn broeders bekend maakte. Daarop brak hij uit in luid geween, zodat de Egyptenaren en vader Oos Huis het hoorden.

En Jozef zei tot zijn broeders, ik ben Jozef, leeft mijn vader nog? Doch zijn broeders konden hem niet antwoorden, want zij deinsden van schrik voor hem terug.

Toen zeide Jozef tot zijn broers, kom toch naderbij. Daarop naderden zij. En hij zeide, ik ben uw broeder Jozef, die gij naar Egypte verkocht hebt.

Maar wees nu niet verdrietig. En zie er niet zo ontsteld uit, omdat gij mij hierheen verkocht hebt.

Want om u in het leven te behouden, heeft God mij voor u uitgezonden. Want reeds twee jaren is er hongersnood geweest in dit land.

En er komen nog vijf jaren waarin niet geploegd of geoogst zal worden. Daarom heeft God mij voor u uitgezonden, om u een voortbestaan te verzekeren op aarde.

En om voor u een groot aantal geredden in het leven te behouden. Dus zeid gij het niet, die mij hierheen gezonden hebt.

Maar God, hij heeft mij gesteld tot Farao's vader en tot heer over geheel zijn huis en tot heerse in het gehele land Egypte.

Trekt haastig naar mijn vader. En zegt tot hem, zo zegt uw zoon Jozef. God heeft mij gesteld tot heer over geheel Egypte.

Kom tot mij, draal niet. Gij zult in het land Goossen wonen en gij zult dicht bij mij zijn. Gij en uw kinderen en uw kindskinderen.

Uw kleinvee en uw runderen en al wat gij hebt. Ik zal daar voor u zorgen, want er zal nog vijf jaar hongersnood zijn, opdat gij niet verarmt.

Gij nog uw huis, nog iemand van de uwen. En zie uw eigen ogen en die van mijn broeder Benjamin zien, dat het mijn mond is die tot u spreekt.

Vertelt dan aan mijn vader al de heerlijkheid die ik in Egypte bezit. En alles wat gij gezien hebt en brengt mijn vader haastig hierheen.

En dan vers 25. Zij trokken dan weg uit Egypte en kwamen in het land Kanaan bij hun vader Jacob.

Toen ze hem vertelden, Jozef leeft nog en hij zelfs heerser over het gehele land Egypte, bleef zijn hart er koud onder, want hij kon het niet geloven.

Maar toen ze hem al de woorden overbrachten die God tot hen gesproken had, en toen hij de wagens zag die Jozef gezonden had om hem te vervoeren, leefde de geest van hun vader Jacob op.

En Israël zeide, het is genoeg, mijn zoon Jozef leeft nog. Ik wil gaan en hem zien eer ik sterf.

Tot zover vanmorgen de lezing van het paasevangelie vanuit Genesis 45. Met als thema Jozef leeft, Jezus leeft.

Ik denk, broeders en zusters, beste vrienden, jonge mensen, dat er van die momenten in je leven kunnen zijn, waarbij je denkt, gebeurt dit nou echt?

Maak ik dit nou echt mee? Of droom ik dit? Dit kan toch eigenlijk niet waar zijn?

U moet zich eens proberen vanmorgen in te leven in de situatie van die broers van Jozef. Wat zal er allemaal door hun hoofd heen gegaan zijn, vanaf het moment dat ze hun eigen broer Jozef verkocht hebben voor twintig zilverstukken?

Hoe vaak zullen ze nog aan hem gedacht hebben? En nu is er hongersnood uitgebroken, en de situatie is zo schrijnend geworden, dat vader Jacob hen erop uitgestuurd heeft om voedsel te gaan halen in Egypte.

En in Egypte aangekomen vallen ze van de ene nare omstandigheid in de andere. Ze weten niet exact wat er aan de hand is, maar het lijkt wel alsof die onderkoning het specifiek op hen heeft voorzien.

En hier in Genesis 45 gaat Jozef zich aan zijn broers bekend maken.

Hier is sprake van verzoening. En wel op een hele bijzondere, tere manier.

Als we ons even proberen te verplaatsen in de sandalen, zal ik maar zeggen, van die broers. Wat zou er door hen heen gegaan zijn op het moment dat Jozef die woorden sprak?

Ik ben uw broeder Jozef die gij naar Egypte verkocht hebt. Gelukkig laat hij het daar niet bij.

Want hij zegt er gelijk achter, en die reactie was natuurlijk te voorzien, maar wees nu niet verdrietig en zie er niet zo ontsteld uit.

Ze hadden al het nodige meegemaakt in de afgelopen periode. En nu blijkt degene die daar de veroorzaker van is, hun bloedeigen broer te zijn.

Ik ben Jozef. Leeft mijn vader nog? Het zal er op dat moment door hen heen gegaan zijn.

Die heerster op de troon die hen van de ene verrassing in de andere bracht, dat was hun bloedeigen broer.

Hun broer die zij verraden en verkocht hadden. Als je dat realiseert, als je opeens in je leven geconfronteerd wordt met datgene wat je verkeerd hebt gedaan, de foute keuzes die je hebt gemaakt, als je dat door de genade van God, door het woord en door zijn geest, opeens zichtbaar voor ogen komt te staan, dan is dat toch om je dood te schrikken, om het zo maar eens te zeggen.

Hebben ze op datzelfde moment niet gedacht, ja, al is de leugen nog zo snel, maar de waarheid blijkt weer, die achterhaalt het wel.

Hebben ze op datzelfde moment, dat Jozef naar hen toe kwam lopen niet gedacht. En nou zullen we onze gerechtvaardigde straf gaan ontvangen, die we meer dan verdiend hebben.

Want we hebben niet alleen onze broer kwaad aangedaan, maar we hebben eigenlijk ook het leven van onze vader Jacob in een grote diepe treurnis gestort.

Dan moet je horen wat die heerser nu tegen hen zegt. Moet je horen wat hun bloedeigen broer tegen hen zegt.

Maar wees nu niet verdrietig, en zie er niet zo ontsteld uit, omdat jullie mij hierheen verkocht hebben.

Het lijkt in eerste instantie alsof die hen dat nog even zo feintjes in de wond wil wrijven. Maar dan komt dat geweldige, want om u in het leven te behouden, heeft God mij voor u uitgezonden.

Ik zou me zo kunnen voorstellen, dat die broers, of in elk geval één of meerdere van hen, even dit hebben gedaan zo van, droom ik dit nou, of maak ik dat nou echt mee?

En dat brengt mij vanmorgen gelijk bij de eerste vraag. Toen u en ik voor het eerst geconfronteerd werden met het feit, dat wij door de zonde de eeuwige dood verdiend hebben, maar dat in de persoon van de Heer Jezus Christus iemand naar ons is toegekomen, door God vooruit is gezonden, om u en mij voor de eeuwigheid te redden, heeft het toen in uw leven niet net zo geduizeld, als dat zal gebeurd zijn in het leven van de broers van Jozef?

Dat je ontdekt, mijn hele zondige leven daarvoor, is Jezus die weggegaan vanuit het vaderhuis, om ons weer terug te brengen naar het hart van de vader.

Daar moet in uw leven een moment gekomen zijn, dat u, zoals u net hebt gezongen, echt ging ontdekken. Dank u, Heer, voor die niet verdiende genade.

Dank u dat u mij, Vader in de hemel, in en door de Heer Jezus Christus tegemoetgekomen bent, met een liefdes- en vredeskus van de Heer Jezus Christus, zoals vanmorgen in de liederen zo duidelijk naar voren kwam.

Het moet een halleluja, een prijs de Heer in ons geweten wakker geroepen hebben. Ja, zijn liefde zocht mij.

En zijn bloed, dat kocht mij. Ik denk dat dit een moment geweest is in het leven van de broers, wat we ze nooit, maar dan ook nooit meer vergeten zullen zijn.

En in dat korte stukje wat ik heb gelezen, en leest u dat nog eens na de komende dagen, ontdek je dat Jozef als het ware woorden tekort komt om aan te geven dat al die moeilijke zeventien jaren in zijn leven door God persoonlijk geleid zijn om hen als het ware in leven te behouden.

En dan maak ik een sprong. Tussen de liggende versen komen we wel aan de orde, maar even een sprong naar vers 25.

Want daar staat zij dan trokken weg uit Egypte. En in gedachten zie je nadat ze elkaar omhelst hebben, ze zullen wel tranen met tuiten gehuild hebben.

Ik weet niet in hoeverre ze hun schuld beleden hebben, maar kijk ze daar nou schaam. Die broers die zoveel op hun geweten hadden.

Moet je ze daar eens zien zitten, in die prachtige, mooie, rijk versierde koninklijke wagens. Geloof maar gerust dat het het prachtigste van het prachtigste is geweest waar het hof van de Farao over bezat.

En kijk eens wat er allemaal in die wagens zit. Ze kunnen die hele reis, die kunnen ze onbezorgd, en wel verzorgd maken.

Want alles wat nodig is voor versterking en verkwikking, dat is aanwezig. Het ontbreekt hem totaal, maar dan ook totaal aan niets.

Moet je hun kleren zien. Prachtige kleren. Die doen denken aan dat mooie beeld wat Jezaja oproept over de Heer Jezus in zijn verzoenend lijden en sterven, als hij zegt, want hij heeft ons bekleed met de klederen des heils en met de mantel der ommeren, met de mantel der gerechtigheid, heeft hij ons omhuld.

En dan nog zoiets. Al uitpakkend, komt Benjamin tot de ontdekking dat hij ook nog eens over 300 zilverlingen beschikt.

Als je dat nou eens even heel rustig op je in laat werken, moet je dan niet zeggen dat al die voorraden die ze nu meekrijgen, al die levenskost, al die geschenken, roept en zingt dat niet van het eeuwigheidsleven wat u en mij, en we mogen dat met Goede Vrijdag en met Pasen weer gedenken, in de Heer Jezus Christus geschonken is, opdat het werkelijk waar zal worden wat de Heer Jezus zelf zegt in het Johannes Evangelie.

Ik ben gekomen op dat jullie overvloed zouden hebben. En ik weet niet hoe het u dan gaat, maar het spreekt mij dan persoonlijk wel heel erg aan dat Jozef 300 zilverstukken meegeeft, terwijl ze er notabene voor maar 20 zilverstukken in de ellende en in de ramszaligheid hebben geslingerd.

En nu gaan ze terug, om vader de boodschap te brengen dat Jozef leeft, en nu geeft hij hem 300 zilverstukken mee.

Je zou kunnen zeggen, dat is nou genade in klinkende munt uitbetaald. Paulus heeft dat zo prachtig verwoord.

En wij mogen dat beleven, want we hebben net van die genade gezongen. waar de zonde meerder is geworden, schrijft hij in een van zijn brieven.

Dus denk aan die 20 zilverstukken. Daar is de genade veel meer. Denk aan die 300 zilverstukken.

Daar is de genade veel meer overvloedig geworden. Is dat niet geweldig? Dat je elke dag, en dat staat notabene midden in het hart van klaagliederen en in het Bijbelboek van de psalmen, dat God ons elke dag die hij ons geeft, overlaat met zijn gunstbewijs.

Wat zal het onderwerp van gesprek geweest zijn eigenlijk? Op weg naar vader om de boodschap te vertellen, Jozef leeft nog.

Je bent geneigd om eroverheen te lezen, maar het staat er toch echt. Het staat aan het eind van vers 24.

Naast al die prachtige wagens, zodat ze veilig en goed verzorgd de reis kunnen maken. Naar al die teerkosten en al die prachtige geschenken, geeft Jozef zijn broers nog iets mee.

Dat is een goede raad. Want we lezen in vers 24, hierop deed hij zijn broeders uitgeleiden, dus hij heeft ze, zoals wij dat zeggen, uitgezwaaid.

En dan gaan die broers heen en dan zegt hij, terwijl ze wegrijden, maak geen twist onderweg.

En dan gaan we overleven.

En dan gaan we En dan gaan we stil te staan. Want dat mogen u en ik, die net zo heerlijk hebben gezongen, van de levende Heer, die zijn leven voor u en voor mij gaf aan dat ruwhouten kruis, als kinderen van God nu, ons allemaal wel zeer ernstig ter harte nemen, omdat we merken dat we in een tijd leven en in een wereld leven die ons aangaapt als die vijf magere koeien en die ons laten zien dat er ons nog heel wat onhuil in deze wereld te wachten staat zodat je soms wakker kunt liggen van wat voor toekomst hebben onze kinderen en kleinkinderen misschien sommige van u al achter kleinkinderen wat staat hen allemaal nog te wachten in deze wereld waar Satan rondgaat als een briezende leeuw en hoe moet daarin dan onze houding als kind van God zijn

Jozef wist de broers die gaan nu op reis naar huis en ze zitten in een prachtige wagen en ze hebben genoeg te eten en te drinken en ze zien er schitterend uit maar het gevaar is zo groot dat er maar eentje hoeft te zijn die zou zeggen we hadden dit allemaal niet hoeven mee te maken als jullie toen en toen maar beter naar mij geluisterd hadden hij wist hoe alle vreugde over het weer zien en het op weg gaan naar vader Jacob toe ook al zal dat de nodige lood in de schoenen hebben gegeven naarmate ze dichter bij huis zijn gekomen maar hoe gemakkelijk kun je niet alle zegeningen die je dagelijks van God ontvangt uit het oog verliezen als je let op de omstandigheden die geweest zijn en die nog zijn dat al die blijdschap van het weer zien dat al dat enthousiasme over de blijde boodschap die ze aan het vaderlijke huis mogen gaan verkondigen dat die verkild wordt als ze elkaar over en weer verwijten gaan maken over wat gebeurd is wat helpt het eigenlijk dat de hemel boven je blauw is en om je slapen onweerswolken drijven wat helpt het als de schepping langzaam maar zeker komt in de prachtige lentetooien die we weer kunnen verwachten waarin alles weer gaat geuren en kleuren terwijl er in je ogen vonken van toren te zien zijn hoe zal die wonderbare warmte van God aan uw woord ontgloeien als uw hart in bitterheid verkeeld is voor Gods kinderen geldt dat deze hemelse schatten die ons door genade deelachtig zijn geworden zichtbaar aanwezig moeten zijn in ons leven mag ik vanmorgen maar heel concreet zeggen als men in Bunschoten Spakenburg kijkt naar u als gemeente naar die prachtige naam de Reddingsark hoe ziet men u dan als gemeente?

zegt men dan tegen elkaar moet je eens kijken zeg kijk eens hoe goed en hoe liefelijk het is dat die broeders en die zusters daar samen komen en als broeders en zusters in datzelfde huis wonen je kunt wel merken dat ze onvoorstelbaar veel van de Heer Jezus Christus houden want je ziet en je merkt aan alles ook in hun persoonlijke leven daar gebiedt de Heer zegen en leven tot in evigheid als u door genade weet dat u door het volbrachte werk van de Heer Jezus Christus deel hebt gekregen aan wat het kruis heeft voortgebracht dat je in je hart kunt zingen Heer als ik denk aan wat U voor mij deed dan verlies je ook al alle recht om naar een ander te kijken dan kan ik U alleen maar danken dan zeg ik duizend duizend maal o Heer zei U daarvoor de dank, de lof en de eer is dat zichtbaar in uw leven?

ziet uw vrouw U zo? ziet uw man U zo? zien uw kinderen uw kleinkinderen U zo?

ziet uw medebroeder uw medezuster U zo? dit is iemand waar de zegen van God als het ware van afdraait deze man deze vrouw bij ons in de gemeente die laat ons zien wie de Heer Jezus Christus door genade in zijn leven is geworden en dan is het zo op het moment zegt Efeze 1 vers 13 als je tot geloof gekomen bent in de Heer Jezus Christus als die liefde van God deel is geworden van je hart van je leven dan ontvang je een gave van Gods geest in 1 Korinther 12 kun je heel duidelijk lezen dat God bepaalt welke gave je krijgt dus je kunt nog zo goed je best doen in de gemeente om je tot een bepaald niveau op te werken er zal nooit gezegend worden want God geeft schenkt het goed uit zonder paal niet alleen dat eeuwig zalig leven maar ook de genade gaven en wat staat er dan bij dat wat hij aan genade gaven geeft dat is bestemd dat is bedoeld om tot zegen te zijn voor de ander voor je man voor je vrouw voor je kinderen want dat is de kleinste cel van de gemeente daar begint het werk van God en van daaruit neem je mee in de gemeente waar God je de afgelopen week in gezegend heeft waarom wil Jozef zo graag dat dat nou juist doorklinkt in het huis van vader Jacob niet alleen maar dat hij leeft en dat hij heerster is over Egyptes rijkdommen en koren schuren maar ook dat hij hen daarin gaat oproepen om dat land van kommer en kwel waar ze zich nu bevinden te verlaten en om voortaan te gaan genieten uit de volle koren schuur en zich te verzadigen onder de goede handen van

Jozef mag ik het u en mezelf vanmorgen heel persoonlijk vragen is dat het verlangen van ons hart bedoelen we dat te zeggen de Heer is waarlijk opgestaan in mijn hart in mijn leven zodat mensen als ze een ontmoeting hebben met mij als ze een gesprek hebben met mij als er beslissingen worden genomen door mij maar maar maar maar tot één conclusie komen deze broeder deze zuster die laat zich leiden door de geest van God om tot zegen te zijn hij kunt u zich nog herinneren die droom die de vader oog had en die droom die mocht Jozef door Gods genade met profetische ogen bekijken en hij ziet daarin dat na een periode van overvloed er een ramsalige periode zal volgen

En hij zegt, en het is opmerkelijk hoe hij daarop aandringt. En ik denk dat dat de opdracht is van predikers in onze tijd. Om dat te laten zien vanuit het woord.

Er komt een schrikbarende periode. We leven daar al in op ons af en ook op Gods oogappel Israël. Volg het nieuws maar. En op Gods kinderen over het rond van deze aarde die niet in vrijheid zoals wij vanmorgen bij elkaar komen.

En daarom zegt Jozef tegen zijn broers, hij bindt ze dat op het hart. En God bindt dat vanmorgen ook op uw en mijn hart. En daarom kom tot mij en draal niet.

We leren het de kinderen al. Stel niet uit, zeg tot hem, wees nu ook mijn heer. En waarom niet? Nou daar staat er zo prachtig achter.

Ik zal u het beste van Egypte geven. En we hebben nu al een heiland die leeft om voor ons te bidden en te pleiten aan de rechterhand van de Vader.

Zodat we dagelijks ontvangen voor ons hart, voor ons leven, voor onze ziel. Om tot eer en glorie voor hem te leven. Jozef zegt er komen nog vijf jaren van ramspoed.

En hij denkt daarbij aan die magere koeien die hij gezien heeft. En wie van ons ziet ze niet? Er is in ons alle leven een stukje zorg.

Een nood, een nood, een druk. Het lijkt wel alsof de wereld ons laat zien dat de tijden die voor ons liggen slechts malaise en misère zullen brengen.

Waar dan ook en hoe dan ook. En dan is het niet mooi als die magere koeien je staan aan te staren met hun lelijke kop.

Ik heb in de afgelopen periode, op een aantal oudere middagen, het bijbelse werk van Rembrandt laten zien. En ik begin dan altijd met een schilderij wat Rembrandt geschilderd heeft van de Heer Jezus.

En dan zie je een prachtige, liefdevolle man afgebeeld. En dan laat ik ze daar een poosje naar kijken en dan zeg ik, er klopt helemaal niks van. Ik zeg, want er staat in de Bijbel dat de Heer Jezus gedaante nog heerlijkheid had dat wij hem begeerd zouden hebben.

Dan zeg ik het even met eigen woorden. Hij is dus kennelijk helemaal geen aantrekkelijke man geweest. Maar weet je wat zo bijzonder is? Men heeft door röntgenapparatuur ontdekt, door foto's van het schilderij te nemen, dat Rembrandt eindeloos bezig is geweest met de ogen van de Heer Jezus te schilderen.

En in Matthäus 9 lees ik dat als Jezus naar mensen kijkt, is hij met innerlijke ontferming over hen bewogen. En hij ziet hoe ze voortgejaagd worden, in zijn tijd al.

Wij denken dat dat een probleem van onze tijd is, maar het is een probleem van de zonde. En hij ziet dat ze afgemat zijn. Waarom? Omdat het stuk voor stuk schapen zijn die geen hedder hebben.

En dat is wat Jozef zo verlangt voor heel zijn familie waar hij uit afkomstig is. Er is een andere visie. Als je kijkt naar het journaal, als je luistert naar het journaal, je leest de krant.

Het is een naal doffe ellende wat we horen. Is er nog wel een andere visie op de toekomst? Reëel en eerlijk?

Ja. We zingen het ook in deze gemeente. Door de opstanding van de Heer Jezus Christus. Door het feit dat God dat offer van zijn zoon heeft goedgekeurd.

En zijn zoon uit de dood heeft opgewekt. Kunnen wij zingen dat hij kracht voor vandaag geeft. En blij de hoop voor de toekomst. Weet u wat Jozef zegt in dit stukje?

Gij zult bij mij zijn. Is dat niet heerlijk? Om dat als vreesachtige mens in deze zo spannende wereldfase te mogen weten.

We mogen weten dat toen hij heen ging om voortaan aan de rechterhand van de Vader voor ons te bidden en te pleiten gezegd heeft. Maar zie, let erop.

Ik ben met u. Alle dagen van je leven. Wat het leven je ook brengt. Hoe verdrietig het soms ook kan zijn. Als je iemand naar het graf moet brengen.

Maar dan mogen wij kinderen van God niet alleen maar in dat graf kijken. Maar over dat graf heen en weten. Onze geliefde wordt gezaaid in de akker met het oog op de wederopstanding.

Totdat de bazuin gaat klinken. Zijn goede tierenheid is elke morgen nieuw. En zijn trouw is groot. Want Jezus leeft.

En wij met hem. Toch? En dan komen de broers thuis.

Ja en dan moet het hoge woord eruit. Hebt u wel eens zo'n situatie meegemaakt?

Ik was vroeger aan het voetballen. En toen schoot mijn klomp uit. Dwars door de ruit van de buren. En ik ben stiekem naar huis gegaan.

Ik wilde niet weten dat ik het gedaan had. Ik denk als mijn vader het hoort. Die had van die grote kolen schoppen van handen. Als mijn moeder het hoort.

En we hadden gegeten. Ik zei mama zal ik je helpen met alwassen. Ze zei aard zeg maar gelijk wat je gedaan hebt. Want daar hou je helemaal niet van.

Kent u dat? Zo'n moment dat het hoge woord eruit moet komen. Dat je opeens voelt dat je benen lood en lood zwaar aan het worden zijn.

Die broers komen thuis. En ze vertellen. Jozef leeft nog. En hij is zelfs heerser over het gehele land Egypte.

Vader Jacob was na het bericht. Toen ze hem die met bloed doordringde kleren van Jozef hadden laten zien. Niet meer blij en vrolijk geweest. En als ze gedacht of gehoopt zouden hebben.

Dan zal dat nu wel gebeuren. Dan hebben ze het fout. Want er staat letterlijk. Want hij kon het niet geloven.

Als geen ander kende hij zijn zonen. Hij wist wat hun woorden vaak ten diepste waar waren. Meer leugen dan waarheid.

Hoe is dat met u? Hoe is dat met ons? Als we mensen aanspreken. Als we tegen mensen zeggen. Ervaren ze dan de liefde van God.

En de werking van de vrucht van de geest in ons leven. Als je de paasverhalen doorleest.

Kom je diezelfde twijfel tegen. Er staat in het opstandingsverhaal. Hun woorden schenen hun als ijdel en zotteklap.

De vrouwen kwamen vertellen. De Heer is waarlijk opgestaan. En de mannen dachten. Ijdel. Zotteklap.

Vrouwen praat. En als de Heer Jezus oploopt met de Emmausgangers. En hij hoort wat ze allemaal met elkaar bespreken. Die twee.

Dan zegt hij. O ongelovigen en trugen van hart. En als Thomas voor de Heer Jezus staat.

Die gezegd heeft. Ik wil het eerst zien en dan geloven. Dan zegt hij tegen Thomas. Wees niet ongelovig. Maar gelovig.

O we kunnen Jacob wel begrijpen. Na zoveel jaren van droefheid en verdriet. En van alles wat hij met zijn zonen heeft meegemaakt.

Dat hij dit niet kon geloven. En het is zo jammer dat als wij elkaar toeroepen. De Heer is waarlijk opgestaan.

Omdat hij leeft diep in mijn hart. Dat je dat niet kwijt kunt aan je eigen kinderen. Dat je dat niet kwijt kunt aan je kleinkinderen. Dat je dat niet eens kunt delen met je familie.

Of met mensen die je dagelijks ontmoet. Jacob zit eerst nog in twijfel en ongeloof. Maar het steeds maar weer aanhoren van het nieuws.

En het feit dat die broers er zo vol van zijn. Dat zijn doodgewaande kind leeft. Dan zie je als het ware gebeuren.

En ik stel me zo voor dat Jacob die zit daar op een stoel. En terwijl hij luistert naar wat zijn zonen zeggen.

Wat hij niet kan geloven. Ziet hij opeens dat hij om bepaalde dingen toch niet heen kan. Hij bespeurt en hij ziet een enthousiasme in het leven van zijn zonen.

Die hij nog niet eerder gezien heeft. En trouwens als hij naar buiten kijkt. Moet je eens kijken wat daar staan.

Prachtige mooie rijk gevulde wagens. En daarom staat er zo prachtig. Maar toen ze hem al de woorden overbrachten.

Die Jozef tot hem gesproken had. En daar komt het. En toen hij de wagens zag. Die Jozef gezonden had om hem te vervoeren.

Leefde de geest van hun vader op. Het is geweldig als je iemand mag vertellen van jouw geloof in de Heer Jezus Christus.

En wat je in hem in die opgestane Heer en Heiland hebt ervaren. Maar soms heeft dat ook tijd nodig in levens van mensen. Over zouden ze wel willen bekeren.

Maar we merken dat kunnen we niet. Maar we zien dat hun aanhoudendheid. Dat geldt dus ook voor ons. Voor onze kinderen en kleinkinderen die de weg van het geloof niet gaan.

Blijf ze voor de troon van Gods genade neerleggen. Want we lezen toen leefde Jacobs geest weer op. Hoe verslagen was zijn geest de afgelopen jaren niet geweest.

Door die sombere loop van droeve jaren. En was die geest niet gedrukt, weggedrukt, door leugen en bedrog en vastgekneld in de waangedachte over Jozefs dood.

En nou merk je opeens. Luisterend naar de woorden van zijn vaak zo onbetrouwbare zonen. Maar ook kijkend naar die wagens.

Komt er weer een stukje vreugde in zijn geest terug. Smaakt hij een nieuwe grote vreugde. De spreukendichter zegt een verslagen geest.

Wie zal die opheffen? Alleen Christus kan dat. De heer Jezus zei vlak voordat hij heen ging. Deze dingen heb ik tot u gesproken.

Opdat mijn blijdschap in u blijven. En uw blijdschap volkomen zijn. Daarom is Pasen zo'n rijk feest.

Want als we geen Pasen hadden in de Bijbel. Dan zou dat betekenen dat de heer Jezus wel voor ons aan het kruis was gestorven. Maar dan hadden we altijd met de bange vraag gezeten.

Heeft God als vader dat offer van zijn zoon nou wel geaccepteerd? En dan zo mooi dat als op de pinkste dag Petrus het woord mag richten.

Dan is het maar een hele kleine preek. Maar er komen 3000 mensen door tot geloof. Dan zegt hij God heeft zijn zoon opgewekt uit de doden. Als een levend bewijs.

Want God zegt dat offer. Dat accepteer ik als het enige zaligmakende offer. En dan het laatste stukje.

De geest van hun vader Jacob leefde op. En Israël zeide het is genoeg.

Mijn zoon Jozef leeft nog. Ik wil gaan en hem zien eer hij sterft. Jacob is ingestapt.

Nee dat is niet waar. Dat staat er niet. Er staat dat de geest van hun vader Jacob opleefde.

En wat staat er dan achter? En Israël zeide. Als hielen ligt daar kun je niet opstappen.

Kun je niet instappen. Maar dat kun je wel als Israël. Want Israël betekent strijder God. Jacob had zijn zonen niet zoveel te verwijten.

Want zijn leven hing ook van bedrog aan elkaar. Totdat hij aan de jabbok worstelde met God. En hij zei. Ik raad u niet gaan.

Tenzij gij mij zegen. Zie je hoe nauwkeurig je de Bijbel moet lezen. Niet Jacob stapt in. Israël. En Paulus schrijft.

Dat u en ik. Door genade een nieuwe schepping mochten worden. En die nieuwe schepping mag instappen. En wat heeft Jacob nou allemaal meegenomen.

Om in dat verre land te gaan genieten van de korenschuren van Egypte. Nou als het goed is niks. Want Jozef heeft gezegd.

Gij moet het niet jammer vinden van uw huisraad. Dus ik denk dat Jacob alles thuis heeft achtergelaten. Vergeet op een dag als deze.

Al uw eigen boze neigingen en ingeroeste fouten. Stap in. Laat alles los.

Wij zeggen het zo vaak. Neem de wereld. Geef mij Jezus. Wereldvreugd gaat ras voorbij. Je merkt het bij een begrafenis.

Niemand. Kan iets meenemen naar de hemel. En God zegt tegen u en tegen mij. Klem je vast. Ook voor de toekomst.

Aan de rots. Jezus Christus. In Genesis 47. Daar lees je. Dat Jacob.

Jacob de farao zegent. Toen Jozef hem als heer. Als heer. Als heer. Heer voorgesteld. Wat moet dat een plechtig moment geweest zijn.

Die oude vermagede patriarch Jacob. Misschien wel leunend op zijn pelgemstaf. Daar op de trappen bij die Egyptische kroon.

En die zijn handen uitstrekte. strekte over de zonne God. God farao. Van de zon. En die zijn handen uit. En die zijn handen uit. Van de zon.

Om thuis. In uw gezin. In uw familie. In uw huwelijk. En in de gemeente. Maar ook daar waar God u de komende week plaatst.

Tot een zegen te zijn. Want zegt de schrift. U bent een uitverkoren geslacht. En een koninklijk priesterdom.

U en ik. Wij worden door de verrezen heer opgeroepen. Om tot een zegen te zijn. En dat kan. Doordat de opgestaande zelf heeft gezegd.

Zie. Ik ben dood geweest. En ik leef in alle evenheid. En ik leef. En gij zult.

Leven. De heer. Zwaarlijk opgestaan. Ook in uw hart.

Dan wens ik u voor de komende tijd. Gods rijke zegen toe. In de kracht van de heilige geest. Amen.