Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Dat lied, dat laatste wat we net zongen, zijn naam is wonderbaar.
Ik ben in de gereformeerde kerk op Oost-Trent-Tessel, waar ik vandaan kom als een jong man in mijn eentje.
Dat trof me tot diep in mijn hart en dat was mijn eerste openbare getuigenis en beleidenis, denk ik, voor de hele gemeente.
Dus dat was wel apart. Maar wat gaat de tijd dan ook heel snel en vele van ons zullen dat kunnen beamen. Ik wil u graag meenemen naar Micha.
Ik heb nu geen schermpje naast me, dus ik moet af en toe even achterom kijken waar ik ben of waar ik mezelf doe. Is het de andere? Oh, wacht.
Ik zal power hebben. De vierde keer dat we over Micha spreken, hoofdstuk 6 en hoofdstuk 7, wil ik samen met u doorwandelen.
En inleidend ook gedeeltelijk lezen. Sorry. Micha, hoofdstuk 6.
Micha is de derde profeet, tot Juda gestuurd, de twee stammen. De tien stammen van Israël zijn al enkele jaren in ballingschap. Die gaan 722 en dit is rond 700 voor Christus dat de derde profeet naar Juda wordt gestuurd.
Micha. We lezen inleidend hoofdstuk 6 en een paar versen uit hoofdstuk 7. Micha, hoofdstuk 6.
Luister toch naar wat de Heere zegt. Sta op. Roep de bergen ter verantwoording.
Laat de heuvels uw stem horen. Luister, bergen, naar de rechtszaak van de Heere. Ook u, vaste fundamenten van de aarde. De Heere heeft immers een rechtszaak met zijn volk.
Hij voert een rechtszaak tegen Israël. Mijn volk, wat heb ik u aangedaan? Waarmee heb ik u vermoeid?
Getuig tegen mij. Ik heb u immers uit het land Egypte geleid. U verlost uit het slavenhuis. Ik heb Mozes, Aaron en Mirjam voor u uitgezonden.
Mijn volk, denk toch aan wat Balak, de koning van Moab, beraamde. En wat Biliam, de zoon van Beor, hem antwoordde. Aan wat er gebeurd is van Sittim tot Gilgal, opdat u de gerechtigheid van de Heere kent.
Waarmee zal ik de Heere tegemoet gaan en mij buigen voor de Hoge God? Zal ik hem tegemoet gaan met brandoffers, met eenjarige kalveren?
Zou de Heere behagen scheppen in duizenden rammen, in tienduizenden oliebeken? Zal ik mijn eerstgeborene geven voor mijn overtreding, de vrucht van mijn schoot voor de zonde van mijn ziel?
Hij heeft uw mens bekendgemaakt wat goed is en wat de Heere van u vraagt. Niets anders dan recht te doen, goede kierenheid, liefde hebben en ootmoedig te wandelen met uw God.
De stem van de Heere roept tot de stad. Uw naam ziet uit naar wat wezenlijk is. Hoor de roede van wie hem voor u bestemd heeft. Zijn er in het huis van de goddelozen nog schatten door goddeloosheid verkregen en een krappe eva wat te vervoeien is?
Zou ik rein zijn met een goddeloze weegschaal en met een zak valse weegstenen? Omdat er rijke er vol geweld zijn, er inwoners er leugens spreken, hun tong bedriegelijk is in hun mond, zal ik u ook ziek maken door u te treffen en te verwoesten vanwege uw zonde.
Zelf zult u eten, maar niet worden verzadigd. Uw gevoel van leegte zal in uw binnenste blijven. U zult iets wegleggen, maar het niet in veiligheid brengen. En wat u in veiligheid zult brengen, zal ik overgeven aan het zwaard.
Zelf zult u zaaien, maar niet maaien. Zelf zult u olijven treden, maar u niet met olie zalven. En nieuwe wijn oogsten, maar geen wijn drinken.
Want men houdt zich aan de verordeningen van Omri. En aan alles wat het huis van Agab gedaan heeft, u gaat voort in hun opvattingen, zodat ik u overgeef aan de verwoesting en de inwoners maak tot een aanfluiting.
Zo zult u de smaad van mijn volk dragen. En dan springen we even door, want hoofdstuk 7 is wel erg lang.
De laatste verse van hoofdstuk 7, 18 tot 20. Het slot, 18 tot 20 van Micha 7. Wie is een God als u, die de ongerechtigheid vergeeft, die voorbij gaat aan de overtreding van het overblijfsel van zijn eigendom?
Hij zal niet voor eeuwig vasthouden aan zijn toren, want hij vindt vreugde in goede tierenheid. Hij zal zich weer over ons ontfermen, hij zal onze ongerechtigheden vertrappen.
Ja, u zult al hun zonden werpen in de diepten van de zee. U zult Jacob de trouw bewijzen, Abraham de goede tierenheid, die u aan onze vaderen gezworen hebt vanaf de dagen van wel eer.
Tot zover. Weer heftige woorden, want hij zijn eigen aan profeten.
Profeten zijn door de Heer God gestuurd naar zijn volk Israël, Juda, de tien en de twee stammen, om hen dingen duidelijk te maken, want dingen liepen niet zoals God het zou hebben gewild.
Hij voert een rechtszaak, dat is het begin van hoofdstuk 6. God roept de bergen en de heuvelen als getuigen op, de vaste fundamenten van de aarde.
Hij heeft een rechtszaak tegen zijn volk. We moeten goed beseffen dat de Heer God heilig is, we hebben het ook net gezongen, en rechtvaardig.
Hij kan geen onrecht dulden. Nu wij zien ook soms en horen ook en lezen soms over rechtszaken.
Nu weer één, tegen Willem Holleder in ons land. En je hoort ervan, je leest ervan, je denkt het jou over.
Maar ja, wat is het toch moeilijk om recht te spreken voor mensen. Wij kijken tegen de dingen aan, wij doorzien niet wat er echt aan de hand is.
Wat is nu waar? Wie moet dat nou beslissen en op grond waarvan? Dat is altijd geen kleinigheid. De een zegt zus en de ander zegt dat.
En we hebben de achterliggende macht van naijvers, jaloezie, van bedrog en leugen. Een mens is nu eenmaal niet betrouwbaar.
God is waarachtig, zegt de schrift, zowel het oude als het nieuw testament. En ieder mens, leugenachtig.
Daar moet je wel rekening mee houden en vanuit gaan. Niet van de goedheid van de mens moet je uitgaan, maar van de slechtheid van de mens, zegt de schrift.
En daarin gaat veel verkeerd. De waarheid voor ons mensen is vaak niet te achterhalen. We hebben geen volledig overzicht. En we hebben een geweldig gebrek aan inzicht.
God, de almachtige, de alwetende, de alomtegenwoordige God, vader, zoon en heilige geest, overziet alles, want hij weet vanaf het begin het einde.
En hij heeft een volkomen inzicht, omdat hij alles wat waar is, kent, beleidt, weet. En alles wat leugenachtig en verkeerd is, ziet.
Hij is volmaakt. Dat kennen wij ten ene malen niet. Dat moeten we erkennen.
En dat moest Israël ook weten. Horen en leren verstaan. Nu, het beeld, het probleem van toen in mindere mate, maar nu nog meer, is dat wij leven met een bepaalde beeldvorming die wij opgedrongen krijgen door de media.
En we zien dingen ook zelf. Want de beelden in onze dagen zijn groot. Zoals hier. Heel groot.
En als je s'avonds een rondje loopt door je dorp of stad of straat en de gordijnen open zijn, dan zie je toch tv-schermen tegenwoordig. Daar word je helemaal niet.
Dan kijk je van op. De grootste is 88 inch. Oftewel 223 centimeter. Hallo zeg. Dan komt er nogal wat binnen.
En dat vormt ons denken. Kijk, en als het nou zulke prachtige plaatjes zijn zoals hier net van de natuur en van de winter. Ja.
Dan kun je op grond daarvan nog de scheppen gaan aanbidden. Maar de meeste beelden die binnenkomen, zijn beslist niet tot eer van God. En duwen je gedachten een bepaalde richting op.
Het is een heel goeds venster wat we eigenlijk veel meer open moeten doen en aan moeten zetten. En dat is het venster van het woord van God. Hier is alleen de waarheid te vinden hier beneden.
Nergens anders. Dit is de waarheid die van boven gekomen is en neergedaald door God gesproken via mensen. En dat is 100% betrouwbaar.
Omdat het waar is. En volmaakt. God geïnspireerd door God. geïnspireerd gebleven al de eeuwen door.
En aan ons overgeleverd. Dat is wat ons beeld moet vormen van wie God is en van wie de mens is. Dat was het probleem bij Israël exact hetzelfde.
Nou, Micha. Wie is gelijk aan de heren? Dat betekent zijn naam.
Zijn hele naam is al een proclamatie en preek. Zoals u wilt. Wie is er gelijk aan de heren? Niemand. Kom nou.
Wie zou zich kunnen meten met de heren? De schepper van hemel en aarde. Toch niemand? Nu.
Gods goede tierenheid is het thema van Micha. Ten diepste. Rond 700 voor de geboorte van de Heer Jezus. Trad Micha op. In een tijd van materiële voorspoed.
Maar ook van afgodendienst. Als het materieel goed gaat, dan moet een mens zeer op zijn tellen passen. Want dat is levensgevaarlijk dat hij afdwaalt naar afgoden.
Welke dan ook. Al is het je werk, al is het je vrouw, je kind, maakt niet uit. Je kan van alles een afgod maken. We hebben gezien Micha, en daarom wordt hij vaak afgebeeld, als een ernstige profeet, een doordenker, een man die veel gezien heeft, en veel heeft moeten lijden onder de zonde die Israël bedreef.
En de boodschap ging dwars door die man heen. God zal oordelen, maar vergeving wordt aangeboden. Dat is het heerlijke van de Heerde God.
Hij is zoveel goed, zo goed en zo vol goedheid en liefde, dat hij altijd een uitweg aanbiedt. We hebben gezien in het verleden het aanstaande oordeel werd benoemd in hoofdstuk 1 en 3.
De latere zegen beloofd, hoofdstuk 4 en 5. En nu komen we tot het slot, hoofdstuk 3. De tegenwoordige om een keer bepleit in hoofdstuk 6 en hoofdstuk 7. In de eerste plaats gaan we nadenken over hoofdstuk 6.
Dat is een duidelijk proces, met een hele duidelijke uitkomst. Daar hoef je niet over te twijfelen. Tweede is een pijnlijke les, hoofdstuk 7 vers 1 vers 10. Daar wordt de zonde echt heel duidelijk tegen het licht gehouden, voor de mensen.
En een overtuigend yes, ik moest wel even naar het Engels vluchten om het te laten rijmen zoals u ziet. Hoofdstuk 7 vers 11 tot 20. Die gaan we een voor een even na.
Hier is dus dat duidelijke proces. Dat tekent de noodzaak van de ommekeer. God wilde via Micha juden duidelijk maken dat het niet zonder ommekeer komt.
Zonder bekering, zonder een terugkeer tot God. Ze kunnen niet zonder hem en ze zouden ook niet zonder hem moeten willen. Gods rechtsgedenkt deze is wel.
De eerste vers. Luister toch naar wat de Heere zegt. 6 vers 1. Sta op, roep de bergen ter verantwoording. Laat de heuvels uw stem horen. Luister bergen naar de rechtszaak van de Heere.
Ook uw vaste fundamenten van de aarde. En dan zegt de vers 10. Mijn volk, wat heb ik jullie aangedaan? Waarom laten jullie mij links liggen? Waarom vergeten jullie mij?
Waarom ben ik niet in jullie aandacht? Elke dag weer opnieuw. Wat is er gebeurd? Waarom heb ik jullie moe gemaakt? Getuig tegen mij alsjeblieft.
Vertel het me. En dan zegt God, ik heb je immers uit het land Egypte bevrijd. Ik heb jullie verlost. Uitgeleid uit het slavenhuis.
Wie anders? Ik heb Mozes, Aaron en Miriam gegeven. Mozes, de profeten, Aaron, de priester en Miriam die de vrouwen onderwezen en voor ze uit zong met jubelzang toen ze bevrijd werden.
Denk nou toch na. Is er iemand als ik die bevrijd heeft? Die je dagelijks zou moeten danken voor dat feit?
Wat heeft Israël in de woestijn niet genopperd? Vrije mensen en aan onderhouden door God. Hij gaf hun, zoals het onze vader zegt, hun dagelijks brood.
Elke dag weer opnieuw. Hij gaf hun regelmatig overvloed van water uit de rots. Uit de Christus, tussen aanhalingstekens, die met hen meetrok.
Hij voorzag hen alles. Hun schoenen versleten niet, hun kleren niet. Ze bleven gezond, want God was een heel meester tijdens die jaren. Wat hadden ze te klagen?
Nul komma nul. En toch deden ze het. Ben ik het niet, bent u het niet.
Zo nu en dan. Ook wij kunnen. Als het even tegen zit. Als het even moeilijk wordt. Als God soms iets op ons weg brengt om ons te vormen.
Om ons sterker te maken. Om ons meer op de Heer Jezus te laten lijken. Wat kunnen wij ook dan heel snel onze ondankbaarheid uiten. Onze moeite uitroepen tot God.
God heeft een rechtszaak met zijn volk. God wil een ding. Het geweten wakker schudden. Ze zijn ingedommeld. Ze zijn wegge...
weggegaan in een geestelijke doodslaap. En die mensen moeten wakker geschud worden. Dat is wat hier gebeurt.
Herkenning en herkenning van schuld. Onrecht tegenover gerechtigheid. Dat moeten ze weer helder gaan zien. Als wij geen zicht meer hebben.
op wat waar is en niet waar is. recht is en onrecht is. Dan gaan we geestelijk verslappen. Dan raken we het spoor langzamer zeker bijster.
En dan lopen we gevaar af te vallen. God wil oren die horen en harten die verstaan.
En dan komen eigenlijk ten diepste hier verborgen in dit gedeelte in hoofdstuk 6. de 5 basisvragen van de mens aan de orde. Waarom is de mens gescheiden van God zijn schepper?
Waarom? Hoe is dat gebeurd? Daar wordt door vele mensen nooit meer gevraagd. Want wij kennen geen schepper meer in tijd dat evolutie zijn honderdduizenden ze miljoenen verslaat.
Die vraag komt niet eens meer op. Een basisvraag. Zo belangrijk. Wat vraagt God om tot herstel te komen?
Wat is er nodig om weer terug te keren? Wat is het verschil tussen religie en ware godsdienst? Ja, alle religieën worden over een kam gescheerd.
Maakt niet uit. Jezus is ook net als Boeddha en Mohammed geworden. In onze maatschappij. In onze tijd. Gelukkig niet. Anders was de mensheid reddeloos verloren.
Waarom het oordeel over de zonde en waarom goddelijke vergeving de enige hoop is voor de mens? Basisvragen hier vanuit Micha. Daar moeten we allemaal een antwoord op geven.
Nu, hier worden nog twee plaatsen genoemd. Shit Tim en Gilgal staat in vers 5. Eerst wordt er even Biljam genoemd. U kent wel die profeet die tegen, ja, door Balak, de koning van Moab werd geroepen om Israël te vervloeken.
Maar in tegendeel, hij zegende Israël tot drie keer toe. God kan niet vervloeken dat wat hij heeft gezegend en apart gezet en gebruiken wil ook in de toekomst.
En daarom moet hij het tuchtigen en klein houden en weer kort wieken, snoeien als het ware, opdat ze later weer zouden gaan bloeien. Maar Shit Tim is de laatste kampplaats voor de Jordaan en Gilgal is de eerste kampplaats na de Jordaan.
Dus de oversteek van de Jordaan zit ertussen. Daar heeft god ook weer een wonder gedaan. Voor het nieuwe volk van Israël. Want het oude volk was allemaal gestorven in de woestijn.
603.000 mannen. Allemaal dood in 40 jaar. Omdat ze ongelovig waren. En Israël niet wilde veroveren.
Door God. En wat is Gods vraag? Hoofdstuk 6 vers 8, die bekende tekst die wij in onze tijd ook vaak gebruiken, maar vaak te veel uit zijn context trekken.
Die was duidelijk bedoeld voor Juda en Israël in die dagen. Gerechtigheid, goedertierenheid en getrouwheid. Wat van het begin af aan door de Heere God aan Israël al onderwezen was.
Niet anders dan recht te doen, getrouwheid, liefde hebben en ook moedig te wandelen. Met uw God. Nou, te leven zoals hier beschreven, is wel duidelijk gebleken in het Oude Testament, is voor een natuurlijke mens onmogelijk.
Dat kan hij niet. Een niet bekeerd mens. En niet wederom geboren mens. En niet een mens die zich heeft toevertrouwd aan Jezus Christus.
Aan zijn lijden, aan zijn sterven, aan zijn opstanding. Niet gelooft, volledig gelooft. En zich volledig toewijdt aan de Heer Jezus. Die kan dit niet opbrengen.
Dat kan alleen die nieuwe mens. Ik denk dat u dat wel ondervonden hebt. Dat is maar al te vaak gebleken.
Nu, wat we daarna zien, is de zonde van verkeerde gewichten en maten, hoofdstuk 6, vers 9 tot 16. De krappe Eva, zoals genoemd wordt in vers 10.
En 11 zou ik rein zijn met een goddeloze weegschaal en met een zak valse weegstreenen. Ze hadden twee soorten gewichten altijd bij zich.
In die dagen. De lichte gewichten, vooral ze iets kochten, dan kregen ze meer. En de zware gewichten als iets verkochten, dan kreeg de klant minder.
Meten met twee maten. Dat is altijd in je eigen voordeel. Onrecht dus. In de ogen van God. Dat kan hij niet aanzien.
Hoofdstuk 2 en 3 was daar ook al over gesproken over de sociale onrecht. Wat God ook haat. Want God liefhebben kan nooit op zichzelf staan.
Want naast en na God liefhebben komt het liefhebben van? Je naaste hoe? Als? Jezelf. Dus die ander behandel je zoals je zelf behandeld wil worden.
En dat gebeurde niet. Vandaar de rechtszaak tegen Is, tegen Juda en het oordeel wat God uitspreekt.
Dan de pijnlijke les. De inleiding op de ommekeer. Mie gaat klaagzangen over de zonden van Israël. We hebben dat niet gelezen. Maar het begint met een weemai. En vers 2 zegt bijvoorbeeld.
Een goede tierenmens is verdwenen uit het land. Een oprechte onder de mensen is er niet meer. Ze loeren alle bloed. Ze jagen op elkaar met een net. Om kwaad te doen staan hun handen goed. Het was weggevloeid.
De bescherming van de wet was weg. Men verviel tot afgoderij. En tot het haten van de naasten.
Bloed. Moorden. Alles was aan de orde van de dag. En dan worden er drie klassen genoemd. In dit gedeelte. De regeerders, de rechters en de rijken.
Zijn we elkaar in een competitie. Om hun boze begeerten te bevredigen. Nu ook in onze dagen wil je niet weten. En we weten het gelukkig ook vaak niet.
Wil je niet weten wat onder die mensen plaatsgrijpt. Hoog geplaatsten. Soms komt er wat aan het licht. Aan het daglicht.
Maar ook daar zijn mensen die de Heer God niet kennen. Vaak geneigd om afgoden te dienen. En dan ben je ver weg. Het lijkt hier op een soort, wat de Heer Jezus later herhaalt in Matthäus 10 en Matthäus 24.
Op een soort eindtijd notities. Dat de eindtijd ook overvloedig vol zal zijn met boosheid. En met afval en met opstand tegen de Heer God.
Micha ziet dat en registreert dat. De corruptie van Juda beweent.
Het onrecht wordt benoemd. En dan zien we nog aan het eind van het hoofdstuk. Het vertrouwen van de getrouwen. Er is altijd. In het oude testament.
En er is altijd ook in deze tijd. Van de nieuw testament. Die weet het is. Een overblijfsel. Een restant. Verstand. Van getrouwen.
Die blijven vertrouwen op de Heer God. Ondanks omstandigheden, moeite, strijd en wat die meer zijn. Dat was bij Israël exact hetzelfde.
En Juda. Altijd een klein groepje wat getrouw bleef. De grote minderheid ging het kwade in. En ze moesten de meerderheid in het kwade niet volgen.
Niet navolgen. Maar deze waren getrouw. Hoofdstuk 7 vers 7 tot 10. We lezen dat even. Zelf zal ik echter uitzien naar de Heere.
Ik zal wachten op de God van mijn heil. Mijn God zal mij horen. Verblijt u niet over mij, mijn vijandin. Want als ik gevallen ben, ik zal weer opstaan. Als ik in duisternis zit, is de Heere mij een licht.
Ik zal de toren van de Heere dragen, want ik heb tegen hem gezondigd. Totdat hij mijn rechtszaak voert en mijn recht verschaf. Hij zal me uitleiden naar het licht. Ik zal zijn gerechtigheid zien.
Leiden is via Mika's mond van de getrouwen onder Juda. Die wachten op het rechtsgeding wat de Heere gaat voeren.
In wie? In de Messias. Die komen gaat. En die alle zonden. Eens zal wegdragen op Golgotha's kruis. En dat heeft hij gedaan.
In de eerste plaats voor Israël. En die hebben het niet aanvaard als volk. Een enkeling wel. Ook weer een restant. Petrus met de apostelen.
Met de twaalf. Kijk maar handelingen. Het zijn in het begin tot en met het hoofdstuk zeven. Allemaal joden die tot geloof komen. Allemaal joden. Er is geen heiden bij. En Paulus komt en dan komen ook de heiden aan de orde.
Maar het zijn allemaal joden. Allemaal de getrouwen. Die blijven vertrouwen. Zoals ook hier was in de tijd van Micha. Maar dat is maar een klein deel van het volk.
Over het algemeen. Een overblijfsel. Veel kerken dwalen helaas ook in onze dagen. Wat wordt er soms niet verkondigd in kerken?
Je houdt je hart vast. Het woord gods is niet meer de leidraad. Niet meer de waarheid die verkondigd wordt. Maar een moreel praatje blijft over. Inhoudsloos.
Ontrouw. Ook vandaag. Tot slot. Gods overwinning en verlossing is wat zij zien.
Ik ben gevallen. Ja, ik heb gezondigd. Maar verblijf je niet over mij, mijn vijand. Ik zal weer opstaan. Dankzij Gods genade.
Tot slot. Een overtuigend yes. Vrucht van de omkeer. Hoofdstuk 7. Vers 11. Tot 20. Het laatste deel hebben we er ook van gelezen.
Micha benadrukt. Hier. God soevereine genade. Met bedrekt tot Israël. God is een God van genade. God zij gedankt en geprezen daarvoor.
Want hij is die hij is. Altijd getrouw. En dat hij genade schenkt. Bovenal. Micha benadrukt hier.
Ook de oud-testamentische waarheden. De opmerkelijke bemoeienis van God met zijn volk. Israël. Het kleinste volk. Het meest hardnekkige volk wat er bestond.
Heeft hij uitgekozen. Om het te vormen. Om het klaar te maken. Om daar de Messias geboren te laten worden. Hij heeft het in Israël ook ontmaskerd. Dat de regeermacht van de mens onvoldoende is.
En dat de mens zichzelf niet in de hand kan houden. En. Er komen andere tijden. Dat is wat Micha ook hier zegt.
Er komen andere tijden. God gaat het anders maken. Ook voor jullie. Blijf alsjeblieft wachten en vertrouw op hem. Hij maakt waar wat hij heeft beloofd. Wat wij doen als mensen.
Is omdat wij het wachten moe zijn. En niet geoefend willen worden in geduld. Dat wij het opgeven en weglopen. En niet volharden. Micha eindig met een prachtig gebed.
Hoofdstuk 7 vers 14 tot 20. Wijd uw volk met uw staf. De kudde van uw eigendom zegt vers 14. Die alleen in een woud woont. De midden van een vruchtbaar land.
Laat hen wijden. In Baas en Gideot. Als in de dagen van oude tijden af. Israël werd vergeleken met. Een kudde schapen. Afgezonderd.
Van alle anderen. Beschermd. Door de herder. Ze waren een apart volk. Een bijzonder volk. En dat moest het blijven. Alleen ze wilden niet. Ze wilden gelijk zijn aan de volkeren.
Wij zijn ook een gemeente die uit de wereld geroepen is apart gezet. We moeten niet opgaan in de wereld.
We moeten anders durven zijn dan de wereld. Gij geheel anders. Gij hebt Christus leren kennen. Dat maakt je totaal anders.
Je valt steeds meer op. Het is niet altijd prettig. Het is niet altijd handig. Het is niet altijd voordelig. Bij wijze van spreken. Maar het is wel goed. Het is ook noodzakelijk.
Misschien vragen de mensen nog eens wat. Hé. Waarom doe je dat zo anders? Wat zit erachter? En sommige mensen doen dat. Dan mag je verantwoording afleggen.
Zoals Peter zegt. Van de hoop die in je is. De eeuwige hoop. En wat geeft dat moed aan een tijdelijk mens? En vraagtekens bij anderen.
Is er dan nog meer dan dit leven? Nou, gelukkig wel. Als dit alles was. God. God. God heeft.
Israël moest zich moreel en godsdienstig afzonderen. En dat geldt voor u en mij exact hetzelfde. In de Heer Jezus Christus zijn we ook een morele afzondering van de wereld verplicht.
Gods karakter wordt benoemd en bezongen. En dat is eigenlijk wat lofprijzing is. Niets meer en niets minder. Gods karakter roemen en aanbidden.
En bezingen. Zijn heiligheid. Zijn rechtsvaardigheid. Zijn goedertierenheid. Zijn barmhartigheid. Zijn genade en zijn waarheid. Dat is ons houvast.
In leven. In sterven. En zelfs in eeuwigheid. Met minder kunnen we echt niet toe. En dat is eigenlijk wat Micha ook hen voorhoudt.
Met minder kunnen jullie niet toe. Vers 18 en verder het laatste stukje. Wie is een God als u die de ongerechtigheid vergeeft. Die voorbij gaat aan de overtreving van het overblijfsel van zijn eigendom.
Hij zal niet eeuwig vasthouden aan zijn toorn. Want hij vindt vreugde in goede tiernheid. En hij zal zich opnieuw ontfermen. Hier wordt gelezen. Deze tekst ook op de Shabbat van de vergeving bij de Joden.
En op de grote verzoendag. Nadat ze de profeet Jonah hebben gelezen. Wordt ook deze tekst uit Micha gelezen. De laatste verse. 18 tot 20 van hoofdstuk 7.
Dankzij God is er vergeving. Waarheid weten en kennen. Wij kunnen als mensen niet rechts spreken. Want we hebben geen volkomen inzicht.
Geen volledig overzicht. God wel. En weet u. God gaat straks rechts spreken. Wij komen niet voor de rechterstoel van Christus. Wel voor de.
Sorry. Wij komen niet voor de grote witte troon van God. Waar wij geoordeeld worden. Wij komen voor de rechterstoel van Christus. Waar we beoordeeld worden. En dat is echt wel wat anders.
Ons oordeel ligt waar? Achter ons. In 33 ongeveer na Christus. Daar is ons oordeel geveld. Eens en voor altijd.
Ik ben vrij. Niemand zal mij meer beschuldigen. Als ik mij geborgen weet in Jezus Christus. En hem volkomen vertrouwen. En mijn hart volledig aan hem heb overgegeven.
Wat een geweldige rust. En een geweldige vrede. Dat gold voor die bij weinige getrouwen. Maar dat geldt ook voor u en mij. Als wij hem beleiden als heer.
Hij is echt rechtvaardig en voluit goede tieren. Dat wij van hem dat voortdurend willen leren. Dat is mijn bede en boodschap.
Halleluja. Heer en zegende zijn woord. U ben in mijn hart. Amen. Mensen. Als ze van een troepig... Kagemaak. Als ze van een troepig... Filmen. Als ze van een troepig... IkENCE E eventueel.
Als ze van een troepig... Ik naughtier. Als ze van een troepig... Ikhmert zoveel. Als ze van een troepig... Ik nog een troepig... Ik zwewe... Als ze van een troepig... Ik daar dan een troepig... Ik dal home al door. Ik heel veel snag oetsen. Ik nog een troepig.. Ik話 van een troepig... Ik snap je van een troepig... Ik snap je van een troepig... Ik snap je van een troepig... Ik moet een troepig...