Uittocht

Spreker

Hein Postma

Date
Feb. 11, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

God. Broeders en zusters, vanmorgen willen we met elkaar nadenken over wat bevrijding is.

ู We hebben net prachtig gezongen met elkaar, indien dan de zoon u vrijgemaakt heeft, bent u waarlijk vrij. We gaan het bekijken vanuit het oogpunt van een gedeelte uit het boek Exodus.

En als u een Bijbel bij u hebt, kunt u het meelezen. Exodus 5, het laatste gedeelte. Zo, even mijn struikelblok weg.

Exodus 5, vanaf vers 22 tot en met Exodus 6 vers 12. Daar staat boven, de Heer belooft verlossing.

Toen keerde Mozes terug tot de Heer en zei, Heere, waarom hebt u dit volk kwaad gedaan? U moet even zich in herinnering roepen, Mozes was net bij de vareo geweest.

En had dus gezegd dat hij zijn volk moest laten gaan. En de reactie van de vareo was geweest, ik verzwaar het werk. Geef ze geen stroom meer, ze moeten tichelstenen bouwen.

Het volk was dus in slavernij en Mozes was door God uitgestuurd om hem te redden. En toen was het op een gegeven ogenblik zo geweest dat Mozes als antwoord van de vareo kreeg, jullie zijn lui.

Je moet maar weer harder aan het werk. Het werd dus nog slechter. En dan zegt Mozes dit tegen de Heer, Heer, waarom hebt u dit volk kwaad gedaan? Waarom hebt u mij dan gezonden?

Ja, vanaf het ogenblik dat ik naar de vareo ga gaan ben om in uw naam te spreken, heeft hij dit volk kwaad gedaan en u hebt uw volk helemaal niet gered. Zou je zo met God durven praten?

Ja, vanaf het ogenblik, toen zei de Heer tegen Mozes, nu zult u zien wat ik de vareo zal aandoen. Voorzeker door een sterke hand zal hij hen laten gaan. Ja, door een sterke hand zal hij hen uit zijn land drijven.

Toen sprak God tot Mozes en zei tegen hem, ik ben de Heer, ik ben aan Abram, Isaac en Jacob verschenen als God, de Almachtige. Maar met mijn naam Heer ben ik u niet bekend geweest.

Ook heb ik mijn verbond met hen gesloten om hun het land Kana aan te geven, het land van hun vreemdlingsschap, waarin zij als vreemdeling verbleven. Bovendien heb ik zelf het gekerm gehoord van de Israëlieten die de Egyptenaren voor zich laten werken en ik heb aan mijn verbond gedacht.

Zeg daarom tegen de Israëlieten, ik ben de Heer, ik zal u uitleiden van onder de dwangarbeid van de Egyptenaren. Ik zal u redden uit de slavernij en u verlossen door een uitgestrekte arm en door zware strafgerichten.

Ik zal u tot mijn volk aannemen en ik zal u tot een God zijn en dan zult u weten dat ik de Heer uw God ben, die u uitleidt van onder de dwangarbeid van de Egyptenaren.

Ik zal u brengen in het land waarvoor ik mijn hand opgeheven heb, dat ik het aan Abraham, Isaac en Jacob geven zou. Ik zal het u in erfelijk bezit geven, ik de Heer.

Zo sprak Mozes tot Israëlieten. Maar ze luisterden niet naar Mozes door hun moedeloosheid en de harde slavenarbeid.

Verder sprak de Heer tot Mozes, ga en spreek tot Faro, de koning van Egypte, dat hij de Israëlieten uit zijn land moet laten gaan.

Maar Mozes sprak voor het aangezicht van de Heer, zie de Israëlieten hebben niet naar mij geluisterd, hoe zou de Faro dan wel naar mij luisteren, bovendien ben ik niet wel bespraakt. De Heer sprak echter tot Mozes en tot Aaron en gebood hun naar de Israëlieten en naar de Faro, de koning van Egypte, te gaan, om de Israëlieten uit het land Egypte te leiden.

Het gaat in die eerste veertien hoofdstukken van de Exodus, om de strijd tussen de God van deze eeuw en de Faro.

Die Faro, de God van deze eeuw, en tussen de God van Israël. Faro is typisch het beeld van de God van deze eeuw.

En die staan tegenover elkaar en de Faro wil de ondergang van het volk van God. En God wil de redding van het volk van God, de bevrijding van het volk.

Faro wil ze houden in Egypte en God zegt nee, ze moeten eruit. Faro wil ze in slavernij houden, nee zegt God, ze moeten vrij worden.

Ze moeten naar het beloofde land. Faro wil ze dus niet laten gaan en God zegt maar ik ga ze verlossen. Dat was de situatie.

Maar hoe kwamen ze eigenlijk in Egypte? Wat deden ze er eigenlijk? Nou jullie weten allemaal dat het eigenlijk gekomen is door de broers van Jozef. Als je dan ook het boek Exodus begint, begint het met die broers van Jozef.

Dat is vervolg op wat in Genesis staat. En die broers van Jozef, die hadden zich tegen God verzet. Je kunt als mens met God meewerken en je kunt tegen God ingaan.

En God heeft daar in zijn eigen handelen. God had het al lang voorzien wat er gebeuren zou en had het al tegen Abraham gezegd.

Hij zei tegen Abraham, weet wel dat uw nakomelingen vreemdelingen zullen zijn in een land dat niet van hen is. Dat ze zullen hen dienen en men zal hen 400 jaar onderdrukken.

Dat was geen mooie boodschap voor Abraham. Maar ook zal ik over het volk dat zij zullen dienen, rechts spreken en daarna zullen zij met veel bezittingen wegtrekken.

De vierde generatie van de generaties die in Egypte waren, zal terugkeren. Want de maat van de ongerechtigheid van de Ammonieten tot nu toe is niet vol.

Je zou kunnen zeggen, de erfgenamen waren er nog niet klaar voor en de erfenis was er ook nog niet klaar voor. Wat doet nou een mens tegenover God?

En wat doet God tegenover hen? Wat hadden die broers van Jozef gedaan? Ze hadden Jozef, het type van de heer Jezus, hadden ze helemaal niets van aangetrokken.

Dat hij angstig was, dat hij gekend had om genade, het had hen allemaal koud gelaten. Ze verkochten hem voor geld aan onbesnedenen. Wat lijkt dat op Jezus, hè?

Verkocht voor geld aan heidenen. Maar God kan uit het kwade het goede tevoorschijn laten komen.

Dat is het hele bijzondere. God staat boven al die dingen die mensen doen. Ze konden Jozef aan deze Ammonieten verkopen.

En die konden hem weer aan Potifar verkopen. En Potifar kon hem in een gevangenis zetten. Maar in dat alles vervoerde God zijn raadsbesluit. Vergeet dat nooit, hè?

Jozef die zich vernederde onder de machtige hand van God, die werd verhoogd. En die broers, die dachten dat ze van Jozef aan waren, die werden vernederd. God had tegen Abraham gezegd dat zijn nageslacht zou zijn als de zandkorrels aan de oever van de zee.

En dat slaat op zijn natuurlijk nageslacht. God had ook gezegd, ze zullen zijn als de sterren aan de hemel. En dat is geestelijk nageslacht. Dat zijn u en ik als we een kind van God zijn.

Nageslacht van Abraham door het geloof in de zoon van God. En ondanks die slavernij en ondanks het bevel om de jongetjes te doden, werd het volk zeer talrijk.

Nou kan ik me heel goed voorstellen dat u zich afvraagt, dat heb ik me ook afgevraagd, waarom dan die slavernij daar in Egypte? Waarom die verschrikkelijk moeilijke tijd?

Er moest een besef bij dit volk komen dat ze vreemdelingen waren in Egypte. Moet je zich dat voorstellen hoe dat in het begin was geweest. Jozef had ze binnengehaald, ze hadden het beste deel van het land gekregen.

Het vee had eten genoeg, zij hadden zelf eten genoeg. Het was erg prettig in Egypte. Ze hielden van de vleespotten. Nou moesten ze leren wie is God.

Ze moesten verlangen krijgen naar Gods bevrijding. Egypte moest niet de plek zijn waar ze zich aangenaam voelden. Ze moesten klaargemaakt worden voor de erfenis, het beloofde land.

En ze waren er al lang niet klaar voor. En die erfenis ook niet, want de maat van de zonde van de kananieten was nog niet vol. En dan gaan we kijken hoe die strijd zich ontwikkelt.

Want het heeft alles te maken met u en mij. Dat ga ik u zo dadelijk proberen te laten zien. Elke keer als vader een zet doet, doet God ook een zet. Waardoor vader niet bereikt wat hij bereiken wil.

Vader zegt, dit volk wordt zo talrijk. Dat wordt een gevaar voor ons volk, straks zijn ze meer dan wij. En als er dan een vijand komt, dan kiest de kant van de vijand.

En dan zijn wij het haasje. Dat moet niet gebeuren. Dus zegt vader, oh, ik ga ze slaven maken. Ik ga er van alles aan doen, zodat ze geen kracht en geen macht hebben.

En wat staat er dan? Gods antwoord. God vermenigvuldige de volk. Het werd maar talrijker en talrijker, dwars tegen de verdrukking in. Dan zegt vader, oh, ik geef een bevel, de jongetjes moeten worden gedood.

Die twee vloedvrouwen die moeten komen. En elke keer als er een kind gebaard wordt en je ziet dat er jongetje is, dan moet je het om het leven brengen. Maar Gods antwoord is twee vloedvrouwen die God vrezend zijn.

Die werkelijk meer respect hebben voor God dan voor de vader, oh. Dat is nogal wat. En vader was een despoot.

Daar kon je niet zomaar tegen ingaan. Maar zij zeggen, luister meer naar God dan naar die vader. Want we hebben meer ontzag voor God. God is vele, vele malen groter.

Ze hadden het juiste gezicht. En het kan best wel eens een keer gebeuren in je leven dat je een baas hebt die jouw dingen opdraagt die niet goed zijn.

Denk altijd, God is groter. Wees trouw aan God. En dat waren deze vrouwen. En wat doet God?

Hij zegent ze. Hij beschermt ze ook. Want ze worden ook op het matje geroepen. Natuurlijk. Kan niet anders. Maar God beschermt ze. En God zegent ze met een gezin.

En dan zegt de vader, oh. Nou als het dan zo niet gaat, dan moeten alle Egyptenaren meewerken om die jongetjes in de nijl te gooien. En weet u wat Gods antwoord is?

Dat middel van vader gebruikt God om een verlosser te verwekken. Want zo kwam Mozes in het huis van vader.

En God had hem bepaald als degene die zijn volk uit zou leiden. God heeft elke keer een antwoord op dat wat de boze wil. Vader voert de druk op.

En als de druk wordt opgevoerd, dan wordt het volk moedeloos. Ken je dat? Dat je soms moedeloos kan worden. Zo menselijk hè.

Dan kijken we naar de omstandigheden. Het wordt toch nooit anders. En waar blijft God nou met zijn belofte?

En dat duurt al zo lang dat Jezus terug zou komen. En het gaat zo slecht in deze wereld. Als je om je heen kijkt, dan word je er soms akelig van.

Ik weet niet of je die documentaire gezien hebt, maar ik heb die documentaire even bekeken. Niet ineens helemaal uit, want het was me teveel. Maar het ging helemaal over Noord-Koreaanse mensen die als slaven gebruikt worden in deze wereld.

En het hele Noord-Koreaanse systeem van onderdrukking wordt toegepast op deze mensen. Terwijl ze in Polen werken, in Duitsland werken, in Nederland werken. Je weet niet wat je ziet.

Want de boze is nog steeds dezelfde. Hij wil mensen houden in slavernij. En dan zie je het keer op keer weigert Varo.

Maar, het wonderlijke is, dat ook al is dat volk moedeloos, en ook al identificeert Mozes zich met dat volk.

Kijk, als je iemand wilt helpen, dan moet je je eerst met hem één maken. Dan moet je naast hem gaan staan. Dan moet je begrijpen waar hij het over heeft.

En dat volk, dat zei ja, hoe moeten we nou? Is dit nou het antwoord van God? Dan moet je nog harder werken. En we kunnen het gewoon niet. We krijgen nooit het aantal klaar wat ze ons afdwingen.

En het komt door jou, Mozes. Want jij bent naar die Varo gegaan. Je hebt het alleen maar beroeren van ons gemaakt. Zo begrijpelijk, hè. Zo menselijk. En wat doet dan Mozes?

Die maakt zich één met het volk en die zegt, God, kijk, Mozes, wat het gevolg is. Waarom stuurt u mij? En weet u wat ik zo prachtig vind in het verhaal?

God verwijt het Mozes niet. Maar hij gooit God nogal wat voor de voeten. En ik heb u daar straks even al gezegd van, zou u zo bidden?

Wij zijn onder zijn gebeden vaak heel netjes. Maar God weet toch wel wat u denkt, hoor.

God heeft liever dat u oprecht en eerlijk bent. En Mozes was een repper oprecht en eerlijk. En hij zei precies waar het op stond. Hij was ook teleurgesteld.

Hij had gedacht, ik kom met tekenen en wonderen. Er gaat wat gebeuren. En er gebeurt niks. Nou, God wel gezegd, die Varo luistert niet. Maar dat was nog niet het ergste.

Maar dat je eigen volk je ook niet accepteert. Dat is moeilijk. Dan kom je om hen te helpen.

En dan zegt ze, nou, ga maar een deurtje verder. Want aan jou hebben we ook niks. Dat is even wat. En dan... Dan zegt God als antwoord, ga maar weer.

Nee, zegt Mozes, want ik ben zo slecht. Ik kan niet zo slecht uit mijn woorden komen. Dat argument had hij al meer gebruikt. En dan komt hij weer mee aan. God gaat er niet eens op in.

God zegt, jij gaat. En je voert mijn bevel uit. Ik heb jou gestuurd. En Mozes heeft wel zoveel ontzag voor God dat hij dat doet. Als wij soms denken dat God niet doet wat hij heeft beloofd.

Zo'n gedachte kan zomaar in je opkomen. Als het gebed waar je om gebeden hebt uitblijft in verhoring. Als het soms nog moeilijker wordt in je situatie.

Als je soms heel ziek bent en je zegt, God ik kan u niet vasthouden, houdt u alsjeblieft mij vast. Die situaties zijn zo herkenbaar in een mensenleven.

En dan stuurt elke keer God weer Mozes naar die vader toe. En wat doet die vader ook? Nee. Geen denken aan.

Hij weigert gewoon bot. Keer op keer. En dat volgt maar ploeteren. Maar dan gaat God zo ver.

En nu is het genoeg geweest. En dan doodt hij al de eerste geboren in Egypte. En dan voelt de vader ook van, ja nu, alsjeblieft.

Dat hele volk jammert en zegt, vader o, stuur ze weg. Want anders blijft er niet één van ons over. Wat hebben we allemaal niet al over ons heen gehad. En die God, daar valt hij mee te spotten.

En heel dat volk jammert van de ellende dat er zoveel doden zijn te betreuren. Ieder gezin een dode. Die zoon waar ze het van verwacht hadden.

De zoon van de faro die op zijn troon zou zitten. Allemaal hebben ze een dode te betreuren. En dan zeggen ze, alsjeblieft, laat dat volk toch gaan. En ze hebben zo hard geploeterd, al die tijd voor de faro.

En dan zegt God, maar denk erom dat je niet met lege handen gaat. Vraag je buurvrouw. Geef me je kleren. Geef me je goud. Geef me je zilver. En heel rijk beladen gaat dat volk op weg.

Maar u weet net zo goed als ik, als u het verhaal kent, dat ze er daarmee nog niet af zijn. Want ze trekken weg en ze moeten nog één keer de geweldige macht van God zien.

En God zegt, ik maak nu voorgoed een scheiding tussen jullie en Egypte. En voorgoed een scheiding tussen faro en heel zijn leger en jullie. Nu zijn jullie echt mijn volk.

Ik ga voor jullie zorgen. Die faro jaagt het dan wel achterna, want hij is ontzettend teleurgesteld, dat hij nou zo'n geweldig productief volk kwijt is.

Dan moeten ze alle klusjes weer zelf doen. En dan jaagt hij dat volk na en u weet hoe dat gaat bij de Rode Zee.

En God pleit het water voor het volk van Israël, gaat er veilig doorheen. En de faro met heel zijn leger komt om. Zo wordt het volk definitief bevrijd van faro van Egypte.

Maar, het was vooral uiterlijk. Van buiten waren ze vrij.

Maar waren ze het ook van binnen. En hoe zit het met ons?

Zolang we zonder God in deze wereld leven, zijn we slaven van de zonde. En we leven naar de begeerte van ons eigen hart in deze wereld.

En God moet ons net zo goed als hij dat deed, met dat volk van Israël bewust maken van onze toestand. Als we het hier in de hele wereld heel erg aangenaam hebben.

En het gaat ons allemaal voor de wind. Waarom zou je dan naar de hemel verlangen? Waarom zou je dan naar het beloofde land verlangen?

God moet ons dus beheerst maken van de toestand. En weet hij wie ons verblind? Satan. Die probeert ons te verblinden. God leert ons de gevolgen ervaren van een leven in zonde en begeerte.

En Satan wil ons daarin gevangen houden. En God laat ons zien dat we onszelf onmogelijk kunnen bevrijden. Dat volk van Israël had absoluut geen enkele mogelijkheid om vrij te worden.

En zo wij van natuur ook niet. En dat kan iemand die het probeert ontzettend moedeloos maken. Ik kom wel eens mensen tegen.

Die zeggen ik heb het geprobeerd om er van af te komen. Elke keer geprobeerd. En het is me niet gelukt. En dan komt wat bij Israël ook stond een roepen naar God.

Ga hem zoeken. Van de week vond ik dat een ontroerend verhaal. Hoe iemand die totaal in de wereld was.

En de neonazis had gekozen. En nou, het was een verschrikkelijk verhaal. En dat hij dan op een gegeven moment gaat roepen naar God.

En weet u wat het heerlijke is? Dat mag iedereen die zegt, die roept. Hoeveel hebben niet geroepen? God, als u bestaat.

Laat u me dat alsjeblieft merken. En wie zoekt, die vindt. Dat is een wonder. God wil niets liever dan zichzelf aan jou bekend maken.

Door Jezus zijn Zoon. Door de Heilige Geest. Om daardoor ons een kind van hem te maken. Maar het moet allemaal wel van hem komen.

Het volk van Israël. Kon zelf niets doen aan zijn bevrijding. Maar God deed alles. En dat doet hij ook bij ons.

Hij betaalt de schuld. Hij verlost ons daarmee van al onze zondenlast. Van alles wat we gedaan hebben. Worden we bevrijd.

Hij geeft ons zijn geest. En daarmee het nieuwe leven. En verbreekt daarmee de macht van de zonde. Want als die macht van de zonde niet had verbroken.

Dan zou het nog niet goed gegaan zijn. En dat getuigenis van die jonge man daar. Van de week in dat totaal veranderde leven.

En zei. Eerst was ik van mijn zonde af. Maar. Hij zegt. Ik was nog lang niet van alle dingen van de wereld af. Dat moest stap voor stap allemaal.

Moest ik daarvan loskomen. Die banden kunnen nog zo ontzettend lang doorwerken. Hij geeft ons de beloften van de erfenis.

Hij zegt. Ik ga dat volk van Israël het land schenken. En hij geeft ook jou de belofte van de erfenis. Het hemelse vaderland. Jezus heeft gezegd. Ik ga heen.

Om je plaats te bereiden. Maar de erfgenamen zijn nog niet helemaal klaar. En de erfenis is nog niet klaar. Maar als dat klaar is. Dan kom ik terug. En dan zal ik jullie tot me nemen waar ik ben.

Hou dat geloof vast. Hij maakt die erfenis blaar. En hij brengt ons thuis in het beloofde land. En onderweg door de woestijn.

Opbombaart hij de heerlijkheid van zich aan het volk. Hij voert de strijd. Hij voorziet in het nodige.

Hij beproeft ons en hij tuchtigt ons. Wat deed hij voor het volk van Israël? Moet u zich voorstellen. Een volk van ongeveer twee miljoen. Trok van Egypte door de woestijn.

En God verzag van drinken. God verzag van voedsel. Niet alleen voor de mensen. Maar ook voor een hele talrijke veeschade.

En dat veertig jaar lang. De schoenen versleten niet. De kleding versleten niet.

Totdat ze in het land waren. Ik vind het zo fantastisch. Israël is zo voor mij een duidelijk bewijs dat God de levende God is. Dat hij bestaat.

Het is zo'n wonder. En je moet toch wel steken blind zijn als je niet zegt dat Israël van nu is net zo'n groot wonder. Want het was helemaal verstrooid onder alle volkeren.

En toch hebben ze hun identiteit bewaard. En zijn ze als volk teruggekeerd naar de plek waar ze vandaan komen. Hoe is het mogelijk? Maar God had het voor zich. En God doet wat hij belooft.

De waars tegen alles wat de vijand ook wil. Die vijand wil dat volk verdeligen. Die vijand die wil zeggen. Ik drijf ze allemaal de zee in. Die vijand die zegt van. Nee ze mogen niet langer bestaan.

En ze vergeten dat God er ook nog is. Maar wij weten in het heen. God is er. En God zorgt. God zorgt voor dat volk.

Maar hij zorgt even goed voor jou en voor mij. En dat vind ik zo heerlijk. Mekkaar te bemoedigen van kijk alsjeblieft naar boven. Zie de dingen door de ogen van God. En alles wordt anders.

En weet je wie dat kon? Dat kon Mozes. Hij leerde het van stap tot stap steeds dieper. God zien als degene die alle touwtjes in handen heeft. En op laatst was Mozes zo vertrouwd met God.

Dat hij gewoon met hem praatte. En elke keer de boodschappen weer aan het volk door kon geven. Wat een intieme verhouding. En wij.

Wij mogen ook zomaar met God praten. We mogen luisteren naar wat God in ons leven wil zeggen. En welke kant hij het op wil hebben. En hou dat vast.

Het kan best eens heel moeilijk worden. Maar als jij het koninkrijk van God het eerste zoekt. Dan zorgt God voor dat andere. Ik was een keer werkeloos.

En het was toen ik 48 jaar was. En toen zeiden ze van die instanties. U komt niet meer naar de bak. U bent te oud. Dat was toen zo.

Nu is het misschien allemaal weer anders. Maar toen was het zo. En zo zeggen mensen soms. Uit menselijke overweging. Allerlei dingen. Maar. Maar ik dacht.

Ik ben de kind van God. Ik heb vijf kinderen. Ik heb een opa en oma in huis. En ze zijn allemaal afhankelijk van het ene salaris.

En nou is het salaris er niet meer. Moet je dan druk maken. Zegt God. Doe dan maar wat ik zeg. Voor de rest zorg ik.

En toen ik bij die instantie kwam. Er is mij een baan aangeboden. Oh. Werken is niet verboden. God is degene die alle dingen in handen heeft.

Dan vertrouwen we hem door dik en door dun. In elke situatie. Volk Israël moest iedere dag weer uitkijken naar wat God daar weer had neergelegd.

Want verzamelen voor twee dagen zat er niet in. Behalve. Voor het weekend zal ik maar zeggen. Voor de sabbat. Dan mochten ze voor twee dagen verzamelen.

Ze moesten leren door dik en dun te vertrouwen op God. En dat was niet makkelijk. Want Egypte zat er nog zo in.

Ze hadden net gezegd dat ze zouden doen wat God zei. Dat ze al zijn geboden zouden houden. En ze maakten een Egyptisch gouden kalf. En aan een andere plek zei ze van.

We hebben genoeg van de hemelse spijs. Sommige mensen zeggen dat ook weleens tegen mij. Ik heb helemaal geen zin meer in bijbel lezen. Dat is verdrietig.

God kan je het verlangen weer geven. Om werkelijk dat te doen wat God graag wil dat jij doet in je leven. Zoek eerst zijn koninkrijk. En al die andere dingen zegt God, zorg ik wel voor.

Wat geeft dat een rust? Dan zit je niet voortdurend in de knoop. Dan maak je niet overal zorgen over. God beproefde elke keer het volk van Israël.

Zijn ze nou wel echt los van Egypte? En elke keer werd hij teleurgesteld. In vele van hen. Niet in allemaal. En vertrouwen ze volkomen op mij.

Oh nee, die heleusen zijn veel te groot. Dat gaan we niet doen. Dat kunnen we niet. Maar dan zijn er toch twee die zeggen nee. Maar God kan het wel. God kan het zo maken dat we dat wel aankunnen.

En hoe is het dan? Met jou? Ben je innerlijk los? Wat is voor ons belangrijk? Denk aan je familie. Denk aan je vrienden.

Je werk. Je geld. Je bezit. Je eer. Waar? Heb je je hart op gezet? Wat is nou echt vrij?

Johannes 8 vers 31 en 32 staat zo mooi. Als je in mijn woord blijft. Ben je werkelijk mijn disciple. En zul je de waarheid kennen.

En de waarheid zal je vrij maken. En de Heer openbaart je de waarheid. Het juiste zicht op de dingen. Hij zei ook.

Wie de zonde doet. En daar staat eigenlijk blijft doen. Is een slaaf van de zonde. Als dan de zoon je vrij gemaakt heeft.

Zul je werkelijk vrij zijn. Dat hebben we samen gezongen. Maar weet u. De slaven drijven. De God van deze eeuw.

De Satan. Die heeft allerlei trucs. Om te proberen. Om ons toch nog een stukje voor zich te krijgen. Ook al ben je een kind van God.

Je bent niet. Zonder de aanvallen van de Satan. Soms kun je zo ontzettend verlangen. Naar de tijd dat dat ook voorbij zal zijn.

Heb je dat ook? Heb ik wel hoor. Dan denk ik. Oh Heer. Daar is hij weer. En wat doet hij dan allemaal? We hebben van de week nog eens een keer.

Met een heel groep gelovigen over nagedacht. Hij heeft bijvoorbeeld de truc. En dat is in deze tijd. Heel sterk. Dat hij je tijd pakt. Dan kijk ik dus vooral naar degenen die nog in het werkzame leven staan.

Dan zie ik dat bij mijn eigen zonen. Dan zie ik. Dat moet er ook nog bij. Dat moet er ook nog bij. En dat moet er ook nog bij. En je moet nog zoveel reizen.

En je moet nog zoveel vergaderingen bijwonen. En hij stopt er maar in. Heer. Eén zoon zei tegen mij.

Papa ik doe het niet. Ik vertik het om in het weekend te werken. Ik doe het niet. Al mijn collega's doen het. Ik doe het niet. Ik heb het gezegd van tevoren. En ik doe het niet. Het is absoluut voor mijn gezin.

Ben je dan als opa blij hè. Waar kies je voor? Bezit kan je zo te pakken hebben. Dat je er maar mee bezig bent.

Maar mee bezig bent. Familie. Ja wat zal mijn familie zeggen. Als ik dat doe. Kwam er iemand bij me.

Die zegt ja. Ik wil me heel graag laten dopen. Maar ik kan het niet doen. Maar mijn familie is het tegen. Wel herkenbaar hè. We moeten keuzes maken.

Vrienden. Laatst kwam iemand bij me. Zeg ik met twee jongens. Die zoeken de verkeerde vrienden. En daardoor gaan ze de verkeerde kant op.

Wat moet ik doen? Herkenbaar. Het is zo ontzettend belangrijk.

Dat we in contact met onze kinderen blijven. Samen met hen bidden. Hun problemen. Of samen voor God neerleggen. Toen kregen we het over de baas.

Wat bazen allemaal niet doen. Kijk. Die vader. Die vader. Die dacht. Ik heb er voordeel bij.

Als ik ze aan het werk zet. Voor mij. En wat wil de boze nou het liefst. Dat wij aan het werk zijn voor hem. En toen ik vroeg aan een groep.

Waar we met elkaar zaten. Herkennen jullie daarvan iets in je eigen leven? Nou ik wist niet wat ik hoorde. Zeg. De een naar de ander. Ja een werkt op het ministerie.

En hij zegt. Mijn baas stelde iets voor. Was gewoon crimineel. Moesten ons met z'n allen verzetten. Om het niet te doen. En toen iedereen weigerde.

werd het afgelast. Moet je ze anders mensen hebben die. Die helemaal niet meedoen. En de ander zei.

Ja ik ben boekhouder. En mijn baas wilde dat ik de cijfers zo veranderde. Dat dat een beetje gunstig was. Voor de belasting. Heb ik gezegd.

Nee. Toen zei mijn baas. Dan is je. Dan is je laatste dag hier geweest. Dat werk maar. Want het kost wat.

Als we kiezen voor God. En voor de Heer Jezus. En om zijn weg te volgen. Dat kan. Zelfs je baan kosten. In sommige gevallen. Maar dat het je problemen oplevert.

Dat is gegarandeerd. Eer. Carrière. Van alles. Probeert hij om ons maar te pakken te nemen.

Dat we met dingen bezig zijn. Die van zijn rijk zijn. Maar God zegt. Zoek eerst mijn koninkrijk. Ik zorg voor het andere.

Wat het je ook kost. Zoals die twee vrouwen. Die zeiden. We doen het niet. We weigen het. En toen ging God voor hen zorgen.

En God ging hen zegenen. Hebben we de moed. Om voor God te kiezen. In gelaten 5 vers 1 staat.

Sta dan vast in de vrijheid. Waarmee Christus ons vrijgemaakt heeft. En laat u niet weer. Met een juk van slavernij belasten. Hoe was het daar dan. In die gemeente. Daar gingen ze terug.

Naar wettische regels. Dat kan ook een slavenjuk zijn hoor. Wetjes. Dit mag wel. Dat mag niet. Moet zus. Moet zo. En heel vele van ons. Die misschien vroeger in kerken hebben gezeten.

Herinneren zich daar nog wel iets van. Wat je wel mocht doen. Wat je niet mocht doen. Het is nu allemaal een beetje vrijer geworden. Maar er waren heel wat regeltjes. Waar je ook nog op afgerekend werd.

En gecontroleerd werd. Een nieuw slavenjuk. Want u bent tot vrijheid geroepen. Broeders.

Alleen niet tot die vrijheid die aanleiding geeft voor je vlees. Voor je ik. Maar elkaar te dienen door de liefde. Dat is de werkelijke vrijheid van Christus. En elke keer probeert de boze het weer opnieuw.

Hij vuurt zijn pijlen af. Om ons maar niet bezig te laten zijn. Maar waar we eigenlijk wel mee bezig zouden moeten zijn. Je kunt dus uiterlijk vrij zijn.

Nog één voorbeeldje. Ik zal niet vragen hier wie hier gedoopt is. Maar als je gedoopt bent. Dan beleid je dat je oude ik gestorven is.

En dat je met Christus bent opgestaan tot een nieuw leven. Dat beleid je. En dat is heerlijk. En dat betekent dus je bent vrij. Volk van Israël was het symbolisch ook.

Ze waren door het water gegaan. Ze werden geleid door de wolk van God. En dan staat er in het Nieuwe Testament. En toch had God aan het merendeel van hen geen welgevallen.

Poeh. Dat is wel even schokkend. Je kan dus de doop bij wijze van spreken ondergaan hebben.

Maar toch nog voorkomen in deze wereld leven. En God zegt wie in deze wereld leeft als een vriend van de wereld. Is een vijand van mij.

Een heel ernstig woord. En wat je ook kiest. In dit leven. Denk om.

God gaat toch zijn weg. En hij komt tot zijn doel. En ieder die hem lief heeft. Daar doet hij alles meewerkend ten goede.

Dat vind ik zo eerlijk he. En je zit maar even over twijfel. Ga hem lief hebben. Gun hem je hart.

In elk opzicht. Laat je lijden door hem. En de vrede van God daalde in je neer. Je zorgen verdwijnen. Je blijdschap neemt toe.

En weet u wat er dan gebeurt? Daar kan je niet meer van zwijgen. Dan wil je het anderen vertellen. Dat ze ook in die vrijheid van de kinderen van God wouden. Want dat is waar het om gaat.

Heel de schepping zucht. Naar de vrijheid van de kinderen van God. Want eenmaal wil die schepping ook verlost worden. Van de vergankelijkheid. Nu is het nog een verschillende moord en doodslag.

Onder de schepping. Maar dan komt het helemaal anders. Dan wordt het totaal goed. En als ik daaraan denk. Dan denk ik. O God. Uw plan is zo groot.

Mijn mensenverstand staat erbij stil. Maar. Ik geloof het. Want u hebt het gezegd. En u hebt nog nooit iets. Wat u gezegd hebt. Niet uitgevoerd.

En daar is het volk van Israël. Zo'n prachtig bewijs van. En er zijn jij en ik die met Jezus wandelen.

Ook een bewijs van. Van de levende heiland. Die mensen zet in de vrijheid van de kinderen van God. En die vrijheid. Dat is toch onze vreugde.

Om de vreugde te wandelen met Jezus. In hem te zijn. En te weten. Niets en niemand en niks kan mij scheiden van de liefde van Christus. En dat is wat ik in ieder zo ontzettend graag gun.

En wat de Heer er niets liever wil dan u allemaal geven. Laten we hem daarvoor danken met elkaar. En dat is wat ik in ieder zo ontzettend graag gun.