Jozua - De strijd bij Gibeon

Spreker

Daniël Douma

Date
Jan. 21, 2018
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, goed om weer in uw midden te mogen zijn vanmorgen.! Vorig jaar heb ik een aantal keren gesproken over Joshua.

! En dat wil ik vanmorgen ook weer doen. Ik wil straks met jullie gaan naar een gedeelte in Joshua 10. En het Bijbelboek Joshua spreekt over het innemen van het beloofde land Kanaan.

Dat land dat eeuwen daarvoor al beloofd was aan de voorvader Abraham. Van Abraham, ik ga jou zegenen en ik ga jou dit land Kanaan geven. Nou, die belofte die leek heel lange tijd niet vervuld te worden.

Sterker nog, het volk Israël kwam zelfs in Egypte terecht, in slavernij notabene. Maar daar hoorde God hun gebeden. En bevrijdde hij hen uit Egypte, leidde hij hen door de woestijn.

En zo komen zij dan nu in dat land Kanaan. Dat mogen zij gaan innemen. En eigenlijk is dat een hele opvoeding van het volk. Een opvoeding in wezen van de gelovigen, van dat innemen, van dat bezit.

En in het begin hoeft dat volk Israël nog helemaal niet zoveel te doen. Het enige wat ze hoeven te doen is luisteren. En God die opent zomaar, die Jordaan voor hun. En dan kunnen ze zo doorheen lopen.

En ook in die eerste strijd, dan zie je dat ze alleen maar rondjes hoeven te lopen rondom die stad Jericho. En God die laat al die muren zo in elkaar donderen. Maar naarmate ze verder vorderen, zie je dat er steeds meer een actievere rol van deze Israëlieten verwacht wordt.

Zoals dat dan gaat met kinderen die opgroeien. Zoals volwassenen, zoals wij opgroeien. En je ziet ook dat die strijd steeds heviger wordt. Steeds intenser.

In het begin is het nog het volk Israël dat het initiatief neemt in de aanval. En de vijand die zich alleen maar verbergt achter een muur. Maar later zie je dat ook het initiatief vanuit de vijand gaat.

En dat zij actief Israël willen bestrijden. En zo gaat het ook met een gelovige. Waar wij opgroeien in volwassenheid, daar neemt ook vaak de strijd toe.

De geestelijke strijd. Maar dat is niet iets waar wij over teleurgesteld hoeven te raken. Omdat we ook mogen weten dat de toename van Gods werk in ons leven ook toeneemt.

En dat we steeds meer van hem mogen gaan zien. Hoe hij voor ons strijdt. En het ging bij Israël niet zonder slag of stoot. Het ging met vallen en opstaan.

Op een gegeven moment werden ze zelfs wat overmoedig. En dachten ze, ah je wel even te verslaan. En moesten ze leren om in afhankelijkheid van de Heer te blijven wandelen. Om gehoorzaam te blijven.

Ja, zo gaat het ook met ons. Dus deze geschiedenissen, die zijn niet alleen mooie geschiedenissen. Waar we over kunnen vertellen. Maar die leren ons ook hele waardevolle lessen. En wij hebben misschien niet een land met grenzen, zeg maar.

Wat wij zo zouden moeten innemen. Maar wij hebben wat dat betreft veel hogere zegeningen. Veel hogere beloftes gekregen in Gods woord. Zoals Ephesus erover spreekt. Dat God zegt van ja, maar we zijn gezegend met elke geestelijke zegening in de hemel in Christus.

We zijn met hem gezet in de hemel. We zijn volmaakt in hem. En om nog eens wat te noemen, we ontvangen vergeving.

We worden aangesteld tot zonen. Wij zijn zijn erfenis. Wij zijn Christus' erfenis. En hij heeft ons zijn plannen bekendgemaakt. Allemaal zegeningen die wij allemaal hebben gekregen.

Die wij op het moment dat wij ons hart aan de Heer Jezus gaven, dat werd ons deel. Dat hebben wij toegezegd gekregen. Dat hebben wij beloofd gekregen. Alleen wij moeten leren om ook daadwerkelijk bezit te nemen van die geestelijke zegeningen.

Het is allemaal waar. Het is over ons uitgesproken als het ware. Het is in binnenhand bereik. Maar we moeten er ook vanuit gaan leven. En daarin ervaren wij toch wel strijd.

Toch? Dat gaat niet zonder slag of stoot. En er is altijd een tegenstander die ons aan het twijfelen wil brengen. Die dan zegt van geloof jij dat nog?

In de huidige stand van wetenschap en kennis die we hebben, heb jij dat nodig? Zo'n God, heb je nog vergeving nodig? Zonde? Wat is dat voor raar begrip? En zo worden we aangevallen.

Aangevallen op onze overtuigingen. En dat kan door twijfel te zaaien. Dat kan door andere dingen te doen. En de mens heeft eigenlijk altijd drie primaire reacties.

Drie primaire reacties op strijd. Dat is vluchten, vechten of verstijven. En hoe reageer jij? En elk mens is daar uniek in.

Dat heeft te maken met je opvoeding. Met je karakter. Met de omstandigheden. Maar op het moment dat er gevaar op je afkomt, dan is er altijd zo'n primaire reactie.

Ga je vechten? Ga je terugslaan? Als iemand twijfelt aan je motieven? Als die je aanvalt op je overtuigingen? Word je misschien zelfs gemeen?

Of word je juist heel passief? Ga je stilzitten? Hopen dat de onrust misschien vanzelf alweer verdwijnt? Of misschien vlucht je?

Vlucht je in hobby's of in een verslaving? In de hoop dat op die manier die strijd maar zo snel mogelijk afneemt? Zo hebben we allemaal wel een primaire manier waarop we kunnen reageren.

Maar in het gedeelte wat we vanmorgen lezen in Jozua 10, daar zien we nog een andere reactie die ons wordt aangereikt als het ware. En ik wil eerst de eerste elf versen lezen in Jozua 10.

En later wil ik de rest van het tot en met vers 27 gaan lezen. Waarin we ook zien hoe God dan die strijd voert. Hoe God die strijd voert voor Israël, voor de Gibeonieten.

Waarin we ook kunnen leren van ja, wat is onze plek daarin? Goed, we zullen eerst de eerste elf versen lezen. Het gebeurde toen Adoni Zedek, de koning van Jeruzalem, gehoord had dat Jozua Ai ingenomen en het met de band geslagen had.

En met Ai en zijn koning hetzelfde gedaan had als hij met Jericho en zijn koning gedaan had. En dat de inwoners van Gibeon vrede met Israël gesloten hadden en in hun midden verbleven.

Dat zij zeer bevreesd werden. Gibeon was immers een grote stad, als een van de koninklijke steden. Ja, het was groter dan Ai en al zijn mannen waren sterk.

Daarom stuurde Adoni Zedek, de koning van Jeruzalem, boden naar Hoham, de koning van Hebron, en naar Pyriam, de koning van Jarmut, en naar Jafja, de koning van Lagis, en naar Debi, de koning van Echlon, om te zeggen, kom naar mij toe en help mij en laten wij Gibeon verslaan.

Omdat het vrede gesloten heeft met Joshua en de Israëlieten. Toen verzamelden de vijf koningen van de Amoriten zich en trokken op. De koning van Jeruzalem, de koning van Hebron, de koning van Jarmut, de koning van Lagis en de koning van Echlon, zij en al hun legers.

Zij sloegen hun kamp op bij Gibeon en streden ertegen. Toen stuurden de mannen van Gibeon boden naar Joshua in het kamp bij Gilgal, om te zeggen, trek uw handen niet af van uw dienaren, kom haastig naar ons toe en verlos ons en help ons.

Want alle koningen van de Amoriten die in het bergland wonen, zijn bijeengekomen om tegen ons te strijden. Toen trok Joshua op van Gilgal, hij en al het krijgsvolk met hem en alle strijdbare helden, want de heren hadden tegen Joshua gezegd, wees niet bevreesd voor hen, want ik heb hen in uw hand gegeven.

Niemand van hen zal voor uw stand houden. Toen kwam Joshua onverwachts bij hen, heel de nacht door was hij vanuit Gilgal opgetrokken. En de heren brachten hen in verwarring voor Israël.

Hij brachten bij Gibeon een grote slag toe, achtervolgden hen op de weg omhoog naar Bed-Horon en verzoeg hen tot Azeka en tot Makeda toe. Het gebeurde toen zij voor Israël vluchten en de helling van Bed-Horon afgingen, dat de heren vanuit de hemel grote stenen op hen wier tot Azeka toe, zodat zij stierven.

Er waren er meer die door de hagelstenen stierven, dan die de Israëlieten met het zwaad doden. Eerst heeft het zover. Hoofdstuk hiervoor, daar zien we reacties van de verschillende koningen op die aanwezigheid van dat volk Israël, die in dat land komt, die op komt eisen wat hun is toegezegd door God, wat aan hen is toebedeeld.

En we zien dat de Gibeonieten, die komen naar de Israëlieten toe, en die bedenken in wezen een list. Die verkleden zich met oude kleden, alsof ze van heel ver kwamen, en die hebben oud brood bij zich, en oude wijn, en gescheurde zakken.

En op die manier weten ze in een verbond te komen met Israël, dat Israël hen niet zou aanvallen. En dat ze in wezen ook bescherming van hen ontvangen. En daar kun je je vraagtekens bij zetten, van is dat wel netjes, is dat moreel niet verwerpelijk, dat je dat op die manier doet.

Maar het werd toch wel ingegeven, deze actie van de Gibeonieten, door geloof. Door geloof in de God van Mozes. Waar zij ontzag voor hadden. En zij hadden ontzag voor die God en voor dat volk.

En daarom gingen ze naar hen toe om hen vrede aan te bieden. Net een beetje als bij Ragab, die prostituee in Jericho.

Die had misschien ook wel gedrag waarvan je denkt van, ja, kan dat allemaal wel. Maar ze had wel ontzag voor de Heer. En ze geloofde wel. En uiteindelijk zorgde dat geloof ervoor, dat zij behouden werd.

Dat zij beschermd werd. En zo geldt het ook voor de gemeente vandaag. Ik denk dat de Gibeonieten wat dat betreft, een mooie uitbeelding zijn van de gemeente vandaag uit de heidenen.

De gelovigen. Misschien zijn wij moreel, hebben wij verwerpelijk gedrag, doen we dingen die niet altijd kunnen. Maar dat is niet wat ons rechtvaardig maakt. Dat is niet waardoor wij bij God mogen komen.

Nee, het is geloof. Vertrouwen in hem. Daarom mogen we bij hem komen. Zo zei die Gibeonieten eigenlijk een mooie afbeelding van de gemeente in onze dagen.

En dat zullen we ook straks in het hoofdstuk verder zien. Hoe ze daar op verborgen wijze toch een uitbeelding van zijn. Want als we dan kijken naar die andere koningen, die andere Amoriten, waar we net over hebben gelazen, die vijf koningen, dan zien we een hele andere reactie.

Die hebben te maken met diezelfde strijd, met diezelfde aanwezigheid van dat volk Israël. Zij zijn ook bang, zij zijn ook bevreesd. Maar wat doen zij? Zij openen de aanval.

Zij gaan de strijd aan. Zij gaan het bestrijden. En het is dan zo grappig dat ze dan Gibeon gaan bestrijden. Kennelijk denken ze van, nou ja, dat is misschien een stad waardoor Israël misschien de rest van het land wil gaan veroveren.

Of ze willen het hun betaald zetten. Hoe dat ook zij. Kennelijk is Gibeon voor hun een bedreiging. En zo is dat ook met de gemeente. Wij zijn een bedreiging voor de tegenstander.

Dus het is te verwachten dat hij zijn pijlen op ons zou richten. Dat de tegenstander, de vijand, zijn pijlen richten op de plaatselijke gemeente. Dat kan door verdeeldheid te zaaien.

Door twijfel te zaaien in de harten van mensen. Of door een deken van lauwheid naar binnen te brengen. Maar hij richt zijn pijlen op ons.

En dat kan op vele manieren. Om die gemeente maar ineffectief te maken. Om ons land te slaan. Maar hoe reageert Gibeon? Gibeon die gaat niet zelf vechten.

Ze gaan niet zelf die strijd aan. Terwijl het toch geen misselijk stadje was. Als je dat in vers 2 las. Want Gibeon was een grote stad. Als een van de koninklijke steden. Ja het was groter dan Ai.

En al zijn mannen waren sterk. Dus zij hadden zelf ook best wel wat slagkracht. Maar zij gaan niet zelf die strijd aan. Ze vluchten ook niet weg.

Ze sluiten zichzelf ook niet op achter hun muren. Nee. Ze doen het enige wat juist is in wezen. Ze gaan naar Jozua toe. Zij onderwerpen zich aan hem.

Ze onderwerpen zich aan hem. En bieden zo weerstand tegen de tegenstander. En dat is de reactie die wij ook zouden moeten hebben. Op het moment dat wij ons onderwerpen aan de Heer Jezus Christus.

Onze hulp van hem verwachten. Op hem vertrouwen. Op die manier bieden wij weerstand aan de Satan. Aan de tegenstander. Want op het moment dat wij tot geloof zijn gekomen.

Op het moment dat wij Jezus in ons leven hebben aanvaard. Toen kregen wij er een vriend bij. Een hele grote vriend. De belangrijkste vriend. Maar we kregen er ook een vijand bij.

En je kan er vergif op innemen. Want hij zijn pijlen op jou gaat richten. En dat kan in je huwelijk zijn. Om dat te proberen te ondermijnen.

Dat kan in de opvoeding van je kinderen zijn. Dat kan in je bediening zijn. In de gemeente. Allerlei gebieden. Vele gezichten. Heeft de tegenstander wat dat betreft.

Maar het is niet te min één vijand. Die ons zo ineffectief wil maken. Die ons zo wil beroven. Van die waarheden die wij hebben gekregen.

In de Heer Jezus Christus. Vele gezichten. Maar één vijand. Maar dan zien we hier. Dat waar de aanval wordt geopend.

Op de Gribionieten. Dat ze de tegenstander te maken krijgt. Met de God van Israël. En zo hebben wij ook die belofte. Dat waar de tegenstander zijn aanval opent.

Op zijn kinderen. Zijn gemeente. Krijgt hij te maken met de God van Israël. Die voor hen strijdt. Die hen beschermt. Wij kunnen soms wel eens schrikken.

Van tegenstand. Van weerstand. Van vijandschap. Dat we van slag raken. Dat we beginnen te twijfelen. Dat we gaan nadenken. Dan beginnen we te worstelen. Met onze overtuigingen.

Van. Klopt het wel? Is het allemaal wel waar? En zo draaien we onszelf uiteindelijk helemaal vast. En kruipen we als het ware in een soort van.

Van. Ja. Slachtofferrol. Daarin te blijven hangen. Zo van. Een soort onuitgesproken. Verwachting van. Ja. Maar heer. Ik dacht van. Nou ja. Als ik dan maar gewoon.

Geloof. En. En. En. In uw vertrouw. Dan. Hebben we zeg maar. De deal. Dat ik dan. Zou. Beschermd worden. Voor. Strijd en tegenslag. Dat. Denken we soms.

Onbewust. Maar dat is niet hoe de Bijbel erover spreekt. En we hoeven ook geen slachtoffer te zijn. En we hoeven er ook niet. Voor te vluchten. En ons te verstoppen. En Jacobus.

Die. Die zegt dat heel. Ja. Bijzonder eigenlijk. Hij zegt in. Even kijken. Jacobus 1 vers 2 en 3. Zegt hij.

Achter het enkel vreugde. Mijn broeders. Wanneer u in allerlei verzoekingen terecht komt. Want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweeg brengt.

Kun je naga. Achter het enkel vreugde. Dus niet. Vreugde en droefheid. Of vreugde en vertwijfeling. Nee. Alleen vreugde.

Het is vreugde dat je in verzoeking komt. Even eerlijk. De laatste keer dat jij daarmee te maken had.

Toen jij strijd ervoer. Dacht je toen van. Yes. Een kans om te groeien. Je krijgt die rotklus op het werk toebedeeld. Dat je denkt. Mooi.

Een kans om te dienen. Of er wordt achter jouw rug om geroddeld. En je denkt. Hé. Een kans om lief te hebben. Om te vergeven. Of er is een collega die vraagt van jou om misschien iets onethisch te doen.

Je denkt. Hé. Voor mij een kans om te volharden. En op de weg te gaan die God mij heeft geroepen. Waarop God mij heeft geroepen. De Bijbel is wat dat betreft nooit negatief over strijd.

Het is niet een teken van zwakte. Dat wij strijd ervaren. Het is niet een teken van onvolwassenheid. Het is juist een teken van volwassenheid. En dat we opgroeien. En ik denk dat waar we dichter bij de Heer willen wandelen.

Dat juist ook die strijd zal toenemen. Maar de Bijbel is daar nooit negatief over. Nooit negatief over strijd. In die zin. En ook Paulus die zegt dan in handelingen 20.

Dan neemt hij afscheid van de ouderlingen in Ephesus. En ik vind dat zo bizar eigenlijk. Hoe hij daartegen aankijkt.

Want hij weet dat er zware tijden hem tegemoet zullen komen. En dan zegt hij in handelingen 20 vers 22. Hij weet dat dat gaat gebeuren.

En toch gaat hij daar naartoe. En dat niet alleen. Zo van nou ja dan ga ik maar. Ik moet nou eenmaal. Maar ik maak mij nergens zorgen over. Hij maakt zich niet eens zorgen.

En ook acht ik mijn leven niet kostbaar voor mezelf. Opdat ik mijn loop met blijdschap mag volbrengen. Met blijdschap mag volbrengen. Zo kijkt hij daarnaar.

En ik denk dat wij soms die waarheid in christelijk Nederland wel eens een beetje uit het oog verliezen. Dat lijden, strijden, dat dat iets is om je over te verblijden.

Om daarin te volharden. Om daarin te groeien. Om daarin opgevoed te worden. Ik denk dat zo'n beetje de hoogste idealen in Nederland ongeveer zijn.

Comfort, plezier, gezondheid. Dat is ongeveer het belangrijkste tegenwoordig. Hoe vaak heb je niet dat je een gesprek hebt met iemand en dat die zegt. Nou, als je maar gelukkig bent.

Daar draait het om. Of nou, ik heb gelukkig mijn gezondheid. En dan is alles goed. Alsof dat het hoogste is wat er te halen is voor een mens. Gezondheid en plezier en geluk.

Maar de Heer Jezus heeft niet allereerst ons comfort op het oog. Maar allereerst ons karakter. Dat is wat hij wil vormen. En dat is waarvoor hij strijd gebruikt. En wij willen het liefst vloerverwarming.

Wasverzachtig. Veel vrije tijd. Maar we krijgen gelukkig hobbels. En wrijving. En geestelijke strijd. En op die manier vormt hij ons.

Vormt hij ons karakter. En mogen wij leren om de Heer Jezus Christus steeds meer ruimte in ons leven te geven. Dat hij steeds meer zichtbaar wordt. Dus als jij te maken hebt met strijd.

Nu op dit moment in je leven. Of als je dat gaat krijgen. Vlucht er niet voor weg. Ga er ook niet tegen vechten. In eigen kracht.

Ga je ook niet verstoppen. Of verstijven. Nee. Vertrouw jezelf aan hem toe. Leg het bij hem neer. Ga die strijd met hem in.

En dat is niet iets dat je dan achterover kan gaan zitten. En passief kan gaan zitten. Van nou. Kijk hoe dat dan gaat. Maar. Dat is. Zijn waarheid in jouw leven laten spreken.

En zijn waarheden toepassen. En daar vanuit te gaan wandelen. Dus dat is het eerste. Dus. Je verlaten op hem.

Vertrouwen stellen in die momenten op hem. En je in wezen verwonderen over. De strijd die hij door jou heen wil voeren. Dus dat is de eerste les van morgen.

Tweede wat ik wil. Gaan doen is met jullie. Is de rest van deze verse lezen. Tot en met vers 27. Waarin we zien. Hoe God nog verder strijdt. Voor deze Gibeonieten. En voor Israël.

En er staat in vers 12. Toen sprak. Jozua tot de heren. Op de dag dat de heren. De Amorieten aan de Israëlieten overgaf.

En hij zei voor de ogen van Israël. Zon sta stil in Gibeon. En maan. In het dal van Ajalon. En de zon stond stil. En de maan bleef staan. Totdat het volk zich aan zijn vijanden had gevroken.

Is dit niet geschreven in het boek van de oprechten. De zon stond stil in het midden van de hemel. En haaste zich niet om onder te gaan. Ongeveer een volle dag. En er is geen dag geweest als deze.

Daarvoor niet. En ook daarna niet. Waarop de heren de stem van de mens zo verhoorden. De heren streed immers voor Israël. Toen keerde Jozua terug. En heel Israël met hem naar het kamp in Geelgal.

Waar die vijf koningen waren gevlucht. En hadden zich verborgen in de grot bij Makkeda. En aan Jozua werd verteld. De vijf koningen zijn gevonden. Verborgen in de grot bij Makkeda. Toen zei Jozua.

Rol grote stenen voor de ingang van de grot. En stel er mannen over aan. Om hen te bewaken. En u. Sta niet stil. Achtervolg uw vijanden.

En overval hen in de achterhoede. Laat hen niet in hun steden komen. Want de heren uw God. Heeft hen in uw hand gegeven. En het gebeurde toen Jozua en de Israëliten geëindigd hadden.

Hun een zeer grote slag toe te brengen. Zodat zij allen omgekomen waren. Hoewel enkele overgeblevenen van hen ontkomen waren. En in de versterkte steden gekomen waren. Dat heel het volk in vrede terugkeerde naar Jozua in het kamp.

Bij Makkeda. Niemand had zijn tong tegen iemand van de Israëliten durven roeren. Daarna zei Jozua. Open de ingang van de grot. En breng die vijf koningen naar buiten.

Uit die grot naar mij toe. Dat deden zij. En zij brachten die vijf koningen naar buiten. Uit de grot naar hem toe. De koning van Jeruzalem. De koning van Hebron. De koning van Jarmut.

De koning van Lagis. En de koning van Eglon. En dat gebeurde toen zij die koningen naar buiten gebracht hadden. Naar Jozua. Dat Jozua al de mannen van Israël riep. Hij zei tegen de aanvoeders van de strijdbare mannen.

Die met hem meegegaan waren. Kom naar voren. Zet uw voet op de nek van deze koningen. En ze kwamen naar voren. En zetten hun voet op hun nek. Toen zei Jozua tegen hen. Wees niet bevreesd.

En wees niet ontsteld. Wees sterk en moedig. Want zo zal de Heer het doen met al uw vijanden tegen wie u strijdt. Tot zover.

Er gebeurt ontzettend veel. Een enorme strijd die hier gevoerd wordt. En het staat er redelijk tussen neus en lippen doorhaast.

Maar besef je dus dat de zon en de maan stonden gewoon stil. Een hele dag. Dat wordt ook even in dit hoofdstuk genoemd. Gewoon een hele dag stond dat stil.

Dus de aarde stond stil. En natuurlijk zijn er allerlei mensen die dan gelijk er als de kippen bij zijn. Zeggen van ja kan dat allemaal wel. En met de huidige stand van wetenschap. Dat is toch allemaal niet mogelijk.

En moeten we dat niet anders lezen. En dan ontstaat dus een hele discussie. Ja ik ben dan wat simpel dat ik denk van ja. Als ik geloof dat God de hemel en de aarde gemaakt heeft.

En de zee en de sterren en al wat erin is. Dan zal hij ook wel weten hoe hij dat allemaal op een verantwoorde wijze op pauze zet. Hoe hij dat stil zet. Ja.

En dat klinkt misschien wat staar. Maar ja toch daar vertrouw ik op. En als we daar een hele tijd over gaan discusseren. Dan raakt eigenlijk het zicht kwijt op waar het in wezen over spreekt.

Want ik ben dan benieuwd waarom deed hij dat. Waarom zette hij die klok stil. Want dat is in wezen wat er gebeurde. De klok werd stilgezet. De tijd liep als zodanig nog wel door.

Want ja de mensen gingen nog steeds achter hen aan. De Israëlieten gingen nog steeds in de achtervolging. Maar de klok stond stil. Want tot de tiende eeuw werd de tijd afgelezen door de stand van de zon.

Dan wist je hoe laat het was. Nou. En die tijd bleef stilstaan. Maar waarom deed God dat? Want dat is best wel ja. Beetje nogal groots. Ik bedoel er zijn wel meerdere oorlogen geweest met Israël.

En daar was dat niet nodig. En God had misschien nog wat extra stenen uit de hemel kunnen laten vallen. Waarom liet hij dat dan stilstaan? Nou in die tijd kon Israël natuurlijk.

Hadden ze de tijd om de vijand aan hun voeten te onderwerpen. Daarvoor werd die extra tijd gebruikt. Maar het is ook een waarheid die we ook nog op een andere plek zien in de Bijbel. Het laat natuurlijk allereerst Gods almacht zien.

Dat God alles in zijn hand heeft. En dat hij zelfs in staat is om de zon en de maan om alles dus stil te zetten. Zo groot is hij. Maar het laat ook nog wat anders zien.

En daarvoor zou je moeten denken aan Daniel 9. En voor sommigen is die waarheid misschien wat bekend. Voor anderen wat minder bekend. Maar in Daniel 9, daar lezen we over een visioen dat Daniel krijgt.

Vanaf vers 24 staat dat. En Gabriel die komt bij Daniel en die geeft hem een visioen. En die zegt van Daniel over Israël en over Jeruzalem zijn 70 zevens geprofiteerd.

In wezen 490 jaar is er over dit volk en over deze stad geprofiteerd. Er staat 70 weken. Maar een week staat voor 7.

Voor 7 jaar. Dus er is 490 jaar over dit volk uitgesproken. Wat er zal gaan gebeuren. En op het moment dat het volk, dat Nehemia zeg maar de opdracht krijgt van Arte Sasta om terug te gaan.

Om die stad te herbouwen. Jeruzalem. Vanaf dat moment begint die tijd te lopen. En je ziet daar nog wat dingen genoemd worden in dat visioen.

Namelijk dat de Messias zou worden afgesneden. Na die 7 en 62 weken. Dus in totaal na 69 weken. Dat is even rekenen hoeveel.

Dat is 483 jaar. Dus na 483 jaar zou de Messias worden afgesneden. En dat zou hij niet hebben. Hij zou geen koninkrijk hebben.

En vervolgens dan is daar weer strijd. Weer verdrukking over die stad. Met een gruwel der verwoesting die wordt opgericht in het midden. Een provincie die nog in vervulling moet gaan.

Maar als je dat leest. En je leest dat zeg maar zo door. Ja dan denk je van ja maar waarom worden die laatste 7 jaar dan nog niet vervullend. Waarom is dat dan nog niet gebeurd?

Nou ja omdat de klok stil staat. Omdat dat profetische tijdklokje met betrekking tot Israël op dit moment op pauze is gezet. Dus terwijl er een strijd gevoerd wordt rondom dat andere volk.

Rondom die Gideonieten. Staat die tijd stil. Maar straks loopt die tijd weer verder. En dan gaat dat plan met Israël ook weer verder. Dus dat laat dat in wezen zien.

Dat net zoals met zo'n schaakklok. Dat je dan een zet doet. En dan druk je op zo'n pauzeknop. Dat is in wezen wat hier gebeurt. En in dat interbellum zeg maar.

Mooi woord vind ik dat. Interbellum. In die tussenperiode. Van het einde van die 69ste week van Daniel. Het einde van die 483 jaar. En het begin van het aanvangen van die 70ste week.

Die week van verdrukking. Daarin leven wij. In die tussenpauze. Dus.

Het aspect wat we hier in Jozua zien. Is dat er een pauze is. Zodat Jozua de tijd heeft om de vijand te verslaan. Dat is het ene aspect.

Maar er is ook nog een ander aspect. Wat we bijvoorbeeld zien in Petrus. En dat is namelijk dat. Dat ook spreekt over Gods geduld. Dat zien we in 2 Petrus 3.

2 Petrus 3 vers 8 en 9. Daar staat. Maar laat vooral dit u niet ontgaan.

Geliefden. Dat 1 dag bij de heren is als. 1000 jaar. En 1000 jaar als 1 dag. De heren vertraagt de belofte niet. Zoals sommigen dat als traagheid beschouwen.

Maar hij heeft geduld met ons. En wil niet dat enigen verloren gaan. Maar dat allen tot. Bekering komen. Dus dat is het andere aspect van. Dat stilzetten van die klok.

In wezen ook het geduld van God. Dit is de tijd van Gods welbehagen. Zegt Paulus in Corinthe. De tijd dat. Jezus. En ieder mens roept.

Vandaag de dag. Om bij hem te komen. Om hem te volgen. Om vergeving te ontvangen. God is geduldig. En hij wil niet dat. Iemand verloren gaat. En daarom kan het voor ons soms lang duren.

Maar het is geen traagheid. Het is omdat hij geduldig is. Maar er komt een moment. En dan is die tijd om. Dan is.

Dan gaat die klok weer lopen. En er komt een moment. En dan is dat het einde. En dan wordt de vijand. Als het ware verder. Weggedaan.

En zo zie je ook hier in Jozua. Dat de vijand. Als het ware. Wordt verslagen. In drie etappes. Je ziet eerst. Die hagelstenen. Die verwarring. Die God brengt. Waardoor een grote slag wordt toegebracht.

Vervolgens zie je. Dat de tijd wordt stilgezet. Waarin Israël. De vijand kan achtervolgen. En dat die koningen. Zich verstoppen in een grot. En worden opgesloten. En als derde.

Zie je vervolgens. Dat die koningen eruit worden gehaald. En dat ze worden omgebracht. Drie etappes. En in wezen is dat ook. Waarin wij ons bevinden.

De vijand is verslagen. We weten dat de overwinning is behaald. En toch hebben we ook nog een strijd te voeren. En dat kwam net in die liederen ook wel naar voren.

Aan de ene kant weten we van. Ja we zijn meer dan overwinnaars. En aan de andere kant. Ja. Zijn er ook nog tranen. En is er ook nog strijd. En soms heb je misschien het gevoel van.

Ja. Er lijkt geen einde aan te komen. Ben ik net in wat rustige vaarwater beland. Met mijn. Met mijn echtgenoot. En dan barst er weer een andere strijd los.

Met. Met... Met het moment. Met uno по afame. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Met een andere strijd. Maar dan hebben we de belofte en weten dat het fundament voor die overwinning is gelegd.

En dat God deze strijd die er nu nog is, gebruikt om ons op te voeren. Zodat we mogen groeien. Zodat Christus steeds meer zichtbaar in ons mag worden.

En dat onze inspanning wat dat betreft niet te vergeefs is. Want die vijf koningen die zijn opgesloten. Die zijn in wezen, hebben ze helemaal geen effect meer.

In wezen zijn ze verslagen en hebben we ook naar Bijbelse maatstaven, hebben ze geen macht meer over ons. Maar dat wil niet zeggen dat we geen last meer van hen hebben.

En dat is wat wij vandaag nog ervaren. Maar we weten ook dat in de toekomst dat dan de dood en degene die het geweld van de dood heeft, dat die zal worden weggedaan.

Dat die helemaal wordt verwijderd. Zoals ook deze vijf koningen aan die palen worden gehangen. En zo worden die koningen ontwapend. Worden ze openlijk te schande gemaakt.

En wordt zo over hen getriomfeerd. Zoals ook de Heer Jezus, zo ook de tegenstander heeft ontwapend. En ook openlijk te schande heeft gemaakt.

En zo over hen heeft getriomfeerd, zegt Colossens. En uiteindelijk worden die koningen dan weer in die grot gelegd waar ze zich ook in hadden verstopt. In dat graf.

En er worden stenen voorgelegd. En dat staat er zo droog bij. En die stenen zijn daar tot op vandaag. Als een soort monument. Ze konden daar niet meer uitkomen.

Maar hoe anders is dat met de Heer Jezus. Die ook aan een paal werd gehangen. Die ook in een grot werd gelegd. Waar ook een steen voor werd gerold.

Maar de dood kon hem niet vasthouden. En die steen bleef niet op zijn plaats. Maar die werd weggerold. En omdat hij uit het graf kwam.

Omdat hij de overwinning over de dood heeft behaald. Weten wij dat de tegenstander in het graf blijft. Dat is de belofte die vanmorgen ook dit gedeelte ons doet.

Dat de... Ja, wij krijgen tegenstand. Ja, we worden aangevallen. Maar de overwinning is zeker omdat dat fundament al is gelegd. Het fundament door de Heer Jezus Christus.

En die strijd die duurt precies zo lang als dat hij wil dat het duurt. En geen moment langer. We krijgen geen strijd te verduren.

Geen beproeving te verduren boven ons vermogen. En de enige reactie die van ons wordt gevraagd is om ons te onderwerpen aan hem. Om ons vertrouwen te stellen in de Heer Jezus Christus.

En op het moment dat we dat doen. Op het moment dat we ons zo hem betrekken in die strijd. En dat we ons vertrouwen in hem stellen. Op die manier bieden wij weerstand aan de tegenstander.

En Jezus zegt ook vanmorgen tegen jou en tegen mij. Zoals Jozua tegen de leiders. Wees niet bevreesd. En wees niet ontsteld. Wees sterk en moedig.

Want zo zal de Heer het doen met al uw vijanden. Tegen wie u strijdt. Amen. ***