Volharden in Gods weg

Spreker

Daniël Douma

Date
Dec. 31, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, goed om hier weer te zijn in Baren.! Het is al een paar keer naar gerefereerd, een nieuwjaarswisseling.

Van oud naar nieuw, dankjewel. Altijd een periode voor ons om even terug te kijken naar het afgelopen jaar.

Wat waren de hoogtepunten? Misschien hebben jullie een geboorte meegemaakt in het gezin of in je familie. Heb je een nieuwe baan gekregen of een andere uitdaging?

Kijk je met veel plezier terug op het afgelopen jaar? Misschien ook vanuit de gemeente, initiatieven die zijn ontwikkeld, mensen die zijn toegevoegd aan de gemeente. Maar misschien kijk je ook wel terug op wat mindere dingen, op een wat slechte jaar.

Is er in een relatie iets kapot gegaan? Zijn er conflicten geweest in je relatie? Of hier in de gemeente? Of ben je een baan kwijtgeraakt?

Allemaal zaken waar we op terug kunnen kijken. En ook een periode om vooruit te kijken. Om te zien wat het komende jaar gaat brengen. We hebben daar net ook weer over gezongen.

En hoe kijk je daar dan naar? Sommigen hebben zelfs goede voornemens. Iets wat ze dit jaar willen gaan ondernemen. Plannen die ze hebben. Misschien iets dat God op jou een pad heeft gebracht.

Maar we zien vaak ook dat goede voornemens al heel snel weer stranden. Dat ze vastlopen. Dat het bij goede voornemens blijft. Dat we die verandering wel willen. Dat nieuwe op zich wel willen.

Maar dat we het zo lastig vinden om vol te houden. En hoe kunnen wij dan als gelovigen, als christenen ook het komende jaar volharden? Hoe kunnen we dan ook vol goede moed die weg gaan die God ons heeft voorgesteld?

En daarop blijven wandelen. En ik wil daar vanmorgen met jullie naar gaan kijken. Aan de hand van een gedeelte uit 2 Korinthe 5. En de 2 Korinthe brief is geschreven door Paulus, een apostel.

In ongeveer 56 na Christus. Niet heel lang nadat hij de eerste Korinthe brief had geschreven. En hij schreef dit waarschijnlijk vanuit Macedonië. En het is een hele persoonlijke brief van Paulus.

Het geeft ons echt een beetje een inkijkje in wie hij is. Het is niet zozeer een brief die het doel heeft om leerstelling over te brengen. Al vinden we dat daar in zeker terug.

Dat zullen we ook straks zien. Maar het laat vooral zien waardoor Paulus gedreven wordt. Wat hem motiveert. Want Paulus had te maken met een heleboel tegenstand vanuit deze gemeente.

Een heleboel mensen die kritiek hadden op zijn optreden. Zeiden van ja, zijn brieven zijn wel mooi. Maar zijn spreken is verachtelijk. En zei, hij werd openlijk bekritiseerd.

En als je ziet wat deze man allemaal heeft meegemaakt. Wat een strijd en tegenslag hij allemaal. Wat hem is overkomen. En dat hij ondanks dat toch door weet te gaan.

Ik weet niet of u recent nog veertig min één stokslagen heeft gekregen. Maar Paulus die mocht dat maar liefst vijf keer ondergaan. Vijf keer. Hij werd gestenigd.

Hij had schipbreuk geleden. Allerlei gevaren die hem waren overkomen. En toch weerhield hem dat niet. En zelfs de mensen die hij wilde dienen.

Zelfs de mensen die hij wilde bedienen met het evangelie. Die twijfelden aan zijn motieven. Die twijfelden of hij wel de autoriteit had om apostel te zijn. Die twijfelden aan zijn kwaliteiten.

En ondanks al die tegenstand die vanuit allerlei hoeken op hem afkomt. Blijft hij vol goede moed. Ik denk dat velen van ons al lang op een punt waren gekomen.

Dat ze zeiden van nou ik vind het wel best. Geef mij een portie maar een fikkie. Maar Paulus gaat gewoon door. Vol goede moed. Hij laat zich niet uit het veld slaan. Hij gooit het bijltje er niet bij neer.

En wat is dat geheim? Wat is het geheim van deze man? Dat hij toch door kan gaan. Dat hij toch elke keer weer die energie heeft. Die kracht heeft.

Om anderen te blijven dienen. En om te gaan op de weg die God hem heeft voorgesteld. Ik wil met jullie lezen 2 Korinther 5. En dan vanaf vers 11.

Er staat 2 Korinther 5 vanaf vers 11. Nu wij dus deze vrees voor de heren kennen.

Bewegen wij de mensen tot het geloof. En voor God zijn wij openbaar geworden. Maar ik hoop ook voor uw gewetens openbaar te zijn. Want wij bevelen onszelf niet opnieuw bij u aan.

Maar wij geven u een aanleiding tot roem over ons. Omdat u iets te zeggen zou hebben tegen hen. Die in het uiterlijke roemen. En niet in wat er in het hart leeft. Want wanneer wij buiten onszelf zijn.

Dan is dat voor God. En wanneer wij bij ons verstand zijn. Dan is dat voor u. Want de liefde van Christus dringt ons. Die tot dit oordeel gekomen zijn.

Als één voor allen gestorven is. Dan zijn zij allen gestorven. En hij is voor allen gestorven. Opdat zij die leven niet meer voor zichzelf zouden leven.

Maar voor hem die voor hen gestorven en opgewekt is. Zo kennen wij vanaf nu niemand naar het vlees. En al hebben wij Christus naar het vlees gekend.

Dan kennen wij hem nu zo niet meer. Daarom als iemand in Christus is. Is hij een nieuwe schepping. Het oude is voorbij gegaan. Zie alles is nieuw geworden.

En dit alles is uit God. Die ons met zichzelf verzoend heeft. Door Jezus Christus. En ons de bediening van de verzoening gegeven heeft. God was het namelijk.

Die in Christus de wereld met zichzelf verzoende. En aan hen hun overtredingen niet toerekenen. En hij heeft het woord van de verzoening in ons gelegd.

Wij zijn dan gezanten namens Christus. Alsof God zelf door ons smeet. Namens Christus smeken wij. Laat u met God verzoenen. Want hem die geen zonde gekend heeft.

Heeft hij voor ons tot zonde gemaakt. Opdat wij zouden worden gerechtigheid van God in hem. Dat is zover. Wat Paulus in staat stelt om door te blijven gaan.

Op de weg die God hem heeft voorgesteld. Is omdat hij heel duidelijk een antwoord heeft op de waarom vraag. Hij weet heel goed waarom hij doet wat hij doet.

En dat geeft hem als het ware een kracht. Een energie. Om elke keer door te gaan. Maar ongeacht wat de reactie is van mensen. Ondanks de tegenstand. Ondanks de tegenslagen.

En er zijn vanmorgen drie inzichten zeg maar uit dit gedeelte. Die ik met jullie wil behandelen. Waar ik naar wil gaan kijken. Die ons kunnen helpen om ook in het komende jaar in 2018.

Te volharden. Om door te gaan op de weg die God ons voorstelt. Op de plannen die hij voor ons heeft. En dan zult u misschien zeggen. Ja maar Daniel. Ik ben geen apostel. Ik ben geen evangelist.

Dus gaat het wel over mij. Ik geloof dat dit voor ieder kind geldt. Want ik geloof niet dat wij een. Om het zo maar te zeggen. Een seculier leven hebben. En een geestelijk leven.

Nee. Op het moment dat wij de Heer Jezus hebben aangenomen. Dan staat ons hele leven. Ten dienste van hem. En dan is ons hele leven een weerspiegeling. Van wat God door ons heen doet.

Dus daarom denk ik dat het ook relevant is. Voor jou en voor mij. Om te kijken naar Paulus. Wat hem dreidt. Wat zijn motieven zijn. Want omdat hij daar een antwoord op heeft.

En ik denk ook als jij daar een antwoord op hebt. Op die waarom vraag. Dat dat je helpt om te volharden. Om door te gaan. Maar eerst wil ik even kijken naar onze maatschappij.

Even een blik op werpen. Op onze cultuur. Want als je kijkt naar onze cultuur. Dan wordt ons voorgehouden. Dat wij succesvol zijn. Of erkenning mogen ontvangen.

Op het moment dat wij iets gepresteerd hebben. En we leven in een maatschappij. Waarin ons wordt voorgehouden. Dat we onszelf moeten adverteren. Een selfie cultuur. En op het moment dat we iets gedaan hebben.

Voor een broeder of een zuster. Of voor iemand anders. Dan een iemand geholpen hebben. Dan laten we dat terloops. Misschien even in een gesprekje met iemand anders vallen. Al is het alleen maar om het idee dat hij een wat positieve beeld van ons krijgt.

Of als wij een prestatie hebben neergezet op het werk. Of met onze studie. Dan willen we dat graag delen. En we hebben tegenwoordig genoeg platforms.

Als Facebook. En LinkedIn. En Twitter. Om dat ook breed uit te delen. En het applaus dat we krijgen. De erkenning die we ontvangen. Dat stimuleert ons.

Dat helpt ons. Om op jacht te gaan naar een volgende prestatie. En het is natuurlijk helemaal niet verkeerd. Dat je ook dingen deelt met je omgeving. En dat mag.

Je mag daar natuurlijk enthousiast over zijn. Maar het ligt ook iets bloot. Denk ik. In onze samenleving. Dat het heel belangrijk is. Dat wij erkenning ontvangen. Van onze omgeving.

Dat die zien wat wij doen. En dat die ons daarvoor belonen. Ons daarvoor applaus geven. Maar wat nou als die beloning niet komt.

Wat nou als die erkenning er niet is. Misschien niet eens omdat mensen dat niet willen. Uit afgunst ofzo. Maar gewoon omdat ze het niet zien. Of omdat ze te druk zijn met zichzelf.

Wat doet dat dan? Met jouw motivatie. Met de drive. Zeg maar om door te gaan. Word je dan teleurgesteld? Heb je er dan nog wel zin in?

Een ander wat ons vaak wordt voorgehouden. Is dat je in jezelf. De motivatie moet vinden. Om iets te doen. In jezelf moet je dan gaan zoeken. Naar iets waar jij passie voor hebt.

Waar jij voor gemotiveerd bent. En dat wijst jou dan de weg die je moet gaan. Maar we zullen allemaal wel ervaren hebben.

Dat die baan waar jij zo lang naar uitkeek. Waar jij zo voor gemotiveerd was. Dat dat nu inmiddels toch ook wel heel gewoon is geworden.

En dat het je nu heel veel moeite kost om je nog uit het bed te slepen. Of diegene die jij wilde helpen. Die vluchteling. Of die buurman. Dat was in het begin heel leuk om te doen.

Maar dat begint nu toch wel wat vervelend te worden. De motivatie begint wat af te zwakken. De motivatie kan heel snel komen.

Maar het kan ook heel snel weer weggaan. En als we ons daarvan afhankelijk maken. Als we ons afhankelijk maken van de erkenning van mensen. De lof die we ontvangen nu.

Of de motivatie die wij zelf weten op te brengen. Ja dan zetten wij onszelf op. Om te mislukken. Om niet te kunnen volharden in de weg die God ons heeft voorgesteld.

Dan zetten wij onszelf op om teleurgesteld te raken. En daarom deze drie lessen vanmorgen. We kunnen volharden. We kunnen doorgaan op de weg die God ons voorstelt.

Doordat we ontzag hebben voor God. Doordat we worden gedreven door de liefde van Christus. En omdat we de volmacht hebben van Gods werk.

De autoriteit in wezen. En die drie lessen wil ik vanmorgen met jullie bekijken. Allereerst het ontzag voor God wat Paulus hier heeft. Want hij zegt in vers 11. Nu wij dus deze vrees voor de heren kennen.

Bewegen wij de mensen. Dus hij heeft vrees voor de heren. En hij refereert daarmee naar dat vers wat daarvoor is. Namelijk dat wij allen voor de rechte stoel van Christus openbaar worden.

Op dat ieder vergelding ontvangt voor wat hij door middel van zijn lichaam gedaan heeft. Het zij goed. Het zij kwaad. Dat heeft Paulus voor ogen. En we moeten deze rechte stoel van Christus niet verwarren met het laatste oordeel.

Waarover wordt gesproken in openbaring 20 vers 11. Nee, de rechte stoel van Christus is voor de gelovigen. Waar zij openbaar worden voor Christus. En het is niet dat Paulus daar angst voor heeft.

Dat hij daar bang voor is. Want angst is ook een slechte motivator. Nee, het is iets waar hij ontzag voor heeft. Waar hij ook naar uitziet in wezen.

Omdat dan openbaar wordt waarom hij de dingen deed die hij deed. Dan wordt dat zichtbaar. Voor God en voor iedereen. Dat is waar hij naar uitkijkt.

Dat is wat hem drijft om door te gaan. Dat moment dat hij voor de Heere Jezus Christus verschijnt. En dat Jezus tegen hem zou zeggen. Gij goede en getrouwe slaaf.

Over weinig ben je trouw geweest. Over veel zal ik je stellen. Ga in in het koninkrijk. Dat vooruitzicht. Dat motiveert hem. Niet de erkenning van mensen.

Maar de erkenning van God. De erkenning die je werkelijk te doet. Dus of hij nu heel enthousiast is. Of dat hij heel nuchter en sober.

En down to earth is. Hij doet dat niet voor zichzelf. Hij doet dat niet om lof te ontvangen van mensen. Nee, hij doet dat tot opbouw van anderen. En tot eer van God. Met in het achterhoofd weten.

Dat hij uiteindelijk de erkenning zal ontvangen. Die je werkelijk te doet. De erkenning van God. En sommigen van jullie die laten hun enthousiasme temperen.

De dingen die God op je op pad brengt. Smoren. Omdat je niet de erkenning krijgt die je verwacht. Omdat je niet het enthousiasme terugkrijgt.

Misschien zelfs tegenstand ervaart. En ik heb zelf ook dat ervaren. Dat is alweer een tijdje geleden. Dat was ongeveer. Ik denk tien jaar terug of zo.

Waar was ik met mijn vrouw in Israël. En we waren daar om een evangelist. Dof Bikas te helpen. Met evangelisatie. Wat hij daar deed. En wij waren daar gewoon een aantal weken.

Om hem te ondersteunen. En hij nam ons mee. Dof nam ons mee. De straat op. En we gingen dan eten uitdelen aan verslaafden. En aan prostituees. En daar hadden we een tafel.

En daar namen we brood mee. En dat gingen we dan smeren. En ondertussen deelden wij ook het evangelie. En het viel mij op dat heel veel van die verslaafden. Die waren helemaal niet dankbaar.

Voor wat wij deden. Sterker nog. Die waren zelfs heel onbeschoft. Die kwamen zelfs eisen stellen. Die waren totaal. Er zat niet genoeg beleg op. En ze gristen het uit je hand.

Er kon geen dankjewel vanaf. Nou dat stoorde mij enorm. Ik dacht. Ja je kan toch op zijn minst dankjewel zeggen. Maar Dof liet mij zien van. Daniel. Daar gaat het niet om.

Daarvoor doen wij het niet. Wij doen het niet. Om die erkenning van die mensen te ontvangen. Omdat ze daar blij om zijn. Nee we doen dat voor de Heer. En omdat we een blijde boodschap hebben. En dat heb ik toen wel mogen leren.

En ervaren. En dat geldt ook voor jou en mij. We doen niet de dingen. Om daar nu eer voor te ontvangen. Nu het applaus. Maar voor God. En zoals Paulus ook dat zegt in Colossense 3.

Vers 22 en 24. Of tot en met 24. Dan zegt hij. Slaven. Wees in alles uw aadse heren gehoorzaam. Niet met ogendienst.

Als om mensen te behagen. Maar oprecht van hart. In het vrezen van God. En alles wat u doet. Doe dat van harte. Als voor de heren. En niet voor mensen.

In de wetenschap. Dat u van de heren als vergelding. De erfenis zult ontvangen. Want u dient de heren Christus. Dus alles wat jij mag doen. Het komende jaar. Doe je allereerst voor God.

Dus heb dat. Op het oog. Die vergelding. Die erkenning. Die alleen er werkelijk te doet. En die alleen hij kan geven. Omdat hij daadwerkelijk in jouw binnenste kan kijken.

Jouw hart aanziet. En voor hem is dat openbaar. En voor ons. De mensen om jou heen niet. Dus dat is het eerste. Het eerste wat Paulus drijft. Het tweede wat hem drijft.

Is de liefde van Christus. Niet de liefde voor mensen. Ook niet zijn liefde voor Christus. Nee de liefde van Christus.

Die hem drinkt. Die hem drijft. Want hij heeft dat gade geslagen. Hij heeft dat werk gezien. Wat God heeft gedaan. Door Jezus. En hij kan niet tot een ander oordeel komen.

Van. Hé maar. Als. Eén voor allen gestorven is. Dan zijn allen gestorven. Dan zijn dus alle mensen dood. Mijn oude leven is dood.

Het doet er niet meer toe. Dus alles wat ik nu onderneem. Tot opbouw en eer van mijzelf. Dat verdwijnt dus in een groot zwart gat. Dat heeft geen enkele waarde.

Het zou juist zijn dat het nieuwe leven wat ik nu heb ontvangen. Dat ik dat ten dienste stel van hem. En in deze context. Zullen de meesten dat wel met mij eens zijn.

Dat is als. Als het. Heel erg je best doen op een mooi schilderij. Dat heel mooi te maken. Terwijl je weet dat op de dag van oplevering. Het linea recta op de brandstapel verdwijnt.

En toch is dat wel wat velen van ons nog steeds doen. Om dat oude leven op te poetsen. Om dat mooi te laten zien. Aan onze omgeving. Maar Paulus zegt nee.

We zijn allemaal dood. Ja dat is goed nieuws. Ja het is hoe je het bekijkt. Maar ik vind het goed nieuws. Dat mijn oude mens is dood. Dat is er niet meer voor God. Dat geldt voor alle mensen.

Dus niet alleen voor degene die geloven. Maar alle mensen zijn. Van nature dood voor God. Ze zijn allemaal in Christus gestorven. Maar de vraag is.

Ben je ook weer met hem opgestaan? Want dat alle mensen gestorven zijn. Alle mensen die afstammen van Adam. Ja dat lezen we hier. Maar de vraag is. Ben je ook met hem opgewekt? Leef je nu ook met hem?

En voor hem is dat zo belangrijk. Of je nu leeft. Dat hij zegt. Wij kennen nu vanaf nu of aan niemand meer. Naar het vlees. Zelfs Christus. Die wij eerst kennen.

Naar het vlees. Kennen wij nu niet meer. Naar het vlees. Dus met andere woorden. Om even te refereren aan kerst. Als wij lezen over. De Heer Jezus in een kribbe.

Dan lezen wij dat. Vanuit het. Zichtpunt dat hij nu een kroon draagt. Dat hij nu verhoogd is. Wij kijken niet naar de Heer Jezus.

Met als hoogste doel. Om te kijken van. Oh wat een goed mens was dat. Wat kunnen wij van hem leren. En welke lessen geeft hij ons. Nee. Wij kijken naar hem. In de positie die hij nu heeft.

Als hoge priester. En het werk wat hij nu voor ons doet. Dat is hoe wij Christus nu kennen. Dat is ook hoe wij naar elkaar horen te kijken.

Niet meer naar die oude mens. Maar die nieuwe mens. In Christus. En dan zegt Paulus ook. Als. Dus let op die voorwaarden in vers 17. Als u dan.

In Christus bent. Als iemand in Christus is. Is hij een nieuwe schepping. Het oude is voorbij gegaan. Het nieuwe is gekomen. Dus dan is het oude jaar voorbij.

Zeg maar. En dan is het nieuw jaar geworden. Een nieuwe schepping van een totaal andere orde. En Paulus die ziet dat. Die beseft dat. Die kijkt ernaar.

Ja en die kan niet anders. Dan daarvan getuigen. Omdat hij weet dat het hele oude leven. Hier. Ook alle vonden die hij ondergaat. Ondergaat.

Ja dat dat hier achter blijft. Dat het gaat om die nieuwe mens. Dat dringt hem. Dat drijft hem. Dat geeft hem. Die innerlijke drijfveer. En wij worstelen allemaal wel eens.

Van tijd tot tijd met. Ja onze inzet voor God. Met de plannen die hij heeft. Nou bid dan niet om motivatie. Of om kracht. Maar juist openbaring.

Openbaring van wie hij is. En van wat hij nu doet. Dus dat is het tweede. Dat de liefde van Christus ons drijft.

En het derde is. De volmacht van Gods werk. Want er staat. Dat hij zich verzoend heeft. Dat is wat hij. Helemaal zelf heeft gedaan.

Hij heeft zich verzoend. Met deze schepping. Hun de zonde niet toerekende. Dus letterlijk staat er. Dat hij geen inventaris heeft opgenomen.

Van alle slechte daden. Van de. Verkeerde dingen die mensen gedaan hebben. Daar heeft hij geen inventaris meer van opgenomen. Dat zult u zeggen.

Maar dan. Dan staat er toch niks meer in. Tussen God en de mens. Dan. Is toch iedereen gered. Nou er staat inderdaad. Niks in. Tussen God en de mens. Maar dat wil niet zeggen. Dat iedereen ook gered is.

Want. Dat God zich met de wereld heeft verzoend. Wil niet zeggen. Dat de wereld zich ook met God verzoend heeft. En dat is een vraag. Die ieder mens. Voor zichzelf moet beantwoorden.

Maar er staat niks meer in. Tussen God en mensen. Voor alle mensen. Want alle mensen zijn gestorven. Dood voor God. Maar de vraag is. Ben je ook opgestaan.

Met hem. Alle zonden van ons. Van alle afstammelingen van Adam. Zeg maar. Zijn allemaal op Christus geprojecteerd. Hij is tot zonde gemaakt.

Zodat wij zouden worden. Gerechtigheid van God. In hem. En dan wanneer we dat aanvaden. Wanneer we dat beleiden. Wanneer we dat geloven. En zeggen. Ja heer.

Daarop sta ik. Dat u voor mij bent gestorven. En dat u nu leeft. En dat u nu voor mij pleit. Op het moment dat je dat beleidt. En gelooft. Ja dan vindt er een ruil plaats.

En dan word jij rechtvaardig. Voor God. Dit gedeelte leert dus niet. Dat alle mensen. Zomaar gered worden. Zoals sommigen menen.

Want als dat zo zou zijn. Dan zou dat woord van verzoening. Waar Paulus hier over spreekt. Dat zou dan ook niet meer bij ons neer worden gelegd. Dan zouden wij ook niet meer gezanten hoeven te zijn.

Ambassadeurs van de Heer Jezus Christus. Die namens hem andere mensen smeken. Om zich met God te verzoenen. Maar dat is nog steeds de opdracht die hij bij ons neerlegt.

Er moet dus nog steeds een antwoord worden gegeven vanuit de andere kant. God heeft zich met jou verzoend. Wil jij je ook met God verzoenen? En dat woord van verzoening.

Dat heeft hij in ons gelegd. En dat staat daar in een soort van passieve vorm. Dat heeft hij als het ware bij ons neergelegd. En het is aan ons wat wij ermee doen.

Pakken wij dat op? Of laten wij dat liggen? Maar als wij dat oppakken. Als wij dat woord van verzoening inderdaad spreken naar andere mensen. Dan is dat alsof Christus zelf door ons heen spreekt.

Die bevoegdheid heeft hij ons gegeven. Die bevoegdheid om namens hem te zeggen. Verzoen je met God. En soms bidden wij wel eens.

Heer, wilt u het evangelie brengen naar die en die mensen? Wilt u hun ogen openen? Ik denk dat het antwoord van God op dat gebed ook is. Ga maar zelf naar diegene toe.

En bied dat maar aan. Dat ik mij met hem verzoend heb. En vraag maar of hij zich ook met mij wil verzoenen. Dat is de autoriteit. De volmacht die wij hebben gekregen.

Dat is gigantisch. Ikzelf werk in het dagelijks leven. Doe ik wat met inkooptrajecten voor de overheid. En dan doen we een soort competitie met bedrijven.

En aan het eind van zo'n competitie. Dan wordt aan één zo'n bedrijf de opdracht gegund. Gegund. Die mag dan voor de overheid die opdracht doen. Maar als ik dat wil kunnen zeggen.

Dan moet ik naar mijn baas. En die baas die moet dan een brief ondertekenen. Waarop staat dat namens de minister. Krijg bedrijfszus en zo die opdracht gegund.

Ik heb daar geen enkele bevoegdheid in. Geen enkele positie. En toch staat hier dat wij gezanten zijn. Ambassadeurs zijn.

Die namens Christus die verzoening mogen aanbieden. Dat is de bevoegdheid die hij ons geeft. De volmacht. Dus ook voor het komende jaar.

In de plannen die je onderneemt. In de dingen die God op je pad brengt. Graaf voor jezelf niet de kaal. Door jezelf afhankelijk te maken. Van de erkenning die je krijgt van mensen.

Het applaus wat je krijgt. Of afhankelijk te zijn. Naar de mate waarin je zelf motivatie weet op te brengen. Jezelf als het ware weet op te peppen om dat te doen.

Nee. Maar wordt gedreven door ontzag voor God. wetend dat hij ziet wat je doet. Ook al is het in het verborgenen.

En laat je drijven door de liefde van Christus. Dus kijk dus ook het komende jaar naar hem. En naar wat hij heeft gedaan en doet. Zullen we daarvoor de Heer danken en bidden.

En omhoog op te halen. Dan ga je nog wat figuurend te doen. Ben je voorGH мengekijs? Met je voor het omhoog op te halen.

Ja. Dan ga je voor het omhoog op te halen. Ja. Dan ga je voor het omhoog op te halen. Ja. Dan ga je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen.

Ben je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen. Ben je voor het omhoog op te halen.