Samenkomst 19 november 2017

Spreker

G. Blonk

Date
Nov. 19, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ik wil beginnen met een paar versen uit Romeinen 8.!

Deze heeft hij ook gerechtvaardigd.

En die hij gerechtvaardigd heeft, deze heeft hij ook verheerlijkd. Het gaat vanmorgen over de geschiedenis, het vormingsproces van een jonge man.

En ik zou er verschillende namen aan kunnen geven aan het thema. Het geestelijke vormingsproces van Johannes Marcus. Ik zou kunnen zeggen, Johannes Marcus van onnutte kneus tot geestelijke reus.

Of van deserteur tot bijbelauteur. Of van slappeling tot groot nut. Nou, het komt allemaal wel op zelden neer als we denken vanmorgen over Johannes Marcus.

Bemoedigend was het vanmorgen, dat die jonge broeder daar een bijbeltekst voor las voor de zomerschool. Van zonder trouw tekst. Vijftig jaar geleden.

En die is vandaag nog springlevend. Dat is zo van die dingen. De Heer doet alle dingen medewerker de hoedestaten. En dat is zo'n kleine bemoediging even vooraf van de Heer.

Ik weet niet wanneer Johannes Marcus, we komen er straks wel achter wie dat precies is. Wanneer Johannes Marcus ging geloven in de Heer Jezus.

Dat wordt niet verteld. Er wordt wel gezegd, en dat heeft hij zelf geschreven. En ik denk dat hij daar over zichzelf schreef. Dat hij nieuwsgierig was hoe het met de Heer Jezus ging.

Want in het Markershevengeen, in de Ooststuk 14, daar wordt geschreven over een jonge man. Die in de nacht dat de Heer Jezus verraden werd.

In de Hof van Gethsemane. Dat daar een jonge man liep. En die had kennelijk lawaai gehoord. En die had gauw een laken omgeslagen. En die was nieuwsgierig wat er zou gaan gebeuren.

En toen hij zag dat Jezus gevangen genomen werd. Had een Romeins, dat was een Joodse politie. Die had hem bij dat laken vastgepakt.

Want dat moest hij nou daar eigenlijk doen. En toen had hij dat laken losgelaten. En hij was naakt weggeplucht. Dat was waarschijnlijk die Johannes Marcus. Hij had het verlangen om de zending in te gaan.

Ja, dat kan best een goed verlangen geweest zijn. Maar weet je, God heeft een plan met ons allen. En dat wijkt wel eens af met datgene wat wij willen.

Hij gebruikt het wel. Als we dus iets niet helemaal goed verstaan hebben, dan gebruikt hij dat wel. Want hij laat alle dingen medewerken ten goede voor degene die hem lief hebben.

Hij gebruikt dat in ons vormingsproces. Het is zo heerlijk te weten dat God een plan met ons heeft. Een doel. Hij weet precies waarom wij geboren zijn.

En hij heeft ook zo zijn bedoeling hoe wij dat uit gaan werken in ons leven. Alleen, wij hebben er wel eens moeite mee om het te verstaan. Maakt voor God niks uit. Hij gaat toch wel door.

Ook bij die Johannes Marcus. Ik denk dat die Johannes Marcus een grenzeloos vertrouwen had. Hij zag op tegen zijn oom. Zijn oom heette Barnabas.

En die Barnabas kwam voor het eerst tegen in Handelingen 4. Ik lees het u voor. Handelingen 4, vers 36 en 37. Daar komt de oom dus van Johannes Marcus naar voren.

Er staat in vers 36 en 37 Handelingen 4. En Jozef, die van de apostelen de bijnaam Barnabas gekregen had. Wat betekent zoon der vertroosting.

Een leviet uit Cyprus afkomstig. Die eigenaar was van een akker. Verkocht die en bracht het geld en legde het aan de voeten van de apostelen. Hij was een zoon van de vertroosting.

Staat er. En deze Barnabas was een zeer betrouwbaar man. Een man waar je eigenlijk ook wel jaloers op zou kunnen zijn.

Er wordt nog meer van hem gezegd. Ik zit nu even te kijken waar ik dat zo ga ook vinden. Want dat heb ik nog altijd. Als ik aan het zoeken ben, dan kan ik niks vinden. Zo zal het ook wel de bedoeling zijn.

Ik ga even naar Handelingen 11. Waarschijnlijk staat het wat ik zoek. Ja, daar staat het. Over die Barnabas worden mooie dingen gezegd.

In vers 23, Handelingen 11. Het zou maar van ons gezegd kunnen worden.

Dat we elkaar aansporen om de Heer het trouw te blijven. En dat kan je alleen maar zeggen als je zelf de Heer het trouw bent. Hij was een goed mens.

Vol van geloof en vol van Gods geest. Dat had hij zichzelf niet gegeven. Dat had de Heer hem gegeven. Barnabas zal ook een keer een moment gehad hebben in zijn leven.

Dat hij erkend heeft dat hij een verloren zonder was. En er zal een moment in zijn leven geweest zijn dat hij zijn geloof had uitgesproken in de Heer Jezus als zijn redder.

Dat hij de enige redder was. We zongen vanmorgen een lied, prachtige liederen. Maar één woordje daar hebben we het niet bij gezongen. Die anderen ook meestal niet, want ik ken de wijs niet. Maar dat hij een weg was.

Je weet het misschien ook al. Hij was niet een weg tot behoud, maar de weg. Dus als dat niet ooit noosgezongen wordt, dan moet je dat een mooi de van maken. Want anders laat je ruimte over, dat er dus meer wegen zijn.

Dat die een weg is, de weg. En Barnabas had het ook ontdekt in zijn leven. Dat de Heer Jezus de weg was tot het vaderhart van God. En ja, als je dat gelooft, gelooft dat de Heer Jezus de gekruisigde is, maar bovenal ook de opgestaan en de vereerlijkte Heer, ja, dan word je ook vol van Gods geest.

Want dat hangt er dan mee samen. En deze Barnabas was vol van Gods geest en vol van geloof en genade. Barnabas, die had oog voor zijn broeders en zusters.

En toen Paulus uit Damaskus kwam, Paulus, ja u weet wel wie het was, toen heette hij nog Sauls trouwens. Afgebedenen betekent die naam. Sauls was tot bekeerde gekomen op de weg naar Damaskus.

En toen was hij voortvarend naar Jeruzalem teruggegaan. Eerst een actieve christenvervolger. En toen was hij een getuigende christen geworden.

Nou, in Jeruzalem zaten ze op hem niet te wachten. En een groep Joden, die wilde Paulus een kopje kleiner maken. Hij, die christenvervolger, en nou preken, geen sprake van.

En toen was Barnabas gekomen en die had een goed woordje voor Paulus gedaan. Die ging als het ware voor Paulus staan. Hij had vertrouwen in Paulus. Paulus, die werd uit Jeruzalem gehaald en gestuurd naar zijn geboorteplaats, naar Tarsus, ten zuiden, aan de zuidkust van het huidige Turkije.

Later ging Barnabas naar Antiochieë. Zo'n 400 kilometer van Jeruzalem in de noordelijke richting. In Antiochieë was een christengemeente.

En hij moest denken aan Paulus. Paulus, die enthousiaste christen, die ze in Jeruzalem niet moesten, zal die alleen zijn misschien daar in Tarsus.

En Barnabas, hadden hem natuurlijk niet voor niks genoemd, zoon van de vertroosting, die dacht, ik zoek Paulus op. Ja, dat heb je als je christen bent. Dan heb je soms betrekking, zeggen ze wel eens in de oude kringen, betrekking op iemand die ook christen is en het misschien moeilijk heeft.

En Barnabas, die stapt weer op zijn schoenen, op zijn sandalen, en die loopt die paar honderd kilometer. Nou, dat ging vroeger wat langzamer dan nu. Die had ook meer tijd kennelijk dan nu.

En hij ging naar Tarsus om zijn broedervriend Saulus te zoeken. En toen die in Sarsus kwam, u moet gewoon maar op uw gemakkeelde handelingen doorlezen, dan komt u wat ik nu zeg vanzelf tegen.

Maar als ik alle teksten ga lezen, dan wordt het te laat. Dus u leest het gewoon zelf. Het is vanmiddag aardig weer, dus dat kan wel. Hij zocht zijn broeder Saulus.

Hij zocht hem en hij vond hem. Ja, als hij zoekt, ook in onze tijd, als je iemand echt zoeken wil, omdat je denkt, hij heeft me nodig, kost je misschien wat tijd, maar je vindt hem.

En hij vond Paulus, Saulus. En hij neemt Saulus mee in de Antiochieën. Dan gaan ze weer die paar honderd kilometer lopend. En ze komen in Antiochieën.

Dat preken ze samen een jaar. En dan denken de christenen daar, die worden daar voor het eerst christenen genoemd, die denken, weet je, onze broeders in Jeruzalem, die hebben het niet zo breed.

Laten we hem maar eens gaan collecteren. En dat doen ze. En ze stuurden Barnabas en Saulus in die volgorde, daar kom ik nu tegen.

Barnabas en Saulus. Barnabas neemt kennelijk steeds toch de initiatieven. En Saulus gaat met de collectenzak, gaan ze naar Jeruzalem. En in Jeruzalem is het dan precies jood- of christenvervolging.

Petrus hebben ze gevangen genomen in. En er is wat ontreddering in de christengemeente in Jeruzalem. Als daar Barnabas en Saulus aankomen.

Dan pakken we wel de Bijbel op. Vers 25 hoofdstuk 11 handelingen. Ik vat het even samen met het woord van God.

En hij, Barnabas, vertrok de Tarzis om Saulus te zoeken. En toen hij hem gevonden had, bracht hij hem naar Antiochieën. En het geschiedde dat zij een vol jaar in de gemeente gastvrij ontvangen werden.

En een brede schare leerden. En dat de discipelen het eerst in Antiochieën christenen genoemd werden. En de discipelen besloten dat elk van hen naar hun draagkracht iets zenden zou.

Tot ondersteuning van de broeders die in Judea woonden. Die deden zij ook. En zij zonden het aan de oudste door.

Door de hand van Barnabas en Saulus. Wanneer Peter is daar in Jeruzalem in de gevangenis zit. En door de engel bevrijd wordt. Is daar een groep mensen in het huis van een zekere Maria.

De zus van Barnabas. Aan het bidden. Ze zijn er samen. En waarschijnlijk zijn daar ook Barnabas en Saulus.

En als Peter uit de gevangenis gered wordt door de engel. Dan staat er in vers 12. Hoosdoek 12. Hammelingen 12 vers 12.

En na een ogenblik van overleg. Dat is Peterus. Gingen naar het huis van Maria. De moeder van Johannes. Bijgenaamd Marcus. Daar heb je.

Waar velen vergaderd waren. Ik zei het al. Johannes Marcus.

Een jonge kerel. Die wilde best de zending in. En waarschijnlijk was hij geïnspireerd door zijn oom Barnabas. Had groot respect voor zijn oom.

Zo wilde hij ook wel zijn. En dat werk wilde hij ook wel doen. De zending in. Misschien. Misschien hebt u ook wel mensen op uw levenspad.

die veel betekend hebben. En misschien nog wel betekenen. Die uw ogen misschien wel geopend hebben voor bepaalde zaken. En die uw leven gevormd hebben.

Of bezig zijn te vormen. Het zou zomaar kunnen. Meestal als je getrouwd bent. Dan heb je er gelijk al eentje te pakken die je vormt. Je man of je vrouw.

En wees er de Heer aan maar dankbaar voor. Dat hij niet dezelfde karakters bij elkaar gebracht heeft. Maar misschien wel heel erg tegengesteld. Dan kom je achter dat je getrouwd bent.

En misschien ben jij een beetje hoogmoedig. En is jouw vrouw precies het tegenovergestelde. En die pak je dan lekker aan je klabben. Om je weer met je been op de grond te zetten.

En laat zien dat je ook maar een gewoon mannetje bent. Of andersom. Een echte high bye heb je getrouwd. En jij bent daar zachtmoedigheid zelf.

En je bent ook een beetje bezig aan het trekken. En aan het drukken. Zodat er wat evenwicht komt. En de Heer vormt je heel vaak. Door elkaar heen.

In een huwelijk. En dan kunnen de Heer hem al voor. Dat het soms niet zo lekker loopt. Als kind van God mag je dan weten. Dat je in de hand van de pottenbakker gekneed wordt. En gevormd wordt.

Want hij weet wat hij doet. De oude broeder Braaksma was zo'n man voor mij. Die door God gebruikt werd om mij te vormen. Ik had nog nooit van die man gehoord.

Die oude Braaksma. Johannes. Maar hij gaf bijbelstudie in Sliedrecht. En als vrome kerkman. Geen ik ook eens daar kijken. Ik wist niet wat me overkwam.

In die anderhalf uur. De ene tekst naar de ander. En de Bijbel ging zo open voor me. Voor het eerst van mijn leven. De Bijbel ging leven. En dat het misschien de vormgeving.

Waarin hij alles zei. Niet allemaal was. Van lieve vrienden. En lieve vrienden. Als je even na moest denken. Maar de Bijbel werd levend. Ik heb broeder Braaksma heel vaak gezien. Hij heeft mij nooit ontmoet.

Hij heeft van mijn bestaan niet afgeweten denk ik. Maar de heren gebruikten hem wel. Dat ik nu ben zoals ik ben. Gevormd door het woord. En hij mocht het aandragen.

Geweldig. Als je zulke mensen ook op je eigen leven spat hebt. Daar mag ik de heren voor bedanken. Johannes Marcus had ook zo van die mensen die hem vormden. Zijn oom.

Wannebass. Een zachtmoedig man. Hij kwam ook in aandraking. Johannes Marcus met Paulus. Nou of dat hij toen ze zachtmoedig was.

Weet ik niet. Dat was een fel mannetje volgens mij. Een echte Jood. Een geleerde Jood. En Petrus. Daar is Johannes Marcus ook mee te maken gekregen.

Er staat in de eerste Petrus brief. Dat Petrus hem zijn zoon noemt. Dus kennelijk is Johannes Marcus misschien toch geloven komen door de woorden van Petrus.

En Petrus had dus, Simon Pefus had dus een geestelijke zoon, Johannes Marcus. Ze zaten in het huis van zijn moeder. Een groot huis. Welgestelde vrouwenstad.

Daar had de heer Jezus waarschijnlijk ook de maaltijd gebruikt. In die bovenzaal. Ook in dat huis. Johannes Marcus. En op een zeker moment zegt Barnabas.

Saulus, we gaan weer terug naar Antiochieë. Johannes Marcus had zijn oom alles aangeklaamd. Oom Barnabas.

Ik wil ook de zending in. Mag ik met u mee? Wilt die dat? En, nou ja, Barnabas kennende.

Een groot hart. Dat is prachtig. Een neef die ook de zending in wil. En die had het besproken met Saulus. Saulus. Vind je het goed dat Johannes Marcus meegaat?

Johannes betekent God is genadig. Genadig Marcus. Dat is de Romeinse naam. Betekent Hamer. Vind je het goed dat Johannes Marcus met ons meegaat? Dat is goed.

Johannes Marcus mocht mee. En er staat er in vers 25 van Handelingen 12. Barnabas nu en Saulus keren terug uit Jeruzalem naar hun liefdedienst te hebben volbracht.

Ze hadden de collectenzak achtergelaten. En namen ook Johannes, bijgenaamd Marcus, mee. En ze gaan zo die 400 kilometer in noordelijke richting naar de Syrische stad Antiochieën.

Naar de christen gemeente. En ik ga gelijk verder met de volgende versie in hoofdstuk 13. Nu waren er die Antiochieën in de gemeente al daar profeten en leraars. Namelijk Barnabas, Simeon, genaamd Niger, Lucius van Sirene, Manaën, de hoofdbroeder van Herodes, de Viervorst en Saulus.

En terwijl ze vasten bij de dienst des Heren, zei de Heilige Geest, zondert mij nu Barnabas en Saulus af voor het werk waartoe ik hen geroepen heb. Toen vasten en baden zij en legden hun de handen op en lieten hen gaan.

Deze dan, door de Heilige Geest uitgezonden, trokken naar Seleuzeën en voeren vandaar naar Cyprus. En te Salam is gekomen, verkondigden zij het woord gods in de synagoge der joden.

En ze hadden ook Johannes tot helper. Daar gingen ze. Eerst in Antiochieën geweest. En toen werden daar Barnabas en Saulus afgezonderd voor de zendingsdienst.

En daar zou ook Saulus zijn eerste zendingsreis beginnen. En Johannes Marcus ging met hen mee. Hij mocht de koffers dragen.

Want zo lazen we het, als een helper. Maan is je van alles. Ja, zo begint dat he. Als je jong bent, dat is overal zo. Dan moet je het wat mindere werk doen.

Er moet beslofverenigd worden. Er moet van alles en al wat geregeld worden. Je moet naar de bakker en weet ik veel wat. Dat mocht Johannes Marcus allemaal doen. Hij mocht de gejuits een beetje schoonmaken toen ze met de boot in de richting van Cyprus gingen.

Maar ja, dat had hij er wel voor over. Een vakantiereis. Naar de geboorteplaats van zijn moeder en van zijn oom Barnabas. Want die kwam van Cyprus.

Heerlijk om de zending in te gaan. Een kalme zee. En dan naar Cyprus om daar je familie te ontmoeten. Goed.

En dat je daar die koffers moet dragen, dat neem je op de koop toe. Dat hoorden we helemaal bij het zendingswerk. En daar gingen ze. Op Cyprus aangekomen, verandert er iets.

Daar krijgt Saulus een andere naam. Paulus. En speelde eerst zijn oom Barnabas nog de eerste viool.

Op Cyprus kreeg Saulus, die Paulus ging heten. Paulus betekent de kleine. Kreeg het voor het zeggen. Daar is wel een omschakeling. Je oom die je zo hoog hebt staan, komt nu op de tweede plaats te staan.

En die Paulus, dat was toch een andere man dan Barnabas. Staat in vers 9. Toch Saulus, anders gezegd Paulus. Goedst 13.

Dan wordt hij dus Paulus. En dan verandert ook de volgorde van de namen. En je dat verder leest in handelingen, dan kom je Paulus en Barnabas tegen. Niet meer Barnabas en Saulus, maar Paulus en Barnabas.

En misschien is ook wel de zendings tactiek een beetje veranderd. Want Paulus had zo zijn plannen. Paulus kreeg zijn plannen via de Heilige Geest van zijn God door.

En hij moest niet op Cyprus blijven, maar hij moest naar Turkije. En dat deelde hij ook Barnabas mee. Vers 13, oost 13.

Paulus en die met en waren voeren af van Paphos en kwamen te pergen in Pamphilië. Nou, dat zijn plaatsen die liggen aan de zuidkust van het huidige Turkije.

Met de moerassen. Met de moskieten. Met bergen. Onbegaanbare wegen. Nee, het vakantiereisje was ineens over toen ze daar in Turkije kwamen.

En Manusje van alles, Johannes Marcus, moest ook mee. Moest ook door die moerassen heen. Werd ook gestoken door die moskieten. En ja, die onbegaanbare wegen.

Het viel niet mee. Hij was gewend daar in Jeruzalem te lopen. Een beetje toch een rijke lijstzoontje te zijn. En dat ging niet. En wat gebeurt er?

Het laatste gedeelte van vers 13 in ooststuk 13. Maar Johannes scheidde zich van en af. En keerde weder naar Jeruzalem.

Hij deserteerde. Hij gaf het op. Hij kon het niet meer opbrengen. Om af te zien. Om mee te gaan met de twee vrome broeders.

Paulus en Barnabas. Hij kneep er tussenuit. Hij die zo graag de zending in wilde. Hij kneep er tussenuit.

Een slappeling. Misschien bent u ook wel een slappeling. Ja, zo ziet u er niet uit hier vandaan. Maar misschien bent u ook wel een slappeling.

Misschien bent u ook wel een slappeling geweest in uw leven. Waar hij zich nou misschien nog wel verschaamt. Dat zou zomaar kunnen. Weet u. We danken de Heer er maar voor.

Want hij gebruikt het. En hij heeft het gebruikt om u te vormen. Zodat we gelijkvormig worden naar het beeld van de heer Jezus. Kan je Johannes Marcus een beetje voorstellen.

Toen hij op de boot terugging naar Jeruzalem. Op de boot. Hij moest alles regelen. Maar ja goed, er was mannetje van alles geweest. Dus hij wist wel ongeveer wat hij moest doen. Hij ging terug naar Jeruzalem. Weet je wie hij voor zich zag?

Zijn kordate moeder. Zijn kordate moeder Maria. Die moest hij wel straks onder ogen zien. Het afscheid van de genomen van. Ma, ik ga de zending in. Ik ga met oom Bannabas.

En Saulus ga ik de mensen het evangelie brengen. En een aantal weken later zal hij zijn moeder weer onder ogen moeten zien. Misschien kent u wel zo'n situatie in uw leven.

Dat u met hangende pootjes terugging. En wist. Er wordt misschien niks tegen me gezegd. Maar de ogen zeggen genoeg als ze me aankijkt. En de moeder van Johannes Marcus zal de zoon aangekeken hebben.

Misschien ook niet veel gezegd. Zou ze maar veel gezegd hebben. Dan kon je wat verweren. Maar vaak kijken ogen je alleen maar aan. In de stijl van.

Jongen. Kon je het niet opregelen. Wat waren je motieven eigenlijk om terug te gaan? Kon je het niet verdragen dat Paulus de eerste plaats innam?

Kon je niet afzien? Was hij bang voor zere voeten? Ja, je was een goed leven gewend hier in Jeruzalem. Had je geen ruggengraat?

Ach, er kunnen zo heel veel van die dingen op ons afkomen. Wat ons ook aanklaagt. En wat ook nog eens een keer waar kan zijn. Geloof me dat Johannes Marcus een moeilijke tijd gehad heeft.

Dat is hem heus niet in de koude kleren gaan zitten. Dat hij daar zijn twee broeders, de oudere broeders, in de steek had gelaten. Dat hij had getoond geen ruggengraat te bezitten.

Misschien hebben wij ons leven ook wel van die moeilijke tijden gehad. En danken de Heer hem al voor. Want hij gebruikte het om ons te vormen. Want God heeft een plan met ons leven.

Zoals hij ook een plan had met Johannes Marcus. Nee, Johannes Marcus was niet in de eerste plaats voor God uitgekozen om zendeling te worden. God had een ander plan met hem.

En zo is het vaak met ons ook. Dat wij iets voor ogen hebben staan. Dat we afgaan. Dat we moeilijke perioden mee maken. Maar God gebruikt dat om ons te vormen.

Zodat we ook echt op de heer Jezus gaan lijken. En achteraf moet je zeggen. Het was goed. Dat het zo gebeurde.

Het had ook anders gedaan kunnen worden door mij. Maar God heeft het toch willen gebruiken. Na drie jaar komen Paulus en Bannabas weer terug.

Van hun zendingsreis. De eerste zendingsreis van Paulus zit erop. En ze komen in Antiochieën weer aan. In de uitgangspositie. En dan komen ze in Jeruzalem.

En vervolgens gaan ze weer terug naar Antiochieën. Handelingen 15 vers 35. Handelingen 15 vers 35.

Het boek Handelingen is prachtig als je de volgordens allemaal leest. En wat er gebeurt. 15 vers 35.

En Paulus en Bannabas. Let op de volgorde weer. Bleven te Antiochieën en leerden en verkondigden met vele anderen het woord des heren.

Maar na enige dagen zei Paulus tot Bannabas. Laten wij toch terugkeren tot onze broeders. In iedere stad waar wij het woord des heren verkondigd hebben. Om te zien hoe het met hun gaat.

Die drie jaar waren voor Johannes Marcus niet makkelijk. Hij heeft vaak terug moeten denken. Hoe die was. Maar hij heeft ook tegen de heren gezegd.

Heer u kent ook mijn hart. U kent de intentie van mijn hart. U kent het verlangen om u te volgen. En om u te dienen. Ik wil ook zo graag een werktuig, een instrument in uw hand zijn.

Geef me een herkansing. Geef u me alsjeblieft een herkansing. Herkansing. Kent u dat in uw leven? Dat u gefaald hebt met iets.

U had moeten spreken. En dat wist u in uw hart. En u hebt het niet gedaan. En dat u u vraagt. Heren, geef me alsjeblieft een herkansing. Weet u, mijn ervaring is. Dat als u het echt meent.

De herkansing wil krijgen. Dat God hem altijd geeft. Ik heb de heren heel wat keren om een herkansing moeten vragen. En het zal nog wel veel keren moeten gebeuren.

Ik hoop van niet, maar ik vrees van wel. En we hebben zo genadigde God. Hij geeft dan herkansing. Je moet er een beetje over hebben. Dat ziet.

Johannes Marcus zal ook om een herkansing gevraagd hebben. En wanneer zijn oom en Paulus in Antiochie is, is die daar ook Johannes Marcus?

Hoe dat hij daar gaat komen is, weet ik niet. Maar in ieder geval, hij was er ook. En dan stapt hij, als Paulus er niet bij is, naar zijn oom Barnabas.

Oom Barnabas. Ik ben drie jaar ouder. Ik ben ook een beetje wijzer geworden. Ik heb mijn les toen wel gehad.

Ik ben weggelopen. En ik heb erkend voor mijn God dat ik een slappeling ben. En ik heb ook gevraagd of de heren me een herkansing wil geven. Oom Barnabas, mag ik weer mee met jullie?

Zou je bij Paulus een goed woordje willen doen? Dat ik weer een kans krijg? We lezen het in vers 37, hoofdstuk 15. En Barnabas wilde ook Johannes, genaamd Marcus, meenemen.

Maar Paulus bleef van oordeel dat men niet iemand bij zich moest hebben die er naar Pamphylia had verlaten. En zich niet met hen tot het werk had begeven.

En er ontstond een verbittering, zodat ze uiteen gingen. En Barnabas met Marcus naar Cyprus voer. Waar Paulus koos Silas en vertrok door de broeders aan de genade des heren opgedragen.

En hij ging door Syrië en Cilicië en versterkte de gemeente. Je ziet het voor je ogen gebeuren. Barnabas die bij Paulus komt. Paulus. Het is drie jaar verder.

Mijn neef is drie jaar ouder. Hij heeft het bij mij beleden. Dat hij verkeerd gedaan heeft. Drie jaar geleden. Weet hij nog?

Ja, dat wist Paulus nog wel. Drie jaar geleden daar. Aan die zuidkust van Turkije. Met die onbegaanbare wegen. Van hij mee?

Maar zo lang zal zijn leven niet. Hij die ontstaan verliet. Die deserteur. Geen sprake van Barnabas. Zo'n vent moet ik niet bij me hebben. Daar kan ik niet meer omgaan.

En daar wil ik niet meer omgaan. Wat een desillusie voor Johannes Marcus toen hij dat hoorde. Hij kreeg geen kans om met hen mee te gaan.

Maar weet je. God laat alle dingen medewerken ten goede. En soms hangt er geen schoonheidsprijs wat ons betreft aan.

Wat ons deel betreft. Dat daar een gigantische ruzie ontstond tussen Barnabas en Paulus. Was nou niet een reclame voor Romeinen wat we vanochtend voorgelezen gekregen hebben.

Hier op het scherm. Er was ruzie tussen twee broeders. En zelfs zo erg. Dat ze uit elkaar gingen. Niet meer met elkaar op wilden trekken. Elkaar niet meer wilden zien.

Waar God, die had alle dingen medewerkend ten goede. Waar één spoor was van zending. Er hadden er nu ineens twee.

Paulus ging de ene kant op en Barnabas ging de andere kant op. Een dubbel spoor. Zo werkt dat. En Barnabas nam Johannes Marcus mee.

En daar gingen ze. Weer naar Cyprus. Ja, zo is de heren. Hij begon in Antiochieën. En hij ging de eerste keer met Johannes Marcus naar Cyprus.

En de tweede keer doet hij het weer. Zo'n God hebben we. Die bouwt dat op. Wat er verder gebeurd is met Barnabas en Johannes Marcus.

Dat vermeldt de schrift niet. Of ze echt het zendingsveld ingegaan zijn. Wordt niet vermeld in de schrift. Van Paulus wel. Van Barnabas niet. En Johannes Marcus ook niet.

Dus wat Johannes Marcus allemaal gedaan heeft. Nog. Dat weten we niet. Maar één ding. Weet ik wel. Zo tien jaar later. Dan.

Gaat Paulus. Iets schrijven. Het zijn zomaar van die kleine teksten. In de Bijbel. Die zover informatie geven. Colossense 4 vers 10 en 11.

Colossense 4 vers 10 en 11. Daar staat. Aristarchus. Mijn medegevangene.

Laat u groeten. En Marcus. De neem van Barnabas. Over hem hebt gij opdrachten kregen. Ontvangt hem. Indien hij bij u mocht komen.

En Jezus genaamd Justus. De enige uit de besnedene. Die mij medewerkers zijn. Voor het koninkrijk van God. En die mij. Dan ook tot troost zijn geweest.

Daar komt Johannes Marcus naar voren. Tien jaar later. En. Paulus doet een goed woordje voor hem. Bij de gemeente in Colosse.

Dat als hij bij hen mocht komen. Dat zij hem moeten ontvangen. Want hij is een mede-arbeider van Paulus. En hij is hem tot troost geweest.

Johannes Marcus. Wat kunnen dingen veranderen in het leven. Mensen die je niet moesten. En na verlof een tijd. Kom je op hun levenspad. En je bent broeders van elkaar.

Mede-arbeiders. In wat voor vorm dan ook. Het gaat nog verder. Vlak voordat Paulus sterft. Of denkt te moeten sterven.

Dan schrijft hij een brief aan Timotheus. 2 Timotheus 4. 2 Timotheus 4. Vers 11.

2 Timotheus 4. Vers 11. Tweede gedeelte. Haal Marcus af. En breng hem mee. Want hij is mij van veel nut voor de dienst.

Dat is Paulus. Johannes Marcus is van een onnutte kneus. Een man geworden van veel nut voor de dienst.

Van slappeling is hij daar een dienstknecht van God geworden. En Paulus die roept hem. Haal hem. Breng hem bij me. Ik kan niet zonder Johannes Marcus.

Ik wil zo graag dat hij bij me is. Johannes Marcus. Wat was zijn roeping eigenlijk. Zijn echte roeping. Hij moest van deze teur.

Een bijbel auteur worden. Hij moest het Marcus even geven schrijven. Daartoe had God hem geroepen. Hij mocht gaan schrijven over de ware dienstknecht.

Als je het Marcus even genen leest. Dan gaat het over de heer Jezus als de dienstknecht. En je kan pas goed over een dienstknecht schrijven.

Als je zelf ooit een dienstknecht geweest bent. En weliswaar was deze Johannes Marcus een falende dienstknecht. Maar hij was wel een dienstknecht geweest.

En hij ging schrijven als eerste evangelist. Het eerste evangelie. Hij was waarschijnlijk de eerste die het Marcus evangelie bracht.

Ja, ook de laatste. Want hij was het die het Marcus evangelie deed. Maar de vier evangelie was Marcus evangelie het eerste. Het kortste ook. Maar 16 hoofdstukken.

678 versen. Maar hij mocht schrijven over de heer Jezus. En God had hem gevormd. In die jaren daarvoor. Dat hij dat ook kon.

En wat is het dan geweldig. Als je daar leest. Wat de heer Jezus gediend heeft. Hoe dat hij gehandeld heeft daarin. Hij mocht schrijven. Marcus 9 vers 35.

Onder meer. Marcus 9 vers 35. Marcus 9 vers 35.

Daar staat. En hij, dat is de heer Jezus, ging zitten. Je ziet Johannes Marcus zo beschrijven. Riep de twaalf en zei tot hen. Indien iemand de eerste wil zijn.

Die zal de allerlaatste zijn. En aller dienaar. En toen hij dat schreef, zal Johannes Marcus het beseft hebben. Dat wilde hij ook nu zijn.

Een aller dienaar. En de allerlaatste plaats indemen. De heer Jezus had dat laten zien. En Johannes Marcus wilde dat ook laten zien.

Hij kon het opschrijven. Hij had geleerd. Hij had zich willen laten vormen. Op de school, op de pottenbakkerstafel van de hemelse pottenbakker. En ik hoop dat wij ook die bereidheid hebben.

Om ons zo ook te laten vormen. Als een, dat we een dienaar zullen zijn. Zoals de heer Jezus een dienaar was. Of zoals staat in de Marcus 10 vers 44 en 45.

10 vers 44 en 45. Maar wie groot wil worden, onder u, zal uw dienaar zijn. En wie onder u de eerste wil zijn, zal allerslaaf zijn.

Want ook de zonersmens is niet gekomen om zich te laten dienen. Maar om te dienen. En zijn leven te geven tot losprijs van velen. Marcus mocht het opschrijven.

Intens. Hij zal het beleefd hebben. Slechts één kruiswoord staat er in zijn evangelie. Slechts één.

Het middelste. De vierde van de zeven. Mijn God, mijn God. Waarom hebt u mij verlaten? En toen hij dat woordje verlaten opschreef.

Wat zal dat een bijzondere klank voor hem gehad hebben. Hij had iemand verlaten. Nee, hij had niets kunnen beleven hoe Barnabas en Paulus zijn verlating hebben ervaren.

Maar hij had hen verlaten. En nu mocht hij het opschrijven. Dat hij Jezus het uitroept in de dieptepunt van zijn leven. Mijn God, mijn God.

Waarom hebt u mij verlaten? Hij mocht ook later lezen, denk ik. Dat Johannes schreef. Dat de Heerde zei, het is volbracht.

Want God had natuurlijk de Heer Jezus niet verlaten. En God verlaat ook ons niet. En wij kunnen soms de dingen moeilijk vergeten wat we verkeerd gedaan hebben.

Maar wij mogen vergeten hetgeen achter ons ligt. En de Heerde dankt voor zijn geweldige vormingsproces. En houd voor ogen.

Onze God wil dat we op de Heerde Jezus gaan wijken. En als hij de kans krijgt. Dan gebruikt hij ons. En dan komen we tot het doel waartoe hij ons geroepen heeft.

En dan wordt elk deel van ons leven. Eén grote aanbidding. En lofprijs. Voor onze Heerde Jezus Christus. Amen.