Vertrouwen op God

Spreker

Daniël Douma

Date
Nov. 5, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ik las laatst in de krant in het FD een tijdje geleden dat Nederland in de top 3 van de meest innovatieve landen. We zijn echt een kennisland. Top 3 van de hele wereld. Dat is best knap voor zo'n klein landje.

Om die hoge notering te krijgen bleek dat wij heel goed scoren op kennisvergaring. Dus hoe wij kennis krijgen en ook hoe wij die kennis vervolgens weten toe te passen.

En in een ander onderzoek, dat stond in Business Insider, stond dat Nederland bij de top 3 hoort van de meest hoogopgeleide bevolkingen ter wereld.

Alleen Singapore en Finland staan nog boven ons, maar Nederland staat op de derde plek. Dus een ongelooflijk groot aantal Nederlanders zijn hoogopgeleid en sowieso het opleidingsniveau is hoog.

Tussen de 25 en 64 jaar mensen tussen die leeftijd, 33% in Nederland heeft een universitaire opleiding. Dus een derde. Dus we zijn echt hoog in kennis wat dat betreft.

En dat is denk ik een voorrecht. Het wereldwijdige gemiddelde ligt ongeveer op 24%. Dus daar zitten wij 9% ruim boven.

En statistisch gezien betekent dat ook dat in de gemeente en in de kerk ook veel mensen hoogopgeleid zijn. Dat er veel kennis is. En dat is denk ik ook, in Nederland kunnen wij vrij ons geloof beleven.

We kunnen hier vrij bij elkaar komen. We hebben toegang, vrij toegang tot de Bijbel. Vrij toegang tot ontzettend veel kennis van en over de Bijbel. Waar we allemaal via het internet of wat dan ook zo dat tot ons kunnen brengen.

Bijbelcursussen die we volgen. We hebben wat dat betreft geen angst dat een overheid ons in de nek zit en die ons vervolgt. Zoals je dat bijvoorbeeld in Noord-Korea ziet.

Waar dat soort dingen zwaar verboden zijn. Waar christenen hun Bijbeltje in een plastic zakje verstoppen en dat ergens in de tuin begraven. En als er dan een keer de stroom uitvalt, dat dan voorzichtig weer opgraven en dat dan voorzichtig bij kaasdicht gaan lezen.

Omdat ze anders bang zijn dat ze betrapt worden. Maar wij hebben daar helemaal geen last van. We hebben ontzettend veel kennis. We hebben niet die strijd, die openlijke actieve strijd van een overheid, van een werkgever ofzo, die ons dat onmogelijk maakt.

Maar ik denk dat wij wel een andere strijd hebben te voeren. En ook in dat thema waar je mee begon. We zijn soldaten. Waar strijden wij dan mee? Ik denk dat onze strijd veel meer zit.

Is dat wij als gelovigen ook hier in Nederland een misplaats, vertrouwen stellen op een gegeven moment in eigen kennis. In onze opleiding.

In ons eigen inzicht. Van nature worden wij opgeleid om die kennis die wij krijgen, opleiding of wat dan ook, toe te passen.

En wordt ons niet altijd aangeleerd om ook te vertrouwen op God. Om onze vertrouwen in hem te stellen. Om stil te worden voor hem en om zijn inzicht te vragen. Dus als wij worden geconfronteerd met een probleem op ons werk of in ons gezin.

Ik herken dat bij mezelf. Ik weet niet of u dat ook herkent. Maar als wij worden geconfronteerd met een probleem, wat doen wij dan? Dan gaan wij vaak de situatie analyseren. Dan gaan we over nadenken.

Dan gaan we de voor's en tegen. Dus tegen elkaar wegzetten. We hebben het er misschien nog even met wat mensen over. En dan maken we een beslissing. Het best mogelijke besluit nemen we dan. Maar zijn wij in die momenten dat we daarmee geconfronteerd worden ook daadwerkelijk afhankelijk van God?

En nemen wij dan de tijd om ook stil te worden voor hem? Om echt zijn aangezicht te zoeken. En ook zijn stem te verstaan. Dat hij ons inzicht geeft.

In die situatie. En daar wil ik met die vraag in het achterhoofd wil ik met jullie vandaag kijken naar een gedeelte of naar het hoofdstuk 9 in het Bijbelboek Joshua.

Daar wil ik straks een aantal versen met jullie mee beginnen te lezen. Maar eerst even een stukje voorgeschiedenis.

Want we zijn dan in het hoofdstuk 9 van Joshua. Voor velen misschien een bekende geschiedenis. Voor anderen misschien wat onbekende. Maar Joshua gaat over het innemen van het beloofde land Kanaan.

Dat is de strijd die de Israëlieten hadden te voeren. Dat land dat al eeuwen daarvoor aan de voorvader Abraham was beloofd. En Deuteronomium 32 staat ook dat God alle volkeren hun plaats heeft toegewezen.

En zo ook het volk Israël. En God had gezegd dat het volk Israël mag hier in dat land Kanaan gaan wonen. Maar daar woonden andere mensen. En die waren niet van plan om te gaan vertrekken.

Sterker nog, die waren vijandig. Die waren vijandig tegenover Israël. En vijandig tegenover God. Maar God zei van, ik zal voor jullie die strijd voeren.

Ik zal voor jullie uitgaan. Als jullie maar op mij vertrouwen. Wij leven 3400 jaar later. Dus in hoeverre is dat dan relevant voor ons?

Wij hebben niet een land dat we moeten veroveren. Maar toch leren deze geschiedenis in ons. Dat wij, ja, hoe wij zeg maar bezit kunnen nemen van datgene wat God ons gegeven heeft in Christus.

God heeft ons rijkelijk gezegend met allerlei geestelijke zegeningen. In de hemel, in Christus. Zoals Ephesus daar bijvoorbeeld over spreekt. Maar wij moeten ook als gelovigen leren om daarin te wandelen.

Om daar, ja, om daar bezit van te nemen. Dat is de strijd die wij te voeren hebben. Als gelovigen. Om daar ook echt uit te leven. Dus in die zin is het ook heel relevant voor ons, deze geschiedenis in Joshua.

Omdat het op die manier leert door hele beeldende geschiedenissen. Ja, welke strijd is, wat de strijd is die wij moeten voeren. En wat mij altijd weer opvalt als ik dan die hoofdstukken lees, is dat het verslaan van de vijand nog niet eens het grootste probleem is.

Dat is nog niet eens zozeer de moeilijkste strijd. Het probleem zit hem vooral in, ja, dat de Israëlieten zichzelf zo vaak in de weg zitten. Dat ze vaak denken het zelf wel weer te kunnen.

En ik denk ook dat dat heel herkenbaar is voor vele gelovigen. Voor ons. Dat het niet eens zozeer de strijd is van de vijand om daarvan te winnen.

Dat dat nog niet eens zo moeilijk is. Maar meer dat we onszelf zo vaak in de weg zitten. Ook daadwerkelijk echt te vertrouwen op God. Dus, ja, dat is waar Joshua in wezen over gaat.

En ik wou de eerste vers eerst lezen. Daar staat. Het gebeurde toen al de koningen dit hoorden. De koningen die aan deze zijde van de Jordaan waren.

In het bergland, in het laagland. En aan heel de kust van de grote zee. Tegenover de Libanon. De Heetieten en de Ammerieten. De Canainieten, de Verenieten en de Heefieten en de Jebusieten.

Dat zij gezamenlijk bij elkaar kwamen om eensgezin tegen Joshua en tegen Israël te strijden. Toen de inwoners van Gibion hoorden wat Joshua met Jericho en Ai gedaan had.

Gingen ook zij met Lis te werk. Zij gingen op weg en deden zich voor als gezanten. Zij namen versleten zakken op hun ezels. En versleten, gescheurden en weer dichtgebonden leren wijnzakken.

Ook hadden zij versleten en opgelapte schoenen aan hun voeten. En ze hadden versleten kleren aan. En al het brood van hun proviant was droog en kruimelig. En zij gingen naar Joshua, naar het kamp in Geelgal.

En zij zeiden tegen hem en tegen de mannen van Israël. Wij zijn uit een verre land gekomen. Nu dan sluit een verbond met ons. Dus we zien hier in de eerste paar versen van dit hoofdstuk dat er twee manieren van strijdvoeren is tegen het volk Israël.

En de eerste is die van openlijke actieve tegenstand. Onder het motto van de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Verzamelen deze volkeren zich.

Die ook niet altijd goed met elkaar overweg konden. Maar ze hadden nu een gezamenlijke vijand. En zo verzamelen ze zich om zo eensgezind tegen hen te strijden. Want een gezamenlijke tegenstander dat verbindt mensen vaak.

En dat is vandaag de dag ook niet heel anders. En ook door de hele Bijbel heen zien we dat overheden en machten zich verzamelen om tegen God te strijden.

Als we bijvoorbeeld Psalm 2 lezen. Moet ik ergens op richten? Voor mij hebben we nog. Zo. Bijvoorbeeld Psalm 2 lezen.

Daar staat dat de koningen van de aarde stellen zich op. De vorsten spannen samen tegen de heren en tegen zijn gezaalte. Laten wij hun banden verscheuren en hun touwen van ons werpen.

En dat zijn woorden die ook vervuld zijn in de dagen van de Heer Jezus. Dat als we lezen dat Herodes en Pilatus samen spannen om de Heer Jezus om te brengen.

Dan lezen we in handelingen 4. Daar staat dan. Want in waarheid tegen uw heilig kind Jezus die u gezalfd hebt zijn Herodes en Pontius Pilatus samen met de heidenen en de volken van Israël bijeengekomen.

Om zo de Heer Jezus te kruisigen. En Lucas die vertelt dan een mooi detail dat daarvoor leefden Pilatus en Herodes als vijanden van elkaar.

Maar in die strijd zeg maar tegen God, tegen de Heer Jezus vinden ze elkaar. En trekken ze eensgezind op. En dat is wat ontzettend veel christenen ook vandaag de dag nog steeds ervaren.

Dat er tegenstand is vanuit religieuze of vanuit wetenschappelijk of vanuit politieke hoek. Waar de motieven misschien verschillend zijn, maar die strijd is eensgezind.

Wat ik net al zei, bijvoorbeeld in Noord-Korea en in andere landen ervaren christenen dat elke dag. En de Bijbel zegt ook heel duidelijk in openbaring dat ook in de toekomst zal dat weer gaan gebeuren.

Zal er weer openlijke actieve tegenstand tegen Gods volk zijn. Als God het volk Israël in het land Israël wil binnenbrengen. Dan zullen de volkeren zich weer verzamelen om Israël te bestrijden.

En daaraan zien we denk ik ook dat het allereerst een geestelijke strijd is. Omdat al die volkeren die los van elkaar helemaal niks in wezen met elkaar hebben. Toch eensgezind zijn in die strijd.

In die strijd tegen God. In die strijd tegen zijn volk. Waarin we toch zien dat het uiteindelijk een tegenstander is. De Satan is die dat inspireert. Die hen daarin leidt.

Dus dat is de eerste vorm van tegenstand. Openlijke actieve tegenstand. Maar de tweede wat we zien is die van Gibion. Die gingen namelijk met list te werk.

Los van de andere volkeren bedenken zij een list. Met een sterk verhaal. Compleet met een kostuum en accessoires. Om zo het volk Israël om de tuin te leiden en hen in een verbond te verleiden.

Deuteronomium 20 zegt ook dat het volk Israël mocht de vrede aanbieden aan volkeren buiten het land Kanaan.

Maar in het volk Kanaan mocht het niet. Dus zij zeggen dat ze van een ver land komen. Onder het idee waarschijnlijk van, zoals Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen, van Als je ze niet kunt verslaan, zorg dan dat je ze in ieder geval bij je aan je kant hebt.

En zo komen zij dus met een list. En dan lezen we verder in vers 7. En er staat dan, toen zeiden de mannen van Israël tegen de Hefieten, Misschien woont u wel in ons midden, hoe kunnen wij dan een verbond met u sluiten?

Zij zeiden tegen Jozua, wij zijn uw dienaren. Toen zei Jozua tegen hen, wie bent u en waar komt u vandaan? Zij zeiden tegen hem, uw dienaren zijn uit een zeer ver land gekomen, omwille van de naam van de Heere uw God.

Want wij hebben zijn roem gehoord en alles wat hij in Egypte gedaan heeft. En alles wat hij gedaan heeft aan de twee koningen van de Amerieten, die aan de overzijde van de Jordaan woonden.

Sion, de koning van Hezbon, en Och, de koning van Bessan, die in Asteroot woonde. Daarom zeiden onze ousten en al de inwoners van ons land tegen ons, neem proviant voor de reis mee en ga hun tegemoet.

En zeg tegen hen, wij zijn uw dienaren. Nu dan, sluit een verbond met ons. Dit brood van ons hebben wij, warm als voedsel voor onderweg, uit onze huizen meegenomen, op de dag dat wij vertrokken om naar u toe te gaan.

Maar zie, nu is het droog en kruimelig. En deze leren wijnzakken waren nieuw toen wij ze vulden. Maar zie, ze zijn gescheurd. En deze kleren van ons en onze schoenen zijn versleten door de zeer lange reis.

Toen namen de mannen van hun proviant en zij vroegen niet om een uitspraak van de Heren. En Joshua sloot vrede met hen en sloot een verbond met hen, dat hij hen zou laten leven.

En de leiders van de gemeenschap zwoeren hun een eet. Ja, dan zie je de eerste ingeving die die mannen van Israël hebben van, dan zeggen ze van, ja maar misschien woon je wel in ons midden.

Ja, daar luisteren ze dan toch maar niet meer naar. En later, dan verzuimen ze ook om God te raadplegen. Dan denken ze, ja moeten we God hierover raadplegen?

Nou jongens, dit is zo voor de hand liggend. Ze hebben een duidelijk verhaal. Ze hebben oude kleren aan. Ze hebben oud eten. Dit is één en één is twee. Dit is een no-brainer.

Moet ik hier nog voor bidden? Nee. Deze beslissing kunnen wij zelf wel maken. Ja, niet dus. Vervolgens zitten ze aan een verbond vast waar ze niet aan vast willen zitten.

En dat is ontzettend vervelend. Dat ze die consequenties moeten dragen. Ikzelf woonde jaren geleden in Badhoevedorp. En in een flat.

En op een gegeven moment kwam daar een man aan de deur, een verkoper. En die verkocht een rioolreinigingsservice. Nou goed, ik zei, mijn eerste ingeving was ook van, niet doen.

Maar goed, hij had een goed verhaal. En wij hadden in die tijd nog wel eens een verstopping. Dus we konden er ook wel één gebruiken. Dus op een gegeven moment zeg ik tegen hem, ik zeg nou, ik zeg, ja op zich goed.

Ik zeg, maar ik wil er nog even over nadenken. Geeft u mij maar een folder en dan kom ik daar nog even op terug. Hij zegt, nou, hij zegt, als u nu beslist, dan krijgt u 15% korting. En bovendien, deze korting geldt alleen voor de bewoners in deze flat die daar ook al van gebruik hebben gemaakt.

Dus ik denk, ja, 15% korting. Andere bewoners hebben er kennelijk ook al gebruik van gemaakt. Goed, laat ik het maar doen. Dus ik ben dat aangegaan. En toen kwam ik er later achter dat ik vanuit de VVE sowieso al recht had op een rioolreinigingsservice.

En dat die 15% korting ook niet echt een korting was. Dus ik had mij erin laten luisteren. En dat is knap vervelend. En je voelt je bekocht.

Je bent boos. Je bent boos op die meneer, maar misschien nog wel meer op jezelf. Omdat je niet, ja, even de tijd hebt genomen om daar goed over na te denken, om door te vragen. Herkent u dat gevoel?

Ja, u heeft het vast ook wel eens gehad. Ja, zo'n verkoper op straat dat je achteraf denkt. Nee. Ik denk dat de Israëliten zich zo ook hebben gevoeld. En dan vele malen erger. Dat ze dachten van, ja, dit hadden we niet moeten doen.

Maar nou zitten we eraan vast. Ja, en die chibionitten, ja, die hadden ook zo'n goed verhaal. En ze kwamen daar met die oude kleren. En die oude schoenen. En kleren in de Bijbel geeft altijd uitdrukking aan ons zichtbare leven.

Aan het lichaam dat wij in wezen dragen. Waarmee wij in deze wereld wandelen. En ook schoenen zijn uitbeelding van die uiterlijke omhulsel waarmee wij in dit leven stappen.

En daarom zie je ook dat bijvoorbeeld Mozes en later Joshua, dat als zij God naderen op heilige grond, dat God tegen hen zegt, doe je schoenen van je voeten, want de grond die jij betreedt is heilig.

En daarmee ook uitdrukking geven aan, als wij God willen naderen, dan moeten wij eerst dat oude leven afleggen. Dan moeten we dat achter ons laten. Maar deze chibionitten die komen in wezen met dat oude leven.

Met die oude kleren en die oude schoenen. En ze hebben bij zich oud brood en kapotte wijnzakken. En ook brood en wijn in de Bijbel is uitbeelding van leven.

Uitdrukking geeft dat aan de maaltijd. Van gemeenschap met elkaar. En we hebben allemaal de maaltijd nodig om in leven te blijven. En als we ook in de Bijbel zien, dan zien we bijvoorbeeld op een gegeven moment Melchizedek, de hoge priester.

Die komt dan, nadat Abraham de vijand heeft verslaafd, In de dagen komt Melchizedek en wat heeft hij bij zich? Brood en wijn. Hij bracht brood en wijn voort.

En natuurlijk ook de Heer Jezus, onze hoge priester. Die ook na het verslaan van de vijand in wezen, onze maaltijd gaf van brood en wijn.

Daarmee uitdrukking gevend aan dat nieuwe leven waar we deel aan hebben gekregen. Dat brood dat uitdrukking geeft aan het lichaam van Christus, waar we deel aan hebben gekregen.

Dat nieuwe verbond. En die wijn dat uitdrukking geeft aan zijn bloed, dat ons reinigt. Dat bloed van het nieuwe verbond. Bloed dat altijd in de Bijbel ook een beeld is van leven.

Maar deze Gibionieten die komen dus in wezen met oud brood. En een kapotte wijnzak. En ze hadden allemaal kennelijk niet Matthäus 9 gelezen.

Waar staat dat je in oude wijnzakken geen nieuwe wijn moet doen. Er staat ook doet men geen nieuwe wijn in oude leren zakken, anders barsten de zakken en de wijn stroomt eruit.

En de zakken gaan verloren, maar men doet nieuwe wijn in nieuwe zakken en beide blijven behouden. En Jezus die heeft het erover tegen de Joden.

En dan gaat het over het religieuze systeem waar die Joden in zitten. Zij zitten in hun systeem van wetten en regels en denken dat zij op die manier vrede hebben met God.

En God zegt in dat religieuze systeem, in dat oude leven, daar kan ik niet inkomen met mijn nieuwe verbond. Want als jij dat nieuwe verbond daarin wilt wandelen, als jij daar deel aan wilt hebben, dan moet jij een nieuwe zak worden.

Dat is eigenlijk wat er staat. En die oude zak moet weg, je moet een nieuwe wijnzak worden. Dat oude systeem, dat moet weg. Maar de Israëlieten die vragen niet om Gods inzicht.

En zij nemen ervan. En dan vind ik het zo bijzonder in vers 14, dat somt in één keer op waar het allemaal fout ging. Daar staat dan, toen namen de mannen van hun proviant en zij vroegen niet om een uitspraak van de heren.

Zij namen van hun proviant. Zij namen van die kapotte wijnzakken en dat oude brood. Dat rijk was voor de kliko. En toch ontvingen ze dat. En werd er een verbond gesloten.

En dan gaan we verder in vers 16. En het gebeurde na verloop van drie dagen, nadat zij het verbond met hen gesloten hadden, dat zij hoorden dat zij hun buren waren en dat zij in hun midden woonden.

Want toen de Israëlieten verder trokken, kwamen zij op de derde dag bij hun steden. Hun steden nu waren Gibion, Kevira, Be'erod en Kirjat, Jearim.

Maar de Israëlieten versloegen hen niet, omdat de leiders van de gemeenschap hun een eed gesworen hadden bij de heren, de God van Israël. Daarom morde de hele gemeenschap tegen de leiders.

Toen zeiden alle leiders tegen heel de gemeenschap, wij hebben hun een eed gesworen bij de heren, de God van Israël, daarom kunnen wij hen niet aanraken. Dit zullen wij met hen doen, zodat wij hen in leven kunnen laten, opdat er geen grote toren over ons komt vanwege de eed die wij hun gezworen hebben.

Verder zeiden de leiders tegen hen, laat hen leven, maar laat hen dan houthakkers en waterputters worden voor heel de gemeenschap, zoals de leiders tegen hen gezegd hebben.

Toen riep Jozua hen en sprak tot hen, waarom hebt u ons bedrogen door te zeggen, wij komen zeer ver van u vandaan terwijl u in ons midden woont? Nu dan, vervloekt bent u.

U zult voor altijd slaven zijn, houthakkers en waterputters voor het huis van mijn God. Zij antwoordde Jozua, uit de hand van de Israëlieten, zodat zij hen niet doden.

Zo maakte Jozua hen op die dag houthakkers en waterputters voor de gemeenschap en voor het altaar van de heren, op de plaats die hij uitkiezen zou tot op deze dag.

Dus na drie dagen wordt dan openbaar dat de Gibeonieten een list hebben bedacht. En dat vind ik toch wel bijzonder. Want die Gibeonieten wisten natuurlijk vroeg of laat, dat het een keer aan het licht zou komen.

Ze bleven gewoon in die stad zitten, ze gingen niet vluchten, dus ze wisten dat op een dag de Israëlieten een keer zouden aankloppen. Ja, en dan zou het hoge woord er natuurlijk uitkomen. Maar toch zien we dan, dat die eed van de Israëlieten, die weegt zwaarder dan de leugen van de Gibeonieten.

En dat vind ik toch opvallend. Ik heb een juridische achtergrond, dus ik kan er dan niks aan doen om er ook een beetje juridisch naar te kijken. Ik denk, ja, je zou ook kunnen zeggen, jullie zijn in een verbond gemanouvreerd, doordat de andere wederpartij een leugen heeft verteld.

Dus in hoeverre ben jij dan gehouden aan dat verbond? In ons rechtsverkeer werkt het ook zo. Ik kan bij wijze van spreken nu de telefoon oppakken, mijn verzekeringsmaatschappij bellen, en zeggen dat ik uw auto, die wil ik even verzekeren.

En zeggen dat dat mijn auto is. En de verzekeraar, die zal dat doen. En op papier staat dan, uw auto is verzekerd. Maar op het moment dat ik een ongeluk krijg, of dat uw auto schade heeft, en blijkt dat dat helemaal niet mijn auto is, dan zegt mijn verzekering, ja, maar dan ga ik niet uitkeren.

Jij hebt gelogen, jij hebt iets verteld wat niet waar is, dus dan ben ik ook niet eraan gehouden, om mijn kant van de afspraak te houden. En toch zien we dat hier niet.

Toch zien we dat de Bijbel daar niet zo over spreekt. Sterker nog, dat verbond wordt geëerd en gerespecteerd. Want als we een hoofdstuk verder kijken, dan zien we dat de Gibeunieten worden aangevallen, en dat Israël zelfs hun komt helpen.

Dat ze hen komen bevrijden. En God die eert en respecteert dat verbond ook. Want vele jaren later, als David koning is in Israël, dan is er op een gegeven moment een hongersnood.

Een hongersnood van drie jaren. En dan vragen ze aan God, waarom is die hongersnood er? En dan blijkt dat omdat Sal Gibeunieten heeft gedood. En omdat dit verbond, wat hier gesloten wordt, niet geëerd werd.

Omdat hij hen doodde, is er hongersnood gekomen. Dus God eert en respecteert dat verbond. En zo worden deze Gibeunieten toch gered. En dan krijgen zij deel aan de zegeningen van Israël.

En als we ook kijken naar de Gibeunieten, dan zien we ook bijvoorbeeld in vers 14, dat zij ontzag hebben voor de Heer. Dat ze ontzag hebben voor God. Dat ze hebben gehoord wat er tegen Mozes is gezegd.

En dat geloven zij. Dat nemen zij voor waar aan. En hun wegen zijn dan misschien niet heel zuiver, maar het getuigt wel van geloof. Net als bijvoorbeeld bij Ragab.

Een paar hoofdstukken eerder. Zij is een hoer. Zij is een prostituele. Dat zegt de Bijbel keer op keer. Maar toch wordt zij behouden. Waarom? Omdat zij geloof heeft. Omdat zij ontzag heeft voor de Heer.

En als we ook verder kijken in de Bijbel, naar deze, naar Gibeon, naar de Gibeonieten, dan zien we ook nergens dat zij worden neergezet als vijanden van Israël.

Zoals je dat bijvoorbeeld wel bij de Filistijnen ziet. Of de Amalekieten. Komt het elke keer weer terug. Nee, dit wordt uiteindelijk, Gibeon wordt uiteindelijk zelfs een Levitische stad. In het erfdeel van Benjamin.

En we lezen ook nergens dat de Gibeonieten, de Israëlieten, in afgooderij voorgingen. Dat ze hen verleiden. Zelfs de tabernakel in de tijd van Salemal heeft een tijd in Gibeon gestaan.

Dus nergens zien we dat de Gibeonieten als vijand worden neergezet. Nee, ze krijgen een deel aan het volk Israël in wezen. En natuurlijk, Jozua is boos.

En hij maakt hen houthakkers en waterputters. Maar waarvoor? Voor de dienst in de tempel. Staat het tot drie keer toe. Worden zij houthakkers en waterputters.

In dienst van de Heer. En zo krijgen zij dus wel deel aan de zegeningen die aan Israël beloofd zijn. Dan hebben zij deel aan de veiligheid van Israël.

Dat is toch wel opvallend. Dat is door de val van de een. Door de fout van de een komt de zaligheid voor de ander. Zoals Romeinen 11 dat ook zegt.

Over de Joden. Daar gaat Paulus erover in. En dan zegt hij, ik zeg dan, zijn zij, de Joden, soms gestruikeld met de bedoeling dat zij vallen zouden?

Volstrekt niet. Maar door hun val echter, is de zaligheid tot de heidenen gekomen om hen tot jaloersheid te verwekken. Als dan hun val voor de wereld rijkdom betekent en hun verlies rijkdom voor de heidenen, hoeveel te meer hun volheid.

We zien in wezen hetzelfde principe hier ook uitgebeeld. Natuurlijk een ander verhaal, maar de uitkomst en het principe is hetzelfde.

Namelijk dat door de val van de een zaligheid komt tot de ander. En dat is toch gemeentelijke waarheid. Gemeentelijke waarheid dat in wezen op verborgen wijze tot ons komt.

Dat wij als heidenen geen deel hadden aan de belofte van Israël. Maar dat door hun ongehoorzaamheid, doordat zij hun Messias niet wilden accepteren, doordat zij dachten dat zij God konden naderen door hun religieuze systeem, en zo in vrede met hem konden leven, maar niet daadwerkelijk zich overgaven aan hem, door die val is de zaligheid tot ons gekomen.

Hebben wij deel gekregen aan die beloften. En aan die bescherming. Dat is toch ontzettend wonderlijk, die genade, waar wij deel aan hebben gekregen.

En ik wil vanmorgen twee toepassingen voor je persoonlijk leven meegeven, aan de hand van deze geschiedenis. En de eerste is bezien vanuit Israël, meer dan zijn waarschuwing.

En de andere is bezien vanuit de Gibeonieten, als een bemoediging. Want wij wonen hier in Nederland, en ik zei het al, wij hebben niet of in zeer mindere mate te maken met openlijke actieve tegenstand, met strijd.

Het geloof wordt ons over het algemeen niet onmogelijk gemaakt. En tuurlijk, er wordt misschien wel eens een keer de spot met je gedreven. Maar, er is wel bescherming.

En er is niet een overheid die jou dat verbiedt. Maar ik denk dat onze strijd als gelovigen, hier in Nederland vandaag de dag veel meer zit, in dat wij een misplaatsvertrouwen stellen in onze eigen kennis.

En in ons eigen inzicht. En in onze eigen opleiding. En denken dat als wij maar genoeg kennis hebben, en als wij zijn woord maar goed genoeg bestuderen, met ons hoofd, dat wij dan alle problemen wel kunnen oplossen, en overal een antwoord op hebben.

Maar dan wordt die kennis een struikelblok. En dan haalt het ons naar beneden. En Paulus, die schrijft aan de gelatenen, als zij ook zich weer onder een juk van slavernij laten belasten.

Hij zegt dan sta dan vast in de vrijheid, en laat u niet weer met een juk van slavernij belasten. En hij spreekt daarover en hij zegt, van ja, de tegenstander komt in wezen binnen sluiken.

Dat gaat niet openlijk. Dat gaat niet heel zichtbaar, met veel vertoon. Nee, dat gaat heel voorzichtig. Heel stiekem. Via de achterdeur.

Maar vervolgens kom je dan vast te zitten in overtuigingen, in denkbeelden, die je naar beneden halen. En die je een struikelblok vormen voor jouw relatie met God.

Als ik een voorbeeld mag geven. Stel je voor, ik zou nu zeggen, van ja, God is gisteren en heden dezelfde. En hij wil niet dat jij als kind van God ziek bent.

Hij wil dat jij altijd beter bent. Hij wil jou gezond maken. Want hij wil niets liever. Dus op het moment dat jij ziek bent, en je hebt genoeg geloof, dan zal hij jou genezen.

Want, kun je er dan nog bij zeggen, door zijn striemen zijn wij genezen. En vervolgens word ik ziek. Of iemand in mijn directe omgeving. En ondanks aanhoudend gebed, ondanks geloof, gebeurt er niks.

Wat zou dat dan betekenen voor mijn relatie met God? Ik denk dat ik een probleem krijg. Omdat ik dan niet meer begrijp, ja, wat gebeurt hier?

En dat wat dan een zegen had moeten zijn, blijkt dan een struikelblok te zijn. En zo probeert de Satan, de tegenstander, door, ook met de Bijbel in zijn hand, ons zand in de ogen te strooien, om ons zo inefficiënt te maken.

Zodat wij, zodat het geloof ondermijnd wordt. En als we ons daartegen willen wapenen, dan is het natuurlijk heel belangrijk, dat jij zijn woord kent. En dat je dat bestudeert.

En dat je weet wat de gemeente is. En dat je weet wat de positie van de gemeente is. En wat dat betekent voor jouw leven nu. Maar het is minstens zo belangrijk, dat wij ook daadwerkelijk in afhankelijkheid van hem, dat woord bestuderen, en hem zoeken.

Om zijn inzicht vragen. Dat we stil worden voor zijn aangezicht. Dat we even alle afleiding uitzetten. Want nergens wordt onze afhankelijkheid meer zichtbaar, dan in ons gebed.

Als we echt de tijd nemen om zijn stem te verstaan. En helemaal vandaag de dag. We kunnen met goed begrijpend lezen, en studeren, en heel eind komen.

En ook zijn er allerlei apps die je kunt downloaden, die jou nog een uitleg geven. En er is een oneindige stroom aan preken, die je allemaal kunt luisteren. En elke leerstelling die je maar bewezen wilt hebben, is een paar muisklikken van jou verwijderd.

Ondertussen, als we daar zo druk mee bezig zijn, zijn we steeds minder daadwerkelijk afhankelijk van hem. Echt in vertrouwen met hem. En proberen we in wezen God te vangen in een soort geloofssysteem.

Maar het begint met afhankelijkheid van hem. In gebed. Door op hem te vertrouwen. En niet op eigen inzicht.

En door ons eigen intellectuele vermogens. En zo gaan gebed en kennis van zijn woord in wezen hand in hand. Maar we zouden niet het ene moeten doen en het ander moeten naladen.

Dus als ik jou een vraag mag stellen, hoe wordt dat zichtbaar in jouw leven? Hoe wordt zichtbaar in jouw leven, dat jij in alle facetten van jouw leven afhankelijk bent van hem?

Of ga je eerst te raden bij je eigen verstandelijke vermogens, bij je eigen kennis? Of leg je het ook echt bij hem neer en vraag je hem om inzicht?

En misschien kun je daar straks eens over praten, na de dienst of op een kring. Misschien wil je daarin een voorbeeld veranderen, en kun je dat delen. Of misschien worstel je daar juist mee. Maar dan hoop ik echt dat je een groep van broers en zussen om je heen hebt, waar je dat soort dingen mee kunt bespreken, in alle openheid.

Dus dat is de eerste toepassing. Dat we geen misplaats, vertrouwen moeten stellen in onze eigen inzicht en kennis. En dat we hem in alles zouden moeten betrekken. Het tweede is vanuit de gibionieten.

Want ondanks dat hun wegen misschien niet zuiver zijn, ontvangen ze wel genade. En Efeze zegt het ook zo mooi. In Efeze 2, er staat in vers 4, Maar God, die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door zijn grote liefde, waarmee hij ons lief gehad heeft, ook toen wij dood waren door de overtredingen, met Christus levend gemaakt.

Dus ook toen wij dood waren door onze overtredingen. Er was niks wat ons dichter bij God heeft gebracht, wat uit onszelf kwam. Wij waren dood in onze overtredingen.

We waren, ook misschien in de momenten voor onze bekering, nog steeds dood. En toch heeft hij ons levend gemaakt. En heeft hij ons genade geschonken.

En ook Jacob haalde trucjes uit, toen hij dat eerst geboorterecht wilde krijgen. Ook hij verkleedde zich. Ook zijn wegen waren niet dat je zegt, zuiver.

Maar ook hij had geloof. En ook hij ontving genade. En dat zie je ook bij deze Gideonieten, als ze op een gegeven moment zeggen, wij zijn in uw hand.

Doe met ons zoals u goed vindt, dat goed is. Wij zijn in uw hand. Wij geven ons over. En dat is het evangelie. En Tim Keller, en ik heb dat citaat wel eens vaker aangehaald, hier volgens mij, die zegt dat heel treffend.

Hij zegt, het evangelie zegt dat je zondiger bent dan je je ooit zou kunnen voorstellen. En tegelijkertijd ben je meer geliefd en geaccepteerd dan je ooit zou durven hopen.

Dat is het evangelie. Want de Gideonieten deden niks inwezen, waardoor zij die redding hadden verdiend. En toch ontvangen ze die genade.

En dat zij die eens veraf waren, zegt Ephesus ook, zijn dan nu dan toch dichtbij gekomen. Ze waren ver, maar zijn nu dichtbij gekomen in de Heer Jezus Christus.

En zo zijn wij allen, zowel Joden als Heiden, allemaal in die ongehoorzaamheid opgesloten. Om zich over allen te ontfermen. Doordat één, doordat de Heer Jezus Christus als enige wel gehoorzaam was, en zuiver was, en afgestemd was op God, kunnen wij nu delen in die heerlijkheid en in die genade.

Dus het is niet onze kennis dat ons ook maar een centimeter dichter bij hem brengt. Natuurlijk, ik wil kennis niet tegenover iets zetten, dat hebben we nodig, maar een misplaats vertrouwen in kennis.

Dat brengt ons niet dichter bij God. En het kan zelfs een afgod zijn in onze samenleving. Dus denk niet, ik moet nog antwoord op deze en deze vraag, en dan kan ik God echt vertrouwen.

Ik moet eerst meer kennis ontvangen en dan kan ik echt hem vertrouwen in alle stappen. Nee, God zegt, vertrouw mij eerst, geloof eerst, en dan geef ik je mijn kennis.

Eerst geloven en dan zien. En ik hoop ook dat dat de komende week ons gemoed is. Dat wij in die afhankelijkheid wandelen.

dat we allereerst afgestemd zijn op hem en om zijn inzicht vragen. En dat we naar hem toe gaan van, Heer, hier zijn wij met lege handen. Wij zijn zondaren.

Doet u met ons wat u vindt dat goed is. En wij geven ons over in uw hand. Amen. Ja. Amen. ***