Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik wil graag met elkaar lezen een paar versen uit het bijbelboek Hebreed.! Je laat het doordringen.
Dan geeft dat zoveel rust. Er staat namelijk als eerste vers in Hebreed 11. Je leest daar. Het geloof nu is de zekerheid der dingen die men hoopt.
En het bewijster dingen die men niet ziet. Zekerheid der dingen die men hoopt en het bewijster dingen die men niet ziet. Want door dit geloof is aan ouden de ouden een getuigenis gegeven.
Door het geloof verstaan wij dat de wereld door het woord gods tot stand is gebracht. Zodat het zichtbare niet ontstaan is uit het waarneembare.
Dan ga ik gelijk even verder naar vers 8. Door het geloof is Abraham toen hij geroepen werd in gehoorzaamheid getrokken naar een plaats die hij ter erfenis zou ontvangen.
En hij vertrok zonder te weten waar hij komen zou. Door het geloof heeft hij vertoefd in het land er belofte als in een vreemd land waar hij in tenten woonde met Isaac en Jacob.
Die mede erfgenamen waren van dezelfde belofte. Want hij verwachtte de stad met fundamenten waarvan God de ontwerper en bouwmeester is.
En zo is het ook in Sarah doorgegaan en alle anderen die genoemd worden waar ik nu even niet op verder wil gaan. Tot zover eigenlijk de bijbelezing.
Het gedeelte. Misschien kent u het verhaal over een wilde eend. Daar gaat het over.
Die op haar trek naar het zuiden bij een boerderij terecht kwam. Waar tamme eenden werden gevoerd. Het voer beviel deze eend zo goed dat ze daar naar beneden ging bij die boerderij en daar een dag lang bleef.
Vervolgens beviel het haar zo goed een maand. En uiteindelijk bleef ze er de hele winter. Toen ze op een dag zich weer te goed zat te doen aan haar voer, hoorde ze een bekend geluid boven zich in de lucht.
En herkende daarin haar oude kameraden die op de terugreis waren. En haar ogen begonnen te glanzen. Haar hart begon sneller te kloppen.
En zij vloog op om zich bij hen aan te sluiten. Maar helaas. Ze had zich te goed gedaan. Al die tijd te goed gegeten.
En kwam niet meer hoger dan de dakrand van de schuur. Maar het verhaal gaat verder. Dat deze eend bij zichzelf zei, nou ja.
Wat doet het er eigenlijk toe? Het eet is hier goed. Het bevalt nog best op de boerderij. En ze bracht de rest van haar leven heerlijk op de boerderij door.
En het gebeurde zelfs dat op de dag dat haar reisgenoten weer overkwamen. Dat ze ze niet eens meer hoorden. Ook al vlogen ze duidelijk over.
Nou, ik wil niet enige kennis van vogels beweren te hebben. Maar u kent zowel de bekende stadseenden die door lieve omaatjes en opaatjes en vaders en moeders gevoerd worden.
Soms met zakkenbrood worden allemaal een paar eendjes gevoerd. Ja, die eenden worden gegeven met zo dik. Die kunnen nauwelijks meer vliegen. Blijven zelfs midden op de weg liggen.
Zelfs als er auto's langskomen. Sommige jonge luien willen nog wel eens doorrijden, zeg maar. Maar die eenden kunnen niet meer vliegen. Kom je in de polder, en Henk jij weet het wel.
En ik doe het altijd bewust een beetje. Als ik in de polder loop, ren ik wel eens even achter zo'n eend in het water. Om te kijken of dat nog leeft. En zo'n eend vliegt dan gelijk soms op uit het water als een F-16. Dat is de goeie.
Die kunnen nog vliegen. Die zijn nog gretig om te gaan naar het zuiden als het hier koud wordt. Maar goed, dat is het verhaal. Ik durf je ook rustig te stellen dat er vele mensen zijn...
die eens met vleugelen als arenden opstegen. Het lied zegt het al. En nu tevreden zijn om in de schuren van deze wereld te leven.
Wel pakken zij soms door een geweldige vergadering... of door een fijn woord... een paar noten mee van de muziek en van het woord wat ze horen en wat ze lezen.
En hun hart begint sneller te kloppen. Hun ogen worden groter. En ze zingen een fijn opwekkingslied mee. Maar komen ze uit de dienst...
of na een poosje later... verzadigen ze zich weer met de vleesspotten van Egypte. En ze hebben het beneden zo goed naar hun zin... dat ze de stem van boven niet meer horen.
Broeders en zusters... lieve mensen... we zijn op reis. Laten we uitkijken dat we niet neerstrijken... in die boerderij...
van deze wereld. Wij hebben hier geen blijvende woonsteden. En het is vooral in deze tijd van het jaar... waar is goed over na te denken.
We zijn op reis... op weg naar de stad. En dat moet ons doel zijn. En de weg moeten we weten. En voor heel veel mensen...
en zelf dreigt mij ook dat gevaar. Hebben we vaak als doel van de reis... een gezin te stichten. Als doel.
Als levensdoel. Of nakomelingen te krijgen. Gezond te zijn. Een vermogen te hebben. Of een eigen huis. Of een beroep waarin... we bevrediging vinden.
Vriendschappen of relaties. En het liefst tot hoge ouderdam... kerngezond blijven. En nu zijn het allemaal... fijne en goede dingen.
Die je natuurlijk mag nastreven. Waar je van mag genieten... als het zo is. Maar weet wel dat... na je dood... na je overlijden...
dit geen enkele betekenis meer heeft. Ons eigenlijke doel... kan slechts die eeuwigheid zijn. Daar leven uiteindelijk... alle mensen naartoe.
zij die de heer wel... of die de heer niet kennen. Bewust of niet. En voor God speelt dan geen rol. Waaraan we hier geloven.
Hij heeft zich gebonden... aan zijn woord de schrift. En daarin staat... de mens... is beschikt om eenmaal te sterven... en daarna het oordeel.
En dat geldt voor... alle mensen. ongeacht... ongeacht... waaraan zij geloven. Zij zullen... voor de levende God verschijnen. En God zal bepalen...
op grond van zijn liefde en genade... waar zij de eeuwigheid zullen doorbrengen. We kunnen... of nu een meerderheid vindt... dat het allemaal niet waar is...
het is democratisch... of via een volksreferendum... niet hier te beslissen. of wij zelf... voor het doel kunnen kiezen. Het staat vast in zijn woord. Wat niet democratisch bepaald is...
maar wat God... zelf heeft laten schrijven... door zijn dienstknechten. Het enige wat we hier kunnen beslissen... is de soort van eeuwigheid... waar we ons eens zullen bevinden.
En dat is overigens... een uiterst belangrijke beslissing... met een zwaarwegende consequentie. En daarom komt erop aan... welke eend willen wij zijn...
die eend... die kan vliegen... of die geniet op de boerderij. Op zich niks mis mee natuurlijk... het gaat om het voorbeeld. Maar wat is de juiste weg?
En zolang wij op reis zijn... kunnen we nog van richting veranderen. God biedt ook vandaag de mogelijkheid... om van richting te veranderen... zodanig dat wij...
in de eeuwigheid... in zijn tegenwoordigheid... in zijn tegenwoordigheid mogen zijn. Johannes 14 vers 6 zegt het. Ik ben de weg. De waarheid en het leven. Niemand komt...
tot de Vader dan naar mij. wie in Jezus gelooft... wie een wedergeboren... heeft mogen ervaren... en weet dat zijn zonden vergeven zijn...
dat hij gereinigd is... dat hij een kind van God zijn... die is op weg naar de Vader. Die is op weg naar Gods tegenwoordigheid. En daarom is het zo belangrijk...
dat je weet... dat je leven een doel heeft. Dat je de juiste... richting uitgaat. En je kunt zelfs vandaag... van richting veranderen. Maar...
laten we eerlijk wezen... terwijl we onderweg zijn... kunnen we soms zelf vergeten... waar we ook weer op heen naar weg zijn. En dwalen we zo makkelijk af.
Jezus blijft ons leven lang de weg. Ons leven lang. Daar mogen we helemaal vertrouwen. Net zoals hij het brood is...
wat we zo gaan gedenken. Mogen hem eten. En als we het Nieuw Testament... aandachtig lezen... dan zien we voortdurend... aanwijzingsborden... en waarschuwingsborden...
en stopborden... voor de weg die we gaan. Want laten we eens eerlijk zijn... hoe makkelijk... raken we de weg niet kwijt... door eigen gedachten...
erop na te houden. Of door schriftinterpretaties... te koesteren... die absoluut niet... overeenkomstig het woord... van God zelf zijn. En hoe makkelijk...
hebben wij soms zelf... in ons eigen leven... geen omwegen gemaakt... die door God niet zo zijn gewild. Waardoor menig hoogtepunt... wat we hadden kunnen hebben...
eigenlijk een dieptepunt... voor ons leven is geworden. Of soms worden onze overleggingen... door God doorkruist... doordat wij plotseling... een weg moesten gaan... die we niet wilden gaan. En per slotverrekening...
moeten we waakzaam zijn... voor die drie belangrijke vijanden. Dat is de wereld... dat is de boze... maar dat kan ik ook zelf zijn. Hier lezen we een paar versen...
zomaar een paar versen... over Abraham... die in geloof gehoorzaamde... en de weg ging... die God hem wees. Maar we lezen in de Bijbel... ook nog over een andere persoon...
en die wil ik er even naast houden... vanmorgen. Dat lezen we in Genesis 10. Ik ga het niet voorlezen... je mag het opzoeken... maar ik noem het eventjes. In Genesis 10 vers 8... en daar staat er... en Koes of Kus...
verwekte Nimrod. Deze was de eerste machthebber... op de aarde. Hij was een geweldig jager... voor het aangezicht des heren. Daarom zegt men... een geweldig jager...
voor het aangezicht des heren... als Nimrod. Daar kom ik zo nog even op terug. In hoofdstuk 11... van hetzelfde Genesis... lezen we dat de aarde... één taal en één spraak had.
En dat de mensen oostwaarts trokken. Maar toen ze begonnen te ontdekken... dat ze verstrooid raakten... wilden zij een stad bouwen...
en een toren bouwen... die tot de hemel reikte. Ze hadden uitgevonden... dat niet alleen stenen gestapeld konden worden... maar dan kon je nooit zo hoog komen... maar dat er ook leen was. En dat je ze heel hoog kon maken.
Dus zelfs huizen kon bouwen... zo hoog als je eigenlijk maar wilde. En op een gegeven moment zeiden ze zelfs... zeiden ze zelfs... ze hadden één taal... we maken een huis...
een toren... zo hoog dat hij aan de hemel reikt. En dan moet God ingrijpen. En dan kijkt hij zo heel ver... naar beneden... wel aan... zegt hij...
laat ons neerdalen. En daar hun taal verwarren. Soms kan je het wel eens benauwen... de kennis van de mensen... zullen ze ooit... achter de bron van het leven komen.
En dan denk je wel eens... rationeel door. Zullen ze ooit... zullen ze ooit begrijpen... hoe het helal in elkaar zit. zullen ze ooit... God lacht. God lacht. En kijk naar beneden.
Kijk. Kijk ze daar eens bezig. Hoe geweldige wijsheid ze ook hebben. Hoe geweldig ze ook bewijzen... we spreken... computers kunnen uitvinden... die zelfdenkend zijn. Hoe ze het leven op de aarde...
zo makkelijk kunnen maken. Hoe ze zelfs... met satellieten... met wat dan ook... sterrenstelsels kunnen benaderen... en denken... nou hier zal het leven zijn... en nu weten hoe het leven ontstaan is.
Hoe zeer rustig... God laat het niet verder komen... als hij toestaat. Vertrouw maar op het woord van God. Het eenvoudige woord van God. En dit betrof Nimrod. Tegen Abraham zegt God...
Ga uit het land... uit je maatschap... en ga... waar ik je wijzen zal. Twee personen. en Abraham.
De een was een torenbouwer... de ander was een tentbewoner. Nimrod. Zijn naam betekent rebellie. De wil tot rebelleren.
Hij was een geweldig jager. Volgens de meesten... Mijns-Inzies bijbelgetrouwe commentaar... was het geen jager... op wilde eenden of iets dergelijks. Maar jacht.
Hij maakte jacht op mensen. Hij was een machthebber. Hij was een... een soort dictator. Voor het aangezicht van de Heer... terwijl de Heer God... daar niet zo van onder indruk was. Hij stond voor God...
zou je kunnen zeggen. Hij stond God in de weg. Een jager. Een harige jager. Nimrod een man van grote invloed. Ach ja, invloed. Op zich niet verkeerd.
Maar waartoe? In liefde van God of... om mensen voor zichzelf te winnen. Het verlangen om bij elkaar te kruipen. De verstedelijking begint hier. Eén taal zou geweldig zijn om te helpen.
En de eenheid, de drang naar eenheid... de drang tot zelf behoud... is zo groot dat het kostte wat het kostte... bij elkaar willen blijven. En daar zit ik soms een beetje in ons. Het verlangen om bij elkaar te kruipen...
is begrijpelijk. Maar daar is het tegenover... dat de aarde gevuld moest worden. En ze besloten hier te blijven... en tichelen te maken...
van gebakken klei... met mensenhanden gemaakt... en hoog... van de toren te blazen. Geweldige projecten. En Abraham...
zien we geen toren bouwen... woont in een tent. Een man van naam... die God zelf gegeven heeft. Ik zal je naam groot maken.
God gaat voor grootheid... zolang hij maar de architect is. Abraham... had geloof... niet om te blijven... blijven om te gaan. Liet alles vallen.
Alles. Als je met God gaat... als je werkelijk... de Heer Jezus aanneemt... dan maak je een keuze...
waarbij je bereid bent... om te willen veranderen. Je hebt iedere keer... weer de keuze... of je betrokken wil raken... bij de willen van God of niet. Ik zat te denken aan Noach...
toen hij die ark moest bouwen. En in die ark ging... wat moest dat een overgang geweest zijn. Een enorme overgang. Alleen maar op dat water. Maar ik kan me ook voorstellen...
toen hij zo lang op dat water was... bij al die dieren... en bij zijn familie... dicht bij elkaar... en hij weer aan land moest... dat hij het ook moeilijk vond. En ook weer... moest nadenken...
wil ik dit wel? En reken maar uit Abraham... die er al zoveel jaren won... 75 jaar oud. Er bent nog 30 jaar vanaf bijna. En dan weg...
met je hele familie. Naar een plek waar je niet eens weet... waar je uitkomt. Niet naar een grote stad... waar het veilig is... maar waar ik je wijzen zal. Helemaal het nieuw beginnen. Samen met je gezin.
Nee, het was niet even... weer de grens over met België... maar het was als het ware... je voet op de maan zetten. Nog nooit was daar een voet gezet. En ik weet niet...
het kan zijn dat... sommigen een haat-liefde-verhouding... met tenten hebben. Dat kan zo zijn. Je ziet elkaar altijd... je hoort elkaar altijd. En maar goed...
je copeert alsgoed... als alleen met goede... goede vrienden en familie. Maar ja... altijd bij elkaar... donkersnas... blijft nog steeds... maar volhouden. Maar...
je relatie... moet wel goed zijn... wil je dat volhouden. Laat ik het zo zeggen. Maar we hebben de keuze... om een nimrod te zijn... de weg die we zelf bepalen...
dicht bij het vuurtje... veilig bij elkaar... als doel van het leven... of de weg met de Heer Jezus te gaan. Waarvan je weet... het is eeuw goed.
de weg de woestijn in te gaan... met hem. In de woestijn... hebben je verschillende typen mensen. Je hebt kluizenaars. Mensen die in een grot...
of een spelonk wonen... en die altijd op dezelfde plek zijn. Ik vergelijk het wel eens... met mensen die alleen maar... naar de juiste kerk zoeken...
en hopen... ik heb het nu gevonden... dit is mijn plek... en ik zal hier altijd blijven. en ik zal mijn mening... niet meer veranderen. Ik zat vast. Mensen die alles...
één keer proberen... hier is mijn plek. Vast. Een kluizenaar... is iemand die zegt... het kan maar op één manier gebeuren. Één maniertje.
We hebben het altijd zo gedaan... en waarom zouden we het veranderen? Iemand die bewijzen... van spreken nooit echt... naar de Heer Jezus heeft gekeken. Als je kijkt hoe hij de weg...
met Paulus gaat... hoe hij zelf gaat met zijn discipelen. Ze moesten verdurend... out of the box denken. Och nu dit. Nu dit. Maar hier... die storm...
wat we vanmorgen... lazen. Jezus deed nooit iets... op dezelfde manier. Nog sterker... in de ogen van mensen... deed hij alles nog verkeerd ook. Staat hij daar ineens...
met een vrouw te praten? Gaat naar de hoeren. En hij zat er volledig naast... dacht men. Nee, die Jezus... was geen kluizenaar.
En hij roept ons ook niet op... een kluizenaar te zijn... in die woestijn... en op datzelfde plekje... maar te blijven... want je komt niet vooruit. Stil te staan. Maar denken... ik met mijn gelijk. Ik met mijn goede standpunt.
Ik met mijn dogma's. Abraham was ook geen kluizenaar. Hij trok door. Daarom had hij een tent bij zich. En er zijn er ook...
die zijn geen kluizenaars... maar het zijn nomaden. Die trekken... van plaats... naar plaats. Maar na bepaalde tijd... komen ze weer terug... op dezelfde plek.
Ze bewegen wel... ze doen wel... maar er zijn geen... fundamentele veranderingen... in wat ze doen. Werkelijk doen. Geweldige activiteiten... goede bedoelingen... mooie programma's volgen...
fantastische initiatieven... trainingscursussen volgen... maar werkelijke vooruit gaan. Werkelijk komen... werkelijk komen... tot diepe gehoorzaamheid... van de Heer Jezus.
Hun geheime leven... aan Hem geven. Hun geheime leven... aan Hem vertellen. Heer, ik ga die weg met u. Ik weet niet... wat me te wachten staat. En ze trekken...
van plaats naar plaats... en toch komen ze op hetzelfde punt terug. En na een bepaald seizoen... zijn ze weer terug bij af. Altijd... uiteindelijk... hetzelfde. Abram was geen nomade.
Ja, hij kwam wel eens... op een bepaalde plaats. Maar hij trok... tot de Heer hem wees... waar hij moest zijn. Abram was een pelgrim. Hij was geen kluizenaar...
hij was geen nomade... hij was een pelgrim. En dit zijn hen... waarvan Psalm 84 zegt... Gelukkig... wie bij u... hun toevlucht zoeken. Met hun hart...
de wegen naar u. Trekken zij door... een dal van doorheid. Het verandert voor hen... in oase. Rijke zegen... daalt als regen neer. Steeds krachtiger... gaan zij voort...
om in Sion... voor God te verschijnen. De Engelse vertaling... zegt zelfs... hen die hun hart... op een pelgrimstocht... hebben gezet. Deze mensen... hebben maar één doel...
voor ogen. om God te ontmoeten. Om te blijven wandelen... zoals Henoch wandelde. Henoch wandelde met Gods. Hij volgde Gods.
En vanaf het begin... hun oog gericht op het doel. Op dat einde. Geen tijd om monumenten... voor zichzelf neer te zetten. Geen tijd om een toren te bouwen.
En terwijl ze gaan... veranderen de dingen onderweg. Het dal van doorheid... wordt een oase. Ze zijn niet geïnteresseerd... in de welstand... van alles om hen heen.
Alsof dat het belangrijkste was. Ze willen hem volgen. En al die andere dingen... die aardig gezien belangrijk zijn... natuurlijk. Die krijgen ze. Maar... daar draait het niet om.
Abram had iets gezien... en hij bleef lopen. Een 75-jarige man... geeft zijn comfortabele leventje op... en dwars door de woestijn... naar een onbekende plek.
Hij had zijn pantoffels ingeruild... voor een wandelschoen. Nee, niet voor een rendschoen. Voor een wandelschoen. Het was de sight... en de sound... of gold.
Daar ging hij af. Hij had het niet gevonden hier. Hij volgde hem. Wie zijn wij? Hebben wij ook heel wat...
nimrod in ons? Of... kluizenaars in ons? Of nomaden in ons? Of willen we... net zoals de hond...
de haas volgt... blijven richten op de beweging. Waar hij is. Aanvang hem niet. Niet zo'n leuk voorbeeld natuurlijk. Maar...
in de weging blijven. Zoals Abram kwam... van plaats tot plaats. Is wel een uitdaging. Want onze aanleg is...
om torentjes te bouwen. In plaats van een tent te bewonen. Even praktisch gezien. Daarom is het ook een uitdaging... om te luisteren... naar het spreken van God. En spreken...
hoe hij Abram sprak... hoe hij met Paulus sprak. Want het geloof om te gaan... is ook een geloof om los te laten. Misschien dat het...
voor sommigen van uw tijd is... om dingen los te laten. En over te geven... in de handen van God. Je hebt als van die mens... op een bowlingbaan.
Als je de baan niet loslaat... dan gooi je nooit... naar die... naar die bollens. Die bollens. Die poppetjes. En sommige mensen... houden die bal... zo lang vast...
tot ze zo hoog komen... en dan laten ze hem vallen. En vervolgens blijft hij liggen... en komt hij niet verder. Het vraagt om een bepaalde beweging. Die moet in beweging zijn. Maar de kunst...
om dat dan los te laten... is heel belangrijk. Want als je iets losgelaten hebt... kun je er namelijk... geen invloed meer op uitoefenen. En dat is... wat wij zo... en wat ik zo moeilijk vind.
Want... de controle houden... is zo belangrijk. Maar lieve broeders en zusters... jongens en meisjes... God zoekt... geen kluizenaars. God zoekt...
geen nomaden. Hij zoekt... pelgrims. Mensen... die naar hem blijven kijken. Zelfs in droge gebieden. En we willen veranderen. Hun eigen gedachten...
willen plaatsmaken... voor Gods gedachten. Want... die gedachten van ons... zijn ook gevallen. Die gedachten van mij... om Genesis 1 tot en met 3... als een gedicht te lezen.
Dat komt wel goed uit... in verband met schepping en evolutie. Moet u bereid zijn om... God te gehoorzamen. Zou het waar zijn heer... dat als u spreekt... en het is er.
Ik kan het niet geloven... maar heer... het u zegt... en het is er. Pas bij de dood van Abraham...
had hij een graf. En vond hij rust... in zekere zin. Maar hij bleef... tot zijn dood. Een tendenwoner. En ik geloof...
broeders en zusters... dat die levenshouding... voor een waar christen... ook nodig is. We zijn geen mensen... van de plaats... maar we zijn mensen... van de weg.
Met enige verbeelding... kan ik me voorstellen... dat op het grafschift... van Sarah... zou hebben gestaan... en van Abraham. Hier rusten Abraham en Sarah... een lang leven... waren zij samen...
op doorreis... naar een beter vaderland. En er komt nog meer. Wij willen zo... ons leven zo graag... zeker hebben.
Securitas. Verzekering. Maar weet u... wat een andere zekerheid is? Dat is een Latijns woord... certitudo. Dat is ook een zekerheid...
maar dat is een zekerheid... waarvan het wereldse bestaan... soms onzeker is... maar dat je zekerheid... mag hebben in Christus. En geen verzekeringszekerheid... van A tot Z verzekerd.
Zo ging het met Israel ook. Ze waren op doorreis. Ze waren vreemdelingen. En ze zijn blijven gaan... tot ze in huizen woonden. Maar jaarlijks... het Loofhuttefeest moesten vieren. Wij mogen mensen...
van de weg zijn. Vreemdeling... schap... mag de rode draad zijn. En als je wat ouder wordt... dan weet je... het wordt minder.
Er komt een moment... waarop ik hier op aarde... niet meer ben. Maar ook het hele... Nieuwe Testament... de brieven van de apostel... staan vol... van de verwachting...
dat... Gods nieuwe wereld... de nieuwe hemel... en de aarde... op het punt van beginnen staan. Men keek er vurig naar uit. Ik geloof het werk dat niet... dat het hier beneden is.
Waar je vandaag... zoveel nieuwe... moderne gelovigen over hoort. Lazarus bijvoorbeeld... dat project. En meerdere... willen modern geloven. Je moet vrolijk geloven. Je moet dat conservatieve geloof...
overboord gooien. Maar vasthouden aan zijn woord... is zo levend... en heeft niets te maken... met conservatief. Er is ooit een brief gevonden...
140 jaar na Christus... van een zekere Diognetus... en die schrijft over... hoe christenen zijn... zo ze zouden moeten zijn. Hij zegt... ze wonen in hun eigen vaderland... maar als vreemdeling.
Ieder vreemd land... is hun vaderland... en ieder vaderland... is een vreemd land. Zij trouwen als ieder ander... maar leggen hun kinderen... niet de vondeling. Zij delen hun tafel... maar niet hun bed. Zij leven in het vlees...
maar niet naar het vlees. Zij wonen op aarde... maar zijn thuis in de hemel. Zij gehoorzaam... de heersende wetten... maar overtreffen ze... in hun eigen leven. Ze zijn arm als bedelaars...
maar maken velen rijk. Ze hebben aan alles gebrek... maar leven in overvloed. Christenen zijn niet... in de wereld... maar... het zijn niet van de wereld...
maar in de wereld. Het zijn mensen van de weg. Hoe staat met jou? Ook even stilgestaan...
bij het graf van Abraham. Hebben wij daar nog iets... gemeenschappelijks mee? Of vindt u dat het er niet mag verwijzen? Dat is maar het Oude Testament. Alle Nieuw Testamentische gelovigen...
hadden alleen maar het Oude Testament. De heer Jezus had het ook. Paulus had het ook. Zijn we op doorreis... het beste komt nog. En dat geeft mij het leven hier glans.
Anders zou ik het de moeite niet waard meer vinden. Als het me tegen zit. Heer, ik ben het doorreis. U hebt beloofd. Jezus, het begin en het einde van mijn geloof. Wie met ogen open...
door de wereld gaat... met een open hart... die blijft niet in zijn eigen bubbel zitten. Of voor zijn eigen plezier... en voor zijn eigen gemak zoals die eent. Die weet... er is iets grondigs mis met deze wereld.
Er ontbreekt iets. Er mankeert iets. Het is een gebroken wereld... die geschreeuwt... die schreeuwt om geheel te worden. Al die pijn en moeite... ver weg. Dichtbij. Hauke en Kees zijn lief niks in Roemenië.
Anderen naar Albanië... of trekken naar landen... waar verschrikkelijke dingen gebeuren. Al die moeite en al die pijn. Er moet een betere werkelijkheid zijn. Een stad met fundamenten... waar ieder mens een plekje wordt gegund...
en ieder mens tot zijn recht mag komen. En daarom... ervaren wij soms ook die pijnscheuten. Gelukkig zijn er ook die zoete pijnscheuten. Soms laat God zien...
als hij in de natuur loopt. Die flitsen van schoonheid. Heren... die schepping is gevallen. Dat weten we. Dat zien we allemaal. Maar... u laat nog dat zonlicht zien. Zoals...
dat ze morgen... zo gezegd werd. En in zo'n lied. Een zeldzaam goed gesprek... van hart tot hart. Een pasgeboren baby... die in je handen wordt gelegd. Wonderschone muziek...
of een film. Dat zijn van die... Heer... dat laat iets zien van... hoe mooi het zou moeten zijn. De schrijver Lewis noemt dat... voor-echo's. Hij noemt dat geluksmomenten.
Voor-echo's... als het ware van de geur van een bloem... die we niet gezien hebben. De echo van een melodie... die we niet gehoord hebben. Geweldig om dat... op bepaalde momenten...
hier op deze aarde te ervaren. Of een prachtig kunststuk... om te zien. Met Abraham en Sarah... met Paulus... met Heer Jezus...
die bij de Vader is. We zijn op doorreis... doorreis naar een vaderland. Het land van Vader. Hoe dat er precies uitziet... de schrift staat er vol van.
Maar... vreemdlingschap ervaren... is niet makkelijk. En u weet... ik voel me hier helemaal thuis. Ik kom hier al zo heel erg lang. Maar ik weet ook... dit gebouw gaat plat.
Er zal niets van overblijven. Er komt iets... veel, veel mooier... dan de reddingshark. Heerlijk om te weten... dat Jezus het zelf vecht. In het huis zegt hij...
van mijn vader... er zijn veel kamers. Ik zal er voor jullie... een plaatsje gereed maken. Dan zullen jullie zijn... waar ik ben. Dat is ons vooruitzicht.
Daar heb ik het voor over. En ik hoop van hart... u als gemeente... om onderweg te zijn... een vreemdeling te zijn... in verheugde te wandelen. In een besef. Heren... hier is het niet.
Het is bij u... veilig... en goed. Amen.