Pesten

Spreker

J.H. Meinema

Date
Sept. 24, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, broeders en zusters. Goedemorgen, broeders en zusters.

Goedemorgen, broeders en zusters.

Goedemorgen, broeders en zusters.

Of was het anders bedoeld? Ik denk dat het bedoeld is dat ook de kinderen, dat ik niet over de hoofden van de kinderen heen spreek.

Maar dat ook de kinderen, die superheroes, dat die er ook wat aan hebben. En daar ben ik eigenlijk van uitgegaan. En daarom wil ik vanmorgen eigenlijk speciaal tot jullie spreken.

Dus vaders en moeders, u komt even op de tweede plaats vanmorgen. Want de heer Jezus die zei toen kinderen bij hem gebracht werden, laat de kinderen tot mij komen en verhinder ze niet.

En daarmee gaf hij aan hoe belangrijk kinderen waren voor hem. En hoe graag hij met ze wilde spreken en hen de handen op wilde leggen en hen wilde zegenen.

Nou, ik geloof dat de heer God vanmorgen als jullie speciaal in deze dienst zijn, dat hij ook jullie bij hem roept en dat hij jullie wil zegenen.

En dat hij met jullie wil praten. En ja, de discipelen, u kent de geschiedenis, die waren het er helemaal niet mee eens, want die wilden die kinderen juist wegsturen.

Nou, dan wordt de heer Jezus toch wel een beetje furieus. En dan worden ze wel op hun nummer gezet. Dus u krijgt elke zondag een preek.

En door de week nog bijbelstudies. En de kinderen natuurlijk ook, maar vanmorgen speciaal de aandacht voor de kinderen. En ik wil daar een paar versen lezen uit het Oude Testament.

En dat is uit twee kronieken. Twee kronieken, hoofdstuk 13. En dat is een beetje een aparte geschiedenis.

Dan zeg ik van, nou moet je dat nu met die superhero's gaan behandelen. Zeg ik het trouwens goed, want mijn Engels is niet zo goed. Hero's, is dat goed? Ja?

Ongeluk. Oké. Ik ben ook eigenlijk niet gewend om tegen kinderen te spreken. Ik zit niet in kinderwerk ofzo, maar ik hoop dat het lukt.

Dus we gaan echt ons best doen. Ik wil ook niet populair gaan doen ofzo. Want dat helpt helemaal niet. Dat heb ik ook wel begrepen.

Want ik ben natuurlijk toch een stukje ouder geworden. En dan ga je het toch een beetje anders doen. Meestal worden mensen die wat ouder worden, gaan een beetje raar doen. En die zijn geneigd om raar te praten.

En heel veel dingen raar te vinden. En niet op een foto willen staan. Want als dan die foto's tevoorschijn komen, zeggen al die oudere mensen, let maar op.

En u waarschijnlijk ook. Oh, wat sta ik daar raar op. En dus, ja, oudere mensen die zijn best wel met zichzelf bezig.

Jonge mensen vinden het juist leuk. Mijn zoon, die is tien jaar. Ik geloof dat hij dan in die groep behoort, van groep zeven en groep acht, waar jullie ook bij horen. En als ik met het fototoestel rondloop en hij krijgt de kans om erop, dan gaat hij er echt zo echt voor staan.

Van, zet mij maar op de foto. Ik vind dat wel leuk. Hij weet in ieder geval dat hij er mag zijn. Nou, ik lees uit twee kronieken dertien een paar versen. Want het is een hele geschiedenis.

Maar dat zou te ver voeren. Daar staat in het achttiende jaar van koning Jerobiam, en dat was de koning van het tienstammenrijk in Israël, werd Abia koning over Juda.

Dat was het tweestammenrijk. En hij regeerde drie jaar in Jeruzalem. Nou, dat wordt ook nog genoemd hoe zijn moeder heette. Zijn moeder heette Migaja.

En zij was een dochter van Uriel uit Gibeah. Tussen Abia en Jerobiam was er oorlog. En Jerobiam, die had een leger van achthonderdduizend man.

En Abia had een leger van vierhonderdduizend man. Dus de helft. Veruit in de minderheid. Dan lezen we in vers 12, dat Abia, die zegt iets heel moois.

Want Abia, die vertrouwde op de Heere God. Jerobiam totaal niet. En Abia, die probeert eerst nog door middel van overleg ervoor te zorgen dat er geen oorlog komt.

Dat er niet gevochten gaat worden. Niet omdat hij zo bang is, maar omdat het natuurlijk helemaal niet hoort bij de Israëlieten, bij het volk van God.

Het waren eigenlijk broeders van elkaar. En oorlog, dat past daar niet bij. Nou, dan zegt hij, jullie, ik zeg het even met mijn eigen, jullie vertrouwen op gouden kalven die ze meenamen in de strijd.

Afgoden. Maar dan zegt hij, maar zie, bij ons gaat God aan de spits. Of hij is ons hoofd. Achter hem gaan we aan. En zijn priesters met alarmtropetten om tegen u alarm te blazen.

Israëlieten, strijd toch niet tegen de Heere, de God van uw vaderen. En dan sla ik een stukje over, dan ga ik naar vers 14. Toen keerde zich de Judeërs om.

En zie, zij hadden de strijd van voren en van achteren. Maar zij riepen tot de Heere, de priesters bliezen op de trompetten, en de mannen van Juda hieven de strijdkreet aan.

Toen de mannen van Juda de strijdkreet aanhieven, deed God, Jerobeam en heel Israël tegen Abia en Juda de nederlaag leiden.

De Israëlieten vluchten voor Juda en God gaf hen in hun macht. De Judeërs hadden de overhand, vers 18, omdat zij steunde op de Heere, de God van hun vaderen.

Tot zover even. Ik moet jullie vertellen waarom ik bij dit Bijbelgedeelte bepaald ben geworden.

En hoe het is gekomen dat ik na ging denken om een boodschap voor jullie te brengen. Het is namelijk zo, vorige week, iets meer dan een week geleden, hadden wij eigenlijk door een hele aantal gebeurtenissen, hadden wij het heel moeilijk.

Mijn vrouw en ik. En dat ene stapelde zich op het andere. We hadden het echt heel moeilijk. En soms dan praten we met elkaar of we praten er met iemand anders over.

En dan begonnen we soms zomaar te huilen. Of dan zag ik bij mijn vrouw tranen in haar ogen komen. En soms werd ik geëmotioneerd. En dat leek voorlopig niet op te houden.

En wij ervoeren dat alsof er een oorlog tegen ons gevoerd werd. Dus hele moeilijke momenten. Moeilijk kunnen slapen.

Soms tot midden in de nacht samen spreken. En iedere keer was daar weer dat probleem waar we dan over praten. Afgelopen zaterdag reizen wij af naar, reisden wij af naar Den Haag.

Naar onze dochters, die woonden daar. Om ze te bezoeken. En het was natuurlijk leuk en fijn. En we zouden zondags naar een trouwdienst gaan van een familielid van ons.

Maar we waren eigenlijk helemaal niet blij. We waren moe. We zagen er niet uit. En je kon gewoon aan ons zien en merken dat we echt in de moeite zaten. Dat het moeilijk was.

En toen lagen wij s'avonds op bed. En toen zeg ik tegen mijn vrouw. Ik zeg Rita. Ik zeg. Wat we moeten doen is.

Ik heb zo in mijn hart om iets te gaan lezen. Uit de psalmen. Om gewoon. Ik zeg. We gaan er niet over praten.

Maar ik ga een psalm zoeken. En dan gaan we samen. Dan ga ik dat hardop voorlezen. Ik zeg. En dan laten we de woorden van God. Laten we als een.

Als een beker water aan ons geven. Dan. Dan vragen we of God. Dat woord. Als een soort herstel. Als een soort geneesmiddel aan ons wil geven.

En wat doe ik? Ik sla mijn Bijbel open. Om de psalmen te zoeken. En ik sla mijn Bijbel open in 2 chronieken 13.

En ik wilde gewoon verder bladeren om naar die psalmen te gaan. En mijn oog. viel meteen op die tekst. Die ik zo net gelezen heb.

Daar staat. Toen keerde zich de Judeërs om. En zie. Zij hadden de strijd van voren. En van achteren.

En dat greep mij zo aan. Ik dacht. Hier staat iets. Daar zitten wij middenin. En toen las ik verder. En toen stonden. Maar zij riepen tot de heren.

En het weet het vervolg. Uiteindelijk. Want ik werd nieuwsgierig. En ik heb het hardop voorgelezen. Het hele stuk. En wat bleek. Mijn vrouw was in slaap gevallen.

Want die was natuurlijk zo moe. Maar in ieder geval. Zij heeft wel gehoord wat ik gezegd heb. Ik ga iets lezen. Maar in die tussentijd. Was zij in slaap gevallen.

Gelukkig. Want ze had lange tijd niet geslapen. De volgende morgen. Toen ik wakker werd. Toen heb ik haar aangeschut. Toen zei ik. Word eens wakker. Ik zeg. Weet je. Heb je nog gehoord.

Wat ik. Nee. Ik heb niks meer gehoord. Wat heb je dan gelezen. Ik zeg. Dan ga ik het nu nog een keer lezen. En wij zijn. Wij zijn die dag zo anders ingegaan. Want.

Wij ervoeren dat als iets. Dat je. Dat je. Dat het lijkt. Of dat we in een soort van bankschroef zitten. Een hele grote bankschroef. En die wordt maar steeds strakker aangedraaid.

En. Je ervaart het dan steeds meer. Ik kan geen kant meer op. Ik zie geen oplossing meer. Ik weet niet waar we heen moeten. Ik weet niet iets te bedenken. Alles wat we proberen lijkt niet te helpen.

En het enige wat je kan doen als je in een bankschroef zit. Zo werd me dat eigenlijk zichtbaar. Is. De uitweg naar boven. En dat weten we natuurlijk allemaal wel.

Maar. Op dat moment was dat zo ontzettend kostbaar. Dat de Heere God. Liet merken. Ik denk aan jullie. Ik ben erbij.

Ik weet van alle problemen af. Van alles waar je het moeilijk mee kunt hebben. En. De strijd is er. Van voren en van achteren.

En dat ervaren jullie jongens en meisjes. Wellicht ook wel eens. Op school. Of thuis. Of. Of in je situatie. Of als je ziek bent. Dat je denkt van. Ik kan geen kant op. Ik zit in een bankschroef.

En ik. Ik kan nergens meer heen. En het komt alleen maar meer en meer. Word ik gevangen. Maar er is een uitweg. En God die weet dat. En hij bracht het op het juiste moment naar ons toe.

Wat geweldig. En. Ja. Dat is me. De hele week is dat me bijgebleven. Toen zat ik woensdagavond. Woensdagavond in de auto. Ik was naar een vergadering geweest.

En ik reed over de Duitse autobahn. En ik denk ik zet de radio eens aan. En toen hoorde ik een interview van iemand. die zich inzetten voor het.

Niet voor het pesten. Maar om het pesten van kinderen tegen te gaan. En dat greep mij aan. Ik hoorde wat er allemaal verteld werd.

Over kinderen die dat ervaren op school. Van pesten. En ik heb het hele programma afgeluisterd. En thuis.

Maar het liet me eigenlijk niet los. De volgende dag. Toen kreeg ik een mailtje. Uit deze gemeente. Via het kantoortje.

Dat de kinderen. De superheroes. In de dienst zouden zijn. En dat wilden ze me graag meedelen. Zodat ik er rekening mee zou kunnen houden.

Met de kinderen. En vervolgens. Was het donderdagavond geworden. En keek ik met mijn zoontje.

Even naar de televisie. En toen was dat programma van ZEP. En. Jullie kennen dat wel. ZEP. ZEP TV.

En waar ging dat over? Over pesten. De. Dan moet ik even kijken. De APC club. Antipest club.

Hebben jullie het ook gezien? Of niet? Niet gezien? Ja. Er is er een. Die heeft het gezien. En dat wordt gepresenteerd door Anna Mar.

Van de EO. En zij bezocht. De. Een school. In Deventer. En zij ging de klas in.

En zij ging praten met kinderen. Want in die klas. In groep 7. Geloof ik. Of groep 8. Daar was van bekend. Dat daar kinderen gepest werden. En zij ging daarmee praten.

En ik heb daar naar gekeken. En. Samen met mijn zoon. En toen ging het nog meer. Ik zeg. Ik zeg. Weet je waar ik over ga preken?

Ik ga preken over pesten. Ik ga iets zeggen over pesten. En mee dat ik. Dat ik daar een dag moest ik weer denken aan die tekst. Van Abia.

Dat hij strijd had van voren en van achteren. Ik denk. Ik wil tot die kinderen iets zeggen. Ik wil naar die kinderen iets brengen. Nou.

De reden. In dat programma. Werd van alles verteld. Het is te veel om dat te vertellen. Jullie moeten maar uitzendingen. Gemist moet je het maar eens even opzoeken. Maar het greep mij enorm aan. Ook datgene wat kinderen vertelde.

Hoe zij gepest werden. En wat dat met hen deed. En de redenen waarom kinderen. Of waarom zij gepest werden. Was. Bij de een. Omdat hij te mager was.

En bij de ander. Omdat hij te dik was. Of dat hij er dik uitzag. Bij weer een ander. Ging het om kleding. Een ander werd gepest.

Om de vorm van zijn gezicht. En weer een ander. Omdat hij iets niet had. Wat anderen wel hebben. Weer anderen werden gepest.

Om uiterlijke verschijnselen. Omdat een jongetje ziek was. Noah heette hij. Hij had een ziekte aan zijn schildklier. En daarom was hij wat mollig.

En hij had. Wat beschadigingen aan zijn gezicht. En dat ventje. Dat werd gevraagd. Er werd gevraagd.

Wie wordt. En Noah stak zijn hand op. Hij zei. Ik word gepest. Maar hij kon er niet. En waarom. Ja. Wat zeggen ze dan. Ja. Je bent een dik zak.

Of een bolle. En niet één keer. Maar altijd maar weer. Iedere keer weer. Werd hij daarmee geconfronteerd. En hij had ook wat beschadigingen aan zijn gezicht.

En hij vertelde. Omdat ik ziek ben. Daarom ben ik wat gezet. En toen zei die. Die Annemar. Die vroeg. Kun je daar iets over vertellen?

Of praat je er wel met je papa en mama over? En toen zei hij. Hij zei gauw niks. Want hij begon te huilen.

En dat greep me zo aan. En zo was er nog een meisje. Annelinde. Die ook wat groot was.

En wat groter als de anderen. En daarom gepest werd. Buiten de groep gestoten werd. En die andere kinderen. Want ja. Je hebt natuurlijk met drie groepen te maken.

In zo'n klas. Je hebt met de pesters te maken. En je hebt met degene die gepest worden te maken. En je hebt met de groep. Degene die aan de rand staan. Die erbij horen bij zo'n groep.

Zoals jullie ook deel uitmaken van een groep op school. Nou die pesters. Die zag je eigenlijk een klein.

Je hoefde niet eens te vragen wie het waren. Want je kon het wel een klein beetje zien aan de gezichten. Want die kregen het toch wel een beetje benauwd. En de groep.

Toen er gevraagd werd. Is dat goed wat hier gebeurt in jullie klas. In jullie groep. En allemaal zeiden ze. Volmondig. Nee dat is niet goed.

Dus die pesters. Die begrepen eigenlijk niet. Wat ze met het pesten. En met hun woorden. Die andere kinderen aandeden. Die gepest werden. En de groep.

Die nam het ook niet op. Want die zagen wel. En signaleerden wel. Dat kinderen gepest werden. Maar ze namen het niet op. Voor die andere kinderen. Ze gingen niet voor hen staan.

Of ze riepen niet. Kei. Van jongens dit moet stoppen. Want weet u. Bijvoorbeeld dat meisje Annelinde. Een prachtig kind om te zien.

Een meisje met mooi lang haar. Mooie blos op de wangen. Maar een enorm verdriet in haar ogen. Dat meisje. Dat schoot ook vol.

Want toen men zei van. Hoe ga je er maar. Ik huil vaak s'nachts. En ze schoot weer vol. Ze begon daar. Ze zegt. Eigenlijk was het zo erg.

Dat ik op een bepaald moment dacht. Ik wil niet meer langer leven. En dat was serieus. En als je dat dan ziet.

En hoort bij die kinderen. En dan blijkt het alleen nog maar te gaan. Over de omvang. Dat die andere kinderen zeggen. Jij bent dik. Of jij hoort er niet bij.

Jouw kledingstijl staat ons niet aan. Wat erg is dat. He. En. Ik denk nou ja. Dat zal in geen groep.

Of op geen school. Dat zal op alle scholen voorkomen. En in alle groepen. Komt dat bij jullie ook voor jongens. En meisjes. Komt dat op school voor. Of weet je van iemand die wel eens gepest wordt.

Worden we jullie nooit gepest? He. Nee. Of.

Oh wacht. Kijk. Daar is iemand. Zeg het maar. Ja. Ja. Bij jou in de klas. In de groep wordt gepest. En hoe vind jij dat?

Je. Niet leuk hè. Nee. Nou. Weet je. Als iemand gepest wordt.

Dan krijgt zo iemand heel vaak. Angst. Om naar school te gaan. Want dan weet je.

Het komt er weer aan. Ik ga naar het hol van de leeuw. Of. Een ander. Krijgt misschien buikpijn. Omdat hij zo zenuwachtig. En weer een ander. Die wordt steeds stiller.

Die durft nooit meer iets te zeggen. En anderen. Die trekken zich nog verder terug. En die worden eigenlijk heel eenzaam. Omdat ze zich enorm alleen voelen. En weet je.

Ik heb er zo eens over nagedacht. Ik dacht. Je hoort tegenwoordig op de nieuws. En in de media. Hoor je heel veel over kinderen. Die op jonge leeftijd. Die op jonge leeftijd. Al depressief worden.

Weet iemand van jullie. Wat depressief is. Of wat hoort bij depressie. Weet iemand dat van jullie. Niemand. Weten jullie wat het betekent.

Als je heel veel zorgen maakt. Weet iemand dat. Kan iemand een voorbeeld geven. Maken jullie je wel eens zorgen. Of maken jullie je wel eens druk ergens over.

Nou, jullie zijn echt superhero's, geloof ik. Jullie zijn echt helden hier, wat ik bedoel. Dus jullie zijn waarschijnlijk mannen en meisjes die het opnemen voor diegenen die gepest worden.

Nou, dat zou helemaal mooi zijn. Maar toch, ik ga er even op door. Kijk, depressief is eigenlijk zoiets, om het heel simpel te zeggen, dat je eigenlijk de zon niet meer ziet schijnen en dat je alleen maar grote donkere wolken ziet met dikke regenbuien erin.

En dat elke morgen als je weer opstaat en je doet de gordijnen van je kamer open of je rolgordijnen omhoog, dan is daar niet een zon, maar dan is daar een donkerte. En als je dan zo de dag in moet gaan, en als dat altijd maar zo is, nou, dat is niet best.

En het is dus erg, als je vandaag hoort, dat er heel veel kinderen en heel veel tieners enorm veel depressiviteit hebben. Dat neemt alleen maar toe.

Nu, uiteindelijk door al dat gepest en de gevolgen van dat pesten, dan is het eigenlijk niet vreemd dat kinderen op een bepaald moment kunnen komen dat ze helemaal het leven niet meer fijn vinden.

Want ze willen toch ook gelukkig zijn? Weet je, ze huilen of ze durven er niet over te praten, of ze vinden het moeilijk om erover te praten en ze raken op slot.

Samenvattend zou ik het eigenlijk zo willen zeggen, en dat heb ik bijvoorbeeld ook niet van mezelf, maar wil ik eigenlijk vergelijken met dit stukje papier.

Ik heb hier een vel papier en dat heb ik verkreukeld. En soms dan ervaren kinderen dat op die wijze, dat als ze langdurig gepest worden, dat het lijkt of dat hun leven helemaal verkreukeld is geraakt.

Dat eigenlijk niet, iedereen het ziet als zomaar een propje papier wat je weggooit. En waar je niets aan hebt. En natuurlijk probeer je zelf die kreukels uit je leven weg te krijgen, door het glad te strijken of door het ergens weg te stoppen, maar als het zo verkreukeld is, krijg je het nooit meer glad.

Althans, zo lijkt het. Nee, wat zou je graag een mooi glad stuk papier zijn? Wie wil er niet graag een glad stuk papier zijn?

Een blanco vel waarop de Heere God die jou gemaakt heeft, zijn wil kan schrijven en zijn plan met jouw leven kan uitschrijven. En dat zichtbaar kan maken, want Hij houdt van je en Hij denkt aan je en Hij heeft de Heere Jezus Christus voor je gegeven.

En Hij wil van jou een nieuwe schepping maken. En Hij wil dat zijn wil in jouw leven belangrijk gaat worden. En weet één ding, God of de Heere Jezus, die zal je nooit pesten.

Die zal je nooit in die zin afkraken. Of tegen je zeggen van, nou jij bent niet goed genoeg, of jij bent mislukt.

Kijk, wij zijn, wij hebben te maken met allerlei moeilijke dingen. En soms dan zijn we ziek, of soms dan is er een handicap, of soms kunnen wij niet goed praten, of wat dan ook.

Er zijn zoveel dingen, maar dat komt omdat we in een wereld leven waar de zonde is ingekomen. En wij zijn daardoor misvormd.

Maar bij God houdt het daar niet op. Nee, de Heere God, die wil jou maken als een ongekreukt, blankveld, een nieuwe schepping, en daarin zijn wil schrijven.

Daarin als het ware een foto maken van de Heere Jezus. En dat wil hij omdat hij er lief heeft. Nu, ik moest denken, staan er nou in de Bijbel voorbeelden van mensen die gepest werden?

Nou, er staan er heel wat. Denk maar aan Elisa. Elisa werd uitgescholden omdat hij weinig haar op zijn hoofd had. Misschien net zoals ik.

Of als broeder Bert Matthijsen. Die heeft ook niet zoveel. Dat noemen ze een brede scheiding. Nou, dat is dan een grapje, hè? Maar als iemand je uit gaat schelden voor kaalkop, kaalkop, en dat werd gedaan naar de profeet Elisa.

En daarmee scholden ze de Heere God uit. Want Elisa was een profeet van God. Wat denk je van Hannah?

De moeder van Samuel. Althans later. Hannah, die zat in de kring met haar familie in Silo.

En dan was daar ook nog Penina, een andere vrouw. Want dat gebeurt niet alleen bij kinderen, maar zelfs ook bij volwassenen. En Hannah, die werd voortdurend getergd, staat er, tot drift geprikkeld door Penina.

Zonder woorden. Want als ze aan de maaltijd zaten met elkaar, omdat ze dankoffers hadden gebracht, dan was daar Penina. En Penina, dat betekent koraal.

Nou, koraal is prachtig om te zien, daar onder water. Maar het is vlijmscherp. En er is zelfs koraal wat zo giftig is, dat als je je daaraan stoot en je niet snel hulp krijgt, dat je eraan doodgaat door het gif wat in dat koraal zit.

Penina, die lachte en smaalde voortdurend naar Hannah als ze daar zaten. En dan zat zij daar met al haar kinderen, want Hannah had geen kinderen, staat er.

En daarom werd zij gepest door Penina. En dan staat er dat Hannah, in 1 Samuel 1, dat Hannah niet kon eten.

Zij kon geen hap door haar keel krijgen. Maar zij zat daar stil en teruggetrokken met een gebogen hoofd. Ze zat als het ware in de bankschroef.

Ze werd gepest en vernederd. En belachelijk gemaakt omdat zij iets niet had. Gewoon omdat ze iets niet had. En wat doet Penina?

Wat doet Hannah met haar probleem? Hannah die besluit op een bepaald moment, dan loopt ze weg. En dan gaat ze naar het huis van de Heere God.

En dan gaat ze daar op haar knieën en valt ze daar neer. En dan staat er dat ze haar hart uitstorten. Dus net als een emmer water, al het verdriet, al de pijn, al de vragen, al de strijd.

Dat stortte ze uit als het ware voor het aangezicht van de Heere God die naar haar keek. En haar zag. En wat gebeurt er dan vervolgens?

Dan staat er dat Hannah, die werd bemoedigd. Want God die sprak tot haar, die hoorde naar haar verdriet. En ze stond op en ze ging met een blij gezicht.

Haar gezicht stond weer blij, vrolijk. En ze ging zo de tempel uit. En iedereen kon zien als ze Hannah tegenkwamen.

Kijk eens, Hannah die is ergens geweest. En waar was ze geweest? Bij de Heere. En door die keuze te maken om met haar verdriet naar de Heere te gaan, komt Hannah als een veranderd mens naar buiten.

En kon ze verder. Had ze weer toekomst. En God die geeft ook nog datgene wat ze zo graag wilde. Namelijk een zoon. En dat wordt Samuel.

Ik dacht aan Sacheus. In Lukas 19. Hebt u daar wel eens aan gedacht? Zo'n bekende geschiedenis. Sacheus was een belastingambtenaar in dienst van de Romeinen.

Hij werd eigenlijk een beetje gezien als iemand die heulde met de vijand. Want de Romeinen waren de baas in Israël. Maar ik heb me afgevraagd, waarom zou Sacheus nou die baan gekozen hebben?

Want al de Joden om hem heen, zijn eigen volksgenoten, de mensen van de groep waartoe hij behoorde, die hadden hem waarschijnlijk al lang uitgespuugd.

En ze mochten hem voor geen meter. Ze haten hem bijna. Zoals alle tollenaars gehaat werden. En ik heb me afgevraagd, waarom zou hij voor dat beroep gekozen hebben?

Waarom zou hij naar de Romeinen gegaan zijn en gezegd hebben, ik wil wel bij jullie werken? En hij heeft dat gedaan. Hij heeft het heel goed gedaan. Het was een succesvol belastingambtenaar.

Want hij verrijkte zich. Hij vroeg meer als dat hij mocht vragen zelfs. En hij vroeg aan zijn eigen volksgenoten meer als dat hij mocht vragen.

Dus hij stal, hij steelde van die eigen volksgenoten. En waarom deed hij dat?

Ik denk vanuit een stuk boosheid. Ik denk vanuit een stuk vroeging en met een stuk rancune dat hij dacht van, nou ik ga ze weer terugpakken.

Want er staat in Lukas 19 dat Sacheus was klein van gestald.

Het was een heel klein mannetje. Misschien was het wel een, je mag het niet meer zeggen, een lilyputter heette dat vroeger. Dat mag je niet zeggen. Een klein mens. Hij was zo klein dat hij over niemand heen kon kijken.

Een grote, een volwassen man. Maar hij kon niet over iemand heen kijken. Want op een bepaald moment komt de Heer Jezus door de straten van Jericho. En dat hoort hij.

En dan is er ineens iets in zijn hart. Wat zo'n enorme onweerstaanbare drang bewerkt dat hij denkt, er staat er ook. Hij probeerde Jezus te zien.

Waarom? Vraag ik me dan af. Waarschijnlijk om de nood en het verdriet wat hij in zijn hart had. De pijn. Omdat hij afgewezen is.

Misschien is hij in zijn kinderjaren al afgewezen omdat hij zo klein was. Hebben ze ook tegen hem. Oh, klein'tje. Weet je wel. Altijd maar even benadrukken. Jij bent niet zoals wij.

Jij bent veel te klein. En je valt op en we lachen je uit. En wie weet hoeveel dat hij daar meegemaakt heeft. En dat dat de reden is geweest omdat hij gepest is. Dat hij gedacht heeft, ik ga naar de Romeinen.

En die waardeerden hem wel. Omdat het een goede belastingambtenaar was. Maar zijn volksgenoten spuugden hem uit. En daar zat hij in eerste instantie niet mee, want hij werd rijk.

En Sergeërs bleek toch iets in zijn hart, in zijn leven te hebben wat je zou kunnen omschrijven als leegheid.

Hij was rijk en toch was hij straatarm. En dat drinkt hem en dat drijft hem uit naar de Heer Jezus. En dat kan die de Heer Jezus niet zien, want er zijn zoveel mensen.

En ik denk ook niet dat er iemand gezegd heeft, oh, Sergeërs, kom even hier, dan kun je erbij. Dan kun je hem zien. Nee, in tegendeel. Sergeërs klimt als een volwassen man, dat is heel raar.

Want als jouw vader of jouw moeder of jouw verzorger of wie dan ook, of opa. Als er een optocht is ergens of een evenement en je zou je vader of je moeder of je verzorger of je opa of oma in een boom zien klimmen om te zien wat daar gebeurt.

Dan denk ik van, nou, daar hoor ik even niet bij, weet je wel. Maar Sergeërs, die klimt tussen een boom, in een vijgenboom en die zit in die boom en dan kijkt hij tussen de bladeren, want dat is een boom met heel veel grote bladeren.

En dan kijkt hij daar tussenuit die bladeren en ja, daar komt de Heer Jezus langs. En hij zag de Heer Jezus, maar hij wist niet dat de Heer Jezus hem ook zag.

Want de Heer Jezus, die stopt precies bij die boom. En hij laat de groep voor wat de groep is en hij richt zich tot Sergeërs en hij zegt, Sergeërs, kom vlug naar beneden, want vandaag wil ik in jouw huis zijn.

En dat staat eigenlijk in de grondtekst, het is noodzakelijk, Sergeërs, dat ik in jouw huis kom. Met andere woorden, het is noodzakelijk, Sergeërs, dat ik in jouw leven kom waar het leeg is, waar het dor is, waar het donker is, waar het moeilijk is.

En de Heer Jezus, die nodigt hem uit en Sergeërs, die komt vlug naar beneden. Hij moest ook niet treuzelen, de Heer Jezus zegt, kom vlug naar beneden.

Want ik wil de oplossing zijn voor jouw leven, voor jouw pijn, voor jouw zonden, voor jouw gebrokenheid. En Sergeërs, die komt naar beneden en ze gaan naar het huis.

En de massa, de groep, de pesters, die zeggen, oh, hij gaat bij een tollenaar, bij een belastingambtenaar, bij iemand die heult met een vijand, gaat hij naar binnen.

Dus ook de Heer Jezus werd direct of indirect gepest, omdat hij met hem omging. Maar er staat er dat Sergeërs, die komt tot berauwen en bekering.

Want, ik zal het voorlezen, er staat, de mensen die morren, dat hij bij hem binnen gaat. En dan zegt Sergeërs, ging staan en hij zei tot de Heere God, zie de helft van mijn bezit, Heere, ik geef het aan de armen.

Hé, er is wat veranderd. Hij stel niet meer, hij wilde niet meer stelen, maar hij wilde geven. En als ik iemand iets heb afgepest, voorgoed ik het vierwoudig.

En Jezus zei tot hem, heden vandaag, op dit moment, blijkens datgene wat dus Sergeërs zei en wat hij ook met daden onderstreepte, heden is in dit huis redding geschonken.

Deze man is gered, zegt de Heere Jezus. Want, opdat ook deze een zoon van Abram is, en dat heeft te maken met het feit dat Sergeërs geloofde in de Heere Jezus.

De vader van alle gelovigen is Abram. En Sergeërs, die werd behouden, gered, doordat hij geloofde in de Heere Jezus.

En met zijn stukken levenshuis naar de Heere Jezus toe ging. En de Heere Jezus, die is daar binnengekomen. In zijn eigen fysieke huis, maar ook in zijn levenshuis.

In zijn leven. En dan staat er, want de zoon des mensen, de Heere Jezus, is gekomen om het verlorene, verlorene, datgene wat verloren is, wat kwijtgeraakt is, te zoeken en het te redden.

Te redden. Zie het, wat was er met Sergeërs aan de hand? Hij was verloren. Hij was verloren. Waarom was hij verloren?

Omdat hij leefde zonder de Heere Jezus. En daarom het leven niet aankon. Het leek wel even goed te gaan, maar hij kon het leven niet aan. Zo kunnen wij, zo kunnen jij en ik, zo kun jij, ook al ben je een superhero, kun je eigenlijk het leven niet aan zonder de Heere Jezus in je leven.

Dat is eigenlijk wat ik vandaag wil zeggen tegen jou. Als jij gepest wordt, of als jij anderen pest, of als jij worstelt met verdriet, of misschien met pijn, of met iets wat je kwijt bent, of verlies, misschien is je oma, of je opa wel nog niet zo lang geleden gestorven, waar je misschien zielsveel van hield.

Wat het ook is, de Heere Jezus, die komt vanmorgen bij jou, staan, en die zegt tegen jou, kom vlug naar mij toe.

Aarzel niet. Ga niet alleen verder. Ga niet alleen verder. Probeer niet je problemen alleen op te lossen. Ik ben de oplossing voor je leven. Kom naar mij toe.

En doe het vlug, hè. En, weet je, want dan word je, dan getuigt dat van het geloof, wat je in de Heere Jezus hebt.

En als je in Hem gelooft, dan word je gered. Maar dan wordt ook je leven veranderd. En dan ga je ook anders met de dingen om. Dan kun je nog wel in de bankschroef terechtkomen, zoals wij dat ook ervaren.

Maar die bankschroef heeft niet het laatste woord. En de strijd van voren en van achteren heeft niet het laatste woord. Nee, de Heere God, die heeft het laatste woord.

Want ik ben niet meer van mezelf, wij zijn niet meer van ons zelf, wij zijn van Hem. En dat betekent dat Hij voor ons zorgt. En dat Hij voor jou zorgt. En dat Hij met je meegaat, naar school.

Elke dag weer, ook al schijnt de zon niet. Hij is er wel, want Hij is het licht der wereld. En dat licht dat dooft nooit uit. En weet je, ook al zie jij Hem niet, Hij ziet jou wel.

En ook al hoor je niet hard op een stem, Hij hoort wel jouw stem. Dus vergeet het niet. Als je morgen naar school gaat, zeg dan voordat je van huis gaat, zegt dan Heere Jezus, ik dank U wel, dat U met mij meegaat.

En dat ik het mag opnemen, voor degene die gepest worden. Durf je dat? Dan ben je echt een held. Als je ziet dat iemand anders gepest wordt, en dat jij zegt van, nou is het afgelopen, ik ga er voor staan.

Wil je daarmee stoppen? Dat is erg wat je doet. Je weet niet wat je aanricht. Ik neem het op. Misschien krijg jij dan een draai om je oren. Maar dat geeft niet.

Want de Heere Jezus heeft dat ook gedaan. De Heere Jezus, die heeft alleen maar hier op aarde rondgelopen, met goede dingen te doen. En desondanks werd Hij afgebrand tot op de bodem.

Hij werd uitgescholden. Ze hebben zijn baard uit zijn gezicht getrokken, stukken eruit getrokken. Ze hebben in zijn gezicht gespuugd. Ze hebben hem beschuldigd, dat hij een vriend was van hoeren, en van tollenaars, van slechte mensen.

En het was een, iemand die heel veel eten, hij at niet, maar hij vrat. Dat zeiden ze gewoon. En hij hoort bij de duivel, hij heeft niks met God te maken, dus nou wil je het nog erven.

Wat hebben ze over de Heere Jezus gezegd? Ze hebben hem belachelijk gemaakt, dat hij verteld had, dat hij op God vertrouwde. En toen hij aan het kruis hing, toen lachten ze, en toen zeiden ze van, kijk, daar hangt hij.

Kom dan van dat kruis af, als je God zo bent. Maar de Heere Jezus, vergat nooit, nooit, één moment, waarvoor hij gekomen was, want hij kwam niet van het kruis, maar hij wilde aan dat kruis sterven, uit liefde voor degene, die hem pesten, en afwezen.

Het is onvoorstelbaar. De Heere Jezus, die ging nog verder. Hij zegt, Heere God, vergeef het hen. Ze weten niet wat ze doen. vergeef het hen.

Zijn hart was bewogen, over pesters, en over mensen, die gepest werden, over zieken, over zondaren, over mensen als Sacheus, en Hannah, en Elisa, en over Jozef, die door zijn eigen broers, in een put gegooid werd, enzovoort, enzovoort.

Hij denkt ook aan jou. Als wij nou avondmaal gaan vieren, zo, dan zeggen we daar eigenlijk mee, wij gaan niet gedenken, zoals we de doden herdenken.

Nee, wij gaan, ja nee, ik zeg het verkeerd, wij gaan niet herdenken, alsof er iemand gestorven is, en lang geleden, en dat we dat bij tijd en wijle, nog eens voor de aandacht halen. Nee, wij gaan gedenken.

Dat wil zeggen, wij gaan denken aan, de Heere Jezus, wat Hij voor mij, voor ons, voor deze wereld, heeft gedaan.

En dan kan het niet anders, laten we zeggen, Heere Jezus, geloofd en geprezen, Heere Jezus, U bent een superhero, U bent mijn superhero, U bent degene die mij nooit zal verlaten, nooit zal vergeten, want U hebt het laten zien, toen U, ja, zich liet pesten in de meest erge vorm, door, door genageld te worden aan een kruis, en er niet af te komen, terwijl Hij de macht had.

Ik bid dat God jullie mag zegenen, op school, en dat het zo mag zijn, dat je vanmorgen een klein beetje, het gevoel gehad hebt, het gaat niet om gevoel hoor, het gaat om geloof, maar dat je een klein beetje gemerkt hebt, dat Heere Jezus, naar jou toe komt, heel persoonlijk, ik weet niet hoe je heet, maar dat Hij zegt, laat de kinderen, laat Tim, laat Marike, laat, nou ja, vul het maar in, laat die gauw tot mij komen, want ik wil in je huis zijn, en ik wil je zegenen, en je helpen, ik wil je helpen zijn, ik wil je kruis, en dat is ook voor ons broer, en zijn zusters, voor ons allemaal, mag God ons, ja, zo vanmorgen, ontmoeten, in de Heere Jezus, die voor ons staat, en voor u staat, en ook met u meegaat, geprezen zij zijn naam,

Amen.