Adelaarsheiligen

Spreker

G. Blonk

Date
Aug. 20, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Vanmorgen denken we na over het thema Adelaarsheiligen.!

Handelingen 18 vers 1. Omdat hij hetzelfde handwerk uitoefende, bleef hij bij hen en ze werken samen.

Want ze waren tentenmakers van hun handwerk. Tot zover voorlopig even. Er zullen straks nog wel een paar gedeelten volgen.

In handelingen 18 vers 2 komt voor het eerst Aquila naar voren. Maar zijn levensverhaal begon natuurlijk al tientallen jaren eerder.

Hij kwam uit Pontus. In het huidige Turkije, in het noordoosten daarvan, bij de Zwarte Zee. Zijn Joodse ouders hadden ook nagedacht over zijn naam.

Zoals ouders dat altijd doen als het over hun kind gaat. Het was een jongetje. Dus hij kreeg niet een meisjesnaam Lea bijvoorbeeld.

Wilde koe betekent dat. Maar met zorg kozen zij de roofvogelnaam Aquila uit. Arend of Adelaar.

Adelaar. Waarschijnlijk hebben ze moeten denken dat God het volk Israël als op Arends vleugelen gedragen had in de woestijn. Of die de heren verwachten, die putten nieuwe krachten.

Ze varen op als op vleugelen van Arenden. En vernieuwd worden als een Arend. Nou hoe dan ook, ze gaven hun zoon de naam Adelaar. Arend.

Aquila. Is niet de slechtste naam. Het is goed om even te beginnen wat eigenschappen zijn van de koningin of de koning van de vogels.

De Adelaar. Het is een vogel die overdag actief is. Met brede vleugels. Stevige snavel.

Scherpe klauwen. En het verenkleed van het mannetje is ongeveer hetzelfde als het vrouwtje. Alleen het vrouwtje is iets groter. Ja zo gaat dat. Mijn vrouwtje is wat kleiner dan deze Adelaar.

Ik heb geluk. En het gezichtsvermogen was formidabel. Op een afstand van drie kilometer konden ze haarscherp hun prooi zien op de aarde.

En ze konden hun ogen ook instellen net zoals een lens van het fototoestel om het scherp te zetten. Wel acht keer scherper konden ze het zetten als wij mensen dat kunnen.

En in een duikvlucht kon hij wel 325 kilometer halen. Om zo af te duiken op zijn prooi. En kreeg zo'n prooi een klap van de vleugel van die Arend.

Dan was die wel twee keer zo groot als een geweerkogel. En hij moest kunnen vliegen. En hij moest prooi kunnen vangen.

Hij at meestal knaagdieren. Een klein lam. Hagedissen. En andere vogels. Dat at hij. God had hem prachtig gemaakt.

Daar had God echt de evolutie niet voor nodig. Dat deed hij gewoon op zijn vijf of zesde scheppingsdag. Hij maakte daar vleugels gigantisch groot. Een span rijkte van wel een paar meter.

Maar het beestje woog niet meer. Daar hooguit 600 gram. Iets meer dan een pond. En elke vleugel. Hij had wel 7000 veren. En elke vleugel.

Die was vastgezet met wel 30.000 haakjes. Een bijzondere schepping. Hij leefde van vers vlees. En hij hield ervan zijn eigen voedsel te doden.

Hij moest vers eten. Net als een duif. Een duif heeft geen gal. Dus die moest zorgen dat hij goed voedsel nam. Dat niet de verkeerde dingen afgescheiden konden worden.

Dat deed ook een arend. Had hij nou verkeerd voedsel. Een arend. Dan deed hij één ding. Dan ging hij hoog op een rot zitten.

En hij keek alleen maar in de richting van de zon. En in de zonnestralen bleef hij zitten. Totdat hij zich weer helemaal lekker voelde. Werd hij nagezeten.

Want ook een arend heeft wel vijanden. Hij is de enige vogel. Die in de zon kon kijken. En wat deed hij? Ja, hij kon heel hoog vliegen.

En dan ging hij in de richting van de zon. Elke andere vogel die ook in de richting van de zon vliegt. Die wordt verward. En zo kwam hij uit de sfeer van zijn vijanden.

Gewoon omdat hij tegen de zon in kon vliegen. En onnoemelijk hoog kon gaan. Was hij van koers? Of is hij van koers een arend?

Dan krijgt hij hoofdpijn. Op het moment dat hij weer in de goede richting vliegt. Is hij zijn hoofdpijn kwijt. Hij bouwt zijn nest hoog in de rots.

Ik lees het even voor wat er staat in Job 39. Job 39. Vanaf vers 30. Dan vraagt God aan Job.

Is het op uw beveel dat de arend zich verheft? En dat hij zijn nest in de hoogte maakt? Hij woont er over nacht in de rots. Op de punt van een rots een vesting.

Daar vandaan speurt hij naar voedsel. Zijn ogen zien van ver af. Zijn jongens slurpen bloed. En waar dodelijk gewonden liggen.

Daar is hij. Dat is de arend. In Ezekiel 17. Daar komen we in dat hoofdstuk. Twee arenden tegen. Indrukwekkend.

Ze zijn machtig. Groot van vleugels. En lang van vlerken. Vol veren met verscheiden kleuren. En die ene arend die daar uitgebeeld wordt. In Ezekiel 17.

Dat is de Babylonische koning Nebuchadnezzar. En de andere arend die er uitgebeeld wordt. Is de Egyptische faro Hofra. En het lijkt alsof daar een beschrijving gegeven wordt.

Van de natuurlijke mens. Een arend die het beeld is van de natuurlijke mens. En vanaf onze vermeende vastigheden.

In hoge orde van hoogmoed. Speuren we als zondige mens. Naar nog meer eer. Zekerheden. Rijkdom.

En status. Maar wat zegt de schrift. Vermoei je niet om rijk te worden. Sta af van uw vernuft. Zult gij uw ogen laten vliegen. Op het geen niets is.

Want het zal zich plotseling vleugels maken. Gelijk een arend. Die naar de hemel vliegt. Ja. Richt je ergens op. Wat eigenlijk geen waarde heeft.

Dan is het datgene waar je oog op richt. Als een arend die ineens wegvliegt. In de richting van de hemel. De arend heeft alles mee.

Of die laat in zijn hele uiterlijk zien. Wie de mens van natuur is. Hij heeft een sterk gebogen vorm. En het lijkt wel of hij altijd een zware last moet dragen.

Zijn scherpe snavel. Drukt op perfecte wijze. Onze tong uit. En Jacobus zegt het. Onze tong is als een vuur.

Een wereld van ongerechtigheid. Een onbedwingelijk kwaad. Vol dodelijk venijn. Jacobus 3. En zijn kromme. Krachtige klauwen. Symboliseren onze kromme levenswandel.

Vol hebzucht. En doorlopend eigenbelang. Handen die onschuldig bloed vergieten. En voeten die zich gaasten om tot kwaad te lopen. Spreuken 6 vers 17 en 18.

En de sterke bevedering. Met name bij de wijfjes. Doet ons aan uiterlijke schijn denken. En die zeer snelle vlucht.

Nou kan direct op onze jachtige tijd van toepassing zijn. Razendsnel wensen wij op een dag als vandaag onze idealen te verwezenlijken.

En bezit aan te schaffen. Wat we vroeger jarenlang moesten sparen. Dat moet nu terstond bevredigd worden en aangeschaft. En bestellingen die we voor 10 uur s'avonds doen.

Daar verwachten we toch wel van dat ze de andere dag in huis zijn. Een indrukwekkende roofvogel. Maar het is wel een onrein dier.

Leviticus 11 vers 13 bijvoorbeeld. Een adelaar. Hij mag er majestueus uitzien. Indrukwekkend. Met geweldige eigenschappen. Maar het is een onrein dier.

Zelfs onze gerechtigheden zijn voor God als een wegwerperkleed. Hoe mooi we er ook uitzien. En hoe goed dat we ook handelen.

Wij zijn van nature in zonde ontvangen en geboren. En toch heeft God zijn hart op die mens gesteld. Job zeg het.

Wat is de mens dat gij hem groot acht. Dat gij uw aandacht op hem vestigt. Job 7 vers 17. Een indrukwekkende tekst.

De Heere heeft in mensen een welbehagen. Het is niet uitgesloten dat Aquila op de Pinkse Dag het nieuwe leven bij hem begon.

De Pinkse Dag in Jeruzalem. Want op die dag, handelingen 2, lezen we, dat van die 15 taalgroepen die er waren, uit die verschillende landen, dat daar ook Joden uit Pontus waren.

En Aquila die kwam uit Pontus. En het is niet uitgesloten dat van die 3000 mensen die hun hart aan leven, op die Pinkse Dag aan de Jezus gaven, en zich door onderdompeling lieten dopen, dat daar mensen bij waren uit Pontus.

En natuurlijk hebben die mensen toen ze thuis kwamen, hun mond open gedaan over datgene wat ze gehoord hadden. Jezus die gekruisigd was in de plaats van Zondaren.

Jezus die gestorven was, begraven was, en op de derde dag opgestaan was uit de doden als de levende, die ook ten hemel gevaren was. Ze hadden het verteld in Pontus.

En het is niet uitgesloten dat Aquila gehoord heeft toen van het verlossingswerk van de Heer Jezus. Staat niet bij hoe dat hij tot bekeringen, tot geloof in de Heer Jezus gekomen is.

Maar hij werd in ieder geval van een onreine arend, een reine geestelijke adelaar. Hij had de Heer Jezus in zijn hart aan leven toegelaten. U bent ook een adelaar.

Of een onreine, of een verloste adelaar. Er is maar één ding, om van een onreine adelaar een verloste adelaar te worden.

Dat is uw leven, we hebben het gezongen, misschien heeft hij aan het volle borst meegezongen. Dat is uw leven geven, overgeven in de handen van de Heer Jezus. Hij is de enige weg ten leven.

En als je dat doet, dan mag hij geloven en zeker weten, dat je dan verevenbouwd bent. Hij is namelijk in Jezus op het kruis van Gogota, gestorven om een verzoening voor elke zonde teweeg te brengen.

Hij heeft beantwoord aan het recht van God. Alles is in orde om een reine, een onbevlekte adelaar te worden. Het is alleen een stap voor onze kant.

Je moet hem wel willen toelaten in uw hart en leven. En het is goed voor u zelf dat te weten, dat u dat ook tegen hem gezegd hebt. Tegen de Heer Jezus.

Niet tegen God, maar tegen de Heer Jezus. Want die heeft zijn leven gegeven. De Heer Jezus is opgestaan uit de dood, en is onze voorspraak nu aan de rechterhand van God in de hemel.

De Goddelijke troon. De levende. Wat is het heerlijk om zo te kennen. Nou, die adelaar, Aquila, die heeft op de een of andere manier, heeft hij zijn leven aan de Heer Jezus gegeven.

Ja, en toen begon het. Dan begint het bij een kind van God. Want je mag je hart en leven aan de Heer Jezus gegeven hebben, en dan heb je eeuwig leven.

Ben je altijd behouden. Maar dan begint pas, we hebben er ook van gezongen, dan begint dat vormingsproces. En, dan wil ik iets gaan vertellen.

Wat Mozes zag in de woestijn. Mozes, die had veertig jaar een opleiding gehad in de ripten. Was een hotomethoot. Een troonpretendent. Zou zelfs faro hebben kunnen worden.

Maar God, die had andere plannen. En dan zei Mozes, waar je veertig jaar opgebouwd hebt in Jeruzalem, dan gaat veertig jaar afbreken in de woestijn. En daar ging Mozes de woestijn in. Veertig jaar achter schapen moest hij lopen.

Dat was balen. Een Egyptenaar was hier naar de nieren. En dan moest hij achter schapen gaan lopen. Veertig jaar. Schapen, die doen niks. Want, hij moest een beetje naar gaten houden. Maar in de woestijn hoeft het ook niet.

Want je raakt ze nooit kwijt. En je kan ze overal wel zien. Als ze een beetje verder weggelopen zijn. Veertig jaar. Had tijd om te kijken, Mozes. En daar in die negen woestijnen heb je bergen.

Prachtig. Om te kijken. En Mozes had het ook gedaan. En ik ga met u naar Deuteronomium. Even kijken wat ik een vertaling zou pakken. Nou laat ik me deze keer.

Het is eigenlijk voor de eerste keer dat ik dat doe. De Erziener staat een vertaling. Pak het maar doen. Ik heb het nou toch bij me. Deuteronomium 32. Dat is een overbekende tekst eigenlijk.

Deuteronomium 32. De versen 11 en 12. Deuteronomium 32.

Versen 11 en 12. Mozes schrijft.

Mozes schrijft dit. Ze zei dit tegen het volk Israël. Maar hij sprak als ervaringsdeskundige. Hij had dit gezien. Hij wist precies waar hij over sprak. Dus hij kon het ook beeldend weergeven.

Hij had het gezien in de moestijn. Dat daar een adelaars echtpa vloog. Hoog in de lucht. En hij had opgemerkt. Dat ze iets zochten. Ze zochten een geschikte plek om een nest te bouwen.

Hoog in de rotsen. Het liefst een beetje tussen wat twee kliffen. Beveiligd. Aan alle kanten. En zo had hij gezien.

Dat daar tussen de rotsklippen. Van de hoogste bergpieken daar. Dat ze daar een plek hadden gevonden. En Mozes had goed gekeken.

En hij zag het. Ze gaan daar een nest bouwen. Want hij zag die arenden vliegen. En hij zag ze met pols dikke stokken. Zag hij ze de lucht ingaan.

Naar boven. En de ene pols dikke stok. En de andere werd daar boven gelegd. Ja, hij kon niet zien wat er boven gebeurde. Maar dat hebben anderen later wel gezien. Ze legden die stokken kruiselings.

Legden ze op die plek waar ze al zijn nest hadden uitgekozen. Kruiselings. En toen zag hij dat ze zich niet beperkte tot van die vuist dikke stokken.

Maar daar kwamen ook dunnere takken. En die werden steeds dunner. En ze werden daar boven in het nest kruiselings neergelegd. Naar het hart toe. En Mozes had gekeken.

En hij zag dat er nog meer gebeurde. Ze vlogen ver weg. Maar toen ze terugkwamen, zag hij het. Een lam in het bek.

Een klein lammetje in het bek van moeder Arend. Een leeg gepikt. Maar het lamse velletje, de vacht mee.

En dat gebruikt de moeder Arend. Om daar in het nest. Nest. Met de ondergrond van die dikke takken. Met een bovenste laag dunnere takken. Om dan in het centrum van het nest.

Daar een lamse veld neer te leggen. Een warm pletje. Zacht. Dan werd het ei gelegd. Later.

Voordat dat ei daar gelegd werd. En Arend legt één of twee eieren. Ik hou het vandaan maar even bij één ei. Was er bloed gevloeid. Het bloed van een lam.

Dat had moeder Arend nodig. Want ze wist het. Straks komt er een klein Arendje. En die moet beschermd worden. Op die zachte huid van het lam.

We kunnen gelijk de toepassing opmaken. En ik lees even een tekst voor uit 1 Petrus 1. 1 Petrus 1. En dat is een lange zin.

Dus ik val maar ergens in. 1 Petrus 1. Vanaf vers 18. Wetende dat gij niet met vergankelijke dingen.

Zilver of goud zijt vrijgekocht. Kocht van uw ijdele wandel. Die van de vader overgeleverd is. Maar met het kostbare bloed van Christus. Als van een onberispelijke vlekkenloosheid.

Hij was van tevoren gekend. Voor de grondlegging der wereld. Toch is bij het einde der tijden geopenbaard. Terwille van u. Wat gebeurde er?

Nou voordat dat Arendsjong er was. Had er al bloed gevloeid. Voor de grondlegging der wereld. Was het bloed van het lam.

Over ons klaargelegd. Voor de grondlegging der wereld. Want God wist. Dat wij geboren zouden worden. En God wist.

Dat zonder het bloed van het lam. Dat de zonde der wereld wegneemt. Er nooit behoudenis zal zijn. Toen het Arendsjong geboren was.

Uit het nest. Uit het eigen kropen was. Ja dan doe je er wel een poosje voor. Maar goed. Daar maak je zelf maar een studie van. Van die Arend toen het zit. Dan ging dat niet zo verzellig. Het was niet zo even. Het Arendtje pikte even van binnen uit.

Een gaatje. Een kroop eruit. Nee dat had tijd nodig. Maar toen dat Arendtje in het nest lag. Lekker op dat vachje. Had hij maar behoefte aan één ding.

Het drinken van bloed. Het drinken van bloed. En de heer Jezus had het uitgelegd. Na die spijziging van de vijfduizend. Mijn vlees is ware spijs.

En mijn bloed is ware drank. Je was zesmeed ik. En zo is het ook met het Arendtje. Wat geboren wordt. Wij als Arendtje.

Wij hebben de heer Jezus dan zo nodig. En die openbaar zit dan ook aan ons hart. Het Arendtje ontwikkelde zich snel.

Het zag er in het begin onogelijk uit. Niet om aan te zien. Maar binnen een paar dagen. Zag hij er echt al uit als een Arendtje. Je kon zien dat wordt een Arendtje.

Zelf besefte hij nog niet dat hij Arendt was. Zijn vader en moeder Arendt zagen het wel. En dat Arendtje groeide op. Niet alleen meer van bloed.

Maar ook van vers vlees. En hij kon heel wat verorberen. Heerlijk was hij beschermd tegen stormvlagen en tegen roofvogels.

Beschut tussen de kliffen. Op een huiselijke warme plek. En daar zou hij wel altijd willen blijven. Als een Arendt.

Arendtje. Hij zag eruit als een Arendt. Maar hij wist nog niet dat hij echt een Arendt was. Het duurde weken. En toen was hij groot genoeg.

En vader Arendt en moeder Arendt gingen met elkaar in overleg. En ze kwamen beide tot de conclusie. Dat het tijd werd. Dat ons.

Dat hun kind Arendt ook zou beseffen. Dat hij zelf Arendt was. En daar was wat voor nodig. Dat ging niet vanzelf. Het gaat ook niet vanzelf.

Dat wij. Als kind van God weten. Dat wij kind van God zijn. Dat moet je gaan leren. Je kan het wel geloven. Ik ben een kind van God.

Ik heb eeuwig leven. Maar dat wil nog niet zeggen. Dat je ook je gedraagt als een kind van God. Dat je echt bewust bent een kind van God. En zij. Dat Arendtje wist het ook niet. En toen ging moeder Arendt aan de slag.

Ze pakte dat kleedje. Dat vachtje van dat lam wat geslacht was. Pakte ze in de snavel. En ze liet het over de rand vallen. Travijnen.

Weg. En Arendtje. Die zal wat verbaasd gekeken hebben. Wat gebeurt er nu. En vanvolgens ging moeder Arendt van die takken overboord smijten.

Eerst de kleine takjes. Toen de wat grotere takken. En tenslotte met die klauwen gooiden ze ook die vuistdikke stokken van overboord. En daar zat klein Arendtje.

En eens op de harde stenen grond. Dat was ze niet gewend. Moeder deed dat om haar te ontvreemden van het nest. Om haar te ontvreemden van het nest.

Ze moest gaan ontdekken dat ze daar niet levenslang in moest blijven zitten. In die beschutte plek. Vervolgens ging moeder Arendt vliegen. En met haar machtige vleugels vloog ze vlak over dat jonge Arendtje heen.

Want ze wilde haar kind duidelijk maken dat hij heerschappij had over de rest. Dat hij vliegen kon.

En dat hij een belangrijke vogel was. En toen ze een aantal keren over het nest gevlogen was. En de Arendtje kijkt. Oh. Moeder Arend drong waarschijnlijk nog niet tot hem door.

Dat hij zelf ook vleugels had. En toen ging moeder Arendt daalden en die ging met het nest zitten. En ze spreidde haar vlerken wijd uit. En het eerste wat dat jonkie deed was op haar rug springen.

Weg van die harde kale vloer onder hem. Op de veilige plek van zijn moeder. En hij klamde zich vast op de rug van zijn moeder. En de moeder met een gigantische sprong.

Sprong van de rots af. En ging in de richting van de zon. Hoger en hoger. En Mozes had het gezien. Die had het gezien dat er op een gegeven moment die moeder Arendt ging.

Ik weet niet of Mozes ook kon zien met zijn ogen. Waarschijnlijk wel dat er ook iemand op haar rug zat. En dan ging moeder Arendt hoger en hoger. Totdat Mozes haar nauwelijks nog kon zien. En toen was het voor moeder Arendt genoeg.

En ze ging schudden met haar hele lijf. Met haar vleugels. Wild heen en weer. En het kleine Arendtje moest loslaten.

En dan ging het. Naar beneden. Krijsend. Wat een bruut van haar moeder. Om haar kind zo te laten gaan. En pijlsnel viel ze naar beneden.

Klein beetje met die vleugels wat heen en weer. En op het moment dat dat Arendtje dacht. Ik val te pletter. Voelde ze daar ineens.

Moeder onder zich. En die machtige vlerken onder haar. Vingen haar op. Voordat het te laat was. Gelukkig. Weer in veiligheid.

Bij moeder Arendt. En dan ging moeder Arendt weer. De zon tegemoet. Hoger en hoger en hoger. Het Arendtje.

Hield zijn hart vast denk ik. Wat gaat er gebeuren? Bovenin. Klapte moeder weer met haar vleugels. En ging heen en weer. En het Arendtje viel weer.

Krijsend. Ietsje meer met zijn vleugels. Deed hij. Maar hij viel nog steeds. En hij zou weer op de rotsen eindigen.

En weer dook moeder Arendt onder haar jong. En hij ving haar op. En dat ging zo door. Tot het Arendtje door had dat die Arendt was.

En dat een Arendt bedoeld was om te vliegen. En toen hij dat door had. Toen had hij ook geen verlangen meer om terug te gaan naar het nest. Hij was Arendt geworden.

Hij besefte dat hij zelf Arendt was. Hij kon zijn vleugels uitslaan. Hij had geoefend. En hij was ook een Arendt.

Arendt. De geestelijke toepassing is eigenlijk niet zo erg moeilijk. Wij hebben ook moeten leren. Aquila heeft ook moeten leren.

Dat hij een Arendt was. Gekocht en betaald door het bloed van het lam. En hij had ook dingen mee moeten maken. U kent dat ook wel uit uw eigen leven.

God die wilde ons vervreemden van de wereld en het wereldse. En dan kan een levend situatie bij ons ineens veranderen. En ik denk zo aan een teleurstelling.

Of aan depressiviteit. Een ziekte. Een hartinfarct. Een ongeluk. Een sterfgeval. Een sterfgeval. En je weet nog niet goed een kind van God is hij misschien.

En je fladdert daar hulpeloos rond. Is er dan geen God die mij hoort? Waar is die God dan? En je fladdert en je valt naar beneden.

Maar die geweldige Heer Jezus Christus. Die vangt ons altijd op. En hij brengt ons weer terug in de richting van de zon. Hoger en hoger.

Totdat we ineens gaan beseffen. Dat we een kind van God zijn. En dat onze God daarin die situatie. Die zo vol onzekerheid en vol ontreddering kan zijn.

Wil leren dat wij een kind van God zijn. Dat wij ons vertrouwen voor 100% moeten stellen op de Heer Jezus. Bij elke tuimeling gaan we ontdekken.

Jammer ik ben gekocht en betaald door het bloed van het land. En bij een volgende tuimeling ga je misschien beseffen. Ik ben met Christus meegekruisigd.

En bij een volgende tuimeling ga je ontdekken van. Maar ik ben in Christus mee opgestaan in nieuwheid des levens. En in de situatie die God gebruikt.

En hij is zo machtig om zoveel verschillende manieren voor ons leven te bedenken. Komen we steeds een stapje verder. Waarin meneer Jezus beter gaan leren kennen. Dat we gaan ontdekken.

Door zijn opstanding zijn wij rechtvaardig verklaard. En door zijn hemelvaart hebben wij een voorspraak bij de Vader. Een levende Heer.

En we hebben Gods geest ontvangen. En elke keer. Wanneer we zo'n tuimeling in ons leven gemaakt hebben. Was dat erop gericht. Om ons voor 100% te doen beseffen dat we een kind van God zijn.

En wat dat inhoudt. Dat we in de Heer Jezus alles ontvangen hebben. Gods liefde, Gods genade, Gods vrede, zegen, wijsheid. Noem maar op.

In de Heer Jezus hebben we alles ontvangen. En daar gebruikt hij zo die omstandigheden voor. Die teleurstellingen. En de stormen van ons leven.

Weet u. Een arend is in zijn element als de storm komt. Want dan weet hij het. Ik word geoefend. Mijn krachten worden beproefd.

En wat doet een arend als er stormen komen. Dan kan hij twee dingen doen. Hij kan in de storm blijven zitten. Maar dat doet hij niet. Hij zoekt de rust op.

En in een orkaan heb je een centrum. Daar zit stil. IJsselijk stil. En een adelaar die zoekt vaak het centrum van een orkaan op. Heerlijk rustig.

Zo mag een kind van God altijd zoeken. Naar de wil van God. En als onze wil ondergeschikt is aan de wil van God. Is er rust en vrede.

Ten midden van de stormen. Een adelaar kan ook omhoog vliegen. Boven de stormen uit. In de richting van de zon. De enige vogel die tegen de zon in kan vliegen.

Tegen het zonlicht. Wij zijn zulke adelaars. Wij hebben het licht der wereld. De zon der gerechtigheid. En de Heer Jezus zegt het.

Vestig dan uw aandacht op mij. Altijd. Op de Heer Jezus. Hij is licht. En wij zijn een adelaar. En wat is er geweldiger om je geloofsoog op de Heer Jezus te richten.

Altijd op hem. En dan weet je het. Vanuit de troon van zijn vader. Kijkt hij naar beneden. En ik kijk naar boven. En dan onze ogen ontmoeten elkaar.

Wat geeft dat kracht. Wat doet dat de genade van God ervaren. Wat geeft dat een vreugde in je leven. De blijdschap in de Heer.

Geloofsoog gericht op de Heer Jezus. En als er een vijand komt. Ach. Een kind van God heeft vijanden genoeg. Eén daarvan is wel de gevaarlijkste. Dat is de boze.

En die heeft heel wat truken. En die gebruiken ook vaak je eigen karakterijkerschappen. Die soms niet zo prettig zijn. Om dat lekker uit te buiten. Als er een vijand komt.

Dan zegt Jacobus heel eenvoudig. Onderwerp u aan God. Kijk naar boven. Vlieg in de richting van de zon. Bied weerstand aan de duivel.

Ja. Als je naar de Heer Jezus gaat. Er is geen ene vijand tegen de bestand. Want ook de duivel kan niet tegen de zon invliegen. En hij zal van u vluchten. In de richting van de zon.

Altijd weer. En als we ongezond voedsel hebben gegeten. Wat doet een adelaar. Ik heb het al gezegd met zijn eigenschappen. Die gaat hoog op een rot zitten.

En die kijkt in de zon. Die kijkt in de zon. En die wacht onder de zonnestralen. Tot hij zich weer goed voelt. En als wij een keer voor de verleiding hebben.

Zijn we bezweken. Wat doen we dan? Dan gaan we op de rot zitten. En de rot is de Heer Jezus. En we kijken naar de zon. We beleiden onze zonden.

En hij is getrouwenrechtvaardig. Om al die zonden te vergeven. Ja ze zijn verzoend. Want hij is voor eens en voor altijd op het kruis van Golgotha gestorven. En hij is opgestaan.

En als we het spoor bijster raken. Zoals die arend dat kan. Die kreeg je hoofdpijn. En als wij het spoor bijster raken. Dat kan zo gebeuren in ons leven.

Dat je geestelijk een beetje de weg kwijt bent. Dan voel je je diep ongelukkig. Dan moet je maar doen wat er staat in. Dat ga ik ook met u lezen. De salm 103.

Salm 103. En dan pak ik de eerste vijf versen. David had het ook wel dat hij het spoor wat bijster was.

Dat was natuurlijk niet zo volmaakte christen. Maar dan zegt hij tegen zichzelf. Loof de Heere mijn ziel. En al wat is zijn heilige naam.

Loof de Heere mijn ziel. En vergeet niet één van zijn weldaden. Die al uw ongerechtigheden vergeeft. Die al uw frustraties geneest.

Krankheden geneest. Die u verlost. Die uw leven verlost van de groeven. Van de angst om dood te gaan. Die u kroont met goede tierenheid en barmhartigheid. Die uw ziel verzadigt met het goede.

Zodat uw jeugd zich vernieuwt als die van een arend. Sommige adelaars types. Als ze een jaar of zestig oud worden. Dan zijn ze levensmoe.

En dan gaan ze zitten. Op een rots. Ze eten niet meer. Ze drinken niet meer. Ze doen niks. Ze kijken niet meer naar de zon. Ze zijn helemaal uitgeput. En kraakbeengroeid door.

Want ja. Ze slaan er niet af met hun slavel. En het lijkt alsof het einde er nabij is. Maar wat gebeurt er bij die arenden? Na weken. Dan komt er ineens leven in die beesten.

Ze slaan alle veren eraf. Ze slaan met hun slavel tegen de rots. Dat alle kalksteen er afvalt. Van die slavel af. Ze zien er onogelijk uit. Maar dan komt er weer nieuwe dons.

En nieuwe veren. En na weken. Is er een levenskracht in hen gekomen. Waar ze weer vijftig jaar tegen kunnen. Zo wil God dat ook doen. Met mensen die in de put kunnen zitten.

Hij wil levenskracht. Levensvernieuwing geven. Even kijken hoe laat het is. Ook kan allemaal leven. Dat heeft ook Aquila moeten leren.

In zijn leven. Al die dingen. Hij kreeg verkering met Priscilla. Dat ging wat anders dan bij een adelaars echtpaar. Als een adelaar een maatje gevonden had.

Ja moest hij eerst wel de proef doorstaan. Of de verkering wat doorging. Het vrouwtje ging hoog op een rot zitten. En die pakte een stuk hout. In de snavel. En die gooide.

Die wierp ze van die rots af. In de open lucht. En als dat mannetje. Voordat het hout op de grond viel. Het hout gepakt had in de lucht.

En terug bij. Bracht bij twijfie. Dan hadden ze verkering. Ja. Nou zo ging het bij mij vijfentien jaar geleden niet. Met een tuintje. Want ik had waarschijnlijk misgegrepen.

Maar. Het ging toch door. En. Het was een echt adelaars echtpaar. Waar het mannetje was.

Was ook het vrouwtje. Waar Aquila was. Was ook Priscilla. Zes keer komen ze tegen de Bijbel. Altijd samen. In zes versen.

Gaat ze niet voorlezen. Maar ik zal ze wel even voor aardigheid noemen. We komen ze tegen. In handelingen 18 vers 2. Vers 18. Vers 26. In Romeinen 16 vers 3.

In Korinther 16 vers 19. En 2 Timotius 4 vers 19. Altijd zijn ze samen. De namen pasten zelfs bij elkaar.

Adelaars kunnen ontzettend oud worden. Dat ze 100 jaar worden is niks bijzonder. Aquila. Heette dus Aquila. Adelaar. En Priscilla.

De God aan hem gegeven. Haar naam betekent. Oud. Eerbiedwaardig. Nou zo zou je als vrouw maar genoemd worden.

Oudje. Oudelijk. Eerbiedwaardig. Maar samen vormden ze een oude eerbiedwaardige adelaars echtpaar. Oud.

Ja. Ze zijn oud geworden. En samen trokken ze op. Als echte adelaars. Ze hebben duizenden kilometers afgelegd in hun leven. Ze hadden eerst een adelaarsnest in Rome.

Moet je je voorstellen. Ze woonden in Pontus. 2000 kilometer. Naar Rome in die tijd. En toen kwamen ze in Corinthe terecht. Dat hebben we gelezen in handeling 18.

En Paulus had gezocht daar in Corinthe. En die had Aquila gevonden. En ook Priscilla. En toen Paulus naar Syrië wilde gaan.

Waren Aquila en Priscilla met haar meegereisd tot Ephese. Dan waren zij achtergebleven. Paulus was verder gegaan. En als een adelaars echtpaar.

Waren ze gezamenlijk opgetrokken. Nee het is niet de bedoeling dat wij een adelaars kleintje blijven. Wij mogen volwassen adelaars zijn. En dat waren ook Aquila en Priscilla.

En ze hadden hun vleugels uitgespreid. Van het ene adelaarsnest naar het andere. Maar ze hadden ook opgevangen. Ze mochten zelf ook opvangen. Als volwassen adelaars.

Mogen wij de lasten van anderen dragen. Wij worden opgeroepen om de ongeregelde op te vangen. En met onze adelaars vleugels.

Van God gekregen. Mogen we dienstbaar zijn voor de ander. En toen daar Aquila en Priscilla in de feest waren.

Hadden ze als een adelaars echtpaar geluisterd. Naar de preek die op de Shabbat gehouden werd. En een zekere Apollos. Ik ga nu naar handelingen 18.

Een zekere Apollos. Een welsprekend man. Een geleerde uit Alexandria uit Egypte. Een gelovige jood. Die had daar het woord genomen.

En die had daar het evangelie verteld. Handelingen 18 vanaf vers 24. En een zekere jood. Genaamd Apollos. Geboortig uit Alexandria.

Een geleerd man door knetende schriften. Kwam te effezen. Deze was ingelicht. Dat was het adelaars echtpaar.

Ze hadden geluisterd. Adelaars kunnen geruisloos vliegen. Je hoort ze soms niet aankomen. Adelaars. En ineens zijn ze er.

Adelaars kunnen ook pijlsnel vliegen. En zo kan het zijn dat we pijlsnel naar iemand moeten gaan. Om hem of haar uit het vuur te rukken van de verleiding.

Dat zou zomaar kunnen. Dat je iemand terecht mag wijzen. Terecht moet wijzen. En dat moet snel gebeuren. Maar één kans misschien heb je. Maar hier. Bij deze Apollos.

Ze waren geruisloos. Waren ze naar die synagoge. Binnen gegaan. En ze hadden geluisterd. En ze hadden het gelijk gehoord. Die vuren van geest zijn de Apollos. Wat deed hij zijn best.

Om te spreken over de heer Jezus. Die komen zou. Johannes de Doper had van hem verteld. En ze zitten rustig te luisteren. Nee ze waren niet opgestaan halverwege.

Om te zeggen van Apollos. Weet je het wel man. Dat is al lang gebeurd. Zijn kruising. Hij is gekomen. Hij is gekruisigd. Gestorven.

En begraven. En opgestaan. En ook verheerlijkd. We hebben Gods geest al ontvangt. Nee ze blijven rustig zitten. Als volwassen adelaars. Maar de afloop.

Zeg ze Apollos. Mogen even met je praten. Ze wilden geen beroering in de gemeente maken. Ze wilden niet Apollos voor schut zetten. Ze gingen naar hem toen aflopen.

En ze legden hem de weg Gods nauwkeuriger uit. Ze gingen vertellen. Dat hij Jezus waarover hij sprak. Dat hij al gekomen was. Alles volbracht.

Het verzoeningswerk was klaar. En iedereen kon rusten in zijn verlossingswerk. En die Apollos. Oprechte man. Wat heeft hij geluisterd naar dat adelaars echtpaar.

En hij geloofde het. Dat Jezus de Christus was. De opgestaan Heer. En het eerste wat Apollos gaat doen. Die gaat verder met preken. En die gaat een vol evangelie brengen. Van de opgestaan en verheerlijkte Heer.

Dat zijn die adelaars. Die daar zou komen. Paulus bad ook voor die adelaars. Dat ze een helder inzicht hadden. Om te kunnen onderscheiden.

Filippense 1 vers 9. Om te kunnen onderscheiden waarop het werkelijk aankomt. En wij als volwassen adelaars. Wij mogen zien door Gods genade waarop het werkelijk aankomt.

Wat zijn we begenadigde mensen. Wat hebben we soms veel lessen nodig om veel te leren. Die tuimelingen. En misschien als volwassen arend maak je nog wel eens een tuimeling mee.

Dat je ontredderd bent. Want wat een machtige heiland. Om te ontdekken dat wij geestelijke adelaars zijn. In de hemel komen ze weer tegen.

Die vliegende adelaar. Openbaring 4 vers 7b en 8. Daar komen we daar vier van die levende wezens tegen. En een daarvan is een vliegende adelaar.

Ik ga niet uitleggen wat het dan betekent. Maar het is een vliegende adelaar. En heel vaak zien we die vier levende wezens. Waarvan één adelaar is. Die vliegende adelaar. Samen met de 24 oudsten.

Nou hoe je het ook went of keert. Wij maken deel uit van die 24 oudsten. Of van die vier levende wezens. Maar wij maken daar deel van uit.

En we zullen straks in de hemel daar die vliegende adelaar ook zien. En misschien bent u zelf wel die vliegende adelaar. Die groep. Die daar heeft gezworven op de aarde.

Die daar gezweefd hebben als aarde. Hulpeloos hebben opgevangen door Gods genade op die vleugels die God je gaf.

En je mocht daar weten. Altijd gericht te zijn. Op de zon der gerechtigheid. Altijd op de Heer Jezus. In de hemel komen we elkaar weer tegen.

Aan de voeten van het lam. En we zien hem daar. Het lam dat geslacht is. Geslacht is. Met dat vachje weet ik nog. Voor de grondlegging der wereld.

We komen hem daar tegen. En aan de voeten van het lam. Gaan we hem aanbidden. We komen daar die vliegende adelaar tegen. Op verschillende plaatsen in de openbare. In aanbidding.

Nou daar gaan we maar mee oefenen. U zij de glorie. Opgestane Heer. U zij de victorie. Nu en immer meer. Amen. En het ja neemt dat er Michael war alene.

Is er een mishaal? Ik heb een knowsel l border. Moge dan nu en erärte. Tip 7ge 06. Mensen zoon de ten ihe in op je wel 4he in acisteren. Ik heb een beat de voeten. Ik heb een baalde volgen.