Godsvertrouwen

Spreker

L. Janse

Date
July 23, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Fijn om zo weer samen te zijn op deze zondagmorgen.

! En daarmee hebben we heel wat uitgesproken.

Als we ons leven werkelijk in uw hand leggen. En met Samuel zeggen, spreek Heer. Want ik luister. Vader, door uw woord, uw stem te horen.

Door de instructie van uw woord. En door de leiding van de Heilige Geest. Dat is ons verlangen van morgen. Om in aanbidding voor uw troon te zijn. Zoals we gezongen hebben.

Leer ons u kennen. In vreugde en in smart. Wat ons ook bezighoudt. Hoe we hier ook gekomen zijn. Wij verlangen dat u u zelf kunt openbaren.

Ook vanmorgen. Ook door wat we met elkaar zullen overdenken. Ons hart ligt voor u open. En we bidden het met een daad. Spreek Heer.

Want wij luisteren. In Jezus naam. Amen. Amen. Ik wil vanmorgen wat gedachten delen.

Over Psalm 63. Psalm 63. En om de achtergrond van die psalm een beetje te begrijpen. zou ik wat versen willen lezen uit 2 Samuel 15.

2 Samuel 15. Daar lezen we een aantal versen. En daarna gaan we naar Psalm 63. 2 Samuel 15 vers 14.

2 Samuel 15 vers 14. Als je boven het hoofdstuk kijkt. Ik lees uit de herzienestatenvertaling.

Bij mij staat er boven opstand van Absalom. Sorry. Opstand van Absalom. En vanaf vers 14 gaat het over de vlucht van David. Voor zijn eigen zoon.

Toen zei David tegen al zijn dienaren. 2 Samuel 15 vers 14. Toen zei David tegen al zijn dienaren. Die bij hem in Jeruzalem waren. Maak u gereed.

En laten wij vluchten. Want er is voor ons geen ontkomen aan Absalom. Ga snel. Anders zal hij ons spoedig inhalen. Onheil over ons brengen.

En deze stad met de scherpte van het zwaard slaan. We gaan verder naar vers 23. Het hele land huilde met luide stem.

Toen heel het volk overstak. Ook de koning stak de beek Kidron over. En al het volk stak over. Rechtstreeks de weg op.

Naar de woestijn. En zie. Zadok was daar ook. En al de levieten met hem. Die de ark van het verbond van God droegen. En zij zetten de ark van God neer.

En Abjatar klom naar boven. Totdat al het volk uit de stad het oversteken beëindigd had. Toen zei de koning tegen Zadok. Breng de ark van God terug in de stad.

Als ik genade vind in de ogen van de heren. Zal hij mij terughalen. En hem mij weer laten zien. Even als zijn woning. Maar als hij, de heren, dit zegt.

Ik ben u niet genegen. Zie. Hier ben ik. Laat hij met mij doen. Zoals het goed is. In zijn ogen. En dan trekt David de beek over.

En komt in de woestijn. Omdat hij op de vlucht is. Dus voor Absalom. We gaan naar Absalom 63. Absalom 63 vers 1.

En in de preek denken we vooral na over de eerste negen versen. Een psalm van David. Toen hij in de woestijn van Juda was.

O God. U bent mijn God. U zoek ik vroeg in de morgen. Mijn ziel dorst naar u.

Mijn lichaam verlangt naar u. In een land. Dor en dorstig. Zonder water. Zo heb ik u in het heiligdom aanschouwd.

Uw macht. En uw heerlijkheid gezien. Uw goede tierenheid. Is immers beter dan het leven. Daarom zullen mijn lippen u prijzen.

Zo zal ik u loven in mijn leven. In uw naam zal ik mijn handen opheffen. Mijn ziel zal als met vet en overvloed verzadigd worden. Mijn mond zal roemen met vrolijk zingende lippen.

Wanneer ik aan u denk op mijn bed. Over uw pijns in nachtwaken. Voorzeker. U bent een helper voor mij geweest. Onder de schaduw van uw vleugels.

Zal ik vrolijk zingen. Mijn ziel klamt zich aan u vast. Komt achter u aan. Uw rechterhand ondersteunt mij. Maar deze die mij naar het leven staan om dat te verwoesten.

Komen in de laagste plaatsen van de aarde. Men zal hen doen storten. Neer doen storten door het geweld van het zwaard. Zij zullen de vossen ten deel zijn. Maar de koning zal zich in God verblijden.

Al wie bij hem zweert zal zich beroemen. Want de mond van de leugenaars zal gestopt worden. Weet iemand wat je moet doen om te weten of een diamant echt is?

Ik heb gevonden dat een diamant het best op echtheid gecontroleerd wordt als je hem onder water houdt.

Een echte diamant die zeg maar een meter onder water gehouden wordt onder het zonlicht. Zal het zonlicht ook onder water blijven weerkaatsen.

En een nep diamant verdoft onder water. Weerspiegelt geen licht meer. Dat was de eerste vraag. Tweede vraag. Wat moet je doen om te weten of een parel echt is?

Ja, daar moet je op bijten. En ik had dat wel eens vaker gehoord. Maar gistermiddag dacht ik, ik moet toch nog even nazukken hoe dat nou precies zit. Want als iemand mij na de preek vraagt, hoe werkt dat dan?

Of ik heb hier een aantal parels, kun je ze even testen? Dan zit ik. Nou, je moet er op bijten en een echte parel, die is nooit helemaal glad.

En daar zul je de fijnste zandkorreltjes met je tanden op voelen die je met je vingers niet voelt. En een nep parel, die is min of meer van kunst of die is zo glad als wat.

Ik zeg niet dat je nu al je parels vandaag op echtheid moet controleren. Dat zeg ik niet. Nu kom ik bij de derde vraag. Gaan we even een niveau dieper. Wat moet je doen om te weten of een christen echt is?

Houd hem onder water. Of bijt erop. We lachen met elkaar, maar we voelen aan waar het heen gaat, denk ik.

Wat moet je doen om te weten of een christen echt is? Dat blijkt het best in moeilijke, beproevende situaties.

Want moeilijke omstandigheden openen het hart. Dan komt eruit wat erin zit. Dan komt eruit wat erin zit.

Vanmorgen krijgen we de gelegenheid. Een kostbare gelegenheid. En ik hoop dat je werkelijk meent wat je zojuist gezongen hebt.

Mijn hart ligt voor u open. Om David in het hart te kijken. Een gelovige, zegt vers 1, in de wildernis.

In de woestijn. Ik wil vier dingen met u bespreken. Eerst wil ik wat zeggen over de context van deze psalm.

Daar hebben we net al wat van gelezen. En Davids openingszin. Eigenlijk zijn statement. Namelijk, o God, u bent mijn God.

Het tweede is, ik wil iets zeggen over het verlangen naar God in het heden. We hebben daar vanmorgen prachtig door de Heer geleid heel wat liederen over gezongen.

Het verlangen naar God in het heden. Dat vind je vooral in vers 2b. Het derde, waar ik iets over wil zeggen, is de openbaring van God in het verleden.

Vers 3. En als laatste, het vertrouwen op God voor de toekomst. Vers 4 tot en met 6.

Dus iets over de context en Davids introzin. Iets over het verlangen naar God in het heden. Als derde, iets over de openbaring van God in het verleden.

En als vierde, iets over het vertrouwen op God in de toekomst. Het is na de zonde met Batsheba. Dat David de man naar Gods hart.

Dat moet je goed, ik zeg het één keer vanmorgen, maar dat moet je goed in je achterhoofd houden. Het is de man naar Gods hart. Dat David via Nathan van God te horen krijgt. 2 Samuel 12.

Het zwaard zal van je huis niet wijken. En ik zal onheil brengen over jouw familie. Dat zegt de God van David tegen zijn geliefde kind.

Ik zal onheil brengen over jouw huis. En wij kennen het verhaal dat niet lang, niet lang na de situatie in het Batsheba het kindje sterft.

En niet veel later vindt die liedelijke geschiedenis plaats. 2 Samuel 13. Tussen de zonen van David Amnon en zijn dochter Tamar. En als reactie daarop, weer een hoofdstuk later, ziet Absalom, een andere zoon van David, zijn kans schoon.

Doodt hij Amnon zijn broer en aast hij op de tronen van zijn vader David. Wat een misère. En het moment, en dat hebben we gelezen uit 2 Samuel 15, is aangebroken.

David, de geprezen koning van Israël en Juda, moet vluchten voor zijn eigen zoon Absalom. Het is een afzichtelijk tafereel als je 2 Samuel 15 leest.

De koning, de geprezen gevierde koning, wordt uitgezwaaid onder tranen van het volk. En ze trekken de beek Kidron over om zich te verbergen in de woestijn.

Jazeker. De zonden van David zijn echt vergeven. De zonden van David zijn vergeven. Maar zonde kan wel hele diepe sporen trekken in je leven. En gelovigen zondigt nooit goedkoop.

En de schuld van de zonden heeft Christus ten volle gedragen. Ten volle. En de vloek over de zonden is op Jezus gelegd.

Maar toch deelt David hier in de gevolgen van zijn keuzes. De priesters nemen als een soort mascotte de ark mee.

En ze zetten hem neer vlak voor de beek Kidron. In de bedoeling om de ark in ieder geval met David mee te laten gaan. Dat heeft zich eerder voor gedaan in de situatie met Eli. U kent dat verhaal wel.

Maar David zegt, breng de ark terug in de stad. Als ik genade vind in de ogen van de heren, dan zal hij mij terugbrengen. En hem weer laten zien. Evenals zijn woning. De tempel.

Het is waarschijnlijk in deze moeilijke tijd dat David de stilte zoekt. En Psalm 63 schrijft. In de wildernis van Juda.

Ik ben nooit in Israël geweest. Ik hoop dat het verandert. Maar de wildernis van Juda, heb ik me laten vertellen, is een onherbergzaam gebied. Vroeg in de morgen.

Trekt hij erop uit. En zoekt hij zijn God. In Psalm 119 zegt David, ik ben de morgenschemering voor geweest.

En ik heb om hulp geroepen. De stilte van de morgen. Ik hoop dat je dat geheim kent. U zoek ik vroeg in de morgen.

Weet je een beetje wat David aan mij bedoelt, of niet? Alleen met God. Wie ontmoeten we daar nu?

Stel dat wij achter zo'n rots zouden kunnen kijken en David beluisteren wat hij daar zegt. Wat hij daar meemaakt met zijn God voordat de zon opgaat. Dan ontmoeten wij daar een gebroken man.

Een geweldige generaal, jazeker. Een geweldige muzikant, jazeker. Maar ook een gebroken man. Maar dat niet alleen, je ontmoet ook een gebroken vader.

Wat een misère in zijn gezin. Wat een drama met zijn kinderen. Misschien kan je dat wel herkennen. Zijn gezin ligt verscheurd.

Een gebroken koning. Hij zegt in vers 10 nog een keer. Vers 11.

De koning zal zich in God verblijden. David, ben je soms teleurgesteld in het leven? David, ben je verbitterd geraakt?

Zit je soms in een midlifecrisis? Nou, laten luisteren wat hij zelf zegt. Ik hoop dat je je Bijbeltje met Psalm 63 erbij houdt.

Vers 2. O God. Alleen die woorden al.

O God. Die hebben een peilloze diepte. Wat een beleidenis. Waar brengen moeilijke omstandigheden je?

Waar brengen teleurstelling je? Waar kom je terecht als Gods hand zwaar op je drukt? Als je in zwaar weer verkeert.

En wees gehoord. Ik ken jouw situatie echt niet. Maar probeer in je eigen leven te zoeken naar aanknopingspunten.

Waar brengen moeilijke omstandigheden je? David. David. David. David. Matthias morgens vroeg. Roept het uit. O God. Dat is zijn eerste zin.

En hij zoekt daar in de woestijn, ik stel me dat zo voor, maar hij zoekt daar tussen die vluchtige zandkorrels, zoekt hij naar het fundament van zijn leven. De rots die onwankelbaar is.

En die hele psalm die hij gaat schrijven is gefundeerd op die openingszin. O God, u bent mijn God. Want als hij die beleidenis uitspreekt, te midden van die misère, die omstandigheden waarin hij verkeert, zoekt hij tussen die zandkorrels van het leven, zoekt hij, graaft hij naar het fundament van zijn leven.

En hij begint met, O God, u bent mijn God. Nieuw Testament is, u hebt mij gekocht met het bloed van Christus en u laat niet los wat uw hand begon.

Mijn God, hij zoekt niet de God van een ander, maar zijn eigen persoonlijke God. Je kunt het namelijk nooit doen met verhalen over God.

Met liederen over God. Je kunt het zelfs niet doen met kinderen van God. Zelfs niet met de gemeente van God. Maar alleen met God zelf.

Met de Zoon van God. Jezus Christen, jouw God. Jouw Redder. En dat door het geloof in Jezus. Kun je dat vanmorgen nazeggen?

Kun je die openingszin van David meemaken? Of je nu in dalen of op bergen verkeert in je leven op dit moment? Kun je die zin nazeggen?

O God, u bent mijn God. Ben je onder overtuiging van zonde gevlucht tot de Heer Jezus?

En heb je hem als Redder en Heer van je leven aan waard? Dan is God jouw God. En ben je een bijzonder gelukkig mens.

Ook al zit je in de woestijn. Zeg je vanmorgen? Ik kan deze beleidnis van David, deze openingszin, niet naspreken.

Als ik eerlijk ben. Ik heb het vaak gezongen. Ik heb het misschien ook wel vaak gezegd. Maar als ik eerlijk ben, ken ik God niet persoonlijk. Heb ik geen persoonlijke verhouding met Jezus.

Dan zou ik je willen uitnodigen om vanmorgen onder de indruk te komen van wie God werkelijk is. En wat je aan hem hebt. En kom dan vanmorgen zonder te aarzelen tot de overgave aan Jezus Christus.

Tweede was het verlangen van God. Het verlangen naar God. Ik lees het even voor. Hij zegt, vers 2b. U zoek ik vroeg in de morgen. Mijn ziel dorst naar u.

Mijn lichaam verlangt naar u. In een land dor en dorstig. Zonder water. U zoek ik.

Ja, ik zei dat net al. Wat doe je in moeilijke tijden in je leven? Wat doe je als eerste?

Als je ziek bent. Als je te horen hebt gekregen dat je niet geslaagd bent. Dat je ontslagen bent. Als het in je gezin heel anders loopt dan dat je graag zou willen.

Wat doe je dan? Wat zei u? Kracht en steun vragen. Kracht en moeilijke tijden.

Ik heb eens nagedacht. Wat is nu verleidelijk om in deze tijd te doen. In zo'n situatie.

Nou, ik denk dat wij geneigd zijn. De mens is geneigd om hulp te zoeken. Allereerst bij zichzelf. Om zijn eigen boontjes te kunnen blijven doppen.

Als dat niet gaat om familie en vrienden misschien te raadplegen. Te piekeren over oplossingen. Je kunt zelfs je zorgen verdringen of zelfs verdrinken.

En je blind staren op de omstandigheden. Weet je wat ik zo mooi vind hier bij David? Hij zit er echt berooid bij.

Dat hij roept, u zoek ik. Hij zoekt zijn God. De ik ben. Trouwens wel een heel intens zoeken.

Want hij zegt mijn ziel dorst naar u. Mijn lichaam verlangt naar u. Met andere woorden mijn hele wezen. Mijn ziel en mijn lichaam. Ze roepen het uit tot u de levende God.

David, wat verlang je dan? Water in de droogte, in de woestijn? Nee. Verlang je de terugkeer naar je paleis?

Om te kunnen zitten op je troon? Nee. Zegt hij. Verlang je naar een levende Absalon? Of een vredige Absalon? Nee. Verlang je soms naar de tempel?

Nee. Zelfs dat niet. Ik verlang naar u, heer. Naar uzelf. Kijk, een dorst naar water.

Ik weet niet of je het wel eens meegaat. Maar echt een echte dorst, he. Is niet te lessen met een afbeelding van water. Is niet te lessen met het praten over water.

Maar slechts met het water zelf. Weet je, we kunnen er niet te lang op ingaan, maar hier gaan de religie en de relatie uit elkaar.

Misschien zeg je, wat bedoel je daarmee? Nou dit. Er wordt heel veel gesproken over God. En over wat God doet en wat God deed en wat God kan.

Maar dat kan nog steeds religie zijn. Doen wat anderen doen. Het kenmerk van een levende relatie met God is dat je niet genoeg hebt aan het praten over God.

En de afbeeldingen over God. En de vormen van God. Maar dat je verlangt naar God zelf. David, wat wil je? Hij zegt, u zoek ik.

Ik zoek persoonlijke omgang met mijn God. Dat is als vuur in je binnenste. Dat in je komt bij de wedergeboorte.

En dat brandt op zijn hevigst in de wildernis. Als God maar voor mij is.

Als God maar met mij is. Heer, u hebt tegen Israël gezegd. Al moet je gaan door het water. Ik zal met je zijn. Al moet je gaan door het vuur. De vlam zal je niet verteren.

En daarom zegt David. Heer, mijn hart en mijn lichaam roepen het uit tot de levende God. Ik probeer nu iets uit te leggen wat eigenlijk niet uit te leggen is.

Heb je het in de gaten? Maar als je God kent. Dus ik heb het niet over als je wel eens over God praat. Of wel eens in de samenkomst. Maar als je God kent.

Dan weet je precies waar het over gaat. Ik hoop niet dat het Chinees voor je is. David, waarom verlang je dan?

Mis je God soms? Mis je God. Heb je dat wel eens dat je God mist? Nou, waarschijnlijk is door de onstandigheden.

En wie kan het hem verwijten. Het zicht op God niet helder. Het zijn nogal roerige tijden waar hij in zit. Heer, gaan de gevolgen van mijn zonde zo diep?

Ik heb een kind verloren. Ik heb een kind verloren. Dat van Ammon en Tamar. En nu dit.

Nee, heer. Ik kan niet zeggen dat u onrechtvaardig bent. Want u bent rechtvaardig. Ik kan niet zeggen dat u ongenadig bent. Want u bent genadig en barmhartig. Lees psalm 51.

Eerder geschreven dan deze psalm. David zijn je zonden vergeven. Jazeker. Maar toch, hij is in vertwijfeling.

Gaat het zo diep in mijn leven. En in die vertwijfeling zoekt hij naar de bron van zijn leven. Ergens anders roept hij het uit.

Als ik maar niet in handen van mensen val. Maar dat ik mag vallen in de handen van de levende God. Wat God dan ook met mij doet. Of er een plaag over mijn land komt. Of dat mijn familie wordt uitgeroeid.

Eén ding wil ik. Dat ik niet val in de handen van mensen. Maar dat ik blijf in de handen van God. Ik wil je wel een vraag over stellen. Als ik dat tweede punt afsluit.

Ken jij dat verlangen naar hem? We zijn allemaal verschillende mensen. Met verschillende persoonlijkheden. En verschillende karakters. De een is meer emotioneel aangelegd. De ander is nuchter aangelegd.

Daar heb ik het vanmorgen echt niet over. Het gaat hier niet over een beleving. Maar het gaat hier over een existentie. God, u bent de grond van mijn bestaan. En daarom zoek ik u.

Daarom verlang ik naar u. Dorst ik naar u. In een land door en dorstig zonder water. Ken je dat?

Ik wil dat ook aan de jonge mensen vragen. Ken je dat? Dat je zegt zonder God. Als ik de vrede van God in mijn hart mis. Dan ben ik onrustig.

Want ik wil daar zijn waar mijn God is. Ik wil hem gehoorzaam zijn. Ik wil hem volgen. Als je dat jong leert. Die wandel met God.

Niet zomaar een beetje doen wat God wil. Maar God kennen. Ken hem in al je wegen. Dat is echt geweldig. Ik weet zeker dat David het niet leerde toen hij koning was.

Hij leerde dat toen hij een kleine jongen was bij de schapen. Toen hij met zijn harp. En je hoeft echt niet per se muzikaal te zijn als christen.

Maar toen hij met zijn harp God zocht. Herken je dat? Nergens vind ik rust dan bij u alleen.

Weet je, het kenmerk... Ik ga nu iets scherps zeggen. Maar ik vond dat ergens en ik denk dat dat waar is. Het kenmerk van doodsheid... Het kenmerk van doodsheid is het gebrek aan verlangen.

En het kenmerk van het leven... Van geestelijk leven... Is een fris verlangen zoals een baby schreeuwt om voeding.

Jacobus zegt... U krijgt niet... Omdat u niet bidt. En wij vroegen er vanmorgen met deze psalman toe... U bidt niet... Omdat u niet verlangt. Heer, als we u toch zagen zoals u werkelijk bent...

Dan zouden we veel meer verlangen naar u... En naar uw aanwezigheid. Vergeef het ons, Heer... Dat we soms veel meer tevreden zijn...

Met aardse verzadiging... Dan met hemelse verzadiging. Ik hoorde in zijn oude broeder bidden op een bidstond...

Toen het ging over gebedsloosheid. Hij bad... Heer, voed ons met een honger en een dorst naar u. Hij maakte diepe indruk op mij.

Want als we niet verlangen... Dan gaan we ook niet vragen. Nou, David zit er misschien niet florissant bij... Maar hij verlangt wel. Hij verlangt wel.

Naar zijn God. Weet je? In deze schreeuw van psalm 63... Het is gewoon een schreeuw. In deze schreeuw wordt God verheerlijkt. Psalm 63...

Misschien vind je het een beetje gek... Maar psalm 63 is een aanbiddingslied. Wij denken bij aanbidding vaak aan fijne emoties... En aan gevoelige liederen. Nou, dat kan allemaal zijn.

Maar aanbidding is in essentie... Het zoeken van God. En dat gaat de diepst... Als het vanuit de diepte is. Denk aan Jezus die op het kruis riep...

Mijn God. Mijn God. Dat was aanbidding. Terwijl hij stierf aan een vloek houdt... Erkende hij God als de soevereine Heer.

Hij wilde op het kruis gezegd hebben... U bent God. Ongeacht het feit dat ik hier... Een doodstrijd heb te strijden. Ik wil uw naam hier in deze diepte genoemd hebben.

Ik wil u erkend hebben als mijn Heer... En mijn God. Daarin wordt God verheerlijkd.

Als wij niet alleen als het goed gaat... Misschien zeg je vanmorgen... Ja, ik herken hier niet zoveel... Want het gaat bij mij eigenlijk opperbest. Juist... Maar aanbidding...

Ware aanbidding is dat wij niet alleen in de hoogte... Maar juist ook in de diepte leren... Aanbidden. Want aanbidding is niet mensgericht... Niet emotiegericht...

Maar Godgericht. Dat vind ik het eerlijke... En het heerlijke aan de psalmen. Aanbidding en verlangen naar God...

In moeilijke, zware tijden in het heden. We gaan naar het derde aspect. David denkt terug aan zijn verleden met God.

Vers 3 en 4a. Kijk, ik lees hem even voor. Zo heb ik u in het heiligdom aan schout... Uw macht en uw heerlijkheid gezien. Uw goede tierenheid is immers beter dan het leven.

Wat denkt u wat dat betekent? Wat denk jij? Als hij zegt, ik heb u in het heiligdom aan schout. Misschien wel moeilijke vragen. Maar wat denk je dat dat betekent? In zijn binnenkamer misschien?

Heeft hij iets van God gezien? Oudtestamentisch zou het ook kunnen betekenen? In de tabernakel, in de tempel... Dat hij iets van God heeft gezien.

Wat heeft hij gezien? Wat zegt deze psalm? Ja, verschillende vertalingen. Maar in mijn vertaling staat uw macht en uw heerlijkheid.

Uw sterkte en uw eer. Zegt een andere vertaling. Heb ik daar gezien. Ik denk dat David denkt aan tijden in de tabernakel. De tempel is later door Salomo gebouwd.

Dat hij dacht aan tijden in de tabernakel. Want dat was de plaats waar God woonde onder het oude verbond. David, wat heb je dan gezien in de tempel? Bedoel je de priesters?

De altaren? De wierook? De offers misschien? Als je goed leest, zegt hij dat niet. Hij zegt...

Ik heb u in het heiligdom aanschouwd. Mooi is dat, hè? Dat is nog steeds zo trouwens. Ook onder het Nieuw Testament. Nu is de gemeente de tempel.

Wij als christenen, als individuen zijn tempels van God. Maar ook de gemeente is de tempel van God. Waarom ben je in een samenkomst? Ik hou van zingen.

Ik hou van een goede preek. Ik wil mijn broeders en zusters zien. Ik zal van die drie dingen die ik nu noem geen kwaad woord zeggen.

Maar het is nog niet het eerste. Waarom kom je in een samenkomst?

Waarom ben je op een bijbelstudie? Waarom ga je naar een bidstond? Heer, ik wil u zien vanmorgen. En natuurlijk kan dat door de preek.

En kan dat door de liederen. En kan dat door broeders en zusters. Maar het gaat niet om hen. Het gaat om hem. Hij zegt, ik heb uw macht en uw heerlijkheid gezien.

Hij zit daar onder die bomen in de woestijn. Smorgens vroeg in zijn stille tijd. Hij schrijft op Psalm 63. En hij zegt, ik denk terug aan het verleden. Toen heb ik in die tabernakel uw macht en uw heerlijkheid gezien.

Nou, als David dat al kon zeggen. Even een pas op de plaats. Als David dat kon zeggen. Onder het oude verbond. Hoeveel te meer wij die leven onder nieuwe mensen. Na de openbaring van Jezus Christus.

Weet je wat Johannes zegt in Johannes 1? Wij hebben zijn heerlijkheid gezien. Vol van genade en waarheid. Hoeveel heb jij van God gezien? Hoeveel heeft u van God gezien?

Dat is nog eens een vraag. Voor bij de koffie. Hoeveel heb jij van God gezien? In goede dagen.

En in kwade dagen. Een christen. Begint dan over Christus.

In wie Gods heerlijkheid ten volle is geopenbaard.

Het zien van God. Ja, wat moet je je daarbij voorstellen? Dat is ook weer zoiets, hè? Het zien van God. Zijn eigenschappen.

David noemt er hier twee. Zijn macht en zijn heerlijkheid. Dat verandert je. Daar blijft je voor altijd bij. Paulus zegt in 2 Korinther 3.

Wij allen die met onbedekt gezicht de heerlijkheid van de heren als in een spiegel aanschouwen, worden van gedaante veranderd naar hetzelfde beeld. Naar het beeld van God. Van heerlijkheid tot heerlijkheid.

Zoals het door de geest van de heren bewerkt wordt. Met andere woorden, het zien van God zoals Mozes op de berg. Ook nu, juist onder het nieuwe vermond. Dat verandert je. Gods heerlijkheid in het feit dat je als verloren zondaar gered bent.

Als dat gewoon voor je is, is het echt maar de vraag of je hem werkelijk ontmoet hebt. Johannes op Padmos viel als dood aan zijn voeten.

Enerzijds Gods heiligheid en Gods zuiverheid en Gods rechtvaardigheid. Hij dook op de grond. En anderzijds legde de heer Jezus zijn rechterhand op Johannes en biedt hij hem zijn genade en zijn nabijheid aan.

En als je die genade klap hebt meegemaakt in je leven, waardoor er een eeuwigdurende relatie met God tot stand gebracht is, waardoor je het eeuwige leven hebt ontvangen wat nooit meer overgaat, er vindt alleen nog een keer een verhuizing plaats, maar wat nooit meer overgaat, dan maakt dat je tot een ander mens.

David zegt, ik heb u in het heiligdom aanschouwd. En nu even terug naar de psalm.

Hij denkt daaraan terug, want hij is nu niet in het heiligdom, hij zit in de woestijn. Toch? Hij denkt daaraan terug. Wij moeten niet leven bij het verleden.

Ook bij genade uit het verleden moet je niet blijven leven, maar we moeten ons dat wel fris voor ogen houden, zoals Israël de daden van God niet moest vergeten. Psalm 77 zegt, ik zal de daden van de Heer gedenken, uw wonderen van oudsher.

Dat is mooi als je dat af en toe in je leven doet. Bij je verjaardag, of bij oud en nieuwjaar, of op een ander moment, of in de vakantie, dat je gaat terugdenken wat je in de achterliggende tijd van de Heer hebt geleerd.

Van de Heer hebt gezien. Oké. We maken de som op.

Als je dat herkent. Ik heb uw macht, Heer Jezus, en uw heerlijkheid gezien, die mij redding heeft gebracht. Wat weet je dan voor de rest van je leven?

Nou dit. Vers 4a. Uw goede tierenheid is beter dan het leven. Niets in dit leven stijgt uit boven het kennen van de levende God.

Weet je wat er in het Engels staat? Prachtige vertaling. Van het woord goede tierenheid. Je staat vast. Je staat vast. Love is better than life. Uw standvastige liefde is mij beter dan het leven.

Dat vind ik geweldig. Niets zal je ooit meer verzadigen als de kennis van de levende God.

Ik zou bijna wel zeggen, je bent bedorven voor het leven. Want op aarde zul je geen bron meer vinden die dieper en heerlijker wordt dan de bron die in God is.

Alles zonder God ervaar je dan als surrogaat, als placebo in de zin van het is tijdelijk, het is als een zebel.

Let op, David heeft het niet over cadeautjes, over Gods reddingen, maar hij heeft het over God zelf. Dat is een groot verschil. Veel mensen kunnen God wel bedanken voor zijn geschenken en zijn zegeningen. Maar ik denk dat het veel dieper gaat als wij God danken voor wie hij is.

Want dat kan ook als hij zijn zegen onthoudt. Ik zat nog na te denken.

Uw goede tierenheid is beter dan het leven. Wat bedoelt hij nou precies? Ik denk dat hij dit bedoelt. Ik wil het eenvoudig zeggen. Ik wil God meer dan dat ik het leven wil.

Ik zie meer in mijn God dan dat ik zie in mijn goede gezondheid. Mijn familie, mijn vrienden, seksualiteit, werk, carrière, vakantie, boeken, muziek, mijn huis.

David, ben je daar dan op tegen op die dingen? Ben je daar op tegen? Nee. Nee. Nee. Ik ben vooral voor mijn God.

Paulus zegt in het Nieuwe Testament. Het leven is voor mij Christus. Ik denk dat gebrek aan verlangen naar God ons geïnteresseerde maakt in de aarde.

En verlangen naar God maakt ons niet ongeïnteresseerd voor de aarde, maar maakt dat we de dienen zien in perspectief.

Zeg je daar ook aanmaals op? Uw goede tierenheid is mij beter dan het leven.

Zeg je daar aanmaals op? Kijk eens eerlijk naar je leven. Waar loop je nou het meest warm voor? Waar ben je nou het meest enthousiast over?

Weet je wat David elders zegt? Ik sta liever één dag op de drempel van het huis van mijn God. Dan lang te wonen in de tenten van goddeloosheid.

Wat een beslistheid hè. Eén dag. En dat is dan nog oude testament. In uw nabijheid. Beter dan duizend dagen elders.

Zo denkt hij terug aan het verleden. Maar hij zit in de woestijn. Als laatste. Gods daden in het verleden voeden zijn geloof in Gods goedheid voor de toekomst. Terwijl David zijn hart uitstort in de vroegte.

En als eerste dus zijn verlangen uitspreekt. En vervolgens Gods daden uit het verleden herdenkt. Groeit er geloof in zijn hart. Er groeit geloof in zijn hart. Terwijl hij onder die boom zit in de woestijn.

Terwijl hij daar zit in een verscheurd gezin. Afgezet als koning. Min of meer. Groeit er toch geloof in zijn hart. En dat is het bijzondere. Hij spreekt zich uit naar God.

Hij beleidt God. Hij denkt terug aan wat hij eerder gezien heeft van God. En dan gebeurt er iets in zijn denken. Dan gebeurt er iets. Daarom gaat Psalm 63. Gaat vanuit de diepte naar een ongekende hoogte.

Wat gebeurt er dan? Nou uiteindelijk zegt hij in vers 5. En vers 4 ook al. Mijn lippen zullen u prijzen. Ik zal u loven in mijn leven. En in uw naam zal ik mijn handen opheffen.

Gaat het nu veel beter dan met je David? Heb je goed nieuws gehoord over Absalom? Nee, nee, nee. Maar ik heb weer zicht op mijn God.

En daarom begint hij te aanbidden. En dat in de woestijn. Die overpijn zien van het heden. Leidt tot een vrolijke toekomstverwachting. En dat drukt hij dan op drie manieren uit.

En zegt ik heb prijzende lippen. Ik heb een lovend leven. En ik heb opgeheven handen. Dat zijn allemaal expressies van een aanbiddend hart. Weet je.

En dat is de laatste toepassing die ik vanmorgen wil maken. Daar zit echt een geweldige les voor ons. Echt waar. Als je in moeilijke tijden verkeert. Allereerst wend je niet tot mensen.

Of tot allerlei adviseurs. Maar wend je allereerst tot God. Ken hem en erken hem. Beleid hem als jouw God. Vervolgens spreek je verlangen naar hem uit.

Ik zoek u heer. Ik zoek u heer. En als derde. Roep Gods daden uit het verleden in herinnering. Ik heb u in het verleden uw heerlijkheid gezien.

Dan zul je geloof ontvangen. En geloof vatten voor het heden en de toekomst. Ik weet van een bevriende zendeling. Die veertig jaar in België.

In een rooms-katholiek gebied gewerkt heeft. En nog steeds werkt. Veertig jaar in een geloofsbediening stond. Gezin met meerdere kinderen.

En de heer had in die veertig jaar altijd voorzien. In financiën. In een huis. In kleding. Ook in gezondheid en andere dingen. En op een morgen viel er door de brievenbus.

Een overzicht van zijn opgebouwde pensioen. En toen het avond was durfde hij hem open te maken. En hij constateerde dat het er heel droeve voor stond.

Dat hij nauwelijks iets aan pensioen had opgebouwd. Omdat hij altijd in een geloofsbediening had gestaan. Hij zag het zwart op wit voorzicht. En plotseling kwam de aanvechting.

Hij heeft het me verteld. Wat ben je voor figuur? Heb jij wel in die achterliggende jaren verantwoordelijkheid voor je gezin? Voor je vrouw genomen?

Moet je nu de komende twintig jaar op Andermans zak leven? En het kwamen één voor één als pijlen in zijn hart binnen.

En hij schrompelde ineens. Zo vertelde hij dat. Allemaal influisteringen van de boze. Hij zegt. Ik werd meegesleept in negatieve gedachten. En de toekomst kwam als een donkere deken over me heen te liggen.

Maar hij zei. Ik sprak mezelf toe. Hij zei. John, voordat ik God en mezelf beschuldig.

Moet je eerst deze vraag beantwoorden. Heeft God in de achterliggende veertig jaar. Niet niets hè.

Heeft God in de achterliggende veertig jaar voorzien. Ja of nee. Twee mogelijkheden. Ja of nee. Was hij trouw?

Ja of nee. Was hij goed? Ja of nee. Was hij er? Ja of nee. Hij zei. En toen ik dat overdacht viel ik op mijn knieën.

En heb ik gezegd. Heer. Uw trouw in het verleden. Voed mijn vertrouwen voor het heden en voor de toekomst. Want uw goede tierenheid is mij beter dan het leven.

Wie u was in het verleden. Dat bent u in het heden. En zult u zijn in de toekomst. Daarom begin ik als u het goed vindt Heer. U nu al te prijzen. Ik prijs u niet omdat ik me zo lekker voel.

Ik prijs u niet omdat de woestijn zo aangenaam is. Of dat mijn zoon zo vriendelijk is. Maar ik prijs u omdat u de onwankelbare God bent. Die niet liegen kan.

Die niet slaapt of sluimert. En die zijn kinderen dag aan dag draagt. Tot de dood toe zal hij ons geleiden. En dat ten opzichte van ontrouwen.

Soms zelfs ongelovige mensen. Ja dan wordt aanbidding echt aanbidding. Dan is het niet een liedje zingen. Maar dan zeg je met David. Mijn ziel zal als met vet en overvloed verzadigd worden.

Er is niets meer van die droogte te vinden van vers 2. En hij zit nog steeds in de woestijn. En de omstandigheden zijn niet veranderd. Maar ik heb weer zicht op mijn God.

En daarom heb ik nu hier in de woestijn vrolijk zingende lippen. En kan ik moedig voorwaarts. Ik heb weer Gods vertrouwen voor de toekomst.

Daarom vers 9. Mijn ziel klamp zich aan u vast. Klamp zich aan u vast. Komt achter u aan.

Want uw rechterhand ondersteunt mij. Vanmorgen hebben we meegekeken met een oefening in Gods vertrouwen.

Een oefening in Gods vertrouwen. Ik eindig met een vraag die misschien in je hart leeft. Waarom hebben wij de wildernis soms nodig?

Als het leven een paradijs zou zijn. Wat velen willen en proberen te realiseren.

Dan zouden meer mensen verslaafd zijn aan het leven. En het gebruiken als een lolly. Tot op het stokje. Maar de wereld gaat voorbij.

Dat moet je echt weten. Ook als je zestien bent. De wereld gaat echt voorbij. Daarom is er soms die wildernis. Die woestijn.

Het is Gods manier. Ik hoop zo dat je dat meemaakt vanmorgen. Het is Gods manier om je los te weken van het aardse. En ons te doen verlangen naar de hemel.

Naar de God van de hemel. Zodat je echt kunt zeggen. Ook vanmorgen. Uw goede tierenheid. Uw standvastige liefde. Is mij veel beter.

Veel kostbaarder. Dan het leven. Amen.