Samenkomst 9 juli 2017

Spreker

G. van Valen

Date
July 9, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

De vakantietijd is, bij ons is dat nog niet doorgedrongen in het hoge noorden.! Of misschien gewoon overgeslagen.

Kan natuurlijk ook. Maar meestal eten wij toch wel op een dag enkele boterhammen. Brood is toch wel ook bij ons de basisbehoefte. En ik zat te bedenken, stel nu dat wij gewoon helemaal niks meer hoeven te eten.

Dat er gewoon iets zou bestaan in onze wereld. Een soort uitvinding zeg maar. Dat er iets in ons wordt geplaatst, een of andere iets, een soort voedsel. Waardoor wij nooit meer hoeven te eten.

Wie zou dat wel aantrekkelijk vinden? Kijk, dat zijn de mensen die misschien vanmorgen ook hebben overgeslagen. Al dat brood weer smeren.

Lekker makkelijk misschien. Het heeft ook wel zijn voordelen. En waarom willen de anderen dat niet? Waarom is dat nou geen aantrekkelijk idee voor al die andere mensen die niet hun vinger opstaken? Eén tegelijk.

Ja? Ja, nou is dat een keer. Eten is ook gezelligheid. Zeker. Het is gewoon lekker om het te eten.

Ja? Variatie. Nou, dat zijn al drie prachtige redenen. Ik hoef ze zelf niet meer te noemen. Jullie noemen ze al. Dus eten is meer dan alleen maar dat je van binnenuit gevoed wordt.

Het is ook een soort van, het is sociaal. Samen eten. Het is fijn om af en toe wat anders te eten dan brood. Het is gevarieerd inderdaad. En het is ook gewoon lekker.

Die ervaring is ook gewoon fijn. God heeft ons ook zo geschapen om ook te mogen eten. En op het moment dat wij een machientje in onze maag ergens hebben wat ons maar voortdurend vult.

Dan missen wij die ervaring. Nou goed. Vanmorgen zal het gaan over het brood van het leven. En Jezus wil in ons iemand zijn.

Ik wou zeggen iets zijn, maar hij is een iemand. Hij wil in ons iemand zijn die ons voortdurend vervult. Waardoor wij geen honger meer hoeven te hebben. En toch is hij geen machientje. Maar hij is een persoon.

Het is niet een automatisch iets, maar het is een dynamische relatie. Waardoor wij, waarbij wij voortdurend van hem mogen eten. En misschien vind je het wat vreemd, eten van de persoon. Maar het is ook wel heel veel zeggen dat hij zichzelf het brood van het leven noemt.

Laten we kijken in Johannes 6. Johannes 6, daar spreekt Jezus daarover. Johannes 6. Vanmorgen zal het dus gaan over Jezus als Gods hemelse brood dat mensen eeuwig leven geeft.

Of als je het heel eenvoudig wil hebben. Jij hebt Jezus brood nodig. Johannes 6 en we lezen dan vanaf vers 22. Dat is nadat Jezus al die mensen heeft gevoed aan de kant van dat meer.

Nadat hij over de zee heeft gewandeld. Of over dat meer. En dan zoeken die mensen hem weer op. Vanaf vers 22, Johannes 6. De volgende dag zag de menigte die aan de overkant van de zee stond.

Dat daar geen ander scheepje was dan dat ene waar zijn discipelen ingegaan waren. En dat Jezus met zijn discipelen niet in het scheepje gegaan was. Maar dat zijn discipelen alleen weggevaren waren. Maar er kwamen andere scheepjes van Tiberias dicht bij de plaats waar zij het brood gegeten hadden.

Nadat de Heer gedankt had. Toen de menigte nu zag dat Jezus daar niet was. En ook zijn discipelen niet. Gingen zij zelf ook in de schepen en kwamen in Capernaum om Jezus te zoeken.

En toen zij hem gevonden hadden. Aan de overkant van de zee. Zeiden zij tegen hem. Rabbi, wanneer bent u hier gekomen? Jezus antwoordde hun en zei.

Voorwaar, voorwaar. Ik zeg u. U zoekt mij. Maar niet omdat u tekenen gezien hebt. Maar omdat u van de broden gegeten hebt. En verzadigd bent.

Werk niet om het voedsel dat vergaat. Maar om het voedsel dat blijft tot in het eeuwige leven. Dat de zoon des mensen u geven zal. Want hem heeft de vader verzegeld.

Ze zeiden dan tegen hem. Wat moeten wij doen, opdat wij de werken van God mogen verrichten? Jezus antwoordde en zei tegen hen. Dit is het werk van God dat u gelooft in hem die hij gezonden heeft.

Zij zeiden dan tegen hem. Welk teken doet u dan? Opdat wij het zien en u geloven? Wat voor werk verricht u? Onze vaderen hebben het manna gegeten in de woestijn.

Zoals geschreven is. Hij gaf hun het brood uit de hemel te eten. Jezus dan zei tegen hen. Voorwaar, voorwaar. Ik zeg u. Niet Mozes heeft u het brood uit de hemel gegeven.

Maar mijn vader geeft u het ware brood uit de hemel. Het ware brood uit de hemel. Want het brood van God is hij die uit de hemel neerdaalt.

En aan de wereld het leven geeft. Zij zeiden dan tegen hem. Heren, geef ons altijd dat brood. En Jezus zei tegen hen.

Ik ben het brood des levens. Wie tot mij komt zal beslist geen honger hebben. En wie in mij gelooft zal nooit meer dorst hebben.

Maar ik heb u gezegd dat u mij wel gezien hebt. En toch gelooft u niet. Alles wat de vader mij geeft zal tot mij komen. En wie tot mij komt zal ik beslist niet uitwerpen.

Want ik ben uit de hemel neergedaald. Niet op dat ik mijn wil zou doen. Maar de wil van hem die mij gezonden heeft. En dit is de wil van de vader die mij gezonden heeft. Dat ik van alles wat hij mij gegeven heeft.

Niets verloren laat gaan. Maar het doe opstaan op de laatste dag. En dit is de wil van hem die mij gezonden heeft. Dat ieder die de zoon ziet en in hem gelooft.

Eeuwig leven heeft. En ik zal hem dan opstaan op de laatste dag. De joden dan morden over hem omdat hij gezegd had. Ik ben het brood dat uit de hemel neergedaald is.

En ze zeiden. Is hij niet Jezus? De zoon van Jozef. Van wie wij de vader en moeder kennen. Hoe kan hij dan zeggen? Ik ben uit de hemel neergedaald. Jezus antwoordde dan en zei tegen hen. Moor niet onder elkaar.

Niemand kan tot mij komen. Tenzij de vader die mij gezonden heeft. Hem trekt. En ik zal hem doen opstaan op de laatste dag. Er is geschreven in de profeten.

En zij zullen alle door God onderwezen zijn. Ieder dan die het van de vader gehoord en geleerd heeft. Komt tot mij. Niet dat iemand de vader gezien heeft. Behalve hij die van God is.

Hij heeft de vader gezien. Voorwaar voorwaar ik zeg u. Wie in mij gelooft heeft eeuwig leven. Ik ben het brood des levens. Uw vader hebben het manna gegeten in de woestijn.

En ze zijn gestorven. Dit is het brood dat uit de hemel neerdaalt. Omdat de mens daarvan eet. En niet sterft. Ik ben het levende brood dat uit de hemel neergedaald is.

Als iemand van dit brood eet. Zal hij leven in eeuwigheid. En het brood dat ik geven zal is mijn vlees. Dat ik geven zal voor het leven van de wereld. De joden dan reden twisten met elkaar en zeiden.

Hoe kan hij ons zijn vlees te eten geven? Jezus dan zei tegen hen. Voorwaar voorwaar ik zeg u. Als u het vlees van de zoners mensen niet eet. En zijn bloed niet drinkt.

Hebt u geen leven in uzelf. Wie mijn vlees eet. En mijn bloed drinkt. Heeft eeuwig leven. En ik zal hem doen opstaan op de laatste dag.

Want mijn vlees is het ware voedsel. En mijn bloed is de ware drank. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt. Blijft in mij en ik in hem. Zoals de levende vader mij gezonden heeft.

En ik leef door de vader. Zo zal ook wie mij eet leven door mij. Dit is het brood dat uit de hemel neergedaald is. Niet zoals uw vader het mannen gegeten hebben. En gestorven zijn.

Want wie dit brood eet zal in eeuwigheid leven. Deze dingen zei hij. Terwijl hij onderwijs gaf. In de synagoge in Capernaum. Zover het lezen uit het woord.

Van God. Vanmorgen wil ik met jullie nadenken. Over Jezus als Gods hemelse brood. Dat mensen eeuwig leven geeft. Of heel kort en puntig.

Jij. U. Heb Jezus brood nodig. En ik wil kijken met jullie naar zijn hoge afkomst. Naar zijn unieke status. Naar zijn voedzaam werk.

En naar zijn vrije uitnodiging. Zijn hoge afkomst. Zijn unieke status. Zijn voedzame werk. En zijn vrije uitnodiging. Maar eerst wil ik eens kijken wat die mensen nou aan het doen zijn.

Als ze Jezus zoeken. En Jezus had die broden vermenigvuldigd. En dat was een wonder. En die mensen zullen gekeken hebben. Wat doet hij nu? En ze hadden gegeten. En ze waren verzadigd.

Zo staat er. Daar hebben we niet gelezen. Maar zo staat het in het begin van hoofdstuk 6. Ze waren vol. Vol van die broden. Waarschijnlijk ook vol van het wonder wat ze hadden gezien. Bij Jezus. En ze verlangden naar meer.

Ze wilden wel meer van die wonderen zien. En waarschijnlijk vooral ook wel meer van die broden eten. En op een bepaalde manier kunnen ze Jezus niet meer goed vinden. Ze zien dat hij is weggegaan.

Maar ze weten niet precies waarheen. Want ze hebben gezien. Ja. Die discipelen gaan met dat bootje. Met zijn twaalf aan de overkant. Maar ze hebben Jezus niet gezien. Dus. Concluderen ze. Dan moet hij ergens hier zijn. Aan de oostkant van dat meer.

Van Galilea. En ze zoeken hem. Maar ze vinden hem niet. En dus besluiten ze maar. Om daar de nacht ook door te brengen. Omdat ze hem de volgende morgen zouden kunnen vinden. Ja. De volgende morgen vinden ze hem ook niet. Dus gaan ze op zoek.

En uiteindelijk. Komen ze aan in Capernaum. En daar treffen zij Jezus. En ze begrijpen natuurlijk helemaal niet. Hoe die daar gekomen is. Wij weten. Dat hij.

Via de zee. Via het meer. Wandelend naar het schip. Via het schip. Uiteindelijk in Capernaum is aangekomen. Maar zij hebben dat niet meegemaakt. Dus ze vragen. Verwondert zich af. Rabbi.

Wanneer bent u hier gekomen? Vers 25. Hoe hebt u dit gedaan? Hoe lang bent u hier al? En dan het antwoord van Jezus. En dat vind ik eigenlijk wel heel treffend.

Hij gaat niet in op hun vraag. Maar hij geeft als antwoord. In vers 26. Voor waar. Voor waar. Ik zeg u. U zoekt mij. Niet omdat u tekenen gezien hebt. Maar omdat u van de broden gegeten hebt.

En verzadigd bent. Jezus. Geeft niet tekst en uitleg. Over zijn komst. In Capernaum. En gaat niet nog een wonder benoemen.

Waarschijnlijk zouden ze daar ook weer mee de verkeerde kant op zijn gegaan. Nee. Hij gaat gelijk door naar hun motief. Hij zegt. Jullie zoeken mij. En jullie hebben misschien wel dag en nacht gezocht.

Maar ik weet waarom jullie mij zoeken. En jullie zoeken mij niet vanwege mij. Zelfs niet vanwege mijn tekenen. Maar jullie zoeken mij. Om de triviale reden dat je brood hebt gegeten.

En dat je een volle buik hebt gekregen. En je wil opnieuw dat meemaken. Je wil opnieuw door mij gevoed worden. En waarom is dat zo erg? Wat is daar mis mee?

Mogen wij dan niet van God, van Jezus brood vragen? Geef ons heden ons dagelijks brood. Wat bidden we toch of niet? We verwachten toch van God die dat geeft? Wat is er mis mee?

Dit is er mis mee. Het is dat de mensen als voornaamste reden dit hebben om Jezus te zoeken. Zij zoeken Jezus niet voor hemzelf. Niet vanwege zijn identiteit.

Maar vanwege wat hij kan geven. En dan niet als een geweldige geestelijke zegening wat hij kan geven. Maar alleen maar het brood. En ik wil eigenlijk wat Jezus hier vanmorgen als een stelling bij die mensen neerlegt.

Omdat hij hen kent. Wil ik vanmorgen omdraaien in een vraag voor ons. Waarom zoeken wij Jezus? Waarom zoeken wij Jezus?

Waarom ben je op zoek gegaan naar Jezus? En waarom zoek je hem nu? Deze mensen zochten hem om een volle maag te krijgen. Misschien is dat de reden dat je Jezus zoekt.

Het lijkt me stug, het kan. Maar misschien zijn er andere redenen. Stiekem verborgen in ons hart. Waarom wij Jezus zoeken? Waarom wij hem lief hebben? Waarom wij bij hem willen zijn?

Waarom wij hem willen aanbidden? Zoek jij Jezus misschien vanwege rijkdom? Omdat je denkt hij kan mij rijk maken. Hij kan mij helpen in mijn carrière. Jezus kan mij helpen met mijn leven.

Zoek jij Jezus voornamelijk omdat jij misschien applaus wil. Of waardering van je omgeving. Van je broeders en zusters. Van je familie. Kijk hem of haar is Jezus zoeken en volgen.

Is dat het misschien? Waarom zoeken wij Jezus? Is het omdat we denken dat hij ons een comfortabel leven kan geven? Ewig leven straks en nu al een geweldig leven hier.

Is dat het? Zoeken wij hem omdat hij ons fijne ervaringen kan geven? In een prezen, een biddingsavond. Dat we een heerlijk gevoel hebben. Is dat de voornaamste reden dat wij Jezus zoeken?

Ik heb het over de voornaamste reden. Waarom zoeken wij Jezus? Dus je maakt die vraagje wat onrustig. Maar ik vond het zo treffend dat Jezus zo doordringt tot in de motieven van de harten van de mensen.

Dat ik dacht laat ik die vraag voor morgen maar gelijk in het midden hier neerleggen. Waarom zoek ik? Nu Jezus. En Jezus zegt in vers 27.

Jullie moeten niet je inspannen om voedsel dat vergaat. Maar om voedsel dat blijft tot in het eeuwige leven. Werk niet voor die dingen. Span je niet in voor die dingen die uiteindelijk vergaan.

Die uiteindelijk zullen verteren. Die uiteindelijk zullen verdwijnen. Maar span je in voor het voedsel dat blijft. Dat is vergelijkbaar wat hij zei in de bergreden.

Verzamel je geen schat op de aarde maar verzamel je een schat in de hemel. Waar de mot en de roest ze niet aantasten. En waar de dieven niet kunnen komen om ze te stelen. Werk niet. Span je niet in voor dat voedsel.

Wat vergaat. O mensen wij kunnen zo vaak toch ons inspannen voor allerlei dingen. Die uiteindelijk niet echt blijvend zijn. En natuurlijk we moeten werken. En we moeten soms dingen doen. Die uiteindelijk misschien na een dag weer weggaan.

Die in elkaar storten. Waarvan we denken nou was dat nou zo nodig. We doen soms dingen die nutteloos lijken. En dan lijkt het alsof het hier door Jezus veroordeeld wordt. Maar dat veroordeelt hij niet.

Wij moeten ons leven onderhouden. Wij moeten ook gewoon eten. Wij moeten de dingen doen. En uiteindelijk zullen veel van de dingen die wij doen uiteindelijk gewoon verdwijnen. Verteren.

Maar uiteindelijk gaat het om de vraag. Waar span jij je het meest voor in? Dat is wat Jezus zegt. Werk niet om de spijs. Om het voedsel dat vergaat. Maar werk. Span je in voor het voedsel dat blijft.

Waar span jij. Waar span ik mij het meeste voor in? Wat is mijn drijfveer? Waar richt ik mij op? Om het eeuwige het hemelse voedsel? Om de geestelijke vrucht?

Of is het uiteindelijk toch het materiële. Datgene wat vergaat. Het is alsof Jezus hier in zijn woorden een echo geeft uit Jezaja 55 vers 2.

Waarin de profeet zegt. En door hem God. Waarom weegt u geld af? Voor wat geen brood is. En uw arbeid.

Uw werk. Voor wat niet verzadigen kan. Luister aandachtig naar mij. Eet het goede. En laat uw ziel vreugde scheppen. In de overvloed. Waarom zou je iets betalen voor iets wat uiteindelijk geen waarde heeft?

Luister naar mij zegt God. Ontvang van mij dat brood wat werkelijk overvloed geeft. En dan gaat Jezus verder. En hij openbaar steeds meer en meer over het voedsel waar hij het over had.

Hij laat steeds meer zien. Hij zegt dat voedsel komt vanuit de hemel. En dat voedsel is door God gegeven. Maar uiteindelijk zegt hij in vers 35. Dat voedsel dat ben ik.

Vers 35 is vanmorgen het kernvers. En Jezus zei tegen hen. Ik ben het brood des levens. Wie tot mij komt zal beslist geen honger hebben.

En wie in mij gelooft zal nooit meer dorst hebben. Wat een enorme rijke tekst. En wat een enorme rijke belofte.

Jezus als het brood wat door God is gestuurd om mensen het leven te geven. En ik hoop als je vanmorgen luistert dat je aan het eind zult zeggen. Wat zat er een hoop in. In dat brood.

Maar wat was het ook voedzaam voor mijn hart. Dat je niet alleen maar het vanmorgen zo ziet. Maar dat je ook vanmorgen mag zeggen ik heb er ook van gegeten. En ik ben ook weer vol van Jezus.

En ik kan ook vol van hem weer door het leven. Deze nieuwe week. Deze nieuwe periode. Eerst kijken we met elkaar naar de hoge afkomst van dit brood van het leven. Want Jezus heeft er door het gedeelte heen.

Zo tussen de regels door heel veel over. Het brood dat uit de hemel is neergedaald. Dat is natuurlijk hij zelf. Hij zelf kwam vanuit de hemel. En hij kwam op aarde.

Maar dat heeft toch nog een reden dat Jezus zo vaak het heeft over het brood dat uit de hemel is neergedaald. Het zijn hoge afkomst. Maar daarmee vergelijkt hij zichzelf voortdurend met dat andere brood dat ook uit de hemel regende.

Staat er in het Oude Testament. En jullie weten wel welk brood dat is. Dat is het manna. Het manna in Exodus 16 hadden de Israëliten een honger. En ze begonnen zich toen al te beklagen.

Net nadat ze dat prachtige wonder hadden meegemaakt. Door toch door de Schelfzee. En toen begonnen ze eigenlijk al te klagen over. Ja. Waren we maar in Egypte gebleven. Dan hadden we tenminste volle maag.

En Mozes bidt tot God. En uiteindelijk zegt God. Oké ik zal hen brood geven. Ik zal hen iets geven. En de volgende dag. Het was overal wit.

En de Israëliten. Ze keken en ze zeiden. Mana. Mana. Met andere woorden. Wat is dat? Dat is letterlijk in het Hebreus.

Wat mana is. Wat is dat? Ze hadden het nog nooit gezien. Het was voor hen nieuw. Het was voor hen bijzonder. Ze proefden het. En het proefde een beetje honingachtig. Het was brood uit de hemel.

Brood wat uit de hemel is neergedaald. Nu natuurlijk niet letterlijk uit de hemel. Als woonplaats van God. Maar meer uit de lucht. Maar toch. Het kwam van boven. En zo zegt Jezus. Ik ben het brood des levens. En ik ben uit de hemel.

Neergedaald. En wat zegt dat? Dat zegt twee dingen. Het komt vanuit de hemel. Dat zegt. Allereerst dat het bij ons niet vandaan komt. Ja dat is heel eenvoudig.

Als het uit de hemel komt. Komt het bij ons niet vandaan. Dat betekent dat wij dat brood. Wat Jezus is. Dat leven dat hij biedt. Dat betekent dat wij dat niet kunnen maken. Wij kunnen brood bakken.

En we kunnen brood kopen. En we kunnen allerlei fantastische dingen maken. En even buiten de metafoor van eten. Wij kunnen op aarde allerlei fantastische dingen klaarmaken. Maar wij kunnen een aantal dingen gewoon niet.

Wij kunnen geen mensen tot leven wekken vanuit onszelf. Maar wij kunnen ook niet dat eeuwige leven maken. Het moet ons gegeven worden. Dus als Jezus zegt.

Ik ben het brood dat uit de hemel neerdaald. Dan zegt hij eigenlijk. Jullie hebben mij nodig. En ik kan jullie iets geven wat jullie zelf niet kunnen maken. Jullie zijn behoeftig. Jullie zijn afhankelijk.

Jullie kunnen niet zonder dit brood. Mensen laten we goed beseffen dat wij. Ook al zijn we christen. We blijven elke keer behoeftige. Afhankelijke mensen.

Mensen die het niet in hun binnenzak hebben. Mensen die niet de kracht hier hebben. Maar elke keer blijven wij afhankelijk. Van het brood van het leven. En dat maakt ons nederig.

Wij kunnen onszelf niet redden. Maar wij verwachten redding van boven. Genade komt van boven beste mensen. Genade is niet iets wat uit onze tuin groeit. En waarvan we zeggen.

Nou uiteindelijk is dat iets. Ja weet je. Ik zit al mijn hele leven in de kerk. En daarom heb ik het gekregen. Genade komt van boven. Ook al ben je heel lang in de kerk.

Ook al ben je heel lang christen. Elke keer verwachten wij het van boven. Dat is het eerste. Als Jezus zegt. Het komt van boven. Dan betekent dat het niet vanaf de aarde komt. Maar het tweede. En dat is nog eenvoudiger dan het eerste.

Het betekent dat het van boven komt. En dat betekent dat God het wil geven. Het betekent dat God zegt. Ik zie die mensen. En ik zie dat ze mij nodig hebben. Weet je wat. Ik ga ze mijn brood geven.

Want ik zie deze mensen. En ik zie dat ze zonder mijn brood. Zonder mijn eeuwige leven. Ewig zullen sterven. In die eenvoudige woorden van Jezus. Dat hij zegt.

Ik ben uit de hemel neergedaald. Zit al Gods genade. Zit al Gods aanbod. Zit al Gods plan om de mensen te redden. Er zit al Gods liefde in. Gods goedheid. Om de mensen.

Om jou. Om mij. Om u te vervullen. Om een aanbod te geven. Zoals er staat in vers 33. Sorry in vers 32.

Want mijn vader geeft u het ware brood uit de hemel. Hij geeft het. Gratis. En voor niks. Net als dat manna. Er staat nergens dat de Israeliten moesten betalen.

Dat ze iets moesten verrichten. Dat ze een dansje moesten doen voordat het brood kwam ofzo. Het kwam er. Mozes bad. En het kwam er. En zo komt Jezus gratis.

Uit genade. Uit de hemel. En hij heeft zichzelf vernederd. Ik zei net. Wij moeten nederig beseffen dat wij afhankelijk zijn van God. Maar als het gaat over nederigheid.

Jezus geeft het voorbeeld. Hij heeft zichzelf vernederd. Door af te dalen. Uit de hemel. En door zichzelf als brood beschikbaar te stellen. Voor de wereld.

Dat is de hoge afkomst van dit brood. Als tweede wil ik met jullie kijken naar de unieke status van dat brood. De unieke status van dat brood. Ik zei het net al.

Hij vergelijkt zichzelf voortdurend met dat manna. Dat is niet voor niks. Natuurlijk heeft hij net dat teken gedaan. Dus het was ook wel ter zake om dat dan te betrekken op het manna.

Maar als tweede reden. Is dat deze israelieten. Heel erg te koop liepen met de traditie. Met de geschiedenis. Luister maar wat ze zeggen in vers 31. Onze vaderen hebben het manna gegeten in de woestijn.

Onze vaderen. Dat klinkt iets van trots in door. En natuurlijk mag je trots zijn op je voorgeschiedenis. Toch? Zeker als je een israeliet bent. Dan mag je trots zijn misschien.

Dankbaar. Misschien een beter woord. Op wat God heeft gegeven in de geschiedenis. Maar het klinkt wel heel erg trots. Onze vader hebben het manna gegeten in de woestijn. Het komt op mij een beetje over.

Alsof zij die geschiedenis als het ware verheerlijkte. Alsof zij de Torah lazen. En zeiden. Ja maar dat was geweldig. En daar moeten we bij stilstaan. En daar moeten we elke keer uit blijven leren.

En dan dreigt natuurlijk het gevaar dat je zo die traditie en die geschiedenis gaat verheerlijken en ophemelen. Dat je niet meer gericht bent op wat God in het heden geeft. Zo was het.

Ze waren zo bezig met wat God had gegeven. Het manna in de woestijn. Onze vaderen. Dat dat op den duur een soort vereerd dreigde te worden. Dat de geschiedenis een heilige geschiedenis werd.

En als je de geschiedenis als een heilige geschiedenis geeft. Dan dreig je God uiteindelijk ook uit het oog te verliezen. Mag ik dat even hier bij u neerleggen. Ik ken u niet goed. Dus ik kan dat in vrijmoedigheid doen.

Maar hier zullen ook vast tradities zijn. Gewoontes misschien. Die door de jaren heen zijn ingesleten. En die goed zijn in zichzelf. Of in zichzelf. Maar die goed zijn. Vanwege een reden.

Tradities die door iemand ooit bedacht zijn. Regels die door iemand ooit zijn ingesteld. Gewoontes. Waarvan sommigen niet meer weten waarom ze precies zijn. En zo hebben we een traditie.

Niet alleen in een gemeente. Maar ook als christelijke gemeente wereldwijd. Leven wij van een traditie. Maar dat gaat verkeerd.

Als wij traditie gaan verheerlijken. Als wij het in een monumentenkast gaan zetten. In een museum. En er elke keer meer vol verwondering staan te gapen. Want dan zijn we niet meer gericht op het heden.

Maar op het verleden. Dan gaan we het verleden verheerlijken. En dan wordt dat de maatstaf. Maar Jezus zegt. Ik ben het ware brood. Mijn vader geeft u het ware brood.

Uit de hemel. Tegenwoordige tijd. Niet heeft gegeven. Maar hij geeft u nu het ware brood. En natuurlijk is het goed om stil te staan bij wat God in het verleden heeft gedaan.

Daar mag je hem dankbaar voor zijn. Zeker. Absoluut. Getuig daarvan. Maar sta niet stil in het verleden. Maar ga door. En ontvang opnieuw in het heden Gods genade.

Ontvang opnieuw. Zet het niet in de kast. Maar stel je open voor opnieuw Gods genade. Als gemeente. Maar ook als persoon. Sta open voor dat levende woord van God.

Wat hij je in het heden wil geven. Jezus. Hij heeft een unieke status als het brood van God. Want zo staat het ook in vers 32. Mijn vader geeft u het ware brood uit de hemel.

Ik ben het ware brood. Zegt Jezus eigenlijk. Ik ben het ware brood. Hij wil niet zeggen dat het manna niet echt was. Dat het schijnbrood was. Dat het een symbolisch verhaal is ofzo.

Het was echt brood. Maar wat is het werkelijke? Het ware brood? Jezus zegt dat is niet het manna. Maar het manna. Het was fantastisch. Maar het manna weest naar mij. Het manna wijst.

Het manna is een schaduw. En ik ben de werkelijkheid. Het manna is een type. En ik ben het antitype. Uiteindelijk gaat het om de vervulling. En Jezus zegt.

Ik ben een vervulling van het manna. Mijn vader heeft het laten regenen aan Israël. Met het oog op mij. Met het oog op mij. Ik ben het ware brood. Dat uit de hemel is neergedaald.

Jezus zegt. Ik ben het brood van het leven. Deze joden waren hier zo bezig met manna.

Met het fysieke brood. En wij kunnen ook zo bezig zijn met alle dingen die wij misschien voor brood houden. Dingen die wij denken dat ze ons kunnen verzadigen. En ze verzadigen ons niet.

En vanmorgen zegt Jezus tot ons heel persoonlijk. Ik ben het brood des levens. Ik. Niet dat andere. Niet datgene waar jij je nu in stilte mee probeert te voeden.

En begrijp me goed. Dat kunnen dingen zijn die gewoon goed lijken. Dingen die niet uiterlijk zondig zijn. Die toch uiteindelijk niet echt brood zijn. Die niet jou dat leven kunnen geven wat alleen Jezus kan geven.

Jezus zegt. Alleen ik kan jou dat leven geven. Alleen ik kan jou vreugde geven. Alleen ik kan jou die kracht geven. Alleen ik kan jou die zekerheid geven.

Kom dan bij mij. En eet van mij. Ik ben het brood van het leven. En ik ben het brood van het leven. En ik ben nu beschikbaar.

Je hoeft niet te wachten tot een bepaalde tijd. Je mag nu komen eten. In deze dienst. Terwijl je nu luistert mag je van hem eten. En zeg in je hart. Heer ik kom bij u.

Want ik verwacht het van u. Weet je al die andere broden. Die kunnen soms lonken. En die kunnen soms wenken. Denk bijvoorbeeld aan een fantastische toekomstperspectief.

Als het gaat om een carrière. Je begint een opleiding misschien. En je denkt. Ja ik wil daaruit komen. En misschien komt dat nooit. En blijft het altijd maar lonken en wenken. En zelfs als je het bereikt.

Dan denk je. Is dit het nu? Moet dit mij verzadigen? Nee. Maar er is iets nieuws wat aan de einde ons wenkt. En lonkt en zegt. Ik ben brood. Kom eet mij. En we gaan erop af.

En als we er komen. Is het of weg. Of telustellen. Dat is allemaal toekomst. Toekomst. We kunnen jagen naar de toekomst. En Jezus zegt. Ik ben. Ik ben.

En ik wil nu. Jouw brood. Van het leven zijn. Ik wil dat nu. Voor jou zijn. Zijn hoge afkomst. Zijn unieke status. Boven alle broden verheven.

Alleen hij kan verzadigen. Alleen hij kan het leven geven. En dat is ook het derde. Zijn voedzaam werk. Want Jezus. Hij biedt iets aan.

Hij gebruikt het beeld om iets. Om jezelf aan te bieden. Maar hij zegt ook dat hij daarvoor iets doet. Allereerst.

Wat biedt Jezus aan? Nou dat zegt hij in verschillende versen. Hij zegt in vers 33. Het brood van God is hij die uit de hemel neerdaalt. En aan de wereld.

Het leven geeft. Hij biedt leven. Wat is dat voor leven? Stapje verder. Vers 54. Wie mijn vlees eet. En mijn bloed drinkt.

Bedoelt hij hetzelfde mee als wie dat brood eet. Die heeft eeuwig leven. Het is niet zomaar leven. Het is het eeuwige leven. Wat je kan ontvangen.

Als je Jezus ontvangt. En. Zegt hij ook nog verder. Ik zal hem doen opstaan op de laatste dag. Dus het heeft ook iets te betekenen voor de toekomst. Als dat leven in ons is.

Dan zal dat leven ons ook vasthouden. En hij ons tot leven wekken op de laatste dag. Dus het gaat om leven. Het gaat om eeuwig leven.

Jezus biedt eeuwig leven. Nou ik ben benieuwd. Wat is eeuwig leven? Kan iemand mij daar een beetje bij helpen? Wat is eeuwig leven? Jullie mogen gewoon een antwoord geven.

Wat is eeuwig leven? Of een aspect. Sorry? Het houdt nooit op. Het gaat maar door. Het is tot in eeuwigheid. Eeuwigheid. Eindeloos leven.

Ja? Dat is mooi. Dat verstaan we ook vaak onder het woord eeuwig. Eeuwig is. Het houdt nooit op. Eindeloos. Andere aspecten van eeuwig leven.

Of is alles gezegd nu? Geen? Geen veroudering. Het blijft altijd nieuw. Het blijft altijd jong. Dat is mooi.

Het gaat. Het degeneert niet. Als het zou degenereren zou het ooit een keer afsterven. Maar het blijft altijd jong. Mooi. Voor altijd bij hem zijn.

Dan is weer wat anders. Wie zei dat? Ja. Bedankt. Voor altijd bij hem zijn. Er zit iets in van de relatie met God. Zeg maar. Want je kunt. Als ik die twee van me kan losmaken.

Je kunt zeggen. Dat eerste. Eindeloos leven. Eindeloos leven. Of eindeloos bestaan. Ja. Als het zonder God is. Is het dan werkelijk leven? Er is iemand die heeft gezegd.

Dat vond ik best wel confronterend. Eindeloos bestaan is in feite de hel. Wat? Eindeloos bestaan is in feite de hel. Als je het los van God maakt. Want dat betekent dat je een leven hebt.

Een bestaan hebt. Wat maar voortduurt. Wat maar voortduurt. Maar waarin God niet is. En dat is de hel. Leven zonder God. Maar dan eindeloos. Maar het is met hem zijn. Verbonden zijn met hem.

En dat is de kern van het evige leven. Wat zegt Jezus in Johannes 17? Dit is het evige leven. Dat zij. U kennen. De enige waarachtige God.

en Jezus Christus die u gezond hebt. God kennen. En wanneer begint dat? Nu. Het evige leven.

Begint. Hier en nu. Het begint op het moment. Dat je Jezus in je leven ontvangt. En dat je daardoor hem leert kennen. En daardoor God leert kennen. Door de heilige geest.

En dat gaat maar door. Inderdaad. Het gaat maar door. En het wordt steeds mooier. Het wordt niet minder. Maar het wordt steeds mooier. Tot we in de hemel. Bij God zijn. En die hemel zal neerdalen op de aarde.

Dat is het evige leven. God kennen. God ervaren. Werkelijk dat hemelse leven. Om het zomaar even. Wat ouderwets te zeggen. Deelachtig zijn. Het hemelse leven.

Deelachtig zijn. En dat komt Jezus doen. Hij komt vanuit die hemel. Om dat hemelse leven mee te nemen. In zichzelf. En om het aan ons te geven. In ons hart. In onze ziel. Het hemelse leven.

Nu al. Om het ons deelachtig te maken. Zodat je mag zeggen. Ik heb nu al deel aan het hemelse leven. Ook al ben ik niet in de hemel. En het gaat alleen maar mooier worden.

Dat is het eerste. Maar dan zegt Jezus ook in vers 35. Ons kernvers. Ik ben het brood des levens. Wie tot mij komt zal beslist geen honger hebben.

En wie in mij gelooft zal nooit meer dorst hebben. Dus het is eeuwig leven. Dat is het overkoepelende. Maar daarbinnen zegt Jezus. Dat leven. Dat brood dat ik geef.

Dat is ook verzadigend. Het stilt je honger. En het stilt je dorst. Het lest je dorst. Het zorgt ervoor dat je nu al genoeg hebt.

Dat je nu al niet meer op zoek hoeft te gaan. Naar nieuwe bronnen van voedsel. Geestelijk gezien. Het eeuwige leven. En daarbinnen is die verzadiging. Die Jezus hier belooft.

Dat is wat Jezus hier aanbiedt. Eeuwig leven. En verzadiging. Maar hoe kan hij dat doen? Hoe kan Jezus dat aanbieden? Ja.

Hij is God. En daarom kon hij ook die broden breken. En daarom kan hij ook het eeuwige leven aanbieden. Toch? Hij is God toch? Ja. Dus als hij God is.

Dan komt hij op aarde. En dan kan hij het eeuwige leven geven. En dan kan hij weer vertrekken. Toch? Ja. Zo is het toch niet helemaal. Dat voelt hij wel. Zo is het niet helemaal. Want waarom spreekt Jezus er dan over dat hij zijn vlees en zijn bloed moet geven.

Voor het leven van de wereld. Dat betekent dat als Jezus ons het eeuwige leven wil geven. Dat het niet anders kan dan door de weg van lijden en sterven. Het betekent dat hij ons het leven niet kan geven zonder dat hij zelf zijn leven geeft.

Hij moet zijn leven geven om ons het leven te geven. Zegt Jezus dat niet heel treffend in Johannes 12. Als de tarpenkorrel niet in de aarde valt en sterft. Komt er geen vrucht.

Maar als hij in de aarde valt en sterft. Dan brengt hij veel vrucht voort. Dat kon Jezus doen. Neerdalen vanuit de hemel. Vallen in de aarde. En sterven.

Om veel vrucht voor te brengen. Om veel mensen te kunnen voeden. Met eeuwig leven. Met zichzelf. Want wat is de belemmering voor eeuwig leven? Dat is dat wij in de dood gevangen zitten.

De dood die wij zelf op onze schouders hebben genomen door de zondigen. Wij zitten gevangen in de zonde en de macht van de dood. Als wij niet daaruit verlost zijn. En daarmee moet Jezus eerst dealen. Hij moet door die dood heen.

Om die dood zo te breken. Om die grond onder de dood weg te halen. Namelijk de zonde. Daarom draagt hij de zonde. En dan wil hij zo de dood, de macht van de dood breken.

Dat is wat Jezus is komen te doen. Er was een man in Afrika. En hij werkte in het veld. En hij werd in een keer aangevallen door een luipaard. Nou wat doe je als je in een keer aangevallen wordt door een luipaard?

Bidden misschien. Op dat moment was dat niet genoeg. Die man, die luipaard pakte in een keer zo met zijn bek zijn arm. De bek van die luipaard ging om die arm van die man.

En toen in het moment, in het crisis moment, dacht die man geen moment langer na. Maar hij pakte de tong van die luipaard en hij rukte hem eruit. Waarop die luipaard stuiptrekkend achterbleef.

De tong uit de bek van de luipaard getrokken. Het is echt gebeurd. En de luipaard gestorven. Dat is maar een zwak beeld van wat Jezus kwam doen.

Hij ging in de dood. En hij trok de tong uit de bek van de luipaard. Hij trok de tong uit de bek van de dood. En hij heeft de dood, de macht ontnomen. En zo is hij door de dood heen gegaan.

En aan de andere kant van de dood kan hij zeggen tot zijn discipelen, vrede zij u. En kan hij zeggen, hier, ik ben hier het brood van het leven. En ik ben hier gekomen om mezelf te laten breken tot leven van de wereld.

Net als Jezus hier deed aan het begin in hoofdstuk 6. Hij brak en hij brak en hij brak om te kunnen uitdelen. En zo laat Jezus zich aan het kruis breken. Hij laat zijn lichaam scheuren om zichzelf te kunnen uitdelen.

Hij laat zijn bloed vloeien om het te kunnen uitdelen. Dat kwam Jezus doen. Zijn voedzaam werk. Het heeft een prijs gekost. En wij kunnen niet zeggen dat eeuwige leven, nou ja, dat is een mooi iets.

Maar ik kan het ook nog ergens vinden. Nee. Alleen bij Jezus. Alleen door hem. En het heeft een prijs gekost. Laten we het niet voor onachtzamen, maar laten we het hoog eren.

Laten we hem als een schat in ons leven koesteren. En als laatste zijn vrije uitnodiging. En misschien zit je hier en denk je, ja, mooi.

Ewig leven. God kennen. Jezus wordt gebroken. Maar wat moet ik dan? Wat moet ik dan? Luister. Vers 53.

En zegt Jezus. Voorwaar, voorwaar. Ik zeg u. Als je het vlees van de zoon des mensen niet eet. En zijn bloed niet drinkt. Hebt u geen leven in uzelf.

Dan hebt u niet dat leven wat God vanuit de hemel laat neerdalen voor mensen. Om hen te redden. En om hen deel te geven aan die eeuwigheid. Bij hem. Mensen. Het is geen keuzeoptie.

Dat we zeggen. Nou. Er zijn nog zoveel andere manieren. En Jezus is er een van. Nee. Jezus zegt. Als je mij niet eet. Als je mijn vlees niet eet. En mijn bloed niet drinkt. Dan heb je geen leven in jezelf.

Dan moet je het op eigen rekening doen. En die rekening zal ik je vertellen. Snel op. Dan zul je moeten sterven. En de eeuwige dood moeten sterven.

Vers 54. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt. Heeft eeuwig leven. Zijn vlees eten. Zijn bloed drinken. En dan als laatste.

Vers 58. Wie dit brood eet. Zal in eeuwigheid leven. Dus wat moet je doen? Moet het brood eten. Je moet het brood van het leven moet je eten.

Dat is eenvoudig. Dat is nu gelijk het belangrijkste punt van het hele beeld wat Jezus hier geeft. Het is natuurlijk fantastisch om te horen dat de vader zijn zoon heeft gestuurd uit de hemel.

Als brood voor de mensen. Om het leven te geven. Dat het ons kan deelgeven aan het eeuwige leven. Nu al. Fantastisch. Het is heel mooi om te horen dat er geen voedzamer brood is dan dat.

Het is ook geweldig en verwonderend om te horen dat Jezus zijn leven gaf. En dat hij zich liet breken als het brood. Het is allemaal heel mooi. Het is allemaal heel mooi. Maar als we daar stoppen.

Als we hier een punt zetten. Dan is het niet af. Dan komt het brood niet tot zijn recht. Beste mensen in Bunschoten. Het brood van het leven is niet bedoeld om in een museum gezet te worden.

Naast in de vitrinekast. Naast de traditie. Om daar eeuwig en eerbiedig bewonderd te worden. Jezus Christus wil niet slechts verkondigd worden. Hij wil niet alleen maar besproken worden op de Bijbelkring.

Hij wil niet alleen maar bewonderd worden. Maar hij zegt. Ik ben het brood van het leven. Ik wil gegeten worden. Ik wil gegeten worden.

Dat is net als bij gewoon brood. Niet waar? Vanmorgen had je ook heel de tijd kunnen kijken naar die tafel. Dan lag dat brood prachtig opgesteld. Ja, mooi belegd erbij. Een mes en een bord.

Fantastisch. Nou, kwartier gekeken. Oh, wat ruikt het fijn. Wat voelt het fijn. Ah, zeker brood van die in die bakker. Ja, zeker. Nou. Oké.

Laten we danken. En je staat op. Je hebt niks gegeten. Ben je dan vol? Nee, je bent vol misschien van de blik op het brood. Maar je bent niet vol van het brood. Je moet het eten.

Het is heel simpel. Ja, zeg je. Het klinkt heel simpel. Maar wat betekent nu dat wij Jezus eten? Het is toch niet bedoeld als een soort cannibalisme. Dat we Jezus werkelijk opeten.

Zo klinkt het een beetje. Eet mijn vlees. Ja, maar wat moeten wij dan doen? Dan laten we vers 47 en vers 48 naast elkaar leggen. Eerst vers 58.

Wat ik net heb gelezen. Wie dit brood eet zal in eeuwigheid leven. En dan vers 47. Wie in mij gelooft. heeft eeuwig leven.

Eten is geloven. Eten is geloven dat Jezus van God is gekomen. Dat hij het ware brood is. En geloven is eigenlijk de handen ophouden.

En zeggen dank u wel. Geloven is eten. Geloven is ontvangen. Is dat niet wat we met eten doen? We nemen het tot ons.

Dus we ontvangen het. En we verteren het. We ontvangen het in onze maag. Dan wordt het verteerd. En dan hebben we er kracht van. Dan hebben we er baat bij. Geloven.

Eten. Ontvangen. En dat is wat Jezus wil. Dat wij hem ontvangen. Dat we zeggen. Jezus. Ik geloof in u. Ik wil niet.

Al die broden. Ontvangen. Maar ik wil u. Ontvangen. In mijn leven. Ik wil u ontvangen. En ik wil van u eten. Ik wil met u wandelen.

Ik wil met u leven. Ik wil dat u mijn kracht bent elke dag. Ik wil dat u mijn wijsheid bent elke dag. Ik wil dat u mijn vreugde bent elke dag. Ik wil dat u mijn zekerheid bent elke dag.

Ik wil dat u mijn genade geeft. Elke dag. Dat klinkt allemaal. Ik wil. Ik wil. Ik wil. Maar. Hij wil het aan ons geven. Laten wij het. Ontvangen. Eet.

Van dit brood. En als je er nog nooit van gegeten hebt. Eet het dan vooral. Eet het dan. En blijf ervan eten. Jezus zei tegen hen.

Vers 35. Ik ben het brood. Van het leven. Wie tot mij komt. Zal beslist geen honger hebben. En wie in mij gelooft. Hebben we het weer.

Geloven. Komen. Zal nooit meer. Dorst hebben. Mag ik eindigen met. De vraag.

Die Jezus. Aan die twaalf. Disciplen. Stelt. Want er is een hele discussie geweest. En ik heb niet alles behandeld. Uit dit gedeelte. Gelukkig maar. Er zit al meer in. Maar dit is al genoeg.

Denk ik. Van vanmorgen. Een hele discussie van de joden. En uiteindelijk. Keren velen zich van hem af. Velen die. Zeiden dat ze geloofden. Ze keren zich van hem af.

Ze zeggen. Dit verhaal. Is niet te verteren. Dit slik ik niet. Dit kan ik niet aan. En ze keren zich van Jezus af.

En Jezus blijft met een klein groepje over. En ik wil terugkeren bij waar ik mee begon. Waarom zoeken wij Jezus? Kunnen wij concluderen aan het eind van deze verkondiging.

Dat wij Jezus zoeken. Voor hemzelf. Omdat hij het brood is. En niet omdat hij ons allemaal mooie dingen kan geven. Maar omdat hij het brood is.

Willen wij daarom Jezus zoeken. Ontvang hem dan. En dan zegt Jezus. Tot de twaalf. Wilt u ook niet weggaan? En Jezus vraagt het aan ons.

Is het te veel? Ben ik te veel? Moet je te veel van mij opgeven? Ben ik te moeilijk? Wil je misschien ook niet weggaan? Dat is een rare vraag. Het lijkt net of hij tegen ons zegt.

Nou ja. Als je wil ga dan maar. Hij laat ons vrij. Hij laat je vrij vanmorgen. Wil je ook niet weggaan? Simon Peters dan antwoordde hem.

Heren. Naar wie zullen wij heen gaan? U hebt woorden van eeuwig leven. En wij hebben geloofd en erkend. Dat u de Christus bent.

De zoon. Van de levende. God. Peters had het begrepen. Bij Jezus. Is het leven te vinden. Hij spreekt woorden van eeuwig leven.

Hij biedt eeuwig leven. En dat is omdat hij het brood. Van het leven is. Hoor als laatste deze tekst. Jezus zegt tot ons vanmorgen. Ik ben het brood.

Van het leven. Wie tot mij komt. Zal nooit meer honger hebben. En wie in mij gelooft. Zal nooit meer. Dorst hebben.

Amen. Laten we. Danken. En bidden. Vader we willen u danken. Dat u uw brood hebt gestuurd.

Niet op onze bestelling. Niet omdat wij er nou op zaten te wachten. Maar uit liefde. En goedheid. Hebt u uw brood. Naar deze wereld gezonden.

Vol van het hemelse. Het eeuwige leven. Vol van het goddelijk leven. Zodat wij mensen. Die erom verlegen zaten. Het zouden kunnen eten. Daardoor deel zouden krijgen aan uw.

Hemelse. Goddelijke. Ewige leven. Jezus. We danken u. Dat u wilde gaan. Dat u niet met tegenzin. Tegenstribbelend. De hemel verliet. Maar helemaal vrijwillig.

En u wilde laten breken. En uzelf wilde geven. Voor deze wereld. Voor ons. Ja voor mij. Jezus.

Ik dank u. Dat u nog steeds. Het brood van het leven bent. Dat u nog steeds. U zelf aanbiedt. Elk moment. Ook al bent u al in ons. Roept u ons nog steeds op. Om tot u te komen.

En van u te eten. En heren. Dat willen we. Uitspreken. Dat we dat willen doen. We willen afzien. Van al die andere broden. Die ons lokken. Al het andere voedsel. Dat zo heerlijk.

Opgetast ligt. Heren. Maar we willen dat afwijzen. En zeggen. We willen. U ons leven. Maken. We willen. U ons leven. Laten zijn. We willen van u eten.

We willen u ontvangen. Jezus. Ook al woont u al in ons. Dan willen we nog steeds. Uw leven dieper. In ons ontvangen. Heren. Geef dat dat in ons leven mag gebeuren.

Dat we. Al zijn we nu leeg. In onszelf. Voelen we ons leeg. Wilt u ons verzadigen. Op dit moment. Dat we vol zijn. Van u. Dat we. Opnieuw weer die bron van leven aanboren.

Dat u ons opnieuw vult. Verzadig ons weer met uw goedheid. Verzadig ons. Stil onze honger. Maak ons hart rustig.

En geef ons de rust. In u. O heer ik dank u voor dit prachtige beeld. Dat u het brood bent. Dat leven geeft. En ik dank u voor deze dienst. En ik leg deze gemeente zo in uw handen.

Met alle personen die er zijn. Ook die er nu niet zijn. Mogen ze allemaal het leven vinden. In u. En dat bidden we. In Jezus naam.

In uw naam. Door de Heilige Geest. Tot eer. Van de Vader. Amen. Heb jij nog een mooi lied?

Voor de prediking zullen we nog even kiezen. In ieder geval.

En willen we na het lied. Nog een moment nemen van het verleid van gebed. En dan doen we eerst één nummer. En dan bidden één nummer.

Ja.

Volheid van vreugd. Er is niemand. Dit zijn iemand. Die mij zo vervullen kan.

Vind mijn vreugde. In u alleen. O heer. Zullen we met elkaar een moment nemen van vrijheid.

Van gebed. En. Ja. Ik hoop dat je allemaal de vrijmoedigheid. Mag voelen. Gebrie. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Die zijn alweer al te geleverd. De middel van je bedrijf. Vader, u wilt u dankend wat voor uw boord.

Een boord dat dingen die niet goed zijn, ook als een baat. Maar ook een boord dat vertrouwst.

En de moeilijkheden. En die dingen waar we geen raad mee weten. Je bent ook zo aan Herman.

We weten niet dat we al deze dingen gebeuren. Maar we weten dat u uiteindelijk de voet.