Twee goddelijke bruiloften waarvan een niet doorging

Spreker

G. Blonk

Date
June 25, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

1 Korinthe 11 Vers 25 Maakt u zich niet ongerust dat dit de enige tekst zal zijn, want degenen die mij kennen weten dat er nog wel een paar zullen volgen.

Maar ik begin met 1 Korinthe 11 vers 25 Evenzo ook de beker, nadat de maaltijd afgelopen was, en hij zeide, deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed.

Doe dit, zodik als gij die drinkt tot mijn gedachten is. Ik heb eens uitgerekend dat ik minstens 1200 keer de maaltijd van de Heer heb meegemaakt.

Niet geleid allemaal, maar wel velen. De meesten waren s'avonds, dus dat het avondmaal genoemd werd, dat was niet zo gek.

Heiligavondmaal kom je niet één keer in de Bijbel tegen. Dus als wij de term heiligavondmaal gebruiken, dan gebruiken we een onbijbelse term.

Ja, de eerste maaltijd van de Heer was s'avonds in de bovenzaal. De maaltijd van de Heer wordt maaltijd van de Heer genoemd. Dus het heiligavondwoord wordt maaltijd van de Heer genoemd.

Het komt er één keer voor in 1 Corinthe 11, vers 20. De maaltijd van de Heer. Een speciale maaltijd. Een beetje vreemd. Ja, je minstens 12 keer dat gehoord hebt, dan ga je erover nadenken.

Dat zinnetje 1 Corinthe 11, vers 25. Evenzo ook de beker nadat de maaltijd afgelopen was. Dus de maaltijd was afgelopen.

Dus er begon dus met die beker een nieuwe periode. Nadat de maaltijd afgelopen was. En hij zei, deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed.

Doe dit tot mijn gedachtenis. Zo dik als gij die drinkt. Daar ga ik vanmorgen met u over spreken. Want het is denk ik wel goed om erover na te denken.

Van wat wordt er nou mee bedoeld? Na de maaltijd wordt daar de beker genomen. En wordt daar gesproken over het nieuwe verbond in zijn bloed.

Dat zegt de Heer Jezus. En dan gaan we met u naar Matthäus 22. Matthäus 22. Daar zijn ze van die gedeelten die ineens nieuw licht op iets geven.

En dat overkwam mij wat poosje geleden. Matthäus 22. En ik lees eerst maar even de eerste zeven versen.

Het gaat over een gelijkenis. En als je een gelijkenis op je weg krijgt die Jezus zelf vertelt, dan mag je best op scherp gaan zitten.

Want dan komt er iets op ons af wat niet zomaar een verhaaltje is, maar wat een diepe werkelijkheid weergeeft. En Jezus antwoordde en sprak wederom in gelijkenissen.

Tot hen en zeiden. Het koninkrijk der hemelen is gelijk aan een koning die voor zijn zoon een bruiloft aanrichtte. En hij zond zijn slaven uit om de ter bruiloft genodigde te roepen.

Toch ze wilden niet komen.

En hij zond zijn legers uit. En verdelgde die moordenaars. En stak hun stad in brand. Dat is het eerste gedeelte van de gelijkenis. Laten we daar eens even bij stil gaan staan.

En het is goed om te kijken wie die koning eigenlijk is. Ik haal zomaar twee teksten uit de psalm naar voren. Ik begin met psalm 47 vers 3.

Psalm 47 vers 3 om erachter te komen wie die koning is. 47 vers 3. Want de heren, Yahweh, zal met hoofdletters.

Yahweh, de Allerhoogste is geducht. Een groot koning over de ganse aarde. Dus Yahweh, de Allerhoogste, is een groot koning over de ganse aarde.

Dan ga ik naar psalm 95. Even eens het derde vers. Psalm 95 vers 3. Want de heren, Yahweh, in met hoofdletters, is een groot god.

Een groot koning boven alle goden. Het is duidelijk, Yahweh, de Almachtige, de Allerhoogste, is een groot koning over de hele schepping, de hele wereld.

En over alle goden. Dat is de god van de Bijbel. Hij komt naar voren als de koning. Die koning, in zijn opperste wijsheid, is een huwelijk aangegaan.

Met het volk Israël op de Sinaï. De Allerhoogste god ging op de berg Sinaï, op de Horeb, een huwelijksrelatie aan met het volk Israël.

En het volk Israël werd zijn vrouw. En hij gaf de huwelijksvoorwaarden in de tien geboden en in de alle ceremoniële wetten.

Hij legde precies de voorwaarden vast die bij een huwelijk paste. Hij de man, zij de vrouw. En er werd een zoon uitgeboren. Uit dat huwelijk.

Ik ga met u naar 1 Johannes 1 vers 14. U kent die wel. Overbekend. 1 Johannes 1 vers 14. Daar staat.

Uit dat huwelijk.

Van Javè, de Allerhoogste, de Almachtige en het volk Israël, werd Jezus geboren. De beloofde Messias. Hij de zevenvoudige, ik ben de zoon.

En we laasden het in Matthäus 22. Ik ga er weer even naar terug dat ik dat als uitgangspunt steeds neem. Die koning had voor zijn zoon een bruiloft bereid.

Jezus zelf vertelt het. En natuurlijk omdat Jezus het zelf verteld was eigenlijk de toepassing al voor de hand liggend. Dat hij die zoon was.

De zevenvoudige, ik ben. Zijn vader had zich geopenbaard aan het volk Israël als de ik ben die ik ben. En Jezus mocht zichzelf gaan openbaren als de zoon van zijn vader.

Als ik ben het licht der wereld. Ik ben het brood des levens. Ik ben de deur. Ik ben de goede herder. Ik ben de opstamming en het leven.

Ik ben de weg, de waarheid en het leven. En ik ben de ware wijnstok, de zevenvoudige. Hij was het allemaal. En zijn vader had een bruiloft voor hem bereid.

En ja, voor een bruiloft heb je wel genodigden nodig. En wat gebeurde er? Ach, in het oude testament waren er al zoveel uitgenodigd.

Maar zeker tijdens zijn omwandeling ging hij de bruiloftgasten uitnodigen. En ik pak zomaar een tweetal versen eruit. Of gedeeltes.

Matthäus 10 vers 5 en 6. Hij stuurt daar zijn discipelen erop uit. En daar staat er. Deze twaalf vijf Jezus uitgezonden. En een geboten zeggende.

Wijk niet af op een weg naar Heidenen. Gaat geen stad van Samaritanen binnen. Begeeft u liever tot de verloren schapen van het huis van Israël.

Gaat een predigt en zegt. Het koninkrijk der hemelen is nabijgekomen. Hij nodigde daar alleen maar de joden, de israelieten uit. Om te komen.

Om te komen tot de bruiloftzaal. En hij zegt het in Matthäus 11 vanaf vers 28. En dan zegt hij ook vandaag. Komt tot mij alle die vermoeid en belast zijn.

En ik zal u rust geven. Neemt mijn juk op u en leert van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van harte. Je zult rust vinden voor uw zielen. Want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Ze werden uitgenodigd, die joden. Toen Jezus rondliep over de aarde om te komen tot het heil. Om te komen tot de bruiloftzaal. En wat lazen we in de gelijkenis?

Als volk wilden ze niet. Ja, ze kwamen wel in nieuwsgierigheid kijken. Wat verwonderen dat die deed. En wat voor spectaculaire er weer zouden gaan gebeuren.

Ze waren nieuwsgierig. Maar als volk moesten ze hem niet. En de leidslieden zeiden op een gegeven moment van hem dat hij een wraatzuchtig mens was.

Een wijnzuiper. Een vriend van tollenaars en zondaars. En de fariseeën zeiden van hem dat hij de boze geesten uitdreef door Beelzebul, de overste van de geesten.

En Jezus moest het zeggen. Jeruzalem, Jeruzalem. Dat de profeten dood. En stenigd wie tot u gezonden zijt. Hoe dikkels heb ik uw kinderen willen vergaderen gelijken hen haar kuikens onder haar vleugels.

En gij hebt niet gewild. Hij kwam tot het zijne. En de zijnen hebben hem niet aangenomen. Ze moesten hem niet.

Terwijl hij onder hen liep als de bruidegom. Dat staat in Matthäus 9, vers 14 en 15. Als je zegt, ik wil al die teksten hebben, ga maar te vlug om te zoeken.

Klamp hem maar aan. Ik stuur ze per e-mail gewoon op. Zo simpel is het. Hij zegt, het lukt me niet alles te onthouden. Geen bezwaar. Even aanklapen en aflopen. En u heeft het zo vandaag weer binnen.

Dan weet u ook al wat teksten. Matthäus 9, vers 14 en 15. Toen kwamen de discipelen van Johannes tot hem, tot de heer Jezus en vroegen, waarom vasten wij in de fariseeën wel, maar uw discipelen niet.

Jezus zei tot hen, kunnen soms bruilofts gasten treuren zolang de bruidegom bij hen is. Er zullen echte dagen komen dat de bruidegom van hen weggenomen is en dan zullen ze vasten.

Dan zegt de heer Jezus van zichzelf, de bruidegom. Hij liep daar als de bruidegom. En hij nodigde de gasten, de bruilofts gasten uit om te komen tot hem. En ze kwamen niet.

En wat gebeurt er? Die koning werd doornig. De vader van de bruidegom werd kwaad. Jawè. En wat gebeurde er?

Nou, we hebben het gelezen. De moordenaars die werden verdeligd en hun stad werd in brand gestoken. Het jaar 70 bleef er niet één steen van de tempel op de ander liggen.

Hij werd in brand gestoken, de stad werd vernietigd. De toren van God kwam over Israël. Want zij wilden de bruidegom niet. Ze wilden de bruiloftszaal niet ingaan.

Maar, staat er verder, vers 9, Matthäus 22, Ga daarom naar de kruispunten der wegen en nodig alle die ge aantreft tot de bruiloft. En die slaven gingen naar de wegen en verzamelden alle die zij aantroffen, zowel slechte als goede.

En de bruiloftszaal werd vol met hen die aanlagen. Wanneer begon die uitnodiging eigenlijk?

Om te komen tot de bruiloftzaal. Nou, die begon op het moment dat de heer Jezus verworpen was. Toen de bruiloft niet doorging van Jezus met het volk Israël.

Volk moest hem niet. En de bruiloft ging niet door. Maar de bruiloft zou wel doorgaan. En dan werden de evangelisten uitgezonden.

Het begon in Jeruzalem. Het ging via Judea, Samaria tot aan de uiterste der aarde. En intussen zijn die evangelisten, die zendelingen, die voorgangers, u, de wereld doorgegaan om mensen te bewegen te komen tot de bruiloftzaal.

Al bijna 2000 jaar is dat het geval. Om te komen tot de bruiloftzaal. Om tot die bruiloftgasten te behoren.

En die stem, die roepstem is ook tot ons gekomen. Die uitnodiging. Misschien al jaren geleden. Dat u ineens ging merken.

De bruidegom loopt rond. En ik mag ook komen tot die bruiloftzaal. Ik behoor ook tot die uitgenodigde.

Komt dat tot mij, zegt de Heer Jezus. Alle die vermoeid en belast zijn. Wie in mij gelooft, heeft eeuwig leven. En die liefdevolle uitnodiging is op de een of andere manier in u, in mijn hart ingeslagen.

En wij geloofden het welgemeende aanbod van genade. We gingen geloven in de Heer Jezus. En niet alleen gingen we geloven in Hem, maar ook in wat Hij gezegd heeft.

Dat is moeilijker. Alles wat Hij gezegd heeft, dat je dat ook gelooft. En we mochten gaan geloven dat de Heer Jezus voor ons persoonlijk plaatsvervangend aan het kruis van Gogota is gespijkerd.

En Hij heeft daar al onze zonden op zichzelf doen aanlopen. En dat niet alleen. Hij werd daar voor ons tot zonde gemaakt. Hij maakte zich één met de zondaar, met u, met mij.

Maar dat ook niet alleen. Hij stond op uit de doden. Wij wisten het. Wij weten het. Wij leren het. Met Hem mee gekruisigd.

En nu leef ik niet meer, maar nu leeft Christus, Jezus in mij. Maar toen Hij opstond uit de doden, gingen we ontdekken dat we niet alleen één geworden zijn met zijn dood, maar ook één met zijn opstanding.

We mochten opstaan in nieuwheiderslevens. Ik hoop dat u dat al herkent. Dat verlossingswerk, dat volkome verlossingswerk van de Heer Jezus.

Dan hebt u de roep om te komen tot de bruiloftzaal begrepen. Er staat nog iets meer in Matthäus 22. Vers 11.

De bruiloftzaal werd vol. En toen de koning binnentrad om hen, die aanlagen te overzien, zag hij daar iemand die geen bruiloftskleed aan had.

En hij zei tot hem, vriend, hoe zijt gij hier gekomen zonder bruiloftskleed? En hij verstonde. Toen zei de koning tot de bediende, bind hem aan handen en voeten en werp hem uit in de buitenste duisternis.

Daar zal het geweend zijn en het tandige knes. De bruiloftzaal. Wij zien de buitenkant. Die koning, de God van de Bijbel, de Vader van ons Heer Jezus Christus, die kent de binnenkant.

En laten we nou eens even zeggen, dit is de bruiloftzaal. Zo even voor de aardigheid, dit is de bruiloftzaal. En hij komt binnen, de koning. En dan kijkt hij en hij ziet de werkelijkheid.

Hij ziet precies wie wel of geen bruiloftskleed aan heeft. Nou, in die gelijkertijd in die tijd, dan werden de mensen van de straat geplukt. Jezus zei het, ga naar de uithoeken en roep ze.

Ja, hij is s'ochtends naar het land ging. Ben je overal aan? Ik noem maar iets. Zei hij, nou ja, en ik moet naar de bruiloft. Ze zei, ja, maar ik heb eigenlijk geen tijd. Nee, kom maar mee naar de bruiloftzaal.

En je ging mee. Zei, ja, maar zo kan ik natuurlijk niet binnen. Daar hadden ze in het oosten op gerekend. De gastheer die de mensen uitnodigde, had er op gerekend dat er gasten waren die daar niet op gerekend hadden.

En die hadden een kamer ingericht met allemaal bruiloftskleren aan. Die hingen daar. Had hij voor gezorgd. En kwam je nou weer overal binnen, of weer een kloffie, of weer een korte broek, of weet ik veel wat hoe je erbij liep, dan kon je zomaar een bruiloftskleed uitkiezen.

Een koninklijk kleed. Alleen, één voorwaarde hing eraan. Je moest je eigen kloffie inleveren. Je moest je eigen kloffie inleveren en uit genade het kleed aantrekken wat je kreeg.

Je kon er niet voor betalen. Je moest het uit genade ontvangen en aantrekken. En zo is met de Heer Jezus ook. We zijn uitgenodigd tot de bruiloftzaal, maar hij verwacht wel dat wij ons oude leven bij hem inleveren en ons laten bekleden met de klederen des heilsende mantel der gerechtigheid.

Dat we ons laten bekleden met Christus. Dat is de voorwaarde. Wij niks meer, en hij alles. De Heer Jezus in ons leven. Of mijzelf op de troon.

En God ziet dat. Als hij zo door die bruiloftzaal kijkt, ziet hij precies wie zich bekleed heeft met Christus. Bij wie de Heer Jezus alles voor het zeggen gekregen heeft.

Die ziet precies welk mens zijn hart en leven aan de Heer Jezus heeft toevertrouwd. Ingeleverd. In het geloof dat alleen maar tot het hart van God gekomen kan worden via het offer van de Heer Jezus.

Ja, we zijn er nog niet. Ik weet niet hoe... Er zijn er heel veel die zijn onder jullie getrouwd, getrouwd geweest.

Die weten precies hoe het gegaan is. Wanneer vindt eigenlijk de bruiloft plaats? Voor of na de huwelijksluiting? Dat is best goed om over na te denken.

Wanneer vindt de bruiloft plaats? Voor of na de huwelijksluiting? Nou, in mijn tijd, en ook in de tijd van de Heer Jezus, vond de bruiloft pas plaats als het huwelijk gesloten was.

Nu nog. Gaan we naar de Joodse bruiloft. Dan gaan ze eerst onder zo'n dakkie. Ze trappen nog een glas kapot. En dan pas komt de bruiloft.

Ik heb het nog niet over de bruid gehad. Wel over de bruidegom. Het is goed om over de bruid te praten. Over de vrouw te praten. De Heer Jezus op de aarde kwam was duidelijk.

Hij was de bruidegom. En de gasten werden uitgenodigd. Maar weet je wie die gasten waren? Als ze in de bruiloftzaal gekomen waren, dat was dan de vrouw geworden.

Die Israëlieten, die Joden, als ze ingegaan waren op die huwelijksaanbod van de koning voor zijn zoon, Jezus, dan waren zij de bruid en de vrouw geworden.

Voor de bruidegom. Voor de bruiloft. Toen jouw wet trouwde op de berg, hoor het met het volk Israël. Wie behoorde toen tot zijn vrouw?

In ieder geval de mensen die leefden ten tijde van huwelijksluiting. Maar in al die honderden jaren daarna werden er Joden geboren. Israëlieten.

Die behoorden allemaal tot die vrouw Israël. De inwoners van Israël, in de tijd van Yeshua HaMessiah, die wezen hem af.

De bruiloft ging niet door. Het huwelijk ging niet door. Maar de bruiloftzaal moest vol worden. En de uitnodiging begon. Vanaf de uitstorting van de Heilige Geest.

Ik zei het al, vanuit Jeruzalem. Via Judea, Samarië, tot aan het uiterste der aarde, tot Barem toe. En Brandwijk, en noem maar op, en al die plaatsen waar u vandaan komt. De uitnodiging door.

Maar een bruiloft vindt pas plaats na de huwelijksluiting. En wanneer kwam de vrouw in beeld? Op de eerste Pinksterdag, in Jeruzalem, kwam de Heilige Geest tot de Joden en de Joden genoten.

Gods Geest werd eerst bij hen uitgestort. Acht jaar later, werd de Heilige Geest uitgestort bij de Samaritanen, een vermenging van Jood en Heiden.

En weer enige tijd later, werd de Heilige Geest uitgestort bij de Heidenen. Bij Cornelius is een huis, een Italiaan. En toen was het Pinksterfeest, het Pinkstergebeuren, een heilsfeit geworden.

En was de Nieuw Testamentische gemeente ontstaan. Was de vrouw ontstaan. En nu was het niet meer Jezus, die in het huwelijk ging.

Maar het was Christus geworden. Christus, de gekruisigde, maar bovenal de opgestane, verheerlijke Heer. En toen de Nieuw Testamentische gemeente ontstaan was, toen de vrouw ontstaan was, vond ook de huwelijksluiting plaats.

Van Christus en de Nieuw Testamentische gemeente. En evenals in het Oude Testament, dat elke Jood die geboren werd, na de huwelijksluiting op de Horeb, behoorde tot de vrouw Israël, behoort elk kind van God.

In al die eeuwen na de uitstorting van de Heilige Geest, tot die Nieuw Testamentische gemeente, tot die Nieuw Testamentische vrouw. Paulus mocht het uitwerken.

Anders hadden we dat natuurlijk niet begrepen, van wat hier bedoeld werd. En ik ga met u naar Epheser 5. Epheser 5. Paulus wist natuurlijk wel, nou kan ik het anders zeggen, de heer Jezus wist natuurlijk wel, dat we het anders niet zouden begrijpen.

Dat we het ook niet zouden aanvaarden. Maar, Paulus mocht het weergeven. Hij mocht een groot geheimenis bekendmaken. Een groot geheimenis.

Ik begin eerst maar eventjes, dat citeer ik even. 2 Korinther 11 vers 2. Daar schrijft hij aan de Korinthiers, Paulus, want met een ijver gods waak ik over u, want ik heb u verbonden aan één man, om u als een rijde maagd voor Christus te stellen.

Hij mocht het even geheimen brengen. Mensen kwamen tot geloof, en hij mocht ze als een, hij mocht hen verbinden aan één man, om als een rijde maagd voor Christus gesteld te worden.

En ik ga verder, en dan pak ik wel Epheser 5, vanaf vers 25. Mannen, heb uw vrouw lief, evenals Christus zijn gemeente heeft lief gehad, en zich voor haar overgegeven heeft, om haar te heiligen, af te zonderen, apart te zetten.

Haar reinigende door het waterbad met het woord, en zo zelf de gemeente voor zich te plaatsen, stralend, zonder vlek of vrimpel, of iets dergelijks, zodat zij heilig is, en onbesmet.

Paulus mocht er niet zo over gaan vertellen. En wat lezen we in vers 32, wanneer hij dat zo over dat huwelijk heeft, dan zegt hij, dit geheimenis is groot, doch ik spreek met het oog op Christus, en op de gemeente.

Heeft het niet over Jezus, die bruiloft, dat huwelijk ging niet door, maar die heeft het over Christus, en de gemeente. En wat is dat geheimenis nou?

Dan gaan we vers terug. Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten, en zijn vrouw aanhangen, en die twee zullen tot één vlees zijn.

Dat gaat hij uitleggen. Het is eigenlijk zo heel eenvoudig. Het komt al in Genesis 2 voor, dat een man zijn vader en zijn moeder zal verlaten, en zijn vrouw zal aangangen, en die twee zullen dan tot één vlees zijn.

Jezus, als de enige geborene zoon des vaders, heeft zijn vader verlaten. Hij is uit de hemel weggegaan, waar hij als voedsterling, als het troetelkind van zijn vader, was spelende voor zijn aangezicht.

In de opperste heerlijkheid, was hij van eeuwigheid daar al geweest, altijd samen met zijn vader. En hij had zijn vader verlaten, één vlees met haar, één lichaam, het lichaam van Christus, zoals zo duidelijk in de Bijbel staat.

Één vlees met haar. En vanmorgen, zitten we in de bruiloftzaal. Het huwelijk heeft al plaatsgevonden. We zitten nog in de bruiloftzaal.

Een deel van ons is al thuis, is al boven. Wij nog niet. Wij zitten hier nog op de aarde. Velen beseffen het niet, dat wanneer ze bidden, ze heel vaak heren zeggen.

Heren. Nou, dat zei Sarah ook, tegen haar man. Hij noemde, ze noemde hem haar heer. Waarom? Omdat ze met hem getrouwd was. Heer.

In het oude testament komt het ook voor, dat de volk heren zijn, tegen Jan weg. Omdat hij, de staat van betaling is dat duidelijker is, omdat hij haar getrouwd had.

Wij mogen heel eenvoudig, de vrouw zijn, als nieuwtestamentische gemeente, van Christus, de opgestane Heer. En dan ga ik zomaar even een paar dingen lezen.

De man zorgt voor de huisvesting. Ja, tegenwoordig niet meer natuurlijk. We zijn in een geëmancipeerde tijd. En het is allemaal anders.

We maken er een rommeltje van. Overal waar we ingrijpen, in godsverordening, het zij in de natuur, het zij in wat voor vorm er ook, het loopt altijd mis af. Het wordt altijd fout.

Je kan er heel eenvoudig maar aanhouden, zoals de Heer het doet. De volgorde, zoals de Bijbel het zegt. Daar loop je het minste gevaar aan, heb je de meeste zegen. Onze man zorgt voor de huisvesting.

Epheser 2, vers 19 tot 22. Ik lees dat maar even voor. Zo zijt gij dan geen vreemdelingen en bijwoners meer, maar medeburgers der heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl Christus Jezus zelf de hoeksteen is.

In hem wast elk bouwwerk, goed ineensluitend, op tot een tempel heilig in de Heer, in wie gij ook mede gebouwd wordt, tot een woonstede gods in de geest.

Wij vormen dus met elkaar het huis van God. Hij zorgt daar zelf voor. En 2 Korinther 5, vers 1, heet het over ons hemelse huis. Een eeuwig huis in de hemel.

Hij zorgt voor die woningen in het vaderhuis. Daar zorgt onze echtgenoot voor. Hij geeft zijn heerlijkheid ook aan, zijn vrouw door.

Zijn heerlijkheid. Ja, dat zoek ik ook maar op. We zitten hier in een echte bijbelgetrouwe gemeente, met een bibliotheek voor mijn bijbelstudies, dus jullie zijn me wat gewend.

Johannes 14. Johannes 14. De man geeft de heerlijkheid aan zijn vrouw. Het is Johannes 17. In het hoge priestelijk gebed.

Daar staat in vers 4. Ik heb u verheerlijkd, zegt de heer Jezus tot zijn vader. Ik heb u verheerlijkd op de aarde door het werk te volleindigen, dat gij mij te doen gegeven hebt.

En nu verheerlijk gij mij, vader, bij uzelf, met de heerlijkheid die ik bij u had eerder wereld was. Dan ga ik verder met vers 22.

En de heerlijkheid die gij mij gegeven hebt, heb ik hun gegeven, omdat zij één zijn, gelijk wij één zijn.

Dus de heerlijkheid van de man wordt aan de vrouw gegeven, aan ons. Hij heeft ons dan ook het evangelie van de heerlijkheid van Christus gegeven. 2 Korinther 4, vers 4.

De heerlijkheid van Christus, het evangelie. Hij zorgt, hij voedt en koestert ons. En hij houdt ons in stand. Efeze 5, vers 23.

Efeze 5, vers 23. Even als, nee, vers, ja. Want de man is het hoofd van zijn vrouw, even als Christus het hoofd is van zijn gemeente.

Hij is het die zijn lichaam in stand houdt. En vers 29. Want niemand had ooit zijn eigen vlees, maar hij voedt het en koestert het, zoals Christus de gemeente.

Hij koestert ons. Hij heeft ons lief met de liefde van God, met die akkerpijnliefde. En het geweldige wonder, wij mogen die liefde ook beantwoorden, want die liefde, die akkerpijnliefde, heeft Gods geest in ons hart gebracht.

En het is heel goed om in een huwelijk, in een verkeeringstijd, verlovingstijd bestaat tegenwoordig niet meer geloof ik, om te zeggen dat je van de ander houdt.

Onze man, laat ik het een keer zo zeggen. Ik zal het eigenlijk een keer biediger willen zeggen. Maar de bruidegom die ons getrouwd heeft, die laat ons zo heel duidelijk vaak merken.

Zijn grenzeloze liefde voor ons. Als we straks ook denken aan zijn offer wat hij gebracht heeft op goocheltaal, dan zegt hij daarmee heel eenvoudig, ik hou van je, vergeet je het niet.

En wat is het heerlijk, als mijn vrouw tegen mij zegt, we hebben net 50 jaar de huwelijk gevierd, maar we moeten nog 50 jaar getrouwd worden, dat scheelt nog even.

Maar wat is heerlijk, als mijn vrouw tegen me zegt, ik hou van je. Nou, dat weet ik toch wel, dat doe je niet elke dag te zeggen. Maar weet je, het is heerlijk om het wel elke dag te horen. En om het te zeggen ook.

En dat is in die liefdesrelatie met onze Heer, ook zo belangrijk, dat we ons vertrouwen en onze liefde zo nadrukkelijk tegen hem zeggen, aan hem bekend maken.

Dan voelt hij gelijk in uw hart, als je vertrouwen in de heer Jezus uitspreekt, of het de waarheid in uw binnenst is. Als je zegt, ik vertrouw u, en u vertrouwt hem niet echt, dan voelt hij het van binnen.

Dan ben je een leugenaar, dat hoort hij van binnen. Je liegt, je bent niet echt. En je weet dan in je hart, dat je Heer jou wel ziet en kent. Voor honderd procent. Maar het is het heerlijk, om zijn liefde te beantwoorden.

Een deugdzame, een degelijke vrouw, is de kroon van haar man. Weet je, je ziet aan de vrouw, of het een goed huwelijk is.

Hoe alleen maar naar de vrouw te kijken, dat hoeft niks te zeggen. Gaan de mondhoeken omlaag, hou je een beetje je hart vast. Maar zie je een tinteling in haar ogen, dan weet je het.

Het zit nog goed. Kenlijk is onderdanig aan haar man. Zoals de gemeente onderdanig moet zijn aan Christus. Hij is het hoofd.

Wij zijn de leden. Wij behoren tot dat hele lichaam Christus. Een geweldige relatie mag je zo met elkaar hebben. Wij nemen een unieke plaats in.

Wij zijn apart gezet, geheiligd. We hebben dat gelezen in Evese 5. Geheiligd. Apart gezet. Hij heeft zich voor zichzelf, heeft ons voor zichzelf afgezonderd.

En wij mogen daarvan genieten. De Bijbel schrijft dan ook in de ophef van de brieven aan de geheiligden, aan de heiligen. Niet aan de rechtvaardiging. Rechtvaardig zijn we in Christus.

In het Oude Testament moest je rechtvaardig handelen. In het Nieuwe Testament zijn wij gerechtvaardigd in Christus, in zijn opstanding. Hij is opgewekt voor onze rechtvaardigmaking.

Wij worden heiligen genoemd. Afgezonderd. Van hem. In die huwelijkse relatie, in dat ene lichaam, Christus. We zijn een huisgenoot van God geworden.

We lazen het net in Evese 2. We zijn een huisgenoot van God geworden. Hij is wel aanwezig, maar we zien hem nog niet.

Want het is nog niet allemaal compleet. We zijn mede, erfgenamen. Mede genoten van de belofte in Christus Jezus. Ook een tekst in Evese.

Lees de Evesebrief maar een keer door vandaag. Vanmiddag doet hij toch niks. Het is toch een beetje sommer weer. Dan lees je de Evesebrief. Er zat alles in over dat huwelijk. Van Christus en de gemeente.

Dat grote geheimenis. Wat we mochten doen. Een heden komt in de gemeente de veelkleurige wijsheid van God openbaar. Waarom zusters lopen hem al veelkleurig bij.

Gewoon de buitenkant ook om te laten zien hoe die binnenkant eruit ziet. Wanneer is dat lichaam compleet?

Wanneer is die vrouw compleet? Als we de laatste bezuin horen. Als de laatste bezuin zal klinken is de nieuwtestamentische gemeente is de getrouwde vrouw van Christus compleet.

En dan gaan we naar boven. Met al degene die al gestorven zijn in Christus. De Heer tegemoet in de lucht. En dan zullen we altijd bij de Heer wezen.

Dan zien we hem zoals hij werkelijk is. En Johannes mocht het zien zoals hij werkelijk is in openbare 1. En hij viel als dood aan zijn voeten.

Nee, dan zullen wij niet vallen. Als we daar straks, als we daar straks onze man zien. Van aangezicht tot aangezicht.

Dan zullen we altijd bij hem zijn. 1 Thessalonica 4 vers 16. Dan zullen we altijd bij hem zijn. Dan zullen we hem altijd zien. Daar als het lam staande als geslacht.

En waar hij is, zijn wij. Ja natuurlijk, maar een vrouw zijn één. En die horen altijd bij elkaar. Die trekken samen op. De hele eeuwigheid door. En je geniet ervan.

Nu is het nog wel bruiloft. Ja, dat is ook best voor fijn. Maar als je net getrouwd bent. Want het is een bruiloft. Dan denk je, jongens, alsjeblieft, we gaan naar huis. Kunnen we samen zijn. Straks mogen we samen zijn met onze Heer.

Voor eeuwigheid. Ruim 7 jaar later. Dan zullen we erbij mogen zijn. Als er weer een bruiloft plaatsvindt. De bruiloft van het lam.

Maar dan niet met ons. Maar met Israël. Dan had het nieuwe verbond. Wat met ons al gesloten is. Gaat dan van kracht worden voor Israël.

Ging Jeremiah 31 vers 31 enzo. Dan komt naar voren de bruiloft van het lam. En het lam openbaart zich dan. Als Yahweh. De grote God.

Die het koningschap ontvangen heeft. Zo openbaart die bruiloft zich dan. We zullen erbij zijn. Als daar het huwelijks plaatsvindt met Israël.

Wij gekoppeld aan Christus. Zij gekoppeld aan het lam. Vanmorgen vindt er een bijzondere gebeurtenis plaats.

We hebben straks de maaltijd van de Heer. En natuurlijk. We denken eraan. Wat hij voor ons gedaan heeft. Op het kruis van Gogota. Ik weet niet of dat hier ook 1 Korinther 11 gelezen wordt.

Maar er staat toch die tekst. En nadat de maaltijd afgelopen was. Toen ging de beker rond. En we denken eraan. Aan dat nieuwe verbond in zijn bloed.

Hij bekrachtigt vandaag. Hij bezegelt vandaag. Opnieuw. Dat gesloten huwelijk. Ik dank u wel heren. Wat geeft dat een geborgenheid.

Ik weet niet hoe mijn vrouw zich voelt naar mij toe. Ik ben hoofd. Ja ik heb een keer een deurwaarder op de stoep gehad. Voor mijn vrouw. En het eerste wat ze riep dat was.

Gerrit. Nou ze riep geen Gerrit maar Gert. Want Gerrit betekent misbaksel. En daar heb je ook niks aan. Maar Gert. En ik ben. Ik mocht toen gaan staan tussen die deurwachter.

Een hele grote vent. En mijn vrouw. Zo staat mijn heiland. En uw heiland. Voor u. En de vijand. Want hij heeft ons getrouwd.

Een nieuw verbond met ons aangegaan. En straks. Bezegelt hij dat weer. Bekrachtigt hij dat weer. Omdat wij het zouden weten. Omdat wij het niet zouden vergeten.

Dat hoeft hij niet te onthouden. Onze Heer. Want hij weet het. Maar het gaat erom dat wij het ook weten. We zeggen. Dank u wel Heer. Heer Jezus Christus.

We zeggen Heer. Omdat hij ons getrouwd heeft. Zoals Sarah haar man. Abraham Heer noemde. Ik noem hem Jezus. Bij zijn voornaam. God verlost.

Yeshua. Ik noem hem Christus. Als mijn man het geheimen is. Van Christus. En de gemeente. Daarom worden we ook christenen genoemd. Naar zijn naam. Naam.

En morgen. Hij bekrachtigt het weer. Dank u wel Heer. Wat een genade. Wat mooi. Wat bent u groot. En dan kruip ik in alle afhankelijkheid.

Heel dicht naar hem toe. Zeg Heer. Bij u schuil ik. U bent mijn rots. Bij u ben ik veilig. Alle glorie en aanbidding. Zij u toegebracht.

En wat is de koning dan. Zijn vader. Ontzettend blij. We prijzen zijn naam. Amen. Prachtig. 1600 uur. 2100 uur.

2200 uur. 2200 uur. 2200 uur. 2200 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2200 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2200 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2200 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2200 uur. 2200 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur. 2300 uur.