Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal.
Nou, ik sta wel in de schijnwerkers hier. Maar ik heb in ieder geval goed te liggen. Dat is belangrijk. Ja, en warmte.
Nou ja, ik heb water hier bij de hand. Dus als je het dorp krijgt, dan kan ik drinken. Ja, dat was een hele belevenis die ik samen met u en mijn vrouw en ik ook beleefd hebben.
Wat hier allemaal in Buntschoten gebeurd is. Maar toen ik kwam aanrijden, realiseerde ik niet dat het de plek was waar ik zou spreken. Dat het ook de plek was waar Savannah is op school geweest.
En het trocht mij enorm dat ik hier mag zijn en iets mag doorgeven van de liefde van de Heer Jezus Christus. Ook voor het gezin en de mensen die achterblijven met de moeite en de zorg die er is.
En ik denk dat we als gemeente van de Heer Jezus Christus behoren tot het lichaam van Christus. En zelfs de wereld daarbuiten die niet de Heer Jezus nog persoonlijk kent, mogen wij onze gebeden meenemen.
En ik vertrouw erop en ik denk dat u dat ook zult doen om te bieden voor die bijzondere dienst die gehouden zal worden. Want het is toch weer een gelegenheid waar hopelijk het evangelie zal klinken.
Want allemaal zullen we eenmaal voor God moeten verschijnen. Maar het zou dan geweldig zijn als wij Jezus Christus persoonlijk kennen. En daarom wil ik de nadruk ook heel duidelijk leggen.
En ik ben blij dat de laatste lied ook de nadruk op de Heer Jezus ligt. Want Hij is onze enige hoop. En als wij zien hoe de Heer Jezus in de evangelie omgaat met mensen, dat is waar ik nog lang.
En ik hoop u ook. Want we hebben een taak als lichaam van Christus hier in deze wereld. En ik wil met u lezen een paar versen uit het Markesevangelie, hoofdstuk 7, vers 31 tot 37.
Marker 7, vanaf vers 31. En ik lees daar.
En toen Hij weer weggegaan was uit het gebied van Tyrus en Sidon, kwam Hij bij de zee van Galilea, midden door het gebied van Decapolis. En ze brachten een dove bij Hem die moeilijk sprak.
En smeekte Hem dat Hij de handen, de hand op Hem legde. En na Hem uit de menigte apart genomen te hebben, stak Hij zijn vingers in zijn oren en na gespuwd te hebben, raakte Hij zijn tong aan.
En terwijl Hij opkeek naar de hemel, zuchtte Hij en zei tegen Hem, Evata, dat is, wordt geopend. En meteen werden zijn oren geopend en de band van zijn tong werd los.
En Hij sprak goed. En Hij gebood hen dat ze het tegen niemand zouden zeggen. Maar wat Hij hun ook gebood, zij verkondigden het des te meer.
En ze stonden bovenmate versteld en zeiden, Hij heeft alles goed gemaakt. Ook de doven doet Hij horen en Hij maakt dat zij die niet kunnen spreken, kunnen spreken.
Dan wil ik ook nog een enkele tekst lezen uit het Johannes Evangelie, het eerste hoofdstuk. En daarvan het veertiende vers. Johannes 1, vers 14.
Een bekende tekst, maar een hele belangrijke tekst in het Woord van God. En daar lezen we, en het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond.
En we hebben zijn heerlijkheid gezien en heerlijkheid als van de ene geboren van de Vader, vol van genade en waarheid. Het zover lezen van het Woord van God.
De titel van mijn preek heb ik neergeschreven als Oren, Open Oren, maar ook Open Harten.
En vanmorgen wil ik met u praten over de barmhartigheid van de Heer Jezus Christus. Want als we de evangelie lezen, en ik raad u aan om dat keer op keer te doen.
Want elke keer ziet u hier iets nieuws van de Heer Jezus, hoe Hij omging met mensen. Hoe Hij in al die menigte de mensen eruit pikte die een bepaalde nood hadden.
Hij had er oog voor en natuurlijk weten we dat de Heer Jezus God was. Hij wist wat in de harten van mensen leefde. Maar laten wij ook onze ogen open hebben in deze wereld voor mensen die nood hebben.
Want als we naar zijn voorbeeld kijken, dan roep ik u op om zijn voorbeeld te volgen. Hoe gebrekkig misschien ook wij het doen.
Maar wat is eigenlijk barmhartigheid? Het is misschien een beetje een ouderwets woord, maar in het Grieks helpt het ons. Want het Griekse woord daarvoor is planknos.
Nou, dat zegt u natuurlijk helemaal niks. Tenminste, dat neem ik aan. Maar het betekent letterlijk de ingewoenen, de darmen. Nou, hoe kan je nou barmhartig zijn met je darmen?
Nou, ik zal u dat proberen uit te leggen. Het is figuurlijke spreektaal en wordt daarom vertaald met barmhartig, teerhartig en soms bewogen zijn. Dat hebben we net gezongen.
Dat we bewogen moeten zijn met de wereld. En de Heer Jezus was bewogen. Maar iedereen weet dat de geestelijke en lichamelijke druk iemand zo ten neer kan drukken, dat die persoon het niet meer ziet zitten.
Kort geleden op de tv heb ik een gesprek gezien dat tieners het helemaal niet meer zien zitten. Dat ze zelf moord willen plegen. En dan zeg ik, wat komt dat vandaan?
Dat komt niet van God. Dat komt absoluut niet van God. En jong mensen moeten wij steunen en aandacht aan hen geven en ook met hen praten daarover.
Het is een sterk emotioneel woord. Ik moest denken aan een voorval wat ik las van jaren geleden van een koor wat met een bus naar Duitsland was.
En dat was een ernstig ongeluk. En dat was verschrikkelijk, want de bomen van dat bos prienden zich door de bus en verschillende mensen werden daar geraakt.
Maar de koorleden waren christenen. En die gingen op hun knieën en baden met deze mensen die naar de Heer toe gingen. Dat is eigenlijk wat dat woord barmhartigheid beschrijft.
Dat we bewogen zijn met mensen. En het is een gevoel wat je voelt in je buik. Natuurlijk voel je dat ook met je hart. Maar het voelt heel diep van binnen dat je het beleeft.
En het werkwoord betekent diepe sympathie voelen. Medelijden hebben. Bewogen zijn met de plotseling een nood van iemand anders die je ontmoet.
En wij zullen in de tijd die we hebben gaan zien dat God barmhartig is. Niet alleen God, ook de God in het Oude Testament. Maar de Heer Jezus was ook barmhartig.
En soms hebben mensen wel een beetje het idee van God in het Oude Testament als een God die ja, die toch wel de zaken hard aanpakt. En niet zoals de Heer Jezus.
Maar dat is niet helemaal waar. Want als je het Oude Testament goed leest, zul je keer op keer ontdekken dat God genadig en barmhartig is.
Ik denk bijvoorbeeld aan Exodus 34 vers 6 en 7. Daar wordt ons verteld wat Gods reactie was op de vraag van Mozes in vers 18.
En dan lezen we dat Mozes vraagt, doe mij toch uw heerlijkheid zien. Wat was er gebeurd? Het volk van Israël had onder leiding van Aaron een gouden kalf gemaakt.
Het aanbeden in plaats van God. En gedanst voor dit gouden kalf. Hoe is het mogelijk? Terwijl Mozes op de berg de tien geboden van God kreeg. Waarin stond dat ze maar één God moesten aanbieden.
Hadden zij een andere God. Ze lieten zich leiden door Aaron. En Gods toren was zo hevig ontbrand dat hij besloot. En hij vertelde dat Mozes dat hij dat volk van Israël zou vernietigen.
En met Mozes opnieuw beginnen. En Mozes, geweldig, trad tussen beiden. En pleitte bij God, doe het niet. Schrap mijn naam maar uit het boek des legels.
En God zei, Mozes, dat kan ik nooit doen. Want iedereen is persoonlijk al verantwoordelijk voor zijn zonde. En Mozes pleitte bij God, laat ons niet in de steek.
En hij vroeg of God met hen mee wilde gaan. En God zei, moet ik zelf meegaan om je gerust te stellen, Mozes? En hij zei, ja heer, want zonder u kunnen wij het niet.
En ik ben blij dat God dat gedaan heeft. Want al die woesten, hele woestijnreis en het brengen naar het beloofde land, was iets wat de geweldige trouw, goedheid en barmhartigheid van God laat zien.
Mozes mocht Gods aangezicht niet zien. Maar wel vanachter op dat niemand het aangezicht van God kan zien en leven. En toen begon God opnieuw om hen de tien geboden te geven.
En de Bijbel zegt in Exodus 34 vers 5 dat de Heer neerdaalde in een woord, in een wolk. En weet u, als je goed de Bijbel leest, dan zul je ontdekken dat God meerdere keren naar deze aarde is gekomen, voordat de Heer Jezus vlees werd en een mens werd zoals wij.
Hij daalde neer in een wolk en hij riep de naam des Heer uit. Eén van de plaatsen in de schrift waar God zijn eigen naam noemt.
God noemde zelf zijn naam.
En God staat nog steeds voor die naam. Hij is trouw. Hij is goed. Hij is groot. Hij is barmhartig.
En hij is genadigd. En ik weet niet hoeveel namen God wel heeft. Want je kunt God niet in één naam vatten. Hij is zo groot. En zo liefdevol. En zo genadigd.
Maar hij had het heel moeilijk met het volk van Israël. Maar God roept ons op. Om ook in de wereld waarin we zijn die koud en kil begint te worden.
Dat we doen wat er staat in 1 Petrus 3 vers 8. Ten slotte. Wees alle eensgezind. Medelijdend. Heb de broeders lief.
Wees barmhartig en ootmoedig. En hij zou geduldig. Langzaam in het boos worden. Kijk maar hoe dat volk van Israël telkens weer Gods geboden overtrad.
En elke keer als ze terugkwamen bij hem vergaf hij hen. Psalm 103 is daar vol van. Vier keer wordt er gesproken over vergeving.
Barmhartig en genadig is de Heer langmoedig en groot aan goede tierenij. Hij doet ons niet naar onze zonden. En vergeelt ons niet naar onze ongerechtigheden.
Gelijk een vader zich ontfermt over zijn kinderen. Zo ontfermt zich de Heer over wie hem vrezen. Geweldige woorden. Nou God in het oude testament is barmhartig.
Maar de Heer Jezus was ook barmhartig. Ik heb u al gezegd als u de evangelie doorleest gaat u dat telkens weer zien. Hoe bewogen hij was met mensen.
In Markes 6 vers 34 daar wordt ons verteld dat er een menigte bij elkaar was. Toen Jezus uit het schip ging zag hij een grote menigte en was innerlijk met ontferming bewogen over hen.
Want zij waren als schapen die geen herder hebben. En hij begon hen vele dingen te onderwijzen. Als je denkt aan de Heer Jezus toen hij bij Maria en Martha kwam.
Maar dat Lazarus overleden was. En hij naar dat graf toe ging. Dan staat er dat Jezus weende. En dat weende was niet zomaar even een paar traantjes.
Nee dat was een schokkende belevenis die de Heer Jezus had. Iederlijk was hij zo verdrietig. En aan de andere kant was hij verbolgen. Waarom? Omdat de dood de macht scheen te hebben.
Boven hem. De zoon van God. En daarom zei hij ook. Riep hij de naam van Lazarus. Lazarus kom naar buiten. En hij stond op uit de dood.
Geweldig. Zo bewogen was Jezus. Terwijl hij wist dat hij hem uit de dood zou opwekken. Liet hij toch de tranen stromen. Maar ook lezen we dat en zien we dat in dat verhaal.
Bijzondere verhaal van deze man in de Bijbel. Die doof was en moeilijk sprak. Maar voordat ik dat doe.
Wil ik eigenlijk realiseren hoe belangrijk het is weer opnieuw. Om te laten zien dat wij bewogen zijn met mensen. Dat wij vaak niet barmhartig zijn.
Dat wij vaak niet in de gaten hebben wat er in iemands leven gebeurt. En misschien moeten we wat meer vragen. Als mensen beleven of iets zeggen wat je niet begrijpt.
Waar mensen verdriet over hebben en zorg over hebben. Ik las van een meisje. Dat doof was. En ze zat in een klas bij haar lerares.
En zij zei. Ik groeide op. Wetende dat ik anders was. Ik werd geboren met een hazelip. Toen ik op school kwam. Maakte de leerling op school mij duidelijk.
Hoe ik in de ogen van anderen eruit moest zien. Een klein meisje met een misvormde lip. Een kromme neus. Slechte tanden. En een slechte spraak. Dat dacht ik.
Dat zij dachten. En als die leerlingen mij vroegen. Wat is er met je gebeurd? Dan vertelde ik dat ik mezelf gesneden had aan een stuk glas. Want ik wilde dat.
Ik vond het meer acceptabel om een ongeluk gehad te hebben. Dan anders geboren te zijn. Ik was er zeker van dat niemand behalve mijn familie van mij hield.
Of zelfs aardig vinden. Maar toen kwam ik in de glas bij mevrouw Leonard. Mevrouw Leonard was een ronde, gezellige vrouw die lekker rookt.
Met prachtig bruin haar en warme glimlachende ogen. Iedereen bewonderde haar. Maar niemand kon meer van haar houden dan ik. En dat deed ik om een speciale reden.
De tijd kwam voor de jaarlijks gehoortest die op onze school gegeven werd. Ik kon nauwelijks wat horen met één oor. En was niet van plan om daardoor ook nog anders te zijn.
Ik besloot het aan om het aan niemand te vertellen. Dus nam ik de boel ertussen. Er was een fluistertest waaruit je moest gehoorzaam. En dat eis dat er elk kind naar de deur van het klaslokaal moest gaan.
En daar terwijl het één oor dicht was. Moest luisteren en zeggen wat de lerares zei. Nou, ik was de laatste.
Niemand keek of je wel goed je ene vinger in je oor stopte. Zodat je niet mee kon horen. Ik deed alsof. En wachten op het zinnetje. En de lerares zei meestal zoiets als.
De hemel is blauw. Of heb je nieuwe schoenen. Mijn tijd kwam. En ik wacht. En toen kwamen de woorden die God in haar mond geplaatst had. Die mijn leven totaal veranderden.
Mevrouw Leenaert zei. Ik wilde dat jij mijn kleine meisje was. En dat was een revolutie in dat leven van het kind.
Misschien moeten we dat meer zeggen tegen elkaar. Dat we om mensen geven. Dat we om van mensen houden. En vaak doen we dat als iemand overleden is.
Maar laten we dat doen voordat mensen overlijden. Laten we iets van de liefde van de Heer Jezus delen met anderen. Nou er zijn allerlei uitdrukkingen omtrent doof zijn.
Ik ben zelf ook doof. Ik heb twee gehoorapparaten. En dankzij die gehoorapparaten kan ik me verstaanbaar maken. Maar het was ook soms heel erg lastig op school. Want dan vroegen de kinderen iets.
En dan zei ik ja. Terwijl het nee moest zijn. Of nee. Terwijl het ja moest zijn. Dus op een gegeven moment ben ik ook met dat werk gestopt. Maar er zijn verschillende uitdrukkingen.
Je bent stokdoof. Erg doof. Je bent Oost-Indisch doof. Met andere woorden. Je hoort het wel. Maar je doet het niet. Daar hebben kinderen nog wel eens last van. En je ouderen misschien ook wel.
Maar doof volgens Vandalen is niet of slecht kunnen horen. Niet luisteren naar. Niet toegankelijk zijn voor iemand of iets. Als je doof bent.
Kun je niets of nauwelijks iets verstaan wat anderen zeggen. Het is een wereld van stilte. Waarin je leeft. Je voelt je soms buitengesloten. Omdat je dingen niet hoort. Je voelt je eenzaam.
Je wordt depressief. En het is heel gek. Maar als ik mijn gehoorapparaten uit doe. Als ik ga slapen. En dan slaap ik ook heerlijk. Want ik hoor niks meer. Dat is fantastisch. Maar als ik dan opsta.
Dan moet ik meteen die gehoorapparaten indoen. Want dan denk ik. Hé. Ik ben weer in de wereld. Rond om mij heen. Nou. Dat lijkt misschien een klaagzang. Van mijn kant.
Maar dat is het niet. Ik wil me alleen maar verplaatsten. In het leven van de man. Die. De wereld van de doven. Die ook nog moeilijk sprak.
In Marker 7. Nou. Wat is er erger. Lichamelijk hardhorend of doof te zijn. Of geestelijk hardhorend. Zoals. De.
De. De. Fariseeën. En als je mijn. Bijbel leest. Aan de rechterkant. Dan lezen we in hoofdstuk 8. Vers 11. En de fariseeën liepen uit. En begonnen met hem te reden twisten.
En verlangden van hem. Om hem te verzoeken. Een teken uit de hemel. En hij zuchtte diep in zijn geest. Heer had dat moeilijk. Met die. Die fariseeën.
Die telkens weer allerlei vragen stelden. Om hem te laten struikelen. En de heer. Die wist dat wel. En de. Waarom verlangt dit geslacht een teken. Voorwaar ik zeg u. Eer aan dit geslacht een teken gegeven zal worden.
En hij verliet hem. Hij wilde niet langer bij hem blijven. En dat hij opnieuw in het schip gegaan was. Voer hij weg. Naar de overkant. En als we kijken naar deze geschiedenis.
Dan willen we vier dingen eigenlijk nadrukken. Eén is. De gelegenheid. Die er kwam voor Jezus. Om iets te doen. Voor deze. De wereld van de doven.
Die ook nog moeilijk sprak. Tweede is. Dat we iets van de genezing gaan zien. Die Jezus te werk. Bedden bracht. In het leven van deze man. Maar ook de gevoeligheid.
De barmhartigheid. De barmhartigheid van Jezus. Hoe hij het deed. Hij had het ook kunnen doen met het vinger van zijn knippers. En zeggen over met die dovenheid. Over met dat niet kunnen spreken.
Weet hij niet. Hij deed het op een hele bijzondere wijze. Maar ook het gebod. En de grote verbazing van de mensen. Die dat zagen.
En die erbij tegenwoordig waren. Nou. In Jezus 35 vers 6. Lezen we. Dat als teken van het vrederijk. Dat de oren der doven ontsloten zullen worden.
Dan zullen de oren der doven ontsloten worden. En de tong van de stomme zal jubelen. Geweldig. De doofheid zal het dan niet gekend worden. Maar Mozes had ook een beetje moeite.
Met het feit. In zijn leven. Dat hij niet goed spreken kon. God riep hem uiteindelijk. Om leider van het volk te zijn.
Nadat hij een lange tijd in de woestijn gezorven had. En 40 jaar opgetrokken had met de schapen. En als herder. Heeft hij dingen geleerd. Die in de volgende 40 jaar in de woestijn.
Heel goed kon gebruiken. Want schapen lijken heel veel. Op mensen. In hun handel. En in hun wandel. Maar. Als Mozes zegt tegen de heer.
Maar heer de God. Ik kan niet spreken. Heeft u dat misschien ook wel eens gezegd. Ik vind het moeilijk. Om het te uiten naar anderen toe. Om over het evangelie te praten. Dan zegt de heer.
Hij maakt het heel duidelijk aan Mozes. Ik ben de heer. Die de mens een mond gegeven heeft. Die stom of dood maakt. Ziende. Of blind. Hij is de schepper.
En hij. Kan ons helpen. Bij de verkondiging. Van het evangelie. En dan. Wat is er zo bijzonder. Aan deze genezing.
Van de doven. Die ook nog moeilijk sprak. De manier waarop Jezus het deed. Was zo bijzonder. Zo toepasselijk. Voor deze man. En hij had een nood in zijn leven.
Waar hij mee worstelde. Als we kijken naar deze geschiedenis. Dan moeten we al eerst letten. Op het feit dat er mensen waren. Die deze man bij de heer Jezus brachten.
Omdat ze overtuigd waren. Dat Jezus hen genezen kon. En als u zou weten. Wat de oplossing is. Voor mensen rondom ons heen. Om voor eeuwig gelukkig te zijn.
Voor eeuwig bij God te zijn. Zou u dat dan niet delen met anderen? En zo is het moeilijk. Om dat te doen. Maar is dat niet onze taak. Als christen.
Als kinderen van God. Vandaag aan de dag. Afgelopen tijd hebben we gesproken. Over het feit van de hemelvaart. En waarschijnlijk heeft iemand daar ook wel over gesproken.
Maar in handelingen 1. Daar lezen we heel duidelijk iets belangrijks over de hemelvaart. En in het eerste hoofdstuk daarvan. Lezen we de volgende woorden.
Het eerste boek heb ik gemaakt. O Theophilus. Over alles wat Jezus begonnen is te doen. En te onderwijzen. Weet je wat zo bijzonder is? Als je Jezus bezig ziet.
Dan zie je hem eerst iets doen. En dan vaak onderwijzen. Als je iets voor mensen doet. Dan open je de weg. Zodat ze willen luisteren naar wat je te zeggen hebt.
Het is makkelijk om te zeggen. Ik wil je helpen. Of wat dan ook. Maar als je echt iets doet. Niet praktisch. Tot op de dag waarop hij opgenomen werd.
Nadat hij door de heilige geest aan de apostelia uitgekozen had. Opdrachten had gegeven. Dat was de reden van de hemelvaart. Ze kregen opdrachten. Omdat Jezus terugging naar de hemel.
En wie zou er achter blijven? Natuurlijk wij weten dat het de heilige geest was. En de boodschap die ze meekregen. Was er eigenlijk maar één. En die vind je zeker dertig keer vermeld in het boek Handelingen.
Als je mensen iets wil vertellen over de Heer Jezus. Vertel dan over zijn opstanding. Hij had zichzelf levend aan hen vertoond. Kunt u enige godsman.
Kunt u enige belangrijke afgod in de wereld noemen. Die kan zeggen dat hij opgestaan is uit de dood. Niemand. Alleen Jezus Christus. Dat moet ook de centrale boodschap zijn.
Van de gemeente van Jezus Christus. En hij bewees het aan hen. Door zich veertig dagen lang aan hen te zien. En te spreken over het koninkrijk van God.
Want zij moesten die boodschap doorgeven. En dan zegt de Heer Jezus ook in vers 8. Maar u zult de kracht van de heilige geest ontvangen. Die over u komen zal.
En u zult mijn getuige zijn. Zowel in Jeruzalem. Als in heel Judea en Samaria. En tot aan het uiterste der aarde. Getuige zijn mensen.
Is alleen maar over Jezus praten. Dat is het allerbelangrijkste. Dat is telkens ook. Wat de discipelen van de Heer Jezus deden. Toen ze uitgingen om het evangelie te brengen.
En als je een paar bladzijden verder leest. In handelingen 4 vers 13. Dan lezen we. Toen zij nu de vrijmoedigheid van Petrus en Johannes zagen. En merkte dat zij ongeleerde en eenvoudige mensen waren.
Verwonderde zij zich. En herkende zijn. En let goed op wat er staat. Als mensen die met Jezus geweest waren. Zou je met Jezus afgerekend.
Hij was dood. Hij was er niet meer. Niet waar. In de persoon van Petrus en Johannes zagen zij Jezus. Toen ik dat las. Toen heb ik gezegd.
Heer zien ze dat in mij. Zien ze mij. Als iemand die de Heer Jezus van harte lief heeft. Laat ons dat ook ons alle gebed zijn.
Want. God heeft ons. Als gemeente van Jezus Christus. Hij is het hoofd. Wij zijn de leden. Wij zijn onderdeel van het lichaam van Christus.
Maar soms maken we er niet veel gebruik van. En. Zien de mensen ons niet. In de persoon van de Heer Jezus Christus. Maar dan gaan we terug.
Naar onze geschiedenis. En dan lezen we. Dat het eerste wat Jezus deed. Hij nam hem terzijde. Buiten de scharen. Maar waarom deed Jezus dat?
Vond hij dat belangrijk? Ja. Deze man kon hij niet. De toon van medelijden. Laten weten. Van Jezus horen. Als hij door hem woorden zou spreken.
Om hem te gaan genezen. Daarom de handelingen die Jezus deed. Kon hij zijn geloof. Op de Heer Jezus richten. Deul van de Heer Jezus was.
Dat hij apart van de hermenigte. In eenzaamheid en stilte. Een diepe blijvende indruk zou krijgen. Van het horen en het spreken. Maar weet u.
Soms doet de Heer dat ook. Bij een van zijn kinderen. Als hij hen apart zet. In de stilte van een kamer. In het ziekenhuis. En misschien heeft hij dat wel meegemaakt. Dat er perioden in je leven zijn.
Je zegt. Heer. Waar bent u mee bezig? Ik heb dat ervaren. Een maand lang. Toen ik met een hartinfarct. In het ziekenhuis lag. Ik zou het voor geen geld hebben willen missen. Geen goud hebben willen missen.
Want God sprak daar in mijn hart. Over bepaalde dingen in mijn leven. Die anders moesten. Misschien zou hij wel opgewonden raken. Vreemd gaan lachen. Of gek reageren op het geluid van zijn eigen stem.
En zouden ze hem uitlachen. En misschien zou hij wel gaan stotteren. En daarom was de Heer zo bewogen. Dat hij hem apart nam. Als wij met mensen praten over moeilijke dingen.
Neemden we hen dan apart? Of spreken we dat uit? Met alle andere mensen eromheen? Zo deed de Heer Jezus het niet. Het tweede wat hij deed. Was dat hij zijn vingers in zijn oren stak.
En hij speelde. En met het vocht van zijn eigen mond. Raakte hij zijn tong aan. Waarom? Waarom? De Heer Jezus raakte met het vocht van zijn eigen mond.
Op zijn vinger de tong van de man. Die moeilijk sprak aan. Waardoor de band van de tong losgemaakt werd. Die het vasthield. En voordat hij dat deed.
Stak hij eerst zijn handen in zijn oren. Zodat hij begrijpen zou. Wat eerst moest gebeuren. Toen hij eraan raakte. Kon deze man weer horen. En toen ook het tweede probleem.
Van dat moeilijk spreken. Dat werd ook geregeld door de Heer Jezus. Maar voordat hij dat deed. Voordat Jezus hem genast. Zij deed hij eerst iets heel belangrijks.
Dat wij ook niet moeten vergeten. Als we contact hebben met andere mensen. Die het moeilijk hebben. Er staat in vers 34. Terwijl hij opkeek naar de hemel.
Zuchte hij. Dat is het tweede wat hij deed. En het derde wat hij zei is. Ephatha. Dat was. Wordt geopend. God. En bij het eerste zien we.
Hoe belangrijk de Heer Jezus het vond. Om de hulp en kracht. Van zijn hemelse vader te ervaren. Hij was in alle dingen. Totaal afhankelijk. Van God.
Misschien verbaast u dat. De Heer Jezus was toch ook God. Jezus deed niets. Maar niets. Wat hij in zijn leven deed. Als hij niet eerst overleg had.
Met zijn hemelse vader. Doen wij dat? Doen wij dat samen met de Heer. Zeggen we. Wat moet ik in zo'n situatie doen? Ik vind het zo moeilijk.
Om dit of dat tegen iemand te zeggen. Of iets voor een ander te doen. Terwijl je in je hart er eigenlijk helemaal niet achter staat. Maar bij het tweede. Liet hij ook zien.
De bewogenheid van de Heer Jezus met mensen. Daar staat hij. Zucht. Letterlijk staat hij. Kruinde. Omdat deze hulpeloze man. Een vergankelijk schepsel.
Zijn. Hulp zou nodig had. Het woord in het Grieks. Van. Zuchten. Betekent in het nauw zijn. Je samen gepest voelen. Door zijn omstandigheden.
Kreunen. En het zuchten van personen. Die zich angstig en benard voelen. En de wereld is vol. Met dat soort mensen. Die. Alles wat er om ons zijn gebeurd.
Met de Europese Unie. Wat er gebeurd in Amerika. Waar we helemaal niet op gerekend hadden. God heeft alles toch in zijn handen. Daar mogen we van overtuigd zijn. Maar ook wij.
Wij kunnen ons soms. Benard. En benauwd. En angstig voelen. En Romein 8. Spreekt ons. Over datzelfde zuchten. Wat de Heer Jezus deed. Wij zuchten in de verwachting van ons zoonschap.
De verlossing van ons lichaam. Ik ben 78. Nee ik word 78. Ja. Allemaal. En. Ik begin dingen te voelen.
Als ik opsta. Dan moet ik. Eventjes. Maar goed. Dat geeft helemaal niet. Maar wij zuchten ook. Met onze woonsteden. Uit de hemel. Overkleed te worden. Ons eeuwig huis.
Dat we voor eeuwig bij God zullen zijn. En bij de Heer Jezus. En al degene. Die hem lief hebben. Maar wij zuchten ook bezwaard. Omdat wij nog steeds. In een tent wonen.
De Heer Jezus zuchtte ook diep. En dat heb ik al eerder gezegd. Vanwege het ongeloof van de fariseeën. En hun vraag. Om een teken.
En telkens weer toch. Predigt hij de boodschap. Tegen hen. Maar ze wilden niet luisteren. En toen sprak als derde. De Heer Jezus. Die belangrijke woorden.
Evata. Dat is. Word geopend. En. Dit. Was zijn moedertaal. Aramees.
Wat de Heer Jezus sprak. Ook. In zijn jeugd. Was wat hij ook sprak. En. In het boek Marcus. Het is heel opmerkzaam.
Je moet er maar eens op gaan letten. Vindt u een paar keer. Die woorden in het Aramees. In dit geval. Evata. Word geopend. Maar ook in Matthäus. 8. 27.
Vers 46. Dan lezen we de woorden. Eloi. Eloi. Lama. Sabachthani. Een kreet die de Heer Jezus. Hardop uitsprak. Mijn God.
Mijn God. Dat was hij nog steeds. Waarom. Heb u mij. Verlaten. En al die woorden. Staan allemaal in het Aramees. En alle andere talen.
Worden ze ook zo vermeld. En het is niet te geloven. Dat die kreet. Op dat moment. Werd de zonde van de wereld. Van alle tijden.
Van alle eeuwen. Op Jezus Christus gelegd. Ook die van u. En van mij. En degene die we nog steeds. Begaan. Waardoor God zich afkeerde van zijn Zoon.
Drie uren van dikke duisternis. Dat waren de moeilijkste uren van de Heer Jezus Christus. In 2 Korinther 5 vers 21. Een van de geweldigste teksten van de Bijbel.
Waar ik met mijn verstand niet bij kan. Is want hij die geen zonde gemaakt heeft. gekend heeft. Heeft hij voor ons tot zonde gemaakt. Opdat wij zouden worden.
Gerechtigheid Gods in hem. Doordat Christus voor ons leed. En wij door geloof. Zijn kind mogen worden. Dan worden onze zonden. Gewist. En worden.
Zullen nooit meer. Opgebracht worden. Zelfs niet. Als we eenmaal bij de Heer staan. Oh hij zal ons leven beoordelen. Hoe wij gedaan hebben. Met de boodschap die God ons gegeven heeft.
En dat zal beoordeeld worden. Maar nooit meer over de zonde. Ik heb het hier al eerder gezegd. In Hebreeë 11. Lees over het geloof. Van de kinderen van God.
Van het oude testament. En het nieuwe testament. Maar u moet mij nog één tekst aanwijzen. Waar God iets zegt. Over de zonde. In het leven van die persoon. Geen enkel.
Dat doet God nooit. Is dat niet eerlijk? Ik vind het heerlijk. Als ik denk in mijn eigen leven. Wat ik fout heb gedaan. Nooit meer. Opgebracht. En we lezen in vers 37.
De conclusie. En zij stonden bovenmate versteld. En zeiden. Hij heeft alles goed gemaakt. Ook de doven doet hij horen. En hij maakt dat zij die niet kunnen spreken.
Kunnen spreken. Net zoals bij de schepping. Toen hij alle dingen goed tot zeer goed gemaakt had. Zo deed hij het opnieuw met leven van deze doven.
Die ook moeilijk sprak. Wat een getuigenis. Wat een zegen. Voor ons. Dat diezelfde heer die in ons leven werkt. En bewogen is met onze nood.
Ook de nood van mensen. Die een geliefde moeten missen. Zoals ze vallen. En wij mogen bieden. Voor het gezin.
Wij mogen bieden. Voor de dienst. En we mogen ook weten. Dat de heer Jezus weet wat dood is. Er staat in de Bijbel. Dat de heer Jezus heeft de dood gesmaakt.
Hij weet wat het is om dood te zijn. Dus hij begrijpt. Dat dat een hele moeilijke ervaring is. Waar we allemaal. Als de heer niet terugkomt. Bij de opname.
Zullen maken. Maar weet goed. Dat op het moment. Dat wij de laatste adem uitblazen. Op datzelfde moment. Zijn we in de aanwezigheid van God. Begrijp ik doe ik het niet.
Maar de Bijbel zegt het. In 2 Korinther 5. Wat doen wij. Met deze boodschap. Weet u. Ik geloof. Dat het belangrijkste is.
Dat we gaan zien. Wat Paulus zegt. In een schriftgedeelte. Dat hij geschreven heeft. En dan zegt hij. Dat. De mensen van God.
Als het lichaam. Niet als het lichaam van Christus zijn. Wij zijn. Het lichaam van Christus. Op datzelfde moment. Dat u hier zit. Bent u.
Het lichaam van Christus. Hij is het hoog. We zijn voor altijd verbonden met hem. Maar wij zijn zijn lichaam. En daarom. Zegt de heer.
Moet je mij laten zien. Moet je mijn boodschap verkondigen. En de kerk van Jezus Christus is niets anders dan een gedeelte van de mensheid. Waarin Christus werkelijk gestalten heeft aangenomen.
Wij vormen Gods aanwezigheid in de wereld. Door de inwoning van de geest van God. En dat is een zware verantwoordelijkheid. Waar de heer wil ons helpen.
En laat onze ogen open zijn. Voor mensen rondom ons heen. We zijn vaak zo bezig met allerlei andere dingen. Wat soms heel belangrijk kan zijn. Maar laten we niet vergeten dat dat onze eerste opdracht is.
Om als het lichaam van Christus te functioneren. En ik las iets. En daar sluit ik mee af. Wat mij vertelt over het feit. Hoe we daar eigenlijk voortdurend mee bezig moeten zijn.
Nou laten we eens veronderstellen. Dat u zou weten. Dat precies na dertig dagen van nu. U zou sterven. En naar God toe zou gaan.
Iedereen van ons heeft deze mogelijkheid. We weten het niet. Wanneer het punt komt dat wij zullen overlijden. Maar we weten dat niet precies.
Maar we weten wel dat we de Heer Jezus als heiland kennen. We zijn daar zeker van. En we mogen hem actief dienen in de Heer Jezus Christus. Nou wat zijn sommige van de dingen die wij nog zouden moeten doen.
Voor dat we naar de Heer toe gaan. Na die dertig dagen. Het kunnen verschillende dingen zijn. Ook heel gewone dingen. Zoals een vakantie te hebben.
Kleding te koop. Maar ook materiaal wat je wil verzamelen. En ordenen. En dat is mijn kantoor. Ik hoop niet dat u ooit in mijn kantoor komt. Want dan schaam ik me een beetje.
Maar ja. Ik doe er altijd maar meer in. En ik moet er eigenlijk meer uithalen. Maar in ieder geval. Bezig zijn met zulke soort dingen. Of moet het misschien zo zijn dat u een briefje moet schrijven aan iemand waar u iets lelijks tegen gezegd hebt.
Of een bemoediging te geven aan iemand. Of een persoon te bellen. Om dingen in orde te maken. Voordat je het aangezicht van God te zien krijgt.
En dat is de opdracht. Dat is de aanmoediging die ik u wil geven. Wees bewust dat wij ook eenmaal naar de Heer toe zullen gaan.
En dat wij onze tijd zullen uitkopen die God ons nog geeft. Ik weet niet hoe lang dat is. Dat geldt voor mij. Dat geldt voor ons allemaal. Maar we hebben de opdracht om voor de Heer Jezus zijn lichaam te zijn.
Wat een geweldige opdracht. En daar hebben we zijn hulp bij nodig. Hij woont in ons. De Heilige Geest woont in ons. God de Vader woont in ons. Dus alle kracht is aanwezig.
Dus zeg niet van ik kan die persoon niet lief hebben. Dat is niet waar. U wilt die persoon niet lief hebben. Want de Bijbel zegt dat God de liefde in de Heer Jezus Christus in onze harten uitgestort heeft.
Wij kunnen ons niet verschuilen dat we geen liefde kunnen hebben voor andere mensen. Als we Jezus Christus persoonlijk kennen. En ik hoop zo en ik bid dat u dat gaat ervaren in de komende weken en maanden.
Want de nood om ons heen is zo verschrikkelijk groot. Maar de Heer Jezus is degene die die nood kan lenigen in uw persoonlijk leven. Maar ook in het leven van andere mensen.
En ook in het leven van de mensen die in deze plaats de komende week gaan rouwen. Amen. Ik wil samen met u danken en dan zingen we nog een lied uit de opwording.
ook een liedje. DIE ZET DIE ZET жизниST Foop dit