Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen, boeders en zusters. Wat fijn om zo met elkaar te zingen. Prachtige, wonderschone liederen.
! En vooral ook die laatste twee, waarin je, voor iedereen, maar ook voor mij, ik ben niet zo groot, dus dat niet slag. Voor mij, wat je opgeroepen wordt, ondanks dat je de Heer misschien langer kent, om nederig, klein, van haar te zijn. Zoekende het zwakke. Zoekende de nederigheid. En nooit maar enig prat kan hebben te gaan op het feit dat je de Heer zo lang kent of dat je zoveel weet of op welke wijze dan ook. Raakt mij, vooral omdat mijn geschiedenis hier ook ligt natuurlijk, maar ook de mededelingen ten aanzien van Lucas, maar ook onze broeder in Bunschoten, Herman, maar ook alle andere dingen.
We leven echt in een uitdagende tijd. In een zeer uitdagende tijd. En dat heeft natuurlijk twee kanten. Als op mijn werkzijden, er is een uitdaging voor je, dan wist je dat je een probleem kreeg.
En, aan de andere kant wist je ook, een uitdaging is iets om je in vast te grijpen. En als we Paulus kennen, we hebben er vanmorgen over gelezen in de wapenrusting, met onze broeders, met elkaar.
En Paulus nadert het eind van zijn leven. En hij weet, het duurt niet lang meer. Het duurt echt niet lang meer. Ik zal bericht worden, en wat de rechtspraak ook inhoudt, ik weet het niet.
Maar mijn tijd is voorbij. En je ziet wat hij heeft meegemaakt. Zijn leven lang gestreden. De goede strijd gestreden.
En dat zijn leven lang gedaan. En dan komt hij aan het eind van zijn leven. En hij ziet dat in Azië hem alle afgevallen zijn. Toch gekozen hebben uiteindelijk voor een andere weg, voor de wereld.
En hij ziet dat hij een jonge vriend heeft, een jonge broeder, Timotheus. Die een heel ander type is dan Paulus zelf was. En hij zit zelf in de gevangenis, op het eind van zijn leven.
En hij schrijft dan zijn laatste brief. Wat is dan nog belangrijk voor je om dat, om wat te schrijven? En ik wil vanmorgen een paar versen uit dat boek lezen, uit de tweede Timotheusbrief.
Wat is nog belangrijk om te schrijven op het eind van je leven? Nou, ik kan u vast onthullen als je de hele brief leest. Dan krijgt eigenlijk hij de complete erfenis van Paulus op zijn nek.
Compleet, alles. En dat aan iemand die veel minder krachtig was, zo blijkt, als je de geschiedenis een beetje leest. Veel minder krachtig was, veel zwakker was in zijn optreden.
Paulus geeft Paulus zijn erfenis aan hem. Maar hij weet aan wie hij het geeft. En hij weet, de strijd die hij strijdt is een geestelijke strijd.
Het is niet een vleeslijke strijd. Van, laten we onze schouders maar eens even onderzetten. Onze spierballen maar eens gebruiken. Met veel natuurlijke kracht. Maar het gaat om de geesteskracht.
En ik wil met u lezen het tweede hoofdstuk, de eerste paar versen. Van 2 Timotius, hoofdstuk 2. Dan zegt hij, in het eerste vers, De landman die de zware arbeid verricht, moet het eerst van de vruchten genieten.
Let wel op wat ik zeg, want de heren zullen u in alles in zich geven. Gedenk dat Jezus Christus uit de doden is opgewekt, uit het geslacht van David, naar mijn evangelie, waarvoor ik kwaad leid en zelfs boeiend draag als een misdadiger.
Maar het woord van God is niet geboeid. Om deze reden wil ik alles verdragen, om de uitverkorenen, om wat ook zij het heil van Christus, Jezus, verkrijgen met eeuwige heerlijkheid.
Het woord is betrouwbaar. Immers, indien wij met hem gestorven zijn, zullen ook met hem leven. Indien wij volharden, zullen wij ook met hem als koningen heersen.
Indien wij hem zullen verlogenen, zal hij ons verlogenen. Indien wij ontrouw zijn, hij blijft getrouw, want zichzelf verlogenen kan hij niet. Even tot zover.
Even goed voorgesteld. Paulus kende Timotheus heel erg goed. Hij noemt hem zelfs mijn kind. Hij heeft jaren met hem opgetrokken. Ze hebben wel een wee meegemaakt.
Timotheus heeft dus alle ins en outs van Paulus gezien. Misschien ook wel zijn zwakke kant. Maar één ding, Paulus weet, dit is mijn kind.
Hij heeft hem, zou ik nu zeggen, geestelijk verwekt. Hij heeft veel met hem omgegaan. Waarschijnlijk door hem ook tot geloof gekomen. Maar ik zei net al, Timotheus was een wat ander iemand als apostel was.
Denk ik zo als je leest uit die geschiedenissen. Wil ik nu niet diep op ingaan. Maar hij roept hem in hoofdstuk 1. Dat wil ik toch even noemen op. Hij zegt, om die reden zegt hij, herinner ik u eraan de gave gods aan te wakkeren die door mijn handoplegging in u is.
En dan trekt hij gelijk de conclusie erbij. Want God heeft ons niet gegeven een geest van lafhartigheid, maar van liefde, kracht en bezonnenheid.
Schaam u dus niet voor het getuigenis van onze heren of voor mij, zij gevangenen. Maar wees medebereid voor het evangelie te leiden in de kracht van God.
Dat is nogal wat. Hij miste misschien die, misschien dat talent om doortastend te zijn of om krachtig te zijn.
Maar God geeft hem die gave door handoplegging van Paulus, waardoor hij waarschijnlijk krachtig kan zijn. En waarbij die drie opmerkingen, kracht, liefde en bezonnenheid heel erg gebruikbaar zijn.
En hij bereidt hem voor op lijden. Daar kom ik zo met drie voorbeelden op terug. Op lijden. En waarom te lijden? Voor het evangelie.
En hij legde iets uit over Christus. En dan zegt hij, om die reden draag ik ook dit lijden en schaam ik mij daarvoor niet. Ik weet op wie ik mijn vertrouwen heb gevestigd.
Timotius, dat weet jij. En jij mag dat ook doen. Neem tot voorbeeld de gezonde woorden die jij van mij gehoord hebt. In het geloof en de liefde die in Christus Jezus is.
En dit zijn zulke belangrijke woorden. Neem de gezonde woorden die je van mij gehoord hebt. Want ik breng het evangelie. Hij had het ontvangen van God zelf.
Heel bijzonder. Paulus heeft rechtstreeks het evangelie ontvangen. Hij ontmoette de Heer Jezus. En dat is zo bijzonder. Toen hij het evangelie ontving.
Toen hij de Heer ontmoette. Niet in een droom maar in werkelijkheid. Toen kreeg hij ook het evangelie te horen. En toen is hij niet gelijk naar de apostel te gaan om te vergelijken of het wel klopte allemaal.
Met hoe het in elkaar zat. Heel niet. Hij is rechtstreeks door de Heer onderricht. Later is hij naar de broeders gegaan. Dat klopt. Om de eenheid in de gemeente te bewaren.
Maar dat tot zover. Maar nu dit. De immense taak die Timotheus krijgt. Om te leiden als een goed soldaat van Christus.
Om als een kampvechter te strijden. En als een landman te werken. Dat is nogal wat. De opdracht. Om bereid te zijn voor het evangelie te leiden.
Paulus eindigt daar het eerste hoofdstuk mee. En dan ook nog. En dan ook nog. Terwijl in Azië de hele goegemeente hem verlaten heeft. En dan zit je daar in een gevangenis.
Niet zoals de vorige keer. Want hij heeft meerdere malen gevangen gezeten. Dat hij een mate van vrijheid had. Maar gebonden. Het was zelfs moeite om hem te vinden in die gevangenis.
Dat lees je ook. Als je die brief verder leest. Het was moeilijk om hem te vinden. En wat moet je dan? Wat moet je dan schrijven? Je kunt geen appje sturen of even bellen.
Maar je moet schrijven en hopen. Dat die brief aankomt. En wat is dan nog belangrijk? Klagen. Ik heb het zo moeilijk. En ik heb het zo moeilijk gehad.
Mijn leven is zo'n ellende geweest. Ik lees er niets van. En hij had reden tot klagen. Wat hem aangedaan was. De valse beschuldigingen.
De veertig met een slagen. Hij had heel wat kunnen klagen. Misschien wel naar zijn familie. Ik weet niet of zijn familie wel naar hem omkeken. Ik heb geen idee. En misschien wel.
Had hij te klagen over Timotheus. Dat hij zich misschien wel een beetje schaamde voor Paulus. Dat hij in een gevangenis zat. Schaam je niet zegt hij. Voor mij. En voor het evangelie. Maar direct komt hij in hoofdstuk 2.
Gij dan zegt hij. Gij dan. Dat is een hele directe uitdrukking. Gij echter. Mijn kind. Wees krachtig in de genade van Christus Jezus. Dat is nogal wat.
Dat is nogal een opdracht. Als je dat vraagt aan iemand. Die niet zo krachtig is. Zoiets als een slak bevelen. Maak tempo joh. Of. Als je. Ik weet niet wie er voor die paard rijdt.
Maar ik heb nog nooit een kind op een paard zien vliegen. Maar zoiets van. Ga eens vliegen met dat paard. Zo spoort hij. Timotheus aan. Om krachtig te zijn. In de genade van Christus. Eigenlijk nog een opmerking.
Die tegen zichzelf. Ja. Een soort contradiction in termenis is. Wees krachtig. Sterk zijn. Hoe zit dat? Krachtig. Moet dan toch die spierballen gebruiken.
Moet dan maar kracht gebruiken. In de genade van Christus. Dat is juist het mooie in dit hoofdstuk. We zullen er zo nog in vinden. Nee.
Hij beveelt Timotheus niet aan. Krachtig te zijn. Zijn vuisten te ballen. Maar om zich volledig aan de Heer over te geven. Ik heb u lief.
Heer. Met heel mijn hart. Met heel mijn ziel. Met heel mijn geest. Niet doorbijten. Volhouden. Nog eventjes. Nee.
Volledig. Op de genade van Jezus Christus vertrouwen. En die werkt niet door onze eigen natuur heen. Als je de genade van de Heer Jezus zoekt.
Moet je je oude natuur afleggen. Dan moet je soms dwars tegen je eigen gevoelens in. Je excuus maken. Aan je medefamilie lid.
Aan je broeder of zuster. Of aan iemand anders. Ook vind je het moeilijk. Of je moet op je knieën voor de Heer God. En beleiden voor iets wat je. Niet in je opgekomen was.
Maar hij liet het zien door de Heilige Geest. Als je werkelijk je aan de Heer overgeeft. Dan zie je dingen. Nee. Niet mystiek. Zie je dingen die je nooit gezien had.
Maar broeders en zusters. Wij zijn niet alleen op de genade aangewezen. Als we verlost zijn. Maar ook in ons dienstbetoon zijn we op de genade aangewezen.
Timotheus moest het geloof bewaren in hoofdstuk 1. Maar wat hij ook moet doen is het doorgeven. Conserveren. Niet alleen. Maar doorgeven.
De ontrouw in Azië maakte het noodzakelijk om de evangelie te bewaken en te bewaren. Van jongs af aan. Al toen ik veertien was.
En ik hier kwam. Zijn we bestookt met het Heilige Woord van God. En daar ben ik dankbaar voor. In al die jaren. En natuurlijk. Er zijn weleens interpretaties.
Die zonder anders liggen. Maar het Woord van God. En niets anders. Geïnspireerd door de Heilige Geest. En het belangrijke is dat we het woord bewaren.
Bewaren. Zodat we het niet om gaan spitten en gaan veranderen. Of dingen eruit gaan halen. Of dingen maar niet meer noemen. Of niet benoemen. En het kaffie mag dan versweten zijn.
En dit was in mijn tijd een jeugdbijbel. Die iedereen had. En die vond mevrouw laatst nog op de kring lopen. En ik vind het een heerlijk bijbeltje. Op een huid te lezen. Je kunt er eens strepen. Alles mee doen. Je neemt hem mee.
Maar belangrijk is niet alleen bewaren. Maar ook doorgeven. En dat was heel belangrijk. Want allereerst was het geloof. Door Christus aan Paulus toevertrouwd.
En dat is heel belangrijk. Het is hem toevertrouwd. Het mij toevertrouwde pand. Zegt hij in hoofdstuk 1. Het is geen verzinsel. Het is een pand. Een pand.
Het is niet naar de mens. Zegt hij ook. En wie beweert dat het naar de mens is. Die zij vervloekt. Durft hij te de gelaten te zeggen. En hij herhaalt dat. Zelfs als zou een engel uit de hemel. Of ikzelf zei hij.
Ikzelf. Al zou hij een ander evangelie hebben. Die zij vervloekt. Dus niks geen herziening. Het evangelie. Het al oude geef evangelie.
Is nieuw. Is fris. Het evangelie van de genade. En daar zijn we van afhankelijk. Daar leefde de oude broeder Braaksma uit. Daar leefde de jonge broeder Braaksma uit. Daar mogen wij uitleven.
Het woord van God. Maar. We moeten het wel doorgeven. En Paulus vertrouwde zijn pand. To Antimotus. Zodat hij zei.
Mijn pand. Nu jouw pand wordt. En dit pand bestaat uit zekere. Gezonde woorden. Die gij van mij gehoord hebt. En dat is belangrijk. Gezonde woorden.
Nee. Geen verborgen traditie. Bracht Paulus. Die in alle stilte waren doorgegeven. Het was een openlijke leer. Waar getuigen zijn bij geweest.
Die je kon controleren. Die vergelijkbaar was. Want er waren gnostici. Geleerden. Die de diepere wijsheid kenden. Zo werd het wel gezegd. Die. Wel eens zeiden.
Ja. Die christenen. Die Paulus. Die brengt een verborgen leer. En ze deden allerlei beschuldigingen naar christenen in de eerste tijd. Maar Paulus heeft niet over het borgen leer.
Natuurlijk. Het is verborgen. In de ogen van iemand. Die met zijn natuurlijke verstand de dingen beoordeelt. Maar het is. Christus is opgestaan.
Uit de dood. Dat is geen mystiek. Dat is geen theorie. Dat is werkelijkheid. Ik ben er niet bij geweest. Er zijn heel veel getuigen bij geweest. Het is opgeschreven.
Ons hart is overtuigd. We mogen weten. Hij is opgestaan. We hebben even geleven. En we ontvangen even geleven als we hen aannemen. En we hebben werkelijk troost.
Bij het sterven. Hoe zou het anders. Al die mensen die hier al heen gegaan zijn. Zover ik weet. Mensen die hier op het podium gestaan hebben. Ik hoorde vanmorgen dat er een zoon was.
Van zuster Ipma. Die hier ook altijd stond te praten over Roemenië. Dat is in Albanië geweest. Is bij de heren. Wat een troost om dat te weten. En dat voor u ook geldt.
Maar. Paulus moest het evangelie doorgeven aan Timotius. En Timotius moest het weer toevertrouwen. Aan vertrouwde jonge mensen. En daarom.
Ik vind het echt geweldig. Als ik hier vanmorgen een jonge broeder zie staan. Met de zangdienst. En de mailing die ik doe. Die in de oudste raad zit. En dat doet me gelijk denken aan al die jaren geleden.
Dat ik hier zelf voor het eerst stond. Weliswaar was dat geheel onverwachts. Maar dan zie je. Het moet doorgegeven worden. Niet alleen aan jonge mensen. Ook aan ouderen die het voor het eerst horen.
Maar dat is zo belangrijk. We moeten het toevertrouwen. Durven weggeven het pand. Dat is zo belangrijk. Want zo zegt Paulus.
Moet men ons beschouwen. Als dienaren van Christus. Aan wie het beheer. Van Gods koninkrijk. Gods geheimen is. En is toevertrouwd. Voor zulke beheerders.
Is ten slotte het vereiste. Betrouwbaar te zijn. Betrouwen broeders en zusters. Dat is belangrijk. Maar niet alleen betrouwbaar.
Ook bekwaam zegt hij. Om anderen te onderrichten. Het aan anderen uit te leggen. Te vertellen wat voor jou de heer Jezus betekent. Didactici staat er eigenlijk vanuit het Grieks.
Didactitoi. Bekwame onderwijzers. Een opzichter staat er. Moet zijn onbesproken. De man van een vrouw. Nuchter. Bezaden. Beschaafd.
Gasvrij. Bekwaam om te onderwijzen. Uitleggen wat Jezus voor je betekent. In de breedste zin van het woord. In de profetische zin. In alle opzichten.
En een dienstkrecht als heren moet niet twisten. Maar vriendelijk zijn jegens allen. Dat draagt hij ook Timotius op. Doe dat op deze wijze. En dit stond hij voor ogen.
Bij het lezen van de waarheid. En bij het doordenken van de waarheid. Dit moet ik hem zeggen. Timotius. Vertrouw dat toe. Aan vertrouw de mensen. Maar wie is vandaag nog vertrouwd.
Wie is nog bereid. Om blijmoedig radicaal. Het woord van God aan te nemen. Zoals het geschreven is.
En het zo te willen doorgeven. Soms. Zwart op wit. Want zo staat het er ook. Van Christus. Naar Paulus. Van Paulus.
Naar Timotius. Van Timotius. Naar vertrouwde mensen. En zo de apostolische successie. Door te geven. Van generatie. Op generatie. Nee. Dat is geen stoffig evangelie.
Dat is een blijmoedig evangelie. Dat kan ik echt. Na al die jaren. Nog steeds. Zeg. En daar kan ik de Heer ook dankbaar voor zijn. Bijbel en overlevering.
En nu gebruik ik een gevaarlijke term. Bijbel en overlevering. Zouden eigenlijk verwisselbare begrippen moeten zijn. Ze zijn het niet. Maar als Paulus zegt.
Ik heb bij overlevering van de Heer ontvangen. En hij legt het avondmaal uit. Dan zou dat identiek moeten zijn. Zo betrouwbaar moeten we zijn. Dat het een transcriptie is. Voor hoe het evangelie was.
In Jezus dagen. Zo betrouwbaar. Ondanks andere talen. Ondanks misschien. Andere kafjes van bijbels. Dat maakt allemaal niet uit. Maar als die werkelijkheid.
De betrouwbaarheid van Gods woord. Maar weergegeven wordt. En in de rest van het tweede hoofdstuk. Legt Paulus dat met voorbeelden uit. En ik wil drie voorbeelden voor u houden.
En eigenlijk zijn het een beetje stokpaardjes van hem. Hij gebruikt die voorbeelden wel meer. In andere brieven. Maar in deze waarschijnlijk laatste brief van hem. Waarschijnlijk laatste brief. Waarin hij.
Ja eigenlijk zijn. Zijn hele erfenis weergeeft. En doorgeeft. Wil ik deze drie voorbeelden met u bespreken. Dan vergelijkt hij.
Dit met drie. Mensen. Een soldaat. Een sportman. En een boer. Eerst die soldaat. Eigenlijk heel bijzonder dat hij er mee komt.
Want hij had vaak nog soldaten te maken. In de gevangenis. Hij zag ze. Het land barfde van de Romeinen. Waar hij ook was. Het geweldige grote Romeinse rijk. Machtig als geen ander.
Geen ander rijk. Tot voor die tijd. Maar als je soldaat bent. In actieve dienst. Sommigen van u zijn misschien. Nog verplicht in dienst geweest.
Ik weet niet of dat actieve dienst was. Ze zeggen wel eens. Dat je daar echt een kerel werd. Anderen hoor ik weer zeggen. Ja. Ik heb daar niet veel geleerd. Maar. In actieve dienst zijn. In oorlogstijd. Dan verwacht je als soldaat.
Problemen. Een soldatenleven is. Hoe dan ook. Moeilijk. Riskant. En hachelijk. Hoor maar eens.
In onze tijd in Afghanistan. Nu dan op een andere wijze. Maar als mensen uitgezonden worden. Dat kost levens. En afgelopen week ook weer. Dat kost levens. Een kerkvader in die tijd.
Zei wel eens. Geen enkele soldaat. Begeeft zich omringd door luxe. In de strijd. Hij trekt niet ten strijde. Vanuit een comfortabele slaapkamer. Maar vanuit een geïmproviseerde kleine tent.
Waar hij allerlei ongemakken en lenden moet verduren. Dat was eigenlijk. Het soldatenleven. Ja. En dan moet ik u gelijk maar zeggen. Net zo hoeft een christen leven.
Niet altijd een gemakkelijk leven te zijn. Dat is het al niet. Hoor ik iemand zeggen. Maar dat kun je verwachten. Als je werkelijk een christen wil zijn.
En wil de heer blijmoedig radicaal volgen. Dan kun je tegenstand verwachten. Kijk nou eens even nu. Even zo'n voorbeeld.
Lucas en Esther. Wat een verdriet. Niet alleen voor het gezin. Maar voor henzelf. U hebt er vast al over nagedacht. Esther.
Zo'n liefde altijd voor kinderen hebbend. Zelf kinderen. Zelf kinderen. Nu dit. Wat voelt. Hoe voelt dat? Er is een geestelijke strijd. Want je kunt gaan twijfelen. Aan je roeping.
Zitten we hier wel goed? Moesten we hier wel zijn? Was er zoveel strijd vooraf? En zoveel tegenstelling? En dat soort afwegingen die je dan gaat maken. Op een onbewakt ogenblik.
Dat is een soldaat. Hij verwacht lijden. Moeite. We hoeven geen. Een soldaat verwacht geen leuk gezellig leventje.
En als je het evangelietrouw blijft. Als Lucas en Esther. Als Robert en Percel het evangelietrouw blijft. Dan kunnen ze verzet verwachten. Dan weet je.
En we missen dat wel eens in de boodschap zelf. En ook in mijn denken. Dan kun je. Dan mag je lijden verwachten. Paulus. Hij waarschuwt de emoties ervoor.
Denk niet dat je een makkelijk leventje hebt. Als soldaat moet je je helemaal geven. Ik hoorde vanmorgen heel vroeg nog even een interview met die generaal van Oem. Die vroeger ons geen.
Het leger eigenlijk waren leiden. Die ook in Afghanistan was. Die in Otterbeen een zoon verloren heeft in de strijd. Mensen wat is dat? Een man wat is dat? Ik geloof niet dat hij de heer kent.
Gelovig is. Maar zo trouw aan zijn opdracht. Zo trouw aan zijn opdracht. En zo collegiaal. En je kunt je in militaire dienst niet met burgerzaken bezighouden.
Je bent volledig ter beschikking van je commandant. Je staat in dienst van je heiland en meester. In de Tweede Wereldoorlog zeiden ze wel eens tegen elkaar. Het is per slotverrekening oorlog.
Dan kun je dit verwachten. Het was een soort wachtwoord voor elke versobering en elk probleem wat je had. Zelfverlogening. Onthouding van onschuldige activiteiten.
Vaak of wegen de heersende toestand. Een goed soldaat. Wordt dat vaak onthouden. Is niet verboden. Ik niet verboden. Wordt het vaak onthouden.
Maar wel kan de zorg ervoor als je je met andere dingen bezighoudt. Je afhouden van het werk van Christus. En daar is de boosheid om te doen.
Dat je afhoudt van het werk van Christus. Dat Lucas en Esther uit het evenwicht raken. En gaan denken. Ja maar zo moet het toch niet. Wat doen we hier? Dat ze trouw aan een opdracht zijn.
Die God in het hart gegeven heeft. Ik zie nog. We merkken zoon hier. Die zitten van onze zuster Ipma. Werd me net gezegd. Onze zuster Ipma staan.
Altijd maar weer in die verschrikkelijke tijden. Toen het nog echt heel erg verschrikkelijk was. Dat ijzeren gordijn. En ze daar weer door die grens moest. In blijdschap.
En alles maar verdroeg. Zoveel verhalen die ze verteld heeft in die jaren. En doorgaan als een soldaat. Niet je laten afleiden. Je werk voor de Heer doen.
De geestelijke strijd strijden. En niet het denken zelf tegenaan te moeten. Je mentaal als het ware een cursus te volgen. Volg van die cursus vanuit de schrift.
De helm des heils. Dat je gedachten niet afgeleid worden van het belangrijke. Natuurlijk heeft Paulus hier ook bedoeld. Dat een soldaat verder geen zorg moet hebben voor andere dingen.
Dat iemand die van het evangelie leeft. Het evangelie brengt. Eigenlijk ook van het evangelie mag leven. Hij zelf was wel zo. Maar een uitzondering.
Maar hij heeft gesteld. Zo heeft de Heer ook voor de verkondigers van het evangelie. Die regel gesteld. Dat ze vanuit evige leven leven. Besef wel. Want zoveel dingen kan ze afleiden.
Maar ik kan u zeggen boerder en zuster. Dat soldaat zijn is. Ook op jou van toepassing. Zoveel dingen kunnen mij van de Heer Jezus afleiden.
En jou ook. En dat kan elk facet zijn waar je misschien nu aan denkt. Je kunt je irriteren aan iemand. Je kunt bezig zijn met dingen die je totaal niet doet doen.
Ik begrijp niet dat bij mensen die de Heer volgen. En ik spreek echt daar geen veroordeling over uit. Maar dat die avond in avond uit. Naar de meest waanzinnige idioten tv programma's moeten kijken.
Denkt u echt. Denk ik echt als ik dat doe. Dat mijn gedachten er niet door beïnvloed worden. Zo de tijd die ik eraan besteed.
Aan zoveel onzin. Zoveel dingen kunnen je van de Heer Jezus afleiden. Ik noemde tv maar ik had ik veel meer dingen noemen. Ook wij mogen soldaten zijn.
Mannen en vrouwen in dienst van de meester. En volledig toegewijd. Maar ook gedisciplineerd leven. Met bereidheid tot lijden. Dan komt u met een tweede voorbeeld.
Dat gaat vind ik nog wat dieper zelfs. Is iemand een kampvechter. Dan vangt hij de krans alleen als hij volgens de regels van de kamp heeft gestreden. Een sportman in die dagen.
Werd alleen gekroond met een krans ter overwinning. Als hij zich aan de spelregels had gehouden. Anders geen krans. Nou we zien zoveel sport tegenwoordig.
Om de zoveel jaar. Olympische spelen. Winterspelen. En alles. Leuk om te zien ze nu en dan. Maar moet je ook weer niet verslaafd aan worden. Maar.
Eén ding is belangrijk. Bij sport zijn regels. Horen regels. Elke sport heeft dat. En als een sportman zich voorbereidt. Op de Olympische Spelen.
Dat is vaak toch de droom van veel topsporters. De droom. Dan weet hij. Ik moet eerlijk en zuiver zijn. Ik moet geen rommel gebruiken. Want dan komen ze achteraf toch wel achter.
Zoals we gezien hebben. Met de laatste Olympische Spelen. Dat een compleet land als een atleet. Gewoon niet gebruiken bijna. Eerst ontkennen.
Eerst ontkennen. Of alleen al bij. Het wielrennen. Waar de afgelopen jaren. Zo ongekend is gebruikt. En als ze erachter komen. Dan val je alsnog.
Dus geen doping. In het Nieuw Testament. Wordt het leven nogal eens vergeleken. Met een wetloop. Dat een christen een wetlooploper is. En dan mag je.
Ja. Het is niet te bedoelen. Dat we elkaar gaan concurreren daarin. Maar we mogen wel in eerbetonen. Elkaar ten voorbeeld zijn. Niet. Maar als je voor een wedstrijd moet oefenen.
En dat weten lopers. Dat weten andere sporters wel. Of iets moet doen. Moet je trainen. Moet je oefenen. Je moet focussen. Focus. Focus. Zeggen ze wel.
Alles afleggen. Wat je zo makkelijk in de weg staat. Hebreeën lezen het ook. Alles afleggen. Je zonde en de last. Die je zo makkelijk in de weg staat. Daarom. Nu we zulke wolk van getuigen.
Die in het vorige hoofdstuk daar genoemd worden. Laten we afleggen. Alle last en de zonde. Die ons zo licht in de weg staat. En met volharding de wetloop lopen. Die voor ons ligt. Ons oog alleen richten op.
Jezus. Ons focus op de Heer Jezus. De Leidsman. De beginner. En de volleinder van ons geloof. Die om de vreugde welke voor hem lag. Dat is tenminste een echte krans.
Het kruis op zich genomen heeft. Dat deed hij. Kortom. Je moet zorgen dat je je lichaam. Even in de sporttermen gedacht. Goed voet. Goed belast. Goed gebruikt.
Niet te veel. En mentaal moet het ook goed zitten. Hier. Juist. Dan kan je bepalen of je je doel kan bereiken. Niet constant maar vergelijken met die ander.
Maar doen waarvoor je moet gaan. En dan kom ik iets dichterbij. Sommigen van u zijn misschien actieve sporters. Anderen juist niet. En ik wil dat zeker niet gaan verheerlijken.
Ook al doe ik er een klein beetje aan. Maar weet geniet staat er in de Bijbel. Dat jij. Gods tempel zijt. Op een andere plaats staat je lichaam. Maar jij.
Jij. Jij helemaal. Je persoon. Je lichaams. Je lichaams. Je lichaams. Dat je Gods tempel zijt. Dat Gods geest in je woont. En zo iemand Gods tempel schendt.
God zal hem schenden. Want de tempel Gods. Dat ben jij. Is heilig. Dan ga ik nog een zinnetje verder.
Het voedsel is voor de maag. En de maag voor het voedsel. En God zal zowel het een als het ander te niet doen. Maar het lichaam is niet voor de ontucht. Voor de hoererij. Of voor de heren. En de heren voor het lichaam.
Verderop lees ik het nog een keer. Of weet geniet dat uw lichaam staat er hier. In plaats van gij. Maar dat mag je als geheel zien. Wij zijn. Wie wij zijn. Hoe u zit vanmorgen. Een tempel van Gods geest.
Verheerlijk God met uw lichaam. Heb je daar wel eens diep over nagedacht? Tempel van de heilige geest. Jij.
Je lichaam. Je hart. Is een intieme plek. God woont daar. Zijn geest heeft die plek ingenomen. Omdat jij je aan de Heer Jezus hebt gegeven.
De plek van de liefde. Nee. God woont niet per definitie in je portemonnee. Natuurlijk heeft hij er wat over te zeggen. En ook niet in je zondagse kleren.
En natuurlijk heeft hij wat over je kleding te zeggen. Maar hij woont in jouw hart. En daar moet je ontzettend zuinig op zijn. Dan zet je je leven niet in de waarschaal.
Voor allerlei onreinheid. Maar ook niet ontucht. Je lichaam is een woning. Noem het maar een paleis. Een tempel. Als hij in het huis kan wonen.
In die tempel. In dat paleis. Dan zorgt hij ook voor jou. Dan mag je op vertrouwen. Voor je angst. Voor je verdriet. Je lasten.
Die je zo makkelijk in de weg slaan. Dat zijn niet alleen maar zonden. Maar ook je lasten. Wat je meedraagt. Wat je meegekregen hebt. Die lode lasten soms. Die aap op je schouder. Werp al je bekommeren op hem.
Hij zorgt voor jou. Dat je ook niet wankelt. En stand houdt. Als de strijd moeilijk wordt. En je niet meer aandreigd te kunnen. Alles mag je op hem werpen.
Echt. Alles. We lezen het in Psalm 55. In 1 Peter 5. Al je bekommeren. Alles mag je op hem werpen. Niets uitgezonderd. In het Oude Testament.
Gingen ze ons daar al in voor. Bij het brandoffer altaar. Waar alles verbrand werd. Het wijst naar het kruis van Christus. En dan gaan we een stapje verder.
Naar het koperen wasvat. Waar je dagelijks gereinigd wordt. Van al je hebben en houden. Je lasten die je misschien weer meegenomen hebt. Van die dag. Of onreinige dachten die je gehad hebt.
Jezus waste zelfs zelf de voeten. Elke dag je voeten laten wassen. Eenmalig tot bekeering komen. En elke dag je toewijden. Met schone voeten.
Vanwege je dagelijkse beslommeringen. En dan kom je een stapje verder. In het heilige. Met de kandelaar. De tafel met de toonbroden. En het reukofferaltaar. Geweldig. De kandelaar.
Ik ben het licht der wereld. Jezus is jouw licht. Je mag langs die tafel. Hij verlicht jouw hart. Die kandelaar is helemaal van zuiver goud.
Gevuld met olijfolie. Als symbool van de heilige geest. Dagelijks mag je dat doen. Je mag daar komen. Niet alleen de hoge priester of de priester. Jij mag er nu komen.
En dan kom je langs de tafel. Waarin hij het brood wil geven. Je wordt gevoed. Met. Ik ben het ware brood. Eet mij. Eet mij zegt hij.
Brood waar je geen honger meer van krijgt. En het geeft ook de intimiteit aan. Je mag Jezus toe-eigenen. To-eigenen. Je mag het letterlijk tot je nemen.
Hem letterlijk tot je nemen. En dan het reukofferaltaar. O onze lofoffers. Je mag hem danken en aanbidden. Heer ik dank u. Wilt u mijn reukwerk aannemen.
Laten wij hem ook altijd een lofoffer brengen. Weet goed dat. Zonder zingen kan ik niet preken. De Heer lofoffer brengen.
Met onze lippen. Met onze liederen. Namelijk de vrucht van de lippen die zijn naam beleiden. En dan het gordijn gesloten. Nee. Prijs de Heer. Het gordijn is gescheurd. Het is open. Het is gebeurd toen hij zei.
Het is volbracht. Geen gesloten gordijn meer. Heilige der heiligen. Alles is goud. Hier woont God. In het verblindende toegankelijke licht. De ark.
Wie God zelf is. Hij woont daar. Gods wet in ons binnenste geschreven. De gouden kruik met manna. Hij wijft er op het brood des levens. Geweldig. De amandelstaf van Aaron.
En de man die ik verkies. Die staf zal bloeien. Hij bloeit als eerste. Jezus was de eerste uit de dood. En het verzoendeksel. Ark God zelf.
En daarom. Alleen het oude testament noem ik even al. De oproep. Welke gemeenschappelijke grondslag. Heeft de tempel gods.
Om weer terug te keren. Bij die sportman. Met afgehouden. Wij zijn toch de tempel van de levende gods. Gelijk God gesproken heeft. Ik zal onder hen wonen.
En wandelen. En ik zal hun god zijn. En ze zullen mijn volk zijn. Jezus wil wonen in u. En wanneer je een wedergeboren kind van God bent.
Je hebt hem aangenomen. Is je lichaam. Ben je zelf een tempel van Gods geest. God is een woning die in jou wil wonen. Hij heeft het duur gekocht.
Hij heeft het duur betaald. Door zijn diepe bloed. Hij gaf. Zijn leven. Zijn lichaam. En jij werd deel van zijn lichaam. Toen je hem aanhaald.
Hoor je dat? Wij zijn Jezus lichaam. Dit verbijzert mij. Zodra ik het uitspreek. Dat kan ik niet zomaar feitelijk noemen. Als je daardoor denkt.
Dan sta je van verwondering en verbazing. Ga je op je knieën. Kijkt u wel uit dat ik het niet heb. Het heb over het uiterlijk al zodanig.
Het uiterlijk is niet onbelangrijk. Dat u niet denkt. We moeten ons lichaam opkallen. Zateren. Nee. Het gaat niet op ons voorkomen. Want wat deed Samuel.
Toen hij naar de zonen van Isaïe ging. Hij zag hun voorkomen. Dat zal er wel worden. De koning. Dat zal er wel worden. En elke keer dacht hij. Die moet ik zelf. En dan zegt God tegen hem.
Let niet op zijn voorkomen. Nog op zijn reizig gestalte. Want ik heb hem verworpen. Het komt immers niet aan op wat de mens ziet. De mens ziet toch aan wat voor ogen is.
Het gaat niet om die uiterlijkheid. Maar de Heere staat er. ziet het hart aan. En dat is heel belangrijk. Laten we daarom toetreden. Met een waarachtig hart.
In volle verzekerheid des geloofs. Met een hart dat door besprenging. Gezuiverd is van besef van kwaad. En met een lichaam dat gewassen is met water. En broeders en zusters.
Jongens en meisjes. God verheerlijken met je lichaam. Weet dat je lichaam. Dat jij een tempel van God bent. En dat God heilig is. Denk daar nog eens over na.
Waar breng jij je lichaam naartoe? Dat is Gods tempel. Waar breng jij jezelf naartoe? Waar ga je met je zintuigen heen? Kom je in Gods tempel?
Of gaan je zintuigen naar allerlei andere dingen? Wat eet je? Wat drink je? Wat adem je in? Wat voel je? Wat ruik je?
Wat betast je? Hoe leef je? Dat is allemaal Gods tempel. Toen Jezus op aarde was. Bezocht hij meermalen de tempel.
Toen nog in oud-testementische betekenis. In Jeruzalem. En weet u. Vlak voor de reiniging. Vlak voor de kruising. Reinigde hij de tempel. Hij ging de tempel bidden. Dreef allen uit.
Die verkochten en kochten die tempel. Hij wilde niet dat het huis van zijn vaders gebruikt zou worden als een verkoophuis. Hij keerde alles om. Mensen die van alles en over het verkochten.
Het huis werd niet meer gebruikt voor goede doeleiding. Maar verkocht. Dat werd gebruikt voor dingen die ze zelf goed vonden. En dan staat er. Mijn huis zal een bedenhuis heten.
Mag gij maken tot een rovershal. En toen ze verjaagd had. En dat vind ik bijzonder. Toen kwamen blinden en lammen tot hem en een genasen. Dan denk ik dat hier een wezenlijk punt ligt.
Hoe komt dat zoveel mensen. Niet een overwinnend christen leven leiden kunnen of niet doen. Zou dat kunnen komen.
Omdat we misschien vergeten zijn. Of slorgbaar opgegaan zijn. Met onszelf ten aanzien van onze relatie met God. Is ons huis van binnen rein. Of is het ook een.
Laat ik het nou plat zeggen. Een rovershol geworden. Mag alles dan maar binnenkomen. In Bunschoten staat onze gemeente aardig in de goede zin opsteld.
Er komen mensen radicaal tot geloof. Maar met wat een verleden. Ik wist niet dat het denkbaar was in onze omgeving. En ik ben lichtelijk naïef. Ik geef er toe.
Maar wat daar gebeurt is werkelijk soms zo ten hemel schrijend. Maar mensen komen tot geloof. Maar kunnen soms zo moeilijk daarvan loskomen. Van de onreinigheid en van de vuiligheid.
En van alles wat er niet bij hoorde. En we moeten geduldig zijn. Maar ik geloof van harte. En daar moeten we geduld voor hebben. Dat waar het huis gereinigd wordt.
Daar kan de Heer. Laat ik het even zo zeggen. Weer blinden laten zien. En lammen laten lopen. Daar kan de Heer het hart van binnen weer genezen. Daar kan weer een nieuw leven ontstaan.
Maar sommigen schijnen op twee gedachten te hinken. Ze leven het leven met God. En ze leven vervolgens het leven met zichzelf. Die zeggen dat kan niet.
Maar blijkbaar kan het in sommige levens wel. Ze leven een soort dubbe leven. En dat is verdeeld. Dat is onzuiver. Zuiver water is zuiver water. Daar doe je geen inkt bij.
Zuiver wijn moet je niet aanleggen. Dat proef je direct. De Heer volgen. Beseffen. Heer in mijn lichaam. Mijn leven is uw tempel. Ik wil mijn ogen.
Dat oude kinderliedje. Mijn ogen gebruiken. Om dingen te zien die van u zijn. En ik wil mijn oren gebruiken. Niet voor allerlei andere praatjes. Maar Heer waarmee ik u hoor.
Laat Jezus jou volledig reinigen. Daaruit verwijderen wat niet thuis hoort. Werk met hem mee.
En laat het woord van God weer gezag krijgen in je leven. In de meest fundamentele zin van het woord. Waardoor jouw leven voorkomen rein is. Want zo bijzonder dat daarna weer het kon werken in het tempel.
Als het hele rovershol leeggeslagen was. Dat jouw hemelse vader jouw geestelijke ogen mag openen. Waardoor je leven weer voorkomen tot zijn eer mag zijn.
Dat hij zijn geest mag zenden om in je te wonen. En die goddelijke wet in je hart mag leggen. En jij weet Heer, ik weet. Dit is niet naar uw wil. Ik wil uw wil doen. Hij heeft het beloofd.
Ik zal die wet in hun binnenste leggen. En die in hun hart schrijven. Ik zal hem tot een god zijn. En ze zullen mij tot een volk zijn. Dan strijd je de goede strijd.
Dan kun je met Paulus zeggen. Ik heb mijn loop ten einde gebracht. Ik heb het geloof behouden. Voortslift voor mij gereed. De krans der rechtvaardigheid. Welke te diendagen de Heer.
De rechtvaardige rechter mij zal geven. Toch niet alleen mij. Maar ook allen. Die zijn verschijning hebben lief gehad. Ja, dat is logisch. Als je van Jezus houdt. En je leeft naar zijn wil.
Dan verlang je naar zijn verschijning natuurlijk. Dan denk je niet van. Laat het maar even duren. Laat het nog maar niet komen. Want ik weet het niet. Ik gebruik nog teveel doping. Ik gebruik nog teveel pilletjes.
Om mijn doel te bereiken. Ik ga nog teveel op eigen kracht. Maar wie zijn verschijning lief gehad heeft. Die leeft uit genade. En die weet ook dat zijn broeder of zuster ook uit genade leeft.
En niet volmaakt is. En die je mag vergeven als hij fouten maakt. Of als hij vermeende fouten maakt. Zo kun je samen optrekken. Als een echte sportman.
En tenslotte. De zwoegende boer. De landman. Laat het kort maken. De landman die de zware arbeid verricht.
Moet het eerst van de vruchten genieten. De sportman moet zich aan de regels houden. Dat is belangrijk. Zijn hart moet hij schoon houden. Zuiver houden.
Rein houden. De militair verwacht strijd. En lijden. En al die drie voorbeelden. Slaan optimotisch. Maar slaan ook op ons als gelovigen.
De boer. Verricht zware arbeid. Zeker in die tijd. Zonder zware arbeid. Gedijt geen enkel boerenbedrijf. Vooral. Voor de mechanisatie.
Het is vandaag een stuk makkelijker gemaakt. Maar de boeren hebben ook veel meer werk. Ik heb hem laten vertellen. Dat het aantal bloembollen telers. Opzichte van een jaar of twintig terug. Gehalveerd is. Maar dat er veel meer bloembollen zijn.
Dus. Elke bloembollenboer. Mechanisatie. Heeft veel meer werk. En dan zal het met de boer ook zijn. Maar hoe dan ook. Het beeld dat wij van een boer hebben. Is dat hij hart zwoegt.
Kundig moest zijn. Goed moet kunnen boeren. Hij moet ploeteren. Maar hij geniet het eerst van de oogst. En het komt ook hem. Die eer toe.
Een luilak wordt geen goede boer. Wie verzamelt in de zomer staat. Is een verstandig zoon. Wie slaapt in de oogsttijd. Is een zoon die zich schandelijk gedraagt. Zegt Spreuken. 10 vers 5. Of in de herfst ploegt de luiard niet.
Zoekt hij in de oogsttijd. Dan is er niets. Christen mogen best ijverig zijn. Dat is toch een gezonde prikkel. Ijver zit toch in ons.
We zijn toch ook vaak ijverig voor onszelf. En voor de goede doelen die we nastreven. Maar ijverig als kind van God. Staat dat niet haaks op genade.
Nee dat staat niet haaks op genade. Let maar op. Ik zeg zo nog één zin. Waarbij de Bijbel zonder steund wordt. Maar we mogen een boer zijn die. Als een boer zijn die ijverig is.
Gedisciplineerd is. En hij zelf zal het eerst genieten van de oogst. Dat kan twee betekenis hebben. De oogst. Is ook heiliging.
Dat is een oogst. De vrucht van de geest. Geweldig als de geest je vrucht geeft. Die met de jaren met je meegaan. En dat je hem volgt. De voorwaarde is wel.
Dat je naar de geest wandelt. En op de akker van de geest zaait. Niet op de akker van je vlees. De aanwijzingen van Gods geest volgt. En die zijn nooit uit de lucht gegrepen.
De geest waait waarheen hij wil. Zeker. Maar niet zonder het woord. Never zonder het woord. Altijd met het woord. Daar kun je de geest aan houden. Er is geen mysterie.
Wat zich niet kan controleren. Maar altijd door het woord van God. Wat de mens zaait. Zal hij oogsten. Wil jij op de akker van je geest oogsten? Dan geeft de Heer die heiliging.
Die vrucht. Van de liefde. Geduld. Bezonnenheid. Langmoedigheid. Maar een andere oogst kan ook zijn. Dat je vrucht. Vruchten krijgt.
Doordat iemand ook jouw woorden volgt. Zoals Timotius een vrucht was. Van Paulus. Mag jij misschien ook van de wasdom genieten. Als vrucht op je werk. Uiteraard dank je altijd de Heer Jezus.
Maar dat Hij. Jou helpt om iemand het evangelie uit te leggen. Misschien moet je het maar eens een keer proberen. De moed nemen om wat je niet gewend was. Toen doorbreken.
Niet forceren waardoor je gelijk je mond gesnoerd wordt. Maar vraag om een genade moment waarop je het kan doen. Voor de gelegenheid. Het woord van de Heerde vasthoudt.
Paulus zegt. Door genade gods ben ik wat ik ben. En zijn genade aan mij is niet vergeefs geweest. Zeg je er nog wat bij. Want ik heb meer gearbeid dan ze allen.
Toch niet ik. Maar de genade gods die met mij is. Wil jij zo in die genade gaan? Als een sportman. Als een soldaat. Als een boer.
Ik sluit af met de tekst. Let wel op zegt hij tegen Timotheus. Let op wat ik zeg. Dat is weer zogezegde tegenstrijdigheid.
De Heer zal u in alles inzicht geven. Hier zit een menselijke dimensie aan. En een goddelijke dimensie. De Heer zal u in alles inzicht geven.
Dat is de goddelijke dimensie. Hij geeft u in alles inzicht. Met elkaar. Het woord van God. Door zijn heilige geest. Door te lezen. Door te bidden. Maar er is er één ding bij.
Let wel op wat ik zeg. Dat is de menselijke dimensie. Het vraag van ons. Aletheid. Onze ogen. Onze oren. Alles open te doen.
En te luisteren naar de stem van God. 100% menselijke inspanning. 100% goddelijke inspanning. Niet dat je het dan pas krijgt.
Maar let op zegt hij. Let op. De Heer geeft je inzicht. Het is genade. Ik heb meer gewerkt als iedereen. Zegt hij. Ik heb veel meer gewerkt als iedereen. Je zou denken wat een opschepper. Maar hij zegt nee. Het is de genade van God.
Ons hele leven. Van verlossing. Tot onze laatste rustplaats. Ons heiliging. Is genade van God. Niets anders. Ik kan u niets meer zeggen.
Niets meer wijs maken. Is genade van God. En zo mogen we elkaar bemoedigen. Zo mogen we die fakkel doorgeven. En zo hoop ik van harte. Dat er meer jonge mensen zullen zijn.
Die ze mogen inzetten. Als wij vandaag of morgen een keer uitvallen. Dat zal zeker gebeuren natuurlijk. Of de Heer moet weer komen. Dat hoop ik natuurlijk.
Maar wat jonge betrouwbare mensen. De Heer als een soldaat. Als een sportman. Als een boer willen werken. Willen doen wat de Heer vraagt.
Wat een zegen dat we al zoveel jonge sprekers hebben. Die betrouwbaar zijn. Die het woord willen brengen. Laten we er nog mee komen. De Heer zijn geprezen. We verwachten zijn komsten.
Halleluja. Amen.