Samenkomst 23 april 2017

Spreker

Bert de Jong

Date
April 23, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

En ik wil eerst even vertellen van Engkhuizen. Wie van jullie is er wel eens in Engkhuizen geweest?

Oh, een heleboel. Een boeiende plaats, hè? Durf eens nee te zeggen. Toen ik verkering kreeg met Gerdien, toen zei ik van Rozenburg, dat heeft wel wat.

Nou ja, het zit onder de rook van Rotterdam. En er is weinig te beleven in Rozenburg. Dat is gewoon zo. Daar kan ze ook niks aan doen.

Maar ik zeg van, Engkhuizen, ja, dat is de mooiste plaats van Nederland. Ja, toen dacht ze, dat is weer zo iemand die dan weer zijn plaats promoot en dat dan weer het mooiste vindt.

Ik zal het ei eventjes achteruit zetten. Want anders dan staat het misschien net in de weg. Kijk. Oké. Oh, die gaat ook mee. Ja. Ja, oké.

Nou, goed dat u oplet. Zo gaat beter, geloof ik. Kijk als hij hier staat. Ja, toch? Even kijken als ik hier sta. Ja, dan lukt het helemaal. Maar ja, toen gingen ze een keertje mee natuurlijk naar Engkhuizen.

En toen zei ze, ja, het is toch wel een mooie plaats. Echt waar. En nou, ik weet niet of u dit herkent. Engkhuizen boeit. Dat staat dus op een boei ook. Die kennen we natuurlijk ook in Bunschoten wel.

Als het goed is, hebben we die vastgezien. En nou ja, daar gaat Engkhuizen ook helemaal voor. Engkhuizen boeit. Dat moet je toch echt zien. En dan moet je het naartoe. Want hoe meer mensen er komen, ja, hoe meer er ook binnenkomt.

Dat is, je moet, als je goed bent, moet je het ook laten zien. En nou, hier, hoe heet dat ding? De Dromedaris. Ja, dat is daar het oudste plekje.

En een van de bekendste plekken van Engkhuizen. En hier, dat is voor mij dan wel een hele bekende plek. Dat is de dijk. En daar, daar was vroeger het leger des Heils.

En door die deur ging ik dan heen. Met zoveel andere kinderen natuurlijk. En mensen om daar het evangelie te horen. Herinnering. Zomaar. En op woensdagmiddag.

Op woensdagmiddag gingen wij dan naar de club. En dan op woensdagmiddag had je ook film. Lassie. En dat was toch boeiend? Als je het nu gaat bekijken, dan denk je van, oh, vonden wij dat toen boeiend.

Maar in die tijd, daar ging je dan. En dan mocht je voor een paar centen, mocht je daar naar binnen. En dan zat die zaal ook tjok en tjok vol. En dan liet de kapitein, die liet de film zien van Lassie.

En die haalde het natuurlijk van alles en maakte hem niet meer goed. Tenmidden van alle problemen die er waren. Dus dat was voor mij heel erg boeiend. Enk Huizen boeit.

En ik kan u nog veel meer mooie plaatjes van Enk Huizen laten zien. Maar dat ga ik niet doen vanmorgen. Want daarvoor ben ik niet gekomen. Ik ben gekomen om te spreken over de Bijbel die ons boeit.

Pasen die ons boeit. En toen Bert vroeg, wat is je thema vanmorgen? Pasen boeit. Nou, toen schrokte hij een beetje. En toen zei hij van, we zijn al bezig met pinksteren.

Ja, ik zeg, ik loop een klein beetje achter. Maar ja, ik vind dat je elke zondag over Pasen mag spreken hoor. Dus dat gaan we gewoon toch doen. Maar ik ga de nadruk leggen op het boeiende wat we mogen vinden in het woord van God.

Dat we dat mogen zien en dat mogen ontdekken. Want heel veel mensen zijn dat kwijtgeraakt. Het boeit heel veel mensen niet meer. Of het heeft ze nog nooit geboeid.

Dan heb ik wel van Bert gehoord dat er mensen zijn die de Alpha cursus hebben meegemaakt. En dan gaan ontdekken wat daar allemaal in staat. En dan, wow, hoe boeiend is dat?

Maar als je zondag op zondag op zondag hoort de preken en de boodschap. En het lijden en het sterven van de Heer Jezus. En alles wat er omheen is. Dan kan het wel eens een beetje minder boeiend voor je worden.

En toch, als je weer gaat zoeken en gaat graven in dat woord. Ook als ik weer met de voorbereiding bezig ben. En ik ga me weer op toe leggen om daarmee bezig te zijn.

Dan gaat het me weer boeien. En dan denk ik, yes, zoveel rijkdom staat erin. Zoveel betekenis heeft dat woord van God. Als we daar op een goede manier mee bezig zijn.

Er is nog een figuur. De Bijbel die boeit. Maar er is nog iets wat ons kan boeien. Maar laten we eerst eens lezen over de Emmerschangers. En misschien heeft u dat ook vorige week wel gedaan.

Ik weet het niet. Maar herhaling kan helemaal geen kwaad. 24, Lukas 24. En we lezen dan vanaf vers 25.

De Emmerschangers waren dus diep teleurgesteld. Ze waren in de war. Het was allemaal zo anders gegaan. Ze hadden gedacht, Jezus die gaat het allemaal redden.

En die gaat het allemaal doen. En Jezus was gestorven. En toen kwamen er ook nog vrouwen vertellen dat het graf leeg was. Wat een verwarring. Wat een verwarring.

En wat doen deze mensen? Ze gaan naar huis. Ze gaan naar Emmaus. En wat betekent Emmaus? Warm bad.

Heb ik gelezen. Warm bad. Er waren hete bronnen. Een warm bad. Misschien na al die teleurstellingen. En dat ze dachten, we hebben zin in een warm bad. We gaan maar naar huis. Terwijl de anderen, die waren bij elkaar gebleven.

In contact met elkaar. Om ook die teleurstelling. En alles wat er gebeurd was. Om dat te delen met elkaar. Maar deze twee mensen, die hadden anders gekozen.

Die gingen terug naar Emmaus. En dat was ongeveer zes uur lopen, heb ik begrepen. Als het echt dertig kilometer is. Er zou ook nog een andere plaatsje in de buurt kunnen zijn. Maar stel voor dat ze dertig kilometer moeten lopen.

Dat ze zes uur onderweg zijn. En nou, ze komen al een aardig eindje op weg. En dan komt er iemand bij hen. En dan gaat Jezus, die gaat vertellen.

Want die loopt met ze mee. En vanaf vers 25 wil ik dan gaan lezen. Toen zei hij tegen hen. Hebt u dan zo weinig verstand.

En bent u zo traag van begrip. Dat zal je maar gezegd worden. Tegenwoordig, als je gelooft. Dan zeggen ze, waar is je verstand gebleven?

Want dat wordt vaak gezet. Jij gelooft? Geloof je dat allemaal nog? Jongen, waar is je verstand gebleven? En hier zijn twee discipelen die het niet geloven.

En wat zegt Jezus dan? Heb je dan zo weinig verstand? Dus als mensen zeggen van verstand en geloof, dat kan niet samengaan. Nee, dat moet samengaan.

Je zult geloof God liever met je hele hart en met je hele ziel en met je hele verstand. Dat hoeven we niet buiten te sluiten. Dat mogen we zelfs niet buiten sluiten. Dat moet meehelpen om erin te staan.

Maar het vraagt wel een groot stuk geloof. Nou, zegt hij van, heb je dan zo weinig verstand en bent u zo traag van begrip? Hij durft het wel te zeggen, traag van begrip.

Dat u niet gelooft in alles wat de profeten gezegd hebben. Moest de Messias al dat lijden niet ondergaan om zijn glorie binnen te gaan.

Daarna verklaarde hij hun wat er in al de schriften over hem geschreven stond. En hij begon met Mozes, dus de boeken van Mozes, en wat de profeten hadden gezegd.

Ze naderden het dorp waarheen ze op weg waren. En Jezus deed alsof hij verder wilde reizen. Maar ze drongen er sterk op aan om dat niet te doen en zeiden, blijf bij ons.

Want het is bijna avond en de dag loopt ten einde. Hij ging mee het dorp in en bleef bij hen. En toen hij met hen aan tafel aan lag, nam hij het brood, sprak het zegengebed uit, brak het en gaf het hen.

En nu werden hun ogen geopend en herkenden ze hem. Maar hij werd onttrokken aan hun blik. En daarop zeiden ze tegen elkaar, brandde ons hart niet toen hij onderweg met ons sprak en de schriften voor ons ontsloot.

Ze stonden op en gingen meteen terug naar Jeruzalem, waar ze de elf en de anderen aantroffen. Die tegen hen zeiden, de Heer is werkelijk uit de dood opgewekt en hij is aan Simon verschenen.

De twee leerlingen vertelden wat er onderweg gebeurd was en hoe hij zich aan hen kenbaar had gemaakt door het breken van het brood.

Tot zover het lezen uit het woord van God. Als ik spreek, wil ik ook graag een beetje boeiend zijn.

Waarom? Als je boeit, dan raak je mensen en dan pakken ze het beter op. Dus daar doe je altijd een beetje je best voor als voorganger, om het zo goed mogelijk te vertellen, zodat het boeit.

Dat je hoopt dat het boeit. Daar doe je je best voor. Hoe belangrijk is het om toch weer elke keer niet te denken van ik moet een nieuwe boodschap brengen.

Want dingen die je zo vaak hebt gehoord, ja dat weten we nou wel. En dan kun je zo wegzukkelen van ja dat boeit me niet meer. En daarom zou je elke keer weer nieuwe dingen willen gaan vertellen.

Maar ja dat is de bedoeling niet. Het gaat erom om te vertellen wat er staat in het woord. En als je dieper in dat woord graaft, meer gaat lezen van dat woord, dat je dan gaat zeggen oh dat gaat me weer boeien.

Dat helpt me weer om verder te gaan. Dat heb ik deze week weer nodig. Dan denk ik ook die discipelen, die wisten van alles en nog wat. Die hadden het gehoord, die kenden Mozes, die kenden profeten.

En dan op een gegeven moment gaat Jezus vertellen wat er in dat woord staat, wat ze allang weten. En dan gaat het hun boeien. Omdat hij terug gaat naar wat er beschreven staat.

En dat is bijzonder wat daarin staat. Agabus. Hebben jullie er al eens van gehoord van Agabus? Nee, ik was zijn naam ook een klein beetje vergeten.

Maar dan denk ik, oh ja, dat was een profeet. En die had tegen Paulus gezegd, als jij naar Jeruzalem gaat, dan word je daar gevangen genomen.

Dus met andere woorden, ga maar niet. Paulus had een hele rondreis gemaakt. En ik geloof dat het alweer de tweede keer dat hij rond was geweest. En dan zegt Paulus, nu moet ik naar Jeruzalem.

Waarom is Paulus zo verond geweest? Omdat hij zo geboeid was door het evangelie, het woord van het evangelie. Hij was ook op een andere manier geboeid.

Want Paulus, die zegt, ik ben een gevangene van Christus. En dat vond hij geen probleem. Hij heeft ook in de gevangenis gezeten. Hij heeft ook daar geboeid, is hij geboeid geweest. En ook voor Paulus is dat niet het probleem.

En zelfs als hij naar Jeruzalem gaat en hij weet dat hij gevangen wordt genomen. En dan komt die profeet naar hem toe. En die bindt zijn handen met dat touw vast. En die zegt, Paulus, dat gaat er met je gebeuren.

Als je naar Jeruzalem gaat, dan word je gebonden. En wat er dan nog allemaal kan gebeuren, dat weet ik niet. Zegt Paulus, en toch ga ik naar Jeruzalem.

Als de Heer wil dat ik daar naartoe ga, dan ga ik naar Jeruzalem. En hij gaat dan ook. Pasen.

Hoe boeiend kan het zijn? Hoe boeiend kan het zijn als je weer ook het verhaal van de Emmerschangers hoort. Dat ze zo op weg gaan.

En dat ze Jezus ontmoeten. En dat ze met hun gedachten allemaal teruggaan. Ook als wij denken aan het paasfeest, dan moeten we eerst terugdenken aan wat daar vooraf is gegaan.

Al heel veel tijd daar aan vooraf. Waar Pasen vanaf geleid is. Dat komt van Pesach. En dat was de bevrijding van het volk uit Egypte.

En dan moesten de vaders, de mannen moesten die posten besmeren met bloed. En als de engel des doods dan kwam, dan ging hij daaraan voorbij.

En dat was de betekenis van Pesach. Letterlijk er aan voorbij gaan. Zodat de dood niet in dat huis kwam. En dat ze daar beschermd waren door dat bloed wat op de post werd gesmeerd.

Nu weten we ook, het bloed van de Heer Jezus is onze bescherming. Hij is voor ons in de dood gegaan. En daardoor mogen we leven. Heel veel werd er gedaan in die tijd.

Ook met de kinderen. En elke keer, elk jaar werd het opnieuw gefeest. Het Pesachfeest. Waarin ze die bevrijding van uit die slavernij uit Egypte weer gingen gedenken.

En dan een hele maaltijd. En noem maar allerlei dingen erop. Met allerlei drankjes. En dingen die lekker waren. Dingen die bitter waren. Om het helemaal uit te beelden.

En zo erbij bepaald te worden. Zodat het ook weer zou boeien. Een plek zou krijgen. En het is zo goed om naar de geschiedenis te kijken.

Ik heb op school ook geschiedenis gehad. En ik moet zeggen, ik vond dat altijd een heel moeilijk vak. Het moeilijkste vond ik altijd om al die jaartallen te onthouden. Je wist wel ongeveer wat er gebeurd is.

Een van die dingen, dat weet ik nog wel, dat was 1296. Weet u wat er toen gebeurd is? Dat weet ik dan toevallig. Floris de Vijfde vermoord.

Waarom weet ik dat? Omdat mijn moeder, achternaam was Florison. En daarom heb ik het een beetje gekoppeld. En heb ik dat zomaar vastgehouden. Maar 1600, weet u dat?

Slag benieuwd voor. Ja, die is meer bekend. Maar die verhalen, die ken je wel. Daar moet soms weer even opgefrist worden.

Maar die jaartallen, dat vond ik wel heel moeilijk. Ik werd er bijna wanhoopig van als ik al die jaartallen precies moest weten. En ik moet nog zeggen, sommige voorgangers, als je een tekst noemt, dan zeggen ze, oh dat staat daar en daar.

Ik wou dat ik dat had. Dat ik dat kon opslaan ergens. Dat ik weet van, oh welke tekst, oh dat vind je daar. Ik weet soms ongeveer staat het daar en daar. Maar ik kan dat op een of andere niet onthouden.

Maar die geschiedenis, die is zo belangrijk om verder te kunnen gaan en op terug te zien en daarvan te leren. En tegenwoordig hebben we, oh wil je wat weten?

Ga het maar opzoeken. Van op je telefoontje of wat dan ook. Maar de Bijbel is van belang om niet alleen maar te zeggen, als ik het nodig heb, zoek ik het op.

Maar dat je dat keer op keer je laat vullen door wat er staat geschreven in het woord. Net zoals je elke dag brood eet en warm eet en noem maar op.

Zo is het ook van belang om dat brood te nemen en dat geestelijke brood tot je te nemen. Leren van de verhalen. En er staat ook in de Bijbel van, geef het door aan je kinderen.

Vertel het, laat het weten. Elke keer opnieuw, waar je ook bent. Nu ook de kinderen weer op de zondagsschool en we hebben het gezien dat ze het ook weer hebben gehoord. En ervan hebben gezongen.

Zo moet het doorgaan en zo moet het op weg gaan. Nou ja, dan weer die emmersgangers. Misschien al heel vaak gehoord, maar toch nog er iets over zeggen. Als je het hier vraagt, dan bijna iedereen denkt, oh ja, die emmersgangers, daar hebben we wel van gehoord.

Maar als je dat in de sporthal zou vragen, nou is het Bunschoten natuurlijk een andere plaats. Dat snap ik ook wel. Maar als je dat in Enkhuizen gaat vragen, in de sporthal, de emmersgangers, of in grote broek.

Nou, ik weet niet of er een paar zijn die het weten. Maar voor ons hebben ze grote betekenis. Twee van de discipelen van de Heer Jezus.

Twee van hen. Die lopen weg van Jeruzalem. Ze lopen de verkeerde kant op. Dat is één. Die anderen zijn bij elkaar gebleven. Die zoeken de gemeenschap op.

Die zoeken de gemeente op. Die zoeken de kerk op. Die willen steun zoeken bij elkaar. En bidden. En noem maar op. Om toch met die teleurstelling die er was, om daarmee om te gaan.

Maar deze twee, die dachten van, ja, mij niet gezien. Of wat ze gedacht hebben, dat weten we niet precies. Maar ze gaan terug naar Emmerus.

En ze zijn gedeprimeerd. Ze kunnen bijna niet meer verder. En dan ga je maar weer naar huis. En dan maar afwachten.

Welke kant gaan wij op? Als er teleurstellingen zijn in ons leven. Als het tegen zit. Als het anders is als wat je verwacht had. Misschien ook dat je van God ook wel andere dingen had verwacht in je leven.

Of hoe het gaat in je leven. Dat je denkt van, ja, ja, ik vind het. Maar ik heb toch wel heel veel meegemaakt. Of in de gemeente. Nou ja, dat gaat toch ook anders. Als dat je verwacht had.

En ik ga maar weg. Die cultuur zie je soms. Ook van, het moet helemaal soms naar mijn zin zijn. En als het niet naar mijn zin is, dan zoek ik een andere plek op.

En dan ga ik kijken of ik daar me kan vinden. Hoe belangrijk is het als je het niet meer zo naar je zin hebt. Of als er iets is om met elkaar dingen te delen.

En elkaar op te bouwen. En elkaar te bemoedigen. En van elkaar te leren. En samen dingen uit te praten. En samen op weg te mogen zijn. Dat maakt een gemeente krachtig.

Dat helpt je om verder te gaan. En om er iets van te maken. Zo wil God met ons op weg gaan. Wat doen wij? Als er teleurstellingen komen.

Gaan we dan elkaar opzoeken? Of gaan we uit elkaar? Zij lopen verkeerd. Maar dan, als zij het niet meer zien zitten. Als zij er geen gat meer in zien.

Dan komt Jezus. En ze merken het niet eens. Want ze zijn zo vol van verdriet. Ze hebben zoveel tranen in hun ogen. Over alles wat er gebeurd is.

En dan zegt Jezus. Waar hebben jullie het over? Waar hebben jullie het over? Meer dan de enige vreemdeling. Zeggen ze. Dat jij niet weet wat er gebeurd is. En dan vraagt Jezus.

Wat dan? Vertel. En dan gaan ze hun verhaal vertellen. Maar dan. Komt Jezus met zijn verhaal. En dan gaat hij vertellen.

Aan deze mensen. Hier. Daar loopt hij daartussen die twee mensen. En dan gaat hij ze vertellen wat er staat. In Jezaja 53 vers 5.

Maar om onze overtredingen. Werd hij doorboord. Om onze ongerechtigheden verbreizeld. De straf die ons de vrede aanbrengt. Was op hem.

En door zijn striemen. Is ons. Genezing geworden. Dat is de boodschap. Die Jezus dan doorgeeft. Aan die mensen. Die zo teleurgesteld zijn. En het niet meer weten.

En het niet meer zien zitten. En zich afzonderen. Van de. Van de gemeente. En hij. Hij loopt met ze mee. En hij vertelt niet alleen dit. Maar hij.

Hij gaat constant dingen vertellen. Wat er in de schriften staat. Beschreven. En je ziet het. Oh. Wat is het heerlijk. Om met. Met hem op weg te gaan. Als je zo dicht bij hem wordt gebracht.

Als hij zo dicht bij jou komt. En je mag die. Die gemeenschap voelen. Je mag. Hem zo dichtbij ervaren. En de dingen die hij zegt. Mogen van zo'n grote betekenis zijn. Het boeit hen.

Geweldig. Het raakt hun hart. Ze krijgen een brandend hart. Wat bijzonder. Deze uitleg. Wat worden ze gezegend.

En zo'n zegen wil je niet laten gaan. Dan zeggen ze. Blijf bij ons eten. Kom. Ze willen gastvrij zijn. Maar ze willen ook meer horen van hem. Ze zijn één en al oor.

En Jezus gaat mee. Hij doet dat. En dan liggen ze daar aan die tafel. En al heel wat tijd bij elkaar. En dan nog hebben ze niet door. En dan nog hebben ze niet door dat het Jezus is.

Hoe is het mogelijk? Pas op het moment dat Jezus dat brood breekt. Dan ontdekken ze wie hij was. Toen werden de ogen geopend.

Zo staat er. Zo dicht bij Jezus kunnen zijn. En hem toch niet kunnen zien. Zijn stem horen. En hem toch niet kunnen herkennen. Zo vol met je eigen dingen.

Zo vol met alles wat je misschien tegen zit. Of wat je anders is gegaan. Als dat je verwacht had. En dan. Komt Jezus.

En hij is zo dichtbij. Maar dan. Komt er een moment. Hij breekt het brood. En dan ineens gaan ze het zien. Ook voordat Jezus is gestorven.

Dat hij het brood heeft gebroken. En heeft verteld wat er moest gebeuren. En nu bij het breken van het brood. Dan gaan ze ontdekken. Dat hij het is. En op het moment.

Dat ze dat zien. Is Jezus ook weer verder. Gaat hij weer verder. Is hij weg. Velen hier. Hebben een keuze gemaakt.

Voor Jezus. Maar zijn misschien ook nog wel mensen. Die het nog. Nog niet door hebben. Nog geen idee hebben van. Van wat het is. Dat hij werkelijk is opgestaan.

Dat hij leeft. Dat hij kan. Kan leven in je hart. De Emmausgangers. Ze zagen het. Ze kwamen erachter. Wel wat laat. Maar toch bij dat breken van het brood.

Toen ontdekten ze het. Toen zagen ze het. Wat moet er misschien bij ons gebroken worden. Voordat wij het zien. Wat zit er. In ons.

Wat verhindert. Om veel meer zegen van God. Te kunnen ontvangen. Want misschien zien we allemaal wel. Ja. Jezus is gekomen. En Jezus heeft zijn leven gegeven.

En we hebben het eeuwig leven. En hij is opgestaan. En wij zullen ook worden opgewekt. Dat zien we allemaal. Misschien wel. Hier aanwezig. Maar misschien zijn er andere dingen. Zegen.

Die op de achtergrond zijn geraakt. Of waar we geen weet meer van hebben. Of dat dat. Een beetje verzand is. Of dat het ons niet meer zo boeit. En dat we zeggen van.

Hé. We worden weer dicht bij hem gebracht. We moeten weer opnieuw. Die zegen gaan ontvangen. En gaan ontdekken. Dat God ons. Zoveel meer wil geven. Dan het eeuwige leven. Wat al zoveel is.

Maar hij wil nu al met ons op weg gaan. Hij wil ons nu al rijk zegenen. En ons de glorie laten zien van de toekomst. Maar ook laten genieten van elke dag.

Die we met hem op weg mogen zijn. Maar misschien moeten er dingen gebroken worden. Die in de weg staan. Om zijn zegen te ontvangen. En weet u wat ik mooi vind.

Die mannen zijn dus zes uur onderweg geweest naar Emmers. En dan komen ze daar in Emmers aan. En dan is Jezus bij hen. En dan eet hij ook nog met ze.

En het was al avond geworden. Staat er. Het was al laat geworden. Kom bij ons eten. En dan heeft Jezus dat brood gebroken. En wat doen ze? Ze gaan meteen terug naar de gemeenschap.

Terug naar Jeruzalem. Dat moet een nachtwandeling geweest zijn. Denk ik dan. En ik weet niet of het zo'n pretje is. Om daar in de nacht te wandelen. Maar ik denk van.

Wel. Ze hebben er nu alles voor over. Om terug te gaan naar die gemeenschap. En daar te delen. En daar te verhalen. Wat dat Jezus bij hen is geweest. En ze gaan terug. En daar ontmoeten ze die anderen.

En daar horen ze ook diezelfde stemmen. Dat ze Jezus hebben gezien. Wat een vreugde. Wat mooi is het. Om dan elkaar te ontmoeten. En bemoedigd te worden. En dat je denkt.

Hoe boeiend is het. Om met hem op weg te gaan. Hoe boeiend is het leven. Met hem. U weet dat ik. Jonge mensen ook begeleid.

Die een pgb hebben. En een van die jongens. Daar kwamen we in gesprek. En die jongen. Van het geloof weet hij helemaal niks af. Maar hij wist wel dat ik geloofde. Dat kun je ook niet verzwijgen.

Dat wil je ook niet verzwijgen. Dat hoeft ook niet. Maar hij was wel heel belangstellend. En op een gegeven moment zei. Mag ik een bijbel van je hebben. Ja. Je mag van mij een bijbel hebben. Ik zeg. Neem maar mee.

En kijk maar hoeveel je komt. En wat aanwijzingen gegeven. En op een gegeven moment. En dan haalde ik hem op. En dan had hij zijn bijbel weer bij zich. En dan zaten we in de auto.

Hij zei. Wat moet ik lezen? Wat moet ik lezen? Nou. Ik zeg. Lees het verhaal van Jozef maar eens. En daar waren we onderweg. En dan ging hij lezen. En bij elke keer stopte hij. En wat betekent dat dan?

En wat is dat dan? En dan ging ik het uitleggen. En dan. En dan. Het boeide hem verschrikkelijk. En dan kwamen we thuis. En dan zouden we activiteiten gaan doen.

En. Dan zegt hij. Zullen we nog een stukje verder lezen in de bijbel? Ik zeg. Ja. Dat mag wel. Maar ik zeg. We moeten ook wat anders doen. Ja. Maar ik vind dat zo boeiend. Ik vind dat zo mooi.

Nou. Ik zeg. Goed. Dan gaan we nog een stukje door. En dan gaan we wat anders doen. Als je daar niets van weet. Hoe boeiend kan het zijn? Maar als je het al. Al jaren.

Dertig. Veertig. Vijftig jaar hebt gehoord. Dan kan het anders zijn. En als je. Als je net getrouwd bent. Dan is ook alles boeiend. Ik weet nog wel.

De eerste. De eerste tijd met gedien. Alles was boeiend. En mooi. En nu. Nog steeds boeiend.

Ja. Ja. Ja. Let op. Want. Ik ken er zo langzamerhand wel. Door en door. Dat is niet meer zo.

Dat ik denk van. Oh. Maar. Gewoon. De relatie mogen hebben. Het samen op weg mogen gaan. Het. Het samen. Dingen kunnen ondernemen.

Op de fiets. Samen te kunnen zijn. Het genieten van elkaar. Hoe boeiend is het. Om. Terwijl je heel veel dingen al weet. Maar er blijft nog zoveel over.

Waarvoor je bij elkaar wil zijn. Maar ik zie ook mensen. Die dan. Zoveel jaar bij elkaar zijn. Dan zeggen ze. Na zoveel jaar. Van ja. Nou ben ik uitgekeken. Op die ander. En dan moet ik weer iets nieuws.

En dat vinden ze dan ook nog een goede reden. Om uit elkaar te gaan. Als je huwelijk niet meer boeiend is. Dan moet je zorgen dat het boeiend wordt. Dan moet je mee aan de slag. En een huwelijk is ook niet.

Een status van. Dat heb je. En dan is het klaar. Heb je het bereikt. Nee. Dan moet je elke keer aan werken. En ook met je geloof. Dat is niet iets. Dat heb je. En dan is het klaar.

En dan kun je straks de hemel in. Nee. Je moet eraan werken. Om daarmee bezig te zijn. Om dat inhoud te geven. Van. Hoe hou je het nou boeiend?

Nou. Ik heb een aantal punten. Die ik tot slot wil zeggen. Ten eerste moet je geloven wat er staat. Als je denkt van. Ja. Er staat er wel. Maar ja. Er staat wel dat hij is opgewekt.

Maar ja. Paulus. Die zegt zelfs. Als je dat niet gelooft. Dat hij is opgewekt. Dan ben je de meest beklagenswaardige mens. Die er te vinden is.

Want als je dat niet gelooft. Dan kun je de Bijbel ook wel aan de kant gooien. De opstanding. Is zo belangrijk. Dat geloof hebben daarin. Dat maakt het ook zo boeiend.

Zonder geloof kun je niks doen. U kent dat verhaal wel van die student en die professor. Wie kent het nog niet? Van die student en die professor. Dan zou ik het voor jou vertellen.

Misschien dat. Die student. Die las de Bijbel. En die komt op een gegeven moment. Daar in Exodus leest hij over. Dat hele volk.

Dat die wordt geleid door de dode zee. En dan. Hij leest dat. En hij. Hij begint toch te juichen. Ja geweldig. Wat een god zegt.

Die zo'n volk bevrijdt. En dan loopt hij daar. Dan loopt dat volk zomaar. Komt er een professor in de Godgeleerdheid langs. Die ziet die man in de Bijbel lezen. Die student. Die zegt.

Wat is het met jou? Ja. Moet je lezen. Want hier staat in Exodus. Moet je kijken. Hier dat volk zomaar door het water. En. Ah geweldig. Ah. Zegt die professor.

Nou. Hij zegt. Dat moet je. Er was toen een bepaalde wind. En. En. En. En. En. En. En. Ze.

Ja. Ja. Dat. carp who. steeds verder. En die professor die loopt ook door. Maar dan komt die professor terug en dan staat die jongen alweer te juichen. Ja! Geweldig! Boeiend!

Zit die man, wat is er nou toch weer aan de hand? Ik heb je toch net al verteld. Wat heb je nu weer gelezen? Hij zegt, is toch wat? Hij zegt, die Egyptenaren zijn er achteraan gegaan, achter dat voller. Ja, zegt die professor, dat weet ik. Hij zegt, zijn toch al die Egyptenaren in dat laagje water verzopen, zei die.

Hoe is dit mogelijk? Wat een wonder. Ja. Nou, en zo. Je moet het dan geloven wat er staat. En dan heeft het kracht. Als ik thuis wel eens wat aan mijn kinderen vertel, vooral vroeger gebeurde dat, dan zeiden de kinderen, boeiend!

En dat betekende dat het niet boeiend was. Maar ja, dit was toch wel erg boeiend. Geloof wat er staat. Ten tweede is delen met elkaar. Hoe belangrijk is het om je geloofse ervaringen, getuigenissen ook, te hebben in een dienst, maar ook het woord nu te kunnen delen, elkaar te ontmoeten, samen bijbelstudie te doen, en dat te delen met elkaar.

Zoals die anderen die bij elkaar waren gebleven. En dat hield ze overeind. En ik denk dat het ook voor ons boeiend blijft, als we elkaar blijven ontmoeten, en elkaar blijven bemoedigen. Dan het derde wat ons kan helpen om het boeiend te maken is, is een goede uitleg.

dat je de achtergrondinformatie ziet. Dat je gaat zien van het Oude Testament en het Nieuwe Testament, hoeveel dat met elkaar te maken heeft. En als je daarin gaat studeren, hoe boeiend dat kan zijn. En je leest al zoveel in dat woord. En elke keer als ik me weer ga voorbereiden, denk ik, hoe boeiend is het. Om te zien wat erin staat en hoe die verbindingen zijn met elkaar. En dat je dat mag doorgeven.

Het vierde punt. De Bijbel niet zien als alleen maar een leesboek. Het is geen leesboek. In principe. Ja, je kunt het wel lezen, maar het is niet bedoeld als leesboek.

Het is een leerboek. Geen leesboek, maar een leerboek. En dat moet ons helpen. Leert uw kinderen. Prent het ze in. Psalm 32 vers 8.

Daar staat, ik leer u aangaande de weg die gij gaan moet. Ik leer u aangaande de weg die gij gaan moet.

Nou, als er iets is wat mensen tegenstaat, is moeten. Heel veel mensen zeggen, ik moet niks. Nou, ik zeg, je moet wel wat. Als je gelooft, als je God lief hebt, dan moet je wat.

En dat is niet erg voor je. Dat is juist heel goed voor je. Dat je dingen moet. Kinderen moeten ook naar school, toch? Daar leren ze ook. En die is gek te kijken als er geen kinderen in de klas komen.

Nee, ouders brengen die kinderen. Die moeten dat leren. En daar moeten ze ook wat mee doen. En ik denk ook voor ons, het woord van God. Zo belangrijk. Ik leer u aangaande de weg die gij gaan moet.

en dan ook gaan. Jezus zegt het ook. Ga dan heen en maakt al de volken tot mijn discipelen en leert hen geboden wat ik geboden heb en leert hen onderhouden wat ik geboden heb.

Dus het is niet alleen maar een lezen. Nee, het is een leren. En dan ook nog doen wat erin gezegd wordt. Dus stap voor stap leren en onderhouden.

Het een plaats geven in je leven. En dan gaat het boeien. En tot slot denk ik wat ik net al even noemde de relatie.

De relatie die je mag hebben met God. Dat maakt het echt weer boeiend. Ons huwelijk is boeiend omdat er een relatie is. Omdat we die in stand hebben gehouden door er voor elkaar te zijn en elkaar op weg te helpen.

En zo de Bijbel zegt ook van de gemeente daar is een soort huwelijk mee gesloten. Een liefdesrelatie. En zo wil God met ons op weg zijn. Het is niet geweldig dat we samen met hem op weg mogen gaan om hem te dienen en te weten dat hij van ons houdt en voor ons zorgt.

En zo mogen we gaan. En zo mogen we zien dat we God ons kan zegenen. We zijn niet alleen bij elkaar maar we zijn met elkaar.

en met elkaar op weg om hem te volgen om hem bekend te maken en dat is zo boeiend als we dat op deze manier een plek gaan geven in ons leven.

Amen. Ik vind