Pasen 2007

Spreker

R. Mastebroek

Date
April 16, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Paas, 1973. Toen was ik elf. En toen ik wakker werd, toen werd ik vreselijk blij. Want ik wist, het is Pasen.

! En dat betekent dat de Heer Jezus is opgestaan. En ik liep naar de badcel. Vroeger had je nog geen badkamers. Vroeger had je een badcel. En er lagen twee washandjes. Eentje voor de bovenkant en eentje voor de onderkant. En met die washandjes moest het hele gezin doen.

En we waren wel met z'n elven. Maar ik was de eerste. Dus ik had geluk. En ik waste me snel en ik liep naar beneden en daar stond mijn vader. En mijn vader, dat was een geweldige man.

Hij was bovenmeester. Zo heette dat vroeger. Tegenwoordig ben je directeur van de school. En hoef je niet zo heel veel meer te doen. Maar vroeger was je bovenmeester en dan moest je les geven en de baas spelen.

En mijn vader was bezig met het smeren van een heel brood. Want die had heel veel kinderen. Maar ik was de eerste. En mijn vader zei, pak maar een mes en ga maar gras snijden voor je cavia's.

Ik had cavia's gekregen van mijn vader. Drie maanden terug. En in de winkel had het meisje van de dierenwinkel gezegd, het zijn twee vrouwtjes.

Maar het konden ook twee mannetjes zijn. Dat kon ze niet helemaal zeker weten. Maar het waren in ieder geval twee gelijke. En mijn vader had tegen mij gezegd, Rem, als jij heel goed voor die cavia's leert zorgen, dan krijg je van mij een hond.

En als je heel goed voor een hond kunt zorgen, dan mag je verkering. Nou, en ik was elf. En ik was al een jaar verliefd op Hennie.

En Hennie was heel bijzonder. Hennie was twintig. Maar Hennie was heel bijzonder.

Want Hennie, Hennie's papa zat in de gevangenis. Want die was niet goed geweest voor Hennie. Die had Hennie zeer gedaan. En dat was heel erg. En daarom hield ik heel veel van Hennie.

Dus ik wilde heel erg goed mijn best doen. Om voor mijn cavia's te zorgen en dan voor mijn hond. Want dan kon ik met Hennie trouwen. Ik liep naar het veld met dat grote mes. Ik sneed een grote mes, een grote arm vol met gras.

En ik legde dat gras bij de cavia's. Maar ik had er geen twee, ik had er opeens negen. En het eerste wat ik dacht was, nou, die opleiding voor winkeljuffrouw in de dierenwinkel is ook niet meer wat er geweest is.

En toen rende ik naar mijn vader en ik zei, pap, ik kan heel goed voor mijn cavia's zorgen, want ik heb er opeens negen. En u zegt altijd dat u heel goed voor mijn moeder zorgt, want u heeft ook heel veel kinderen.

Dus ik kan heel goed voor cavia's zorgen en nou krijg ik een hond. En daarna, maar dat zei ik niet, want dat dacht ik alleen. Daarna kan ik trouwen met Hennie. En mijn vader glimlachte, want die glimlachte altijd.

En hij zei, jongen, hier heb je een boterham. En daarna moet je je tanden poetsen, want dan gaan we naar de kerk. Naar de kerk. Daar had ik helemaal geen zin in.

In mijn hele straat, ik woonde toen in Enschede en dat was een hele grote textielstad. Bij mij in de straat was iedereen Rooms, katholiek.

En alle kinderen in de straat, die gingen vrijdag naar de avondmis. Dat duurde maar vijf minuten. En zaterdags naar de vroege mis. En dat duurde maar tien minuten. En zondags waren ze de hele dag vrij, dan konden ze ijsjes kopen en dan voetballen.

En ik, ik moest naar de kerk. Twee keer. Eén keer ochtends om half tien en één keer om drie uur. En tussendoor moest ik thuis blijven en moest ik in mijn nette kleren blijven.

En ik mocht niks. Ik vond dat maar niks. Maar ja. Wat leuk was in de kerk, trouwens.

Dit was die kerk. Dat was er een bovenverdieping. Dat was een soort balkon. Kijk zien. En het leuke aan dat balkon was, dan zat je boven.

En wij gingen altijd boven zitten. En als je dan naar beneden kijkt, dan zag je vijfhonderd hoedjes. En vijfhonderd zwarte pakken.

En dat was heel spannend. En wat ook leuk was in de kerk, was dat Hennie, Hennie zat daar precies in het midden. Altijd alleen, want haar moeder durfde niet meer en haar vader zat in de gevangenis.

Dus het was toch wel een beetje leuk in de kerk. En wij renden naar boven. En we zochten een plekje, want we hadden gereserveerde plaatsen.

Want mijn papa was bovenmeester. Hier hebben we ook gereserveerde plaatsen. Want iemand die doet altijd een briefje neer van, dat is voor de familie Mastenbroek. Want er kan Remmel tot horen van, daar ligt een ringleiding.

En daar kan hij de lippen zien van de dominee. De voorganger. Nou daar, in die kerk van ons hadden we ook gerezen, vererde plaatsen. Vooraan.

En ik keek naar beneden. En ik zag vijfhonderd hoedjes. En al die hoedjes keken boos of verdrietig. En ik zag vijfhonderd zwarte pakken.

En boven die zwarte pakken zaten allemaal bleke gezichten. Want al die mannen die werkten de hele week in de textielfabrieken van Enschede. En al die mannen zaten te knikkenbollen.

Want die waren moe van het werk. En ik dacht nog, het is Pasen. De Heer Jezus is opgestaan. Maar iedereen is zagrijnig. Of ligt te slapen. Ja.

En vorige week, toen had ik... Ik heb een Engels bijbeltje gekregen van mijn papa. Want ik moest naar de middelbare school. En op daar kreeg ik Engels. Dus mijn vader zei, hier heb je een Engels bijbeltje.

Kan je vast oefenen. En vorige week had ik uit dat bijbeltje een bladzij gescheurd bij Psalm 119. Want dat was zo'n vreselijk lange psalm. Daar zou je één bladzij vast niet van missen.

Ik had een bladzij gescheurd bij Psalm 119. En daar had ik een vliegtuigje van gevouwen. En ik zat naast mijn vader. En daar zaten al mijn broertjes. En iedereen keek wat ik aan het doen was. En toen ik het vliegtuigje had gevouwen, deed ik het zo heel voorzichtig los.

En omdat het heel licht papier was. En omdat alle warme lucht uit de kerk naar boven ging. Vond dat vliegtuigje wat ik gemaakt had. Automatisch de thermiek.

Dat betekent dat die heel makkelijk kan zweven. En dat vliegtuigje dat zweefde wel meer dan een minuut door de kerk. En uiteindelijk kwam die terecht op die hele grote statenvertaling van de dominee.

Ja echt. En de dominee die keek boos. Blies het vliegtuigje weg.

En toen viel het op de grond. Weg vliegtuig. Mijn vader gaf me een gulden. Voor de collecter. En ik had tegen mijn vader gezegd dat ik dat niet eerlijk vond.

Want ik kreeg maar een dubbeltje zakgeld. En een dubbeltje. Dat was het geld van vroeger. Een dubbeltje is tien keer weiniger. Een tien keer minder dan een gulden. En ik zei tegen mijn vader.

Waarom geef je God nou een gulden en mij maar een dubbeltje. Dat vind ik. Ik ben je oudste zoon. Dat is niet eerlijk. En mijn vader begon te lachen. Hij lacht eigenlijk altijd als ik dat zei.

En toen zei hij. Maar je moet God lief hebben boven alles jongen. Ja. Daar had hij natuurlijk wel gelijk aan. Want mijn vader had eigenlijk altijd gelijk.

Je moet God lief hebben boven alles. En dus kreeg God tien keer meer dan ik. En ik kreeg ook een pepermuntje. En dat pepermuntje dat brak mijn vader altijd in vier stukjes.

Eén stukje voor nu. En drie stukjes voor bij de preek van de dominee. Die ook altijd drie stukjes bestond. Nou ja stukjes. Dat waren hele lange stukken.

En die duurden langer dan mijn pepermuntje. En toen ik die bladse huid mijn bijbel had gescheurd. Toen had mijn vader thuis tegen mij gezegd.

Jongen. Ik heb het wel gezien. Je gaat het maar overschrijven. Op een stuk papier. En dat stuk papier doe je in je bijbel. Nou daar was ik mooi klaar mee. Daar had ik de hele dag voor nodig gehad.

Voor dat stukje papier. Dus dat ging ik mooi niet meer doen vandaag. En vandaag zat ik over het randje. Zo met mijn armen. En ik speelde met het wratje op mijn vinger.

En mijn vader had twee weken geleden dat wratje op mijn vinger ingesmeerd met heel koud spul. En het werd zwart. En ik speelde met dat wratje.

En mijn vader had gezegd als het zwart wordt dan betekent dat dat wratje dood gaat. Dan valt hij eraf. En terwijl ik aan het spelen was met dat wratje. Viel hij eraf.

En ik keek naar beneden. En ik zag een hoedje. En dat hoedje keek om mijn oog. Met hele boze ogen.

En ik dacht nog het is paas. De Heer Jezus is waarlijk opgestaan en die mevrouw is boos. En toen zag ik haar zitten.

Mijn enie. Daar zat ze. Midden in de kerk. Met blote armen. Blote armen. In de kerk. En toen zag ik het. Op haar armen had ze iets geschreven.

Op haar armen had ze iets gekrast. Met iets scherps. Op haar armen stond. Psalm 46 vers 5. En ik denk wat staat daar.

Dus ik pak mijn Engelse bijbeltje. En ik was zo blij dat ik Psalm 46 en niet uitgescheurd had. En ik zoek op. Psalm 46 vers 5. En wat staat daar. God is within her.

She will not fall. God is in haar. Zij zal niet vallen. En ik begreep precies waarom zij dat op haar arm had gezegd.

Want zij snapte wat paas was. Zij wist. Want dat had de Heer Jezus zelf gezegd toen hij naar de hemel ging. Als ik naar de hemel ga. Dan stuur ik mijn heilige geest. En wij zullen in jou komen wonen.

En dat meisje wist dat haar hemelse papa een betere papa was dan haar aardse papa. Want die was niet goed.

En dan gaan we heel gauw de Bijbel open doen. Want er hoort natuurlijk veel meer bij dan plaatjes. En we doen de Bijbel open. In de Jezaja 49 vers 16.

En dat doen we vanuit de basisbijbel. De basisbijbel dat is een vertaling die gemaakt is aan de hand van de statenvertaling. Een hele eenvoudige vertaling van een degelijk tekst.

En in die basisbijbel staat in Jezaja 49 vers 16. Kijk. Ik heb jouw naam in mijn handen geschreven.

Net zoals Hennie iets in haar armen had gekrast. Staat daar in die basisbijbel. Kijk. Ik heb jouw naam in mijn handen geschreven. Ik let al door op jouw veiligheid.

En in de statenvertaling staat. Zie. Ik heb u in de beide handpalmen gegrafeerd. Gegrift. Uw muren zijn steeds voor mij.

Ik heb jouw naam in mijn handen gegrafeerd. Jouw muren zijn steeds voor mij. En als de muur voor je is. Dan betekent dat dat je binnen de muur bent.

En als God binnen de muur is van mijn leven. Dan betekent dat. Veiligheid. Nou gaat het in dit stukje uit Jezaja niet over jou en mij.

Het gaat over Sion. Dat staat in de statenvertaling. En Sion dat is een berg. En tegen die berg is Jeruzalem gebouwd.

En in de stad Jeruzalem. Daar wonen de Israëlieten. Het volk van God. Dus de Heere God zegt hier. In Jezaja.

Ik heb jouw naam in mijn handpalmen geschreven. Je bent veilig. Dat zegt hij hier tegen de Israëlieten.

En wanneer zei hij dat? Dat zei hij nota bene. Op een moment. Dat het hele volk Israël. Dat volk van God. Was gevangen genomen.

Het hele volk van God. Was gevangen genomen. Was in ballingschap. Dat is een heel ander woord. Maar het betekent hetzelfde. Het hele volk van de Heere God. Was ontvoerd uit eigen land.

En naar een ander land gestuurd. Om daar slaaf te zijn. En op dat moment. Terwijl het volk van God leed. Zegt God. Ik heb je op mijn handpalmen gezet.

Nee niet met een balpen. Ik heb het erin geëtst. In gekrast. Jouw naam. In mijn handen. Ook als je luidt. Dat is een belofte. Ik ga voor je zorgen.

Dat is een belofte. Onuitwisbaar. Onuitwisbaar. In gekrast. Want weet je hoe dat ging? Tegenwoordig hebben we tatoeages.

Mijn eigen kinderen hebben er ook een paar. Veel. Te veel. Dat gaat met een hele scherpe naald.

En op de punt van die naald. Zit een heel klein doekje. En op dat doekje zit inkt. En dat naaldje. Dat gaat heel snel heen en weer. En die inkt. Die dringt dan in de huid. Maar vroeger.

In de tijd van de Bijbel. Hadden ze natuurlijk niet van die automatische inktnaalden. Wat ze toen deden was. Je krasten met een steen.

Of je krasten met een mes. In je armen. Wat je erin wilde krassen. En dat wreef je in. Als het geheel erg ging bloeden. Dan wreef je dat in. Met as.

Met zwarte as. En daarna. En daarna ging die wond natuurlijk vreselijk kloppen. En pijn doen. En ontsteken. Maar als die wond eindelijk genezen was. Dan stond er met onuitwisbare as.

In die wond. Datgene. Wat je erin wilde krassen. En wat je nooit meer wilde vergeten. En dat had de Heere God gedaan.

Zegt hij. Ja maar Remmelt. Het is nou toch Pasen man. Waar ga je. We willen het over Pasen hebben. Dat gaan we doen. We gaan nu naar het Nieuwe Testament.

En in dat Nieuwe Testament. Lezen we weer uit de basisvertaling. Uit de basisbijbel. Het verhaal over.

Jezus. En de Heere Jezus. Dat lezen we hier in. Johannes. Johannes 20. Vers 27. De Heere Jezus was opgestaan.

Uit de dood. En toen liet hij zich aan heel erg veel mensen zien. De Heere Jezus liet zich aan heel veel mannen en vrouwen zien. Dat deed hij.

Zodat. Niemand kon zeggen. Het is een sprookje. Er is helemaal niks van waar. De Heere Jezus liet zich aan heel veel mensen zien. Zodat iedereen.

Wist. Hij is echt opgestaan. Hij had zich ook aan alle apostelen. Aan alle discipelen laten zien. Maar niet aan Thomas.

Want Thomas was er op dat moment niet bij. En Thomas kwam bij alle andere discipelen. En. De discipelen zeiden tegen Thomas. Thomas we hebben de Heere Jezus gezien.

Hij is. Hij is echt opgestaan. En Thomas zei. Eerst zien. Dan geloven. En ik zeg vanmorgen tegen jullie.

Ga eerst maar geloven. Want dan ga je het vanzelf zien. En dat is een belofte. Neem die beslissing met je hoofd. Als je Heere Jezus nog niet kent. Neem die beslissing met je hoofd.

Ga het maar geloven. En ik beloof je. God belooft jezelf. Dat hij zich daarna aan jou zal laten zien. Maar Thomas. Daar had hij helemaal geen zin in.

Die had notabene drie jaar lang. Meer dan duizend dagen. Was hij met de Heere Jezus gewandeld. Door het hele land Israël. Had hij met de Heere Jezus gewandeld. En hij zei.

Ik geloof er helemaal niks van. Ik geloof niet. Dat hij is opgestaan. En toen draaide Thomas zich om. Want hij voelde een hand op zijn schouder.

En die hand. Op zijn schouder had ook een stem. En die stem zei Thomas. En Thomas keek. En Thomas zag de Heere Jezus. En de Heere Jezus zei.

Thomas. Ik ben het. Hier. Steek je hand maar in mijn zij. In mijn wond. En kijk eens. Kijk eens naar mijn handen. Zie je die littekens Thomas?

Zie je wat ik in mijn handen heb geëtst. Agnes. En David. Jouw naam. In zijn handen.

Kees. Henk. Jan. En jij. Jouw naam. In de handen van de Heere Jezus. Geëtst.

En Brigitte. Ja. En jullie. Jullie naam in zijn handen. En Esther.

En Alek. En Petra. En jij. En jij. En Mieke. Die vandaag jarig is. Al onze namen.

In de handen van de Heere Jezus. Met een scherp voorwerp. Er ingekrast. En met zwarte assen. Ingevreven. Littekens.

Die er voor altijd zullen zijn. Want de Heere Jezus. Die weet. Die herinnert het zich. Elke dag. Ik heb jouw naam.

In mijn handen gezet. En ik let. Altijd. Op. Jouw veiligheid. Esther. Jouw naam.

In de handen van de Heere Jezus. Hij let. Altijd. Op. Jouw veiligheid. Boutje. Ik kan er wel om janken. Het is. Jouw naam. Die in zijn handen staat.

Voor altijd. Maar heel soms. Dan vergeet ik dat. Dat zullen jullie vast ook wel hebben.

Dan. Zie ik naar. Een leider van Noord-Korea. Of naar een leider van Amerika. Of dan kijk ik naar een leider van Turkije.

Of dan kijk ik naar zwakke leiders in Nederland. Die toestaan dat de Hamas hier. Een vergadering houdt om Israel kapot te maken. En dan denk ik. Hoe moet dat nou?

En dan vergeet ik. Dan vergeet ik dat mijn naam in zijn handen staat. Dat hij. In controle is. Dat het Pasen is. Dat het. Dat ik mag wandelen met de Heere Jezus.

Ik vergeet dat soms. En dan steek ik mijn handen in mijn zak. En dan voel ik hem. Ik heb hem altijd in mijn zak.

Elke dag van het jaar. Heb ik het in mijn zak. Een heel. Knullig. Klein. Wit. Kiezelsteentje. Geen toversteentje.

Maar een kiezelsteentje. En dat kiezelsteentje. Als ik dat kiezelsteentje voel. O ja. Dan weet ik het weer.

Mijn naam staat in de handen van de Heere Jezus geëtst. Ik hoef niet bang te zijn. Ik mag hem met hem wandelen. En straks. Na deze dienst.

Dan krijgen jullie allemaal een cadeautje. Het zit in dit zakje. Er zit een bloembolletje in. Die moet je in de herfst. In de grond stoppen.

Jij krijgt er ook een. Die moet je in de herfst in de grond stoppen. En dan gaat die bloembol dood. Maar er komt een hele mooie bloem uit. Dat lijkt wel op Pasen.

En er zit nog wat in het zakje. Voor jullie allemaal zit er een heel mooi klein kiezelsteentje in. En als jullie naar huis gaan straks. Dan zet je de bloem alvast klaar.

Om in het najaar in de grond te stoppen. En dat kiezelsteentje in dit zakje. Dan stop je in je zak. En er staat hierbovenop. Het tekst. En er staat op.

Jezaia 49. Kijk. Ik heb jouw naam. In mijn handen geëtst. Met spijkers is jouw naam in mijn handen geslagen.

Ik ga jou nooit vergeten. Ik geef jou een eindeloze toekomst. En ik let altijd op jouw veiligheid. Is dat niet geweldig?

Dat is Pasen. Altijd mogen wandelen. Met de Heer Jezus. En ik wens je. Dat de Heer je zegent.

Dat de Heer je voeten laat dansen. Je armen sterk maakt. En ik bid. Dat de Heer Jezus. Jouw hart met tederheid vult.

En jouw ogen vult. Met pretlichtjes. We gaan luisteren naar M&T. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult.

Je daar benen. Estim te summer. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. сценarik. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult.

En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. En jouw ogen vult. MUZIEK MUZIEK MUZIEK

MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK You are God, you won't be shaken, hallelujah.

I surrender all to you, hallelujah. You are God, you won't be shaken.

ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK

ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK Ja, M&T, Maaike en Tabitha, daar gaan we nog heel veel van horen.

Dit zijn drie mannen, en die drie mannen zijn drie vrienden. Peter Floor, François Gijzen, een jongen uit België. En Remmelt. En die drie vrienden, die hebben alle drie iets leuks.

De ene doet iets met woorden. Peter doet alles met muziek. En de derde maakt heel veel plaatjes, die kan goed tekenen. Met z'n drieën hebben ze een heel leuk boekje gemaakt. Met verhalen waarbij ze jou heel dicht bij de Heer Jezus willen brengen.

En dat boekje, dat bestaat uit plaatjes, een stripverhaal en uit een roman. En wat nou zo leuk is, is dat wij met dat boekje door Nederland gaan.

En dat doen we met een vloerkleed. En dat doen we met twee stoelen. En met allemaal lekkere snoepjes. En met een hele grote hond. Ik heb een hond toch gekregen. En vanmorgen gaan we jullie een verhaal vertellen.

Over iemand die we eigenlijk niet kennen uit de Bijbel. Maar toch ook weer wel. Ja, dat is een verrassing.

Ik ga het niet verder vertellen. Ga maar gewoon luisteren. Peter Floor heeft bij een paar van de karakters uit dit verhaal muziek gemaakt.

En op een aantal momenten tijdens het verhaal stop ik met vertellen. En dan begint Peter met nootjes het verhaal te vertellen. Toch, Peet?

Dat gaan we doen. Ik heb hier trouwens allemaal lekkere snoepjes voor kinderen. Als kinderen een snoepje willen hebben, lekkere rozaantjes.

Dan maken ze dat pakken. En dan nog maar het nadendienst op. Goed. Het verhaal.

Het verhaal van de tuinman. De tuinman van een man die we kennen uit het leven van de Heer Jezus. Het water klotst over de rand van de emmer, terwijl hij struikelt over een blootliggende wortel van een olijfboom.

Hij mompelt een verwenzing, maar even later heeft hij er alweer spijt van. Van vloeken mag niet. Het is zo vredig in de tuin dat zijn verwenzing klonk als een vloek.

Al meer dan veertig jaar werkt hij hier in deze tuin. De tuin van zijn meester. Als kleine jongen kwam hij in dienst. Zijn meester had hem gekocht op de markt in de stad.

Een mens gekocht op de markt in de stad. Dat doe je toch niet? Dat is dus een slaaf. Ooit woonde die jongen, die oude man ondertussen, in een land dat in het zuiden ligt.

En de kleur van zijn huid is anders. Dan de kleur van de mensen in dit land. De kleur van zijn huid is bijna zwart. En onlangs dat hij hier al heel lang woont, lijken de mensen van dit land hem te haten.

Ze midden achter hem. Ze hebben een hekel aan hem omdat hij anders is. Een vrouw heeft hij nooit gevonden. Waardoor hij eenzaam oud is geworden.

Zijn leven als man is daarom in zijn ogen nutteloos. Want kinderen heeft hij nooit gekregen. En wanneer hij zou sterven, dan sterft meteen het hele geslacht waaruit hij geboren is.

Bovendien zal er niemand voor hem zorgen als hij straks niet meer kan werken. Als zijn heer er ook niet meer is. Zijn heer. Zijn heer is oud.

Zijn heer zag hem liggen. Aan het einde van die lange hete dag. Niemand wilde hem kopen. Misschien kwam dat door de kleur van zijn huid. Of misschien kwam dat omdat zijn linkerarm verlamd was.

Dat laatste, dat leek hem al het meest aannemelijk. Wat had zijn meester toch in hem gezien? Wat had zijn meester toch in hem gezien?

Een nutteloze man. De eerste dagen stond hij nog rechtop. Of de eerste uren stond hij nog rechtop. Daar op de markt. Tussen al die andere slaven.

Maar het was bloedheet. In de felle zon. En er was bijna geen water. En het water dat er was. Dat werd uitgedeeld aan de gezonde mannen. Waar de slavenhandelaar een goede prijs voor kon krijgen.

Hij kreeg niks. En na een paar uurtjes zakte hij uitgeput en uitgedroogd door zijn knieën. En hij bleef op de grond liggen. Er liepen vliegen op zijn gezicht.

Maar hij had geen kracht om ze weg te slaan. De slavenhandelaar sleepte hem weg bij de andere slaven vandaan. In een hoekje legde hij hem neer. Bij een boom. En daar in dat hoekje.

Bij die boom. Bleef hij de rest van de dag liggen in de schaduw van een plataan. En toen de zon al bijna onder was. Hoorde hij een man onderhandelen met de slavenverkoper. Het was een reiziger.

Een handelaar in metalen. Hoorde hij later. En niet heel veel later werd hij op een kar gelegd. En weggereden over een stoffige weg. Nou die handelsreiziger.

Die handelsreiziger in metalen. Die woonde in een heel groot vierkant huis. Met daarachter een grote tuin. En in het midden een binnenhof. Dit stadsteel van zijn huis.

Waar zijn huis lag. Lag vlak bij de Olijfberg. En was heel rustig. De slaaf werd naar een gebouw gebracht. In de tuin. Waar ook de andere slaven woonden. En veertig jaren lang woonde hij nu aan dit huis.

Zijn meester heette Jozef. Jozef was ooit geboren in Arimathea. Zoals Ramatha ook wel genoemd werd.

En Jozef van Arimathea. Dat was eigenlijk een hele goede meester. En hij dient de meester ook heel graag. Vanaf het begin heeft zijn meester hem heel goed behandeld. En Jozef dat was een lid van het Sanhedrin.

En de Sanhedrin. Nou dat waren hele belangrijke mensen in dat land. Dat was een religieuze raad. En Jozef was daar heel erg belangrijk. In het begin droeg heer Jozef en zijn vrouw hem alleen maar eenvoudig werk op.

Wat hij met één hand kon doen. Pas later werd hij tuinman. Tuinman van Jozef van Arimathea. En dat is nu de dag na de Sabbat.

Of bedankt je een bandje vlamers. Junto joze... En dat is nu de ministerie van Arimathea.

Ja. Oké. Oké. Oké. khach publiek op straars�hoek oltachendograggelde. Ze hadden het een vanuituit à benzerragering pro gevoelte.

Dat is nu er zo die straks besthmlohe in10 minuten. MUZIEK MUZIEK MUZIEK

Het is nog heel vroeg. Hij is nog maar net wakker.

De zon zal over een paar uur over de muur van de hof gaan schijnen. En dan verwarmt de zon de bomen en de planten. De ochtendnevel hangt nog tussen de olijfbomen die hier en daar, die hier in deze tuin al meer dan 200 jaar staan.

Op zijn knieën hart hij de verharde grond los rondom de planten die hij hier vorige week heeft gepoot. En dan begiet hij de aarde die langzaam donkerrood kleurt.

Niet zo heel lang geleden mocht de tuinman met zijn meester op reis. Vanzelfsprekend droeg hij de kruik met water en de zak met voedsel.

Drie dagen hadden ze gelopen voordat ze de man uit Nazareth in de heuvels rondom het meer ontmoette. Een grote menigte met mensen rondom hem maakte de tuinman die altijd maar alleen aan het werk was in de tuin, duizelig, zoveel lawaai en zoveel rumoer.

De man uit Nazareth die sprak heel zacht. Maar toch kon hij ieder woord verstaan. En vrij plotseling was de Nazarene er gaan zitten. Hij had zijn hoofd gebogen en zijn handen opgeheven.

En daarna legde hij zijn handen op een paar visjes en wat broden. En daarna waren zijn helpers begonnen met het voedsel uit te delen. Een paar visjes en een paar broden voor wel honderden mensen.

Voor iedereen was er meer dan genoeg. Ook hij, de tuinman, had ervan gegeten. Het brood was vers en de vissen smaakten bijzonder. Het smaakte allemaal hemels.

En hij had naar die man gekeken en net op dat moment keek die man uit Nazareth naar hem. Hij, die eindeloos veel voedsel had bereid door zijn handen zegenend op enkele visjes en wat broden te leggen, liep op hem toe en keek hem in zijn ogen.

Hij zweeg minutenlang, terwijl zijn ogen de woorden vertellen die alleen de tuinman kan horen. En daarna legde die man uit Nazareth zijn hand op zijn verlamde linkerarm.

Toen glimlachte hij en liep hij weer verder. Log één keer keek hij achterom. Eerst werd zijn arm een beetje warm. Daarna doordrong de warmde zijn hele lichaam.

En verbaasd keek hij naar zijn linkerarm, terwijl zijn arm als vanzelf omhoog bewoog. Hij keek naar zijn meester, naar Jozef van Arimathea en hij zag dat zijn meester huilde, terwijl hij een naam fluisterde, Joshua.

En ook de tuinman begon te huilen. Mag ik? Mag ik? Hakkelde hij en zijn meester knikte. En hij haagste zich naar de man die zijn meester Joshua had genoemd.

En hij tikte Jezus op zijn schouder. En terwijl Joshua zich omdraaide, keek hij opnieuw in zijn ogen. Joshua, prevelde de tuinman.

En hij knikte. En hij legde zijn arm, zijn hand, op zijn nog altijd warme linkerarm. En hij fluisterde iets in zijn oor.

Toen werd de aandacht van Joshua door iets anders getrokken. Nog steeds zit de tuinman op zijn knieën. Voor de planten die hij net begoten heeft.

De herinneringen aan die dag schieten opnieuw door hem heen. Hem werd verteld dat hij bijzonder was. Hij, die tuinman, bijzonder. Hij snapt er helemaal niks van.

Hij heeft zichzelf nooit bijzonder gevonden. Een man zonder vrouw, een man zonder kinderen, een slaaf. Maar toch, nu voelt alles anders.

Alles voelt nieuw. En de blaadjes, die even geleden nog zo door waren, die waren nu fris. Zijn gedachten zijn weer bij de meester.

Het was een heel raar weekend. De week ervoor was een rechtszaak die het Sanhedrim aangespannen had tegen die man uit Nazareth. En zijn meester was heel boos. Zo boos had hij zijn meester nog nooit gezien.

Hij reageerde zijn woede af op de oude bomen in de tuin. Hij trapte tegen al die oude olijbomen, zodat stukken bast op de grond vielen. Hij, de tuinman, bleef op de achtergrond.

Want een goede slaaf blijft altijd op de achtergrond. Maar toch probeerde hij op te vangen wat de meester zei in zijn boosheid. Het ging over die rechtszaak.

Zijn heer kende de man die terechtgesteld werd. En hij wist dat de meester in het geheim een leerling was van de man die terechtgesteld was.

Al meer dan twee jaar was zijn meester een leerling van die man. Zijn heer kende de man die terechtgesteld was.

Zijn heer kende de man die terechtgesteld was.

Zijn heer kende de man die terechtgesteld was.

Zijn heer kende de man die terechtgesteld was. Zijn heer kende de man die terechtgesteld was. MUZIEK MUZIEK MUZIEK

MUZIEK MUZIEK MUZIEK

MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK APPLAUS