Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Het gaat over bespotting, over vernedering. Want dat heeft de Heer Jezus voor ons allemaal ondergaan, als we denken aan de Goede Vrijdag.!
En ik wil een poging doen om iets te zeggen over zijn lijden. Maar ik ben niet in staat om dat volledig te kunnen doorgronden, maar lang en aan niet. Zo onvoorstelbaar diep is zijn lijden geweest.
En ik had die titel, de man van smarten, het is dé man van smarten. Want ik zei net al in mijn gebed, er is niemand geweest die zo geleden heeft als de Heer Jezus. En er zal ook nooit meer iemand zijn die zo zal lijden zoals hij geleden heeft.
Hij is echt dé man van smarten. Wat was de aanleiding voor zijn lijden? Ik denk dat het goed is om daar even heel kort bij stil te staan. Dat was de zondeval.
Het ging fout in de Hof van Ede. God had aan Adam en Eva gevraagd of ze gehoorzaam wilden zijn. Maar ze waren ongehoorzaam. Ze luisterden niet naar de Heere God.
Dat was als het ware, met eerbied gesproken, een klap in het gezicht van de Heere God. Maar dat was goed. Het was zelfs zeer goed in de situatie waarin ze zich bevonden.
En toch luisterden ze niet. Toch waren ze ongehoorzaam. En de Heer Jezus, die is mens geworden. Hij zegt ergens in Psalm 40.
Zie ik kom om uw wil te doen. Hij is gekomen om de wil van God volkomen te doen. Om volkomen gehoorzaam te zijn.
Dus in tegenstelling tot wat Adam en Eva deden. En wat wij gedaan hebben. Dat was denk ik de hoofdreden van zijn komst. Gehoorzamen aan zijn vader. Aan zijn zender.
Om zodoende de smaad en de oneer en de schande die de Heere God was aangedaan. Door de ongehoorzaamheid van Adam en Eva. Om die weg te nemen.
En weer die eer zwaren terug te geven. Zie ik kom, heeft hij gezegd. Op Psalm 40 staat. En dan denken we met kerst aan dat hij mens is geworden.
Dat hij de heerlijkheid heeft verlaten. Mens is geworden. En het is goed om dat te beseffen. Enigszins te beseffen. Wat dat voor hem betekend moet hebben. Want hij was op de allerhoogste plaats.
Hij was als een troetelkind staat in spreuken. Voor zijn vader. Er was harmonie in de hemel. Het was allemaal volmaakt. Hij was bij zijn vader als een troetelkind. En hij moest komen. Naar deze aarde.
Waar de zonde zijn werk had gedaan. Hij. Hij. Voor zijn. Hij. De allerhoogste. Hij. De almachtige. Hij. De eeuwige.
Was bereid. Om mens te worden. Hij. De heilige. En de reine. Die kwam op deze aarde vol van zonde. Alleen dat feit moet hem al heel veel pijn hebben gedaan.
Terwijl misschien niemand hem nog direct had benaderd. Maar het feit al dat hij zo rijn was, zo zuiver was en hier was op aarde, dat heeft hem denk ik heel veel pijn gedaan.
Het is goed om dat te beseffen. Want hij die de waarheid is, die kwam hier op het terrein van de vader van de leugen. Moet je dat even voorstellen. Hij die de waarheid is, de Heer Jezus zegt ik ben de waarheid, de weg, de waarheid in het leven.
Hij kwam in het domein als ware van de vader van de leugen. Hij die het licht is, in het licht ter wereld, die kwam in de duisternis. Een groter contrast tussen licht en duisternis is er eigenlijk niet.
Dat wilde hij doen. De vorst van het leven, die kwam hier in het domein van de mensenmoordenaar van den Beginnen. Dat is wat hij wilde doen.
En ik denk dat feit heeft hem al heel erg veel pijn gedaan om hier te moeten zijn. Terwijl hij zelf nog niks had gedaan. Terwijl de mensen direct nog niks hadden gedaan. Maar die enorme overgang van waar hij vandaan kwam.
En zijn hier op de aarde. Maar zijn leven, dat hij begon te leven, dat was ook een lijden.
Dus zijn seks, zijn komen was al een lijden, maar ook zijn leven hier op aarde. Ik lees een aantal teksten achter elkaar. Lukas 2. En zij, dat is Maria. Baarde haar eerstgeboren zoon en wikkelde hem in doeken en legde hem in een kribbe.
Omdat voor hen geen plaats was in de herberg. Er was voor hen geen plaats in de herberg. Ze moesten vluchten. Ze moesten naar een andere plek. Het suggereert die tekst dat er voor anderen wel plaats was in de herberg.
Maar voor hen was geen plaats in de herberg. We hebben het over lijden. Zo werd hij welkom geheten. Zo werd hij niet welkom geheten, moet ik eigenlijk zeggen. De schepper van hemel en aarde. Kort daarna, Jerodes wilde hem doden.
En hij moest vluchten. Naar Egypte met zijn ouders. Hij werd verzocht in de woestijn. En ik denk dat Satan al zijn pijlen, alles wat hij tot zijn beschikking had, op hem heeft afgeschoten.
Om te proberen hem te verleiden. Lukas 9 staat, Jezus zei tot hem. De vossen hebben holen. En de vogelen des hemels nesten.
Maar de zoon des mensen heeft geen plaats om het hoofd neer te leggen. Stel je even voor. De zoon des mensen, de heer Jezus, heeft geen plaats om zijn hoofd neer te leggen. De schepper van hemel en aarde.
Dezelfde hemel en aarde waar hij was. Hij had geen plaats, hij kreeg geen plaats om zijn hoofd neer te leggen. Hij werd vals beschuldigd. Hij die de waarheid is.
Hij werd vals beschuldigd. Wat moet hem dat een pijn hebben gedaan? Johannes de doper, of Johannes de staat. De discipelen zeiden tot hem, Rabbi, onlangs trachten de joden u te stenigen.
En gaat gij weder daarheen. Men wilde hem stenigen. Ik moet er niet aan denken dat ze mij zouden willen stenigen. Dat betekent lijden. En alleen al de angst dat dat gaat gebeuren.
Hij heeft zijn hele leven met lijden te maken gehad. Matthäus 13. Hij deed daar niet vele krachten wegens hun ongeloof. Er was al heel veel gebeurd wat de heer Jezus gedaan had.
Wonderen en teken had hij gedaan. Toch was er ongeloof. Mensen hadden heel veel gezien. Toch was er ongeloof. Wat moet dat voor hem hebben betekend? Dat er ongeloof was.
Terwijl hij kwam om goed te doen. Alleen maar goed te doen. En op zijn vader te wijzen. Matthäus 7. De zoon des mensen. Want het loopt naar een climax. Zal overgeleverd worden in handen van de mensen.
En zij zullen hem ter dood brengen. En dat is natuurlijk ook gebeurd. Ze hebben hem genageld aan het kruis. Dus er was lijden toen hij op aarde kwam.
Lijden tijdens zijn leven hier op aarde. Maar dat gaat natuurlijk echt naar een climax. Naar het lijden aan het kruis. Maar de heer Jezus zegt. En ik denk dat dat profetische woorden zijn. Over dat lijden van het begin af aan.
Ik ben ellendig en wegstervend van mijn jeugd aan. Ik denk dat dat woorden zijn. Die staan op psalm 88. Die ook wijzen op hem. Ik ben ellendig en wegstervend van mijn jeugd aan.
Dat was van het begin af aan. Had hij te maken met heel veel lijden. Ik zou zeggen kom binnen hoor. Ja ja. Oh de mensen uit Almere.
Hartelijk welkom. Maar de climax van zijn lijden. Dat was natuurlijk het gehangen worden aan het kruis van Golgotha.
Maar dat kun je denk ik ook nog weer eens sinds onder verdelen. Ik heb hier een aantal invalshoeken om te kijken naar dat lijden wat hij voor ons heeft ondergaan. En het eerste is dat hij geleden heeft vanwege mensen.
Maar mensen die hem deden lijden. Ik denk dat het goed is. We hebben net dat lied gezongen. Om het kruis als ware voor te stellen.
En te denken aan de heer Jezus die daar hing aan dat kruis. Een spijker links en een spijker rechts door zijn handen. Een spijker door zijn voeten. Bebloed met een doornenkroon op zijn hoofd. Hij was geslagen.
Hij was gegezeld. Hij was bespuugd. En hij was uiteindelijk genageld aan dat kruis. Over lijden gesproken. Dan moet je je voorstellen. Als je hangt aan zo'n kruis.
Wat dat met je lichaam doet. Als je hangt zo aan twee van die spijkers. De zwaartekracht doet zijn werk. Het staat op Psalm 20. Dat zijn ook profetische woorden.
Psalm 22 vers 15. Als water ben ik uitgestort. En al mijn beenderen zijn ontwricht. Al zijn beenderen waren ontwricht.
Dat is lijden. Mijn hart is geworden als was. Het is gesmolten in mijn binnenste. Verdroogd als een scherf is mijn kracht. Mijn tong kleeft aan mijn gehemelte.
In het stof des doods legt gij me neer. Want honden hebben mij omringd. Een bende boosdoenders heeft mij omsingeld. Die mijn handen en voeten doorboren.
Zijn handen en voeten waren met nagels doorboord. Al mijn beenderen kan ik tellen. Als je zo hangt aan zo'n kruis. Dan zak je naar beneden. Al mijn beenderen kan ik tellen.
Leiden van de Heer Jezus. Ze kijken toe. Zij zien met leedvermaak naar mij. Dat is ook zo'n punt. Ze keken met leedvermaak naar hem. Staat er in Psalm 22.
Je hebt het fysieke lijden. Daar heb ik geprobeerd heel kort even iets van te zeggen. Maar je hebt natuurlijk ook het lijden door spot. Door hoon van mensen. En dat kan soms nog wel meer pijn doen dan het fysieke lijden.
De opmerkingen die mensen maken kunnen je zo ontzettend diep raken. Je kan beter een been breken of zoiets dan soms zo'n opmerkingen. Dus ook dat is leiden als gevolg van de woorden en van de spot en de hoon van mensen.
En omdat dat gebeurt zegt de Heer Jezus dit. Het zijn zijn woorden. Profetisch. Maar ik ben een worm. En geen man. Een smaad voor de mensen. En veracht door het volk.
Allen die mij zien. Bespotten mij. Zij steken de lip uit. Zij schudden het hoofd. Hij voelt zich als een worm. Staat hier. Een worm. Dat is een zwak beestje.
Dat is een weerloos beestje. Dat is een beestje dat vaak ook vertrapt wordt. Ik denk dat de Heer Jezus zich zo voelde. Zwak. Weerloos. En dat waren vertrapt door de mensen.
Door hun daden. Maar ook door hun woorden. De schepper van hemel en aarde hebben het hier over. Die ging daar aan het kruis. Isaiah zegt.
Zoals velen zich over u. De Heer Jezus. Ontzet hebben. Zozeer misvormd. Niet meer menselijk was zijn verschijning. Dat is toch verschrikkelijk. Hoe de Heer Jezus eraan toegeweest moet zijn.
Niet meer menselijk was zijn verschijning. En niet meer als die der mensen kinderen. Zijn gestalte. Leiden van de Heer Jezus. Voor ons.
Hij was veracht. Hebben we gelezen. Veracht door het volk. Psalm 22. Het wil zeggen. Geminacht. Of geringacht. Waardeloos geacht. Probeerde ook dat eens voor te stellen.
Dat iemand jou, u, minacht. Waardeloos acht. En hij kwam om goed te doen. Hij had alleen goed gedaan. Dan gebeurt dit. Wordt hij veracht.
Hij schrijft. Hij was veracht. En van mensen verlaten. Een man van smarte. En vertrouwd met ziekte.
Ja, als iemand voor wie men het gelaat verbergt. Hij was veracht. En wij hebben hem niet geacht. Er waren nog meer honende en spottende woorden.
Ook uit Psalm 22. Wendel het op de Heere. Laat die hem verlossen. Hem redden. Hij heeft immers welgevallen aan hem. De Heer Jezus was in staat om in één woord iedereen weg te vagen.
Maar hij wilde dit ondergaan. Hij wilde dit heel bewust ondergaan. Hij wilde dit lijden meemaken. Hij wilde de Vader gehoorzamer tot het aller, aller uiterste. Het was iets over het lijden.
Wat mensen hebben aangedaan hebben. Maar er was ook lijden. Leiden is dus wel af de kruising. Vanwege de toren van God. In Psalm 88 staat.
Ik heb vooral in Psalm 22 en 88 een aantal versen gehaald. Staat in vers 7. Uw grimmigheid rust zwaar op mij. Door al uw baren drukt gij mij neder.
De grimmigheid van God. Die drukte zwaar op de Heer Jezus. En door al zijn baren van toren van woede. Werd hij nedergedrukt.
Een grimmigheid dat wil zeggen brandende toren van God in dit geval. Woede. Boosheid. Gramschap. Van God. Met je oud woord. Verontwaardiging.
Van God. Op hem. Zij die altijd. Volkomen in harmonie hadden geleefd. Ook toen hij mens was hier op aarde. Hij vertrouwde altijd volkomen. Zijn vader.
Hij deelde alles met zijn vader. Was volkomen afhankelijk van zijn vader. En hier. Was de brandende toren van God. En de woede van God. Daalde op hem neer. Hij had niets verkeerd.
Had gedaan. In het boek staat. U. Dat is God. Heb zich tegen mij gekeerd. En zo was het ook. God had zich tegen hem gekeerd. Want onze zonden waren op hem gelegd.
Grimmigheid. Dat kom je een aantal keren tegen in de Bijbel. En ik heb twee versen hier staan. Ik lees ze even voor. Om een beetje idee te hebben. Wat grimmigheid. Als je andere teksten erover leest. In de Bijbel betekent.
Een grimmigheid die de Heer Jezus voor ons onderging. Een tekst uit Deuteronomium. En dat. Ik val er middenin. Maar het gaat even om het komende. En dat de gehele bodem er zwavel.
Zout. En vuurbrand is. Dat er niet bezaaid worden. En niets laat uitspruiten. Als volkomen dood is. En geen gewas uit opschiet. Zoals toen Sodom, Gomorra, Atma en Seboim.
Ondersteboven gekeerd werden. Die de Heer in zijn toren en grimmigheid. Ondersteboven gekeerd heeft. Zo'n vers. Geeft een beetje aan. Welke grimmigheid.
En wat ermee gemoeid is. De Heer Jezus heeft ondergaan. Het gaat over zwavel, zout en vuurbrand. Nou vuur vernietigt alles. De Heer Jezus als het ware vernietigt voor ons.
Er heeft niks van hem over. Helemaal niets. Voor ons eet hij dat. Nahum. Wie kan stand houden voor zijn gramschap. Wie staande blijven bij zijn brandende toren.
En dat zijn retorische vragen. Dat is niemand. Dat wil dat zeggen. Niemand kan stand houden voor zijn gramschap. Niemand kan staande blijven bij zijn brandende toren. Zijn grimmigheid stort zich uit als vuur.
En de rotsen springen voor hem aan stukken. Dat is de grimmigheid van de Heer God. Die neerdaalde op de Heer Jezus. Omdat hij de wil van de Vader wilde doen.
Maar het gaat nog verder. Psalm 88 vers 16. Daar staat. Uw brandende toren gaat over mij heen. Uw verschrikkingen vernietigen mij. Hier was de grimmigheid van toren op hem.
En de bare die drukte op hem. Hier staat uw verschrikkingen vernietigen mij. Vernietigen mij. Er blijft er helemaal niks van hem over. Vernietigen. Ik heb dat opgezocht.
Dat staat er ook in het woordenboek. Dat staat afsnijden. Of een einde maken aan het contact met God. Wat houd je dan over? Dan ben je in de hel. Dan ben je in de hel.
Als je geen contact meer met God hebt. Dan ben je in de hel. Dat is wat de Heer Jezus voor ons heeft ondergaan. Aan het kruis van Golgotha. We hebben gelezen.
Uw grimmigheid rust zwaar op mij. Het was de toren van God. Met wie hij altijd. Ik zei het net al. In harmonie had geleefd. Toen hij hier op aarde was. Altijd.
Het is geen moment geweest. Dat hij niet in die gemeenschap met zijn vader was. En hier is het. Uw grimmigheid. De grimmigheid van God zelf. Maar God moest hem oordelen.
Vanwege zijn heiligheid. De Heer Jezus was beladen met onze zonde. Hij was zelf onschuldig. Maar onze zonde nam hij op zich. En God is heilig. En wil die zonde niet door de vingers zien.
Hij moest hem oordelen. En hij heeft hem geoordeeld. Zijn grimmigheid rustte op de Heer Jezus. In Jezaja staat iets dergelijks.
Daar staat het behaagde de Heer hem te verbreizelen. Het behaagde de Heer hem te verbreizelen. Zijn heiligheid en zijn reivadigheid vereisten een oordeel.
En de Heer Jezus heeft dat voor ons ondergaan. Maar er was ook, en dat is het volgende punt, lijden in de eenzaamheid. En dan gaat het eigenlijk naar het maximale lijden, denk ik.
Als je bedenkt dat de Heer Jezus drie jaar lang met zijn discipelen was opgetrokken. Eerst de eenzaamheid als gevolg van het verlaten worden van mensen. Drie jaar lang met zijn discipelen nauw opgetrokken.
Die hadden wonderen gezien, die hadden tekenen gezien, die hadden genezingen gezien, die hadden mensen uit de dood zien opstaan, die hadden stormen gesteeld zien worden. Maar toen het eenmaal zover was dat de Heer Jezus naar de kruis ging, werd hij verlaten door zijn beste vrienden.
En door iedereen, alle mensen. Psalm 88 weer, vers 18. Vriend en metgezel hebt gij van mij verwijderd. Mijn bekenden zijn een en al duisternis.
Hij zag als waren niks, hij zag geen bekenden meer. Ook niet de bekenden aan wie hij zijn liefde had gegeven. Aan wie hij zijn onderwijs had gegeven. Met wie hij was opgetrokken. Die had vermaand, die had gecorrigeerd.
Ze waren allemaal weg. Maar het werd erger nog, die eenzaamheid, toen onze zonden op hem werden gelegd. Maar toen trok ook God de Vader zich terug.
Het werd duister. Daarom werd het duister, omdat de Heer God zich terug trok. Toen onze zonden op hem werden gelegd. En toen riep de Heer Jezus ook weer die profetische woorden uit Psalm 22.
En dat zijn woorden die denk ik tot in het uiterste van het universum zijn doorgeklonken. Mijn God, mijn God, waarom heb jij mij verlaten? Probeer een klein beetje in te denken wat dat voor de Heer Jezus betekend moet hebben.
Mijn God, mijn God, met wie hij, ik zei het net, al die tijd zo was opgetrokken. Met wie hij altijd in gemeenschap was. Waarom heb jij mij verlaten? Wat moet dat een pijn hebben gekost?
Dat is onvoorstelbare pijn. En daarom denk ik dat er ook nooit meer iemand zal zijn die, dat weet ik wel zeker, die zo zal lijden of die zo geleden heeft. Er zijn heel veel mensen die wel geleden hebben, maar die hebben nooit die absolute eenzaamheid verlaten van mensen.
Maar ook verlaten van God ervaren. Wij kunnen ons soms wel eens verlaten voelen. Maar als we christen zijn, dan is de Heer er altijd. Ook al voelen we het misschien niet. Maar bij de Heer Jezus, die voelde zich niet alleen eenzaam, maar hij was ook volkomen eenzaam.
Hij was in de absolute eenzaamheid. Niemand was er bij hem. Iedereen had hem verlaten. En zo hing hij tussen de aarde en tussen de hemel. De hemel had zich toegesloten en de aarde trok zich terug.
Iedereen had zich gewijderd. En daar hing hij tussen hemel en aarde. Moedersiel alleen. Omdat hij de wil van de Vader wilde doen. Nog een vers uit Psalm 22.
Van de moeder schoot af. Zijt gij mijn God, zegt de Heer Jezus. Wees gij dan niet verre van mij. Het had zich teruggetrokken. Want nabij is de dood.
De zielsbenauwdheid, de angst, de pijn. Het is nabij. En er is geen helper, staat er nog. Wees gij dan niet verre van mij. Want nabij is de nood.
En er is geen helper. Helemaal alleen. Volkomen alleen. Onvoorstelbaar. Mijn God, ik roep desdaags. En gij antwoordt niet.
Dat is toch haast niet voor te stellen. Vanuit zijn situatie. Ik roep desdaags. En gij antwoordt niet. Dat gaat nog iets verder.
Op Psalm 88. Waarom, o Heere, verstoot gij mij? Verbergt gij uw aangezicht voor mij? De ene vers staat dat God hem verlaten had.
En hier staat zelfs het Heere. Waarom verstoot gij mij? Verbergt gij uw aangezicht voor mij? Dan gaat nog in een trede verder.
En dit is zo'n lijden. Dat is nogmaals, dat is onvoorstelbaar. Maar de Heer Jezus wilde dat doen. Ik heb hier een aantal versen uit Psalm 88.
En daar ga ik mee afsluiten. Het eerste is, gij hebt mij in de diepste kuil gelegd. Er is niemand geweest die in een kuil is geweest, in een lijden is geweest, wat dieper was dan de Heer Jezus.
Hij is in de allerdiepste kuil gelegd. En hier staat ook gij hebt mij daar gelegd. Het behaagde de Heer hem te verbreizen. Dan zie je weer datzelfde eigenlijk terugkomen. Want mijn ziel is verzadigd van rampen.
Zo heeft hij zich gevoeld toen hij daar hing aan het kruis. Een ramp is erg. Rampen is dan veel erger. En hij was helemaal verzadigd. Er kon niks meer bij.
Hij was helemaal verzadigd, vol van rampen. Vreselijk. Ik draag uw verschrikkingen, vers 15. Ik ben radeloos.
De Heer Jezus was radeloos als mens. Nee, daar hing aan het kruis. Ik hoop dat u een klein beetje... Ik was zelf onder de indruk toen ik hier zo mee bezig was.
Het zijn wel hele beperkte woorden waarmee ik iets kan zeggen. Maar ik was onder de indruk van als die teksten zo tot je komen en je beseft wat hij gedaan heeft voor ons. En ik dacht in het begin al van...
Dit wordt geen blijde boodschap. Het was een boodschap van lijden, van pijn, van angst, van eenzaamheid. Ik heb één lichtpuntje kunnen ontdekken en daar wil ik mij eindigen.
Dat zijn de woorden die de Heer Jezus sprak toen hij zijn werk afgerond had. Het is volbracht. Het is volbracht. En daar zullen we maandag of zondag vast meer over horen.
Het is volbracht. Maar Goede Vrijdag is met name om bij stil te staan, denk ik, zijn onvoorstelbare lijden. Wat hij voor ons heeft gedaan. De eerste plaats om God te eren.
Maar ook om ons vrij te kopen. Ons te verzoenen met de Vader. Hem zij alle lof, alle dank en eer dat hij die ontzettend diepe weg, die allerdiepste weg, die allerdiepste kuil heeft willen ingaan voor ons.
Amen.