Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters. Fijn om vanmorgen in uw midden te zijn en met u het woord te openen, dat woord wat inderdaad licht verspreidt.
En het is mijn beden dat het ons hard mag raken vanmorgen. We willen graag nadenken over het eerste hoofdstuk van de profeet Hagai. Een kleine profeet.
Niet wat zijn lengte aangaat, maar vanwege de grootte van het hoofdstukje. We gaan lezen het boekje Hagai en vanaf vers 1.
Ik lees uit de Herzienestatenvertaling. In het tweede jaar van koning Darius, in de zesde maand, op de eerste dag van de maand, kwam het woord van de heren door de dienst van de profeet Hagai tot Serubabel, de zoon van Sealtiel, landvoogd van Juda, en tot Joshua, de zoon van Jozadak, de hogepriester.
Zo spreekt de heren van de legermachten. Dit volk zegt, de tijd is nog niet gekomen, de tijd om het huis van de heren te herbouwen.
Toen kwam het woord van de heren door de dienst van de profeet Hagai. Is het voor u wel de tijd om in uw fraaie overdekte huizen te wonen, terwijl dit huis verwoest ligt?
Nu dan, zo zegt de heren van de legermachten, let aandachtig op uw wegen. U zaait veel, maar brengt weinig binnen.
U eet, maar wordt niet verzadigd. U drinkt, maar wordt niet dronken. U kleedt u, maar wordt niet warm. De dagloner ontvangt zijn loon in een doorboorde buidel.
Zo zegt de heren van de legermachten, let aandachtig op uw wegen. Ga het gebergte in, haal hout en herbouw dit huis.
Dan zal ik er behagen in scheppen en verheerlijk worden, zegt de heren. U rekent op veel, maar zie, het wordt weinig.
Wat u in uw huis bracht, daar blies ik in. Waarom, spreekt de heren van de legermachten, vanwege mijn huis dat verwoest ligt, terwijl u zich uitslooft ieder voor zijn eigen huis.
Daarom onthoudt de hemel uw douw en het land onthoudt u zijn opbrengst. Want ik riep droogte uit over het land, over de bergen en over het koren, over de nieuwe wijn en over de olie en over wat het land oplevert.
Over de mensen en over de dieren en over al de inspanningen van uw handen. Toen luisterde Zerubabel, de zoon van Sialtiel, met Joshua, de zoon van Jozedak, de hoge priester en heel het overblijfsel van het volk, naar de stem van de heren, hun God.
En naar de woorden van de profeet Hageï, die de heren hun God gezonden had en het volk was bevreesd voor het aangezicht van de heren.
Daarop sprak Hageï, de bode van de heren, kracht dus de boodschap van de heren tot het volk. Ik ben met u, spreekt de heren. En de heren wekte de geest op van Zerubabel, de zoon van Sialtiel, landvolgd van Juda, en de geest van Joshua, de zoon van Jozedak, de hoge priester en de geest van heel het overblijfsel van het volk.
Toen kwamen zij en begonnen het werk aan het huis van de heren van de legermachten hun God te doen. Tot zover, broeders en zusters.
Ik wil graag met u nadenken over dit eerste hoofdstuk. En inleidend wil ik graag u laten zien waar dit boekje eigenlijk vandaan komt en waar het over gaat.
Tussen 650 en 670 voor Christus werd Jeruzalem en de tempel verwoest. En dat door de Babyloniërs.
Aan het einde van de 70-jarige ballingschap wekte God de Persische koning Kores op, een heidense koning wat op zich al een wonder is.
En rond het jaar 536 voor Christus vertrekt een gelovig overblijfsel van het volk terug naar Jeruzalem. Waarom?
Nu, om het huis van de heren te herbouwen. Zo lezen we in Ezra 1 vers 2 tot 3. En het tweede is dat ze het altaar gaan herstellen.
En gaan bouwen op de fundamenten van de tempel die er nog lag, of althans in puin lag. Het is op de eerste van de zevende maand en dat was een jubeldag, een bijzondere feestdag.
In nummer 29 vers 1 staat, door toedoen van de Samaritanen die zich als tegenstanders ontpoppen.
En die tegenstand, broeders en zusters, die is in de vorm van het brengen in verleiding. Althans, dat gelovige overblijfsel werd verleid.
Jozua, de hoge priester, Zerubabel, de landvoogd. Zij werden verleid in de vorm van dat deze mensen, deze vijanden, die kwamen naar hen toe.
En die probeerden hen over te halen dat zij met hen zouden bouwen. Dus dat ook zij betrokken zouden zijn bij de herbouw van de tempel.
Het tweede is wat deze lieden doen wanneer men daar niet op ingaat en zegt heel duidelijk, dat doen wij niet, het is een werk wat ons is opgedragen en jullie hebben daar geen enkel deel aan.
Na dit nee van Jozua en van het volk, van het overblijfsel, beginnen deze lieden met het volk te ontmoedigen. En als dat niet helemaal lukt, dan proberen ze hen bang te maken.
Zij jagen hen schrik aan bij het bouwen en zij huren daarvoor mensen in, zodat het plan om de tempel te herbouwen, dus de centrale plaats, het huis van God, om dat te vereidelen.
Dat was het doel. Het gevolg is dat er een stilstand komt van het werk. Uiteindelijk luisteren ze toch naar deze tegenstanders, waarvan lijkt dat ze dag en nacht op de loer liggen.
En ik geloof broeders en zusters dat ook wij met tegenstanders te maken hebben, en dat de machten van de duisternis ten alle tijde op de loer liggen, om ons te verleiden tot iets wat God niet van ons vraagt.
Maar ook als dat niet lukt, om ons te ontmoedigen en ons bang te maken. Nu, dat alles, dat hoort niet bij een kind van God.
Want een kind van God, die hoort in principe onbevreesd door het leven te gaan. Dat als iemand vrees of angst ontmoet in zijn leven, dat hij weet waar hij naartoe kan.
We hebben zo net immers gezongen, dat hij erbij is. En we hebben gebeden, dichter mijn God, dichter bij u. Bij het overblijfsel gaat het anders.
Zij laten zich ontmoedigen en zij laten zich schrik aanjagen, met het gevolg dat het werk maar liefst zestien jaar stil komt te liggen.
We lezen, zo werd de arbeid aan het huis van God in Jeruzalem gestaakt, en het bleef stil liggen tot het tweede jaar van Darius, de koning van Persië.
Dus maar liefst zestien jaar lag het werk stil. En tijdens deze periode van stilstand, was het niet zo dat God helemaal uit beeld was geraakt.
Nee, in tegendeel, men ging gewoon door met godsdienstige activiteiten. We hebben gehoord dat het altaar opgericht was en men bracht ook gerekeld offers.
En men was op die dag, toen Haggaïver scheen, ook juist op die dag een feestdag bijeen, om een offer voor de heren te brengen. Daar waren dus gewoon de normale plichtplegingen.
Je zou kunnen zeggen, men ging gewoon elke zondag getrouw naar de samenkomst. En men ontmoette elkaar door de week bij de Bijbelstudie.
En er werd gewoon gezongen tot eer van God. Maar de vraag is, of deze mensen, of dit gelovig overblijfsel ook wel werkelijk met hun hart op de heren gericht was.
En zich niet liet te leiden door ontmoediging en door vrees. Door de liste van de boze. Die altijd probeert en zal proberen en blijft proberen om Gods kinderen van zijn werk, van Gods werk, af te houden.
Daar waar wij toe geroepen zijn. Ook de gemeente van de Heer Jezus is het bouwwerk van God. En wij worden daar allemaal in gebruikt, zo u een kind van God bent, als levende stenen voor de bouw van een geestelijk huis.
Om een heilig priesterschap te vormen, in het brengen van geestelijke offers, die de heren welgevallig zijn, die tot eer van zijn naam zijn, door Jezus Christus.
En op geen enkele andere wijze. Een hoge roeping. En dan, Haggai 1 vers 1, de eerste dag van de zesde maand. En ook dat was een bijzondere dag.
Nummer 28 vers 11 vertelt ons dat. Elke eerste dag van de maand, was sowieso een speciale bijeenkomst, waarop brandoffers gebracht werden, tot eer van de heren.
Dus men zocht traditioneel wel, de dingen die tot eer van God zouden zijn. En de vraag is, in hoeverre is dat bij ons het geval?
Hoe staat het met u en met mijn leven? Hoe staat het met het gemeenteleven? Zijn daar alleen maar die getrouwe plichtplegingen?
Is daar altijd wel de gedachte, oh ja, nu ga ik daar naartoe, nu ga ik daaraan deelnemen. Maar in hoeverre is ons hart erbij betrokken? Het blijkt dat die eerste dag van de zesde maand, een speciale dag is.
In de zesde maand, dat was sowieso de oogstmaand. Dus men was eigenlijk, was men klaar om de oogst binnen te halen, maar we hebben gelezen, er was geen oogst.
Er was maar een heel klein beetje. Er was wel wat koren, maar niet genoeg. Er was wel kleding, maar ze werden niet warm. Er was wel wijn, maar zij werden er niet door verzadigd.
Het was allemaal maar nipt aan. Eigenlijk was er alleen maar tegenstand. Dan, op Gods initiatief.
Let wel op Gods initiatief. En dat grijpt mij aan, broeders en zusters, want God die heeft al die zestien jaar, nadat men uit Babel vertrokken is, en daar in Jeruzalem is aangekomen, en een klein begin heeft gemaakt, door het altaar op te richten, en de fundamenten te leggen, heeft God al die zestien jaar, dat overblijfsel niet uit het oog verloren.
Maar hij heeft ze gezien. Hij heeft gezien wat ze deden. Hij heeft gezien dat zij offers brachten. Hij heeft gezien dat ze een goed begin gemaakt hadden, maar hij heeft ook gezien dat ze gestopt zijn.
Hij heeft ook gezien wat de reden was, waarom ze gestopt zijn. Dat ze geluisterd hebben naar de tegenstanders. En dat ze met vrees vervuld werden, niet met eerbied en vrees voor de heren, maar dat ze met angst vervuld waren, en dachten, laten wij die tegenstanders nou maar met een beetje kalm te behandelen, en laten we ze nou maar met rust laten, laten we ze nou niet wakker schudden, laat het werk maar liggen.
met een vreemd gevolg, dat men in die zestien jaar wel degelijk gebouwd heeft.
Maar niet aan het huis van de heren. Het bleek dat zij allemaal gebald hadden aan hun eigen huizen, want al was er geen genoeg koren, al was er honger, al hield God de douw in, als een tuchtmiddel, als een waarschuwing, kwam er geen regen, was er hongersnood.
Men spande al zijn krachten in, voor eigen huis en tuin. Want er staat geschreven dat zij woonden in wel doortimmerde huizen.
Ze hadden er werk van gemaakt. Dan op die dag, omdat God dat alles zag, komt daar het woord van Hagai, de profeet. Het was in de oogsttijd, er was een speciale bijeenkomst, en de oogst, de economische crisis, was daar ook aan de hand.
En naar aanleiding van hoofdstuk 1 vers 2, bleek de gedachte aan de herbouw bij het volk niet volkomen weg te zijn.
Men had dus wel gebouwd aan hun eigen huis, en was met hun tuintje bezig geweest, en daar werd alle tijd aan besteed. Maar ergens in hun achterhoofd, was daar altijd dat knagende gevoel, die gedachte, er is iets niet in orde.
Eigenlijk zouden we bezig moeten zijn, in eerste instantie, dat zou prioriteit moeten hebben, dat God gezocht wordt, en geëerd wordt. Dat voor hem een huis gebouwd wordt, zodat hij centraal zou kunnen staan, in de stad Jeruzalem.
Dat in de puinopen die daar waren, waar later Nehemia aan mocht bouwen, aan de muren, maar dat er in eerste instantie, te midden van die puinopen, een huis van de heren zou zijn.
Een plaats van aanbidding, een plaats van gemeenschap, waar het volk naartoe kon gaan, en waar ze konden buigen voor de heren, vanuit het diepe verlangen van hun hart.
Ik moest hierbij denken aan Psalm 27, een van de versen, ik weet hem zo niet uit mijn hoofd, maar daar staat op een bepaald moment, dan zegt de psalmist, van uw entwege, zegt mijn hart, niet zijn hoofd, zegt mijn hart, zoek mijn aangezicht.
En dan antwoordt de psalmist, dan zegt hij, heren, ik zoek uw aangezicht. En houdt uw aangezicht, niet voor mij verborgen.
Ik dacht, wat een geweldig verlangen, is er in het hart van die psalmist, en ook dat verlangen, dat God dat erin gelegd heeft. Want misschien was het wel volkomen weg.
Waren er wel de plichtplegingen, zoals bij het volk, maar was er niet dat diepe verlangen, om het aangezicht van God te zoeken. Maar was het ergens op de achtergrond wel aanwezig, in hun gedachten, zoals hier bij dat overblijfsel.
In hun ogen, zegt vers 2, was het niet de juiste tijd, om het huis van de heren te bouwen. Eigenlijk was er op dat moment, inmiddels al zestien jaar, geen tijd voor God.
Met andere woorden, Heere God, u moet nog maar even wachten, tot die dreiging voorbij is. Het was als een knagend iets in hun hoofden, dat kan niet anders.
Ze hadden door dit toedoen, van die verleidingen, van die aanvallen, van die tegenstand, hadden ze hun prioriteiten volkomen verlegd. Wel tijd voor eigen huis en tuin.
En dat zegt de profeet ook, is het voor u de tijd, om in uw wel doortimmerde huizen te wonen, terwijl dit huis, let wel, God is het zelf, die daarop wijst, bij monden van de profeet, dat hij zegt, jullie wonen in je doortimmerde huizen, maar, mijn huis, dat ligt verwoest.
Zou ik zeggen, ja, wat is dat vreemd eigenlijk, dat, dat je daar zo over, dat, dat, dat, dat bekend gemaakt moet worden, terwijl dat toch, dat gelovig overblijfsel, wel met de Heere God bezig was.
En toch zegt God, heel radicaal, mijn huis ligt verwoest. Stel u voor, de Heere God, die ziet u en mij, die ziet de gemeente, waar u toe behoort.
God ziet ook, de tempel van uw lichaam. De tempel, ja, want ook wij zijn zijn huis, zegt de Bijbel. is ons huis wel doortimmerd, van onszelf, heeft ons leven, in eerste instantie, voorrang, boven God.
Weet u, als dat het geval zou zijn, dan lijken onze huizen, waarin wij wonen, of dan kan zelfs de gemeente lijken, op een huis, zoals je dat vroeger zag, als je ergens een bouwval zag staan, en dan hing er een bordje op, dat is nog uit mijn kindertijd, nu zie je dat niet meer, want zoiets wordt meestal gelijk, helemaal afgezet, en met de grond gelijk gemaakt.
Maar dan had je zo'n oud huis, waar de ramen uit waren, de kozijnen waren er al uit, iedereen haalde er ook uit, wat hij nodig had, en wat hij nog kon gebruiken, en dan uiteindelijk, dan daad er een dikke scheuren in de muren, en dan werd er een bordje opgeplakt, onbewoonbaar verklaarde woning.
Met andere woorden, er staat een huis, maar dat huis is leeg, dat is verwoest eigenlijk, in een zeer bouwvallige staat, er zitten geen ramen meer in, dus er is geen warmte meer, er is geen elektriciteit, er is helemaal niets meer, het is een dood huis.
En dan moet een bordje op, onbewoonbaar verklaard, want het is niet best, als je in zo'n huis binnen gaat. Stel je voor, dat dat van toepassing zou zijn, op de gemeente van de Heer Jezus Christus, de tempel van de Heilige Geest.
Stel u voor, dat dat van toepassing moet zijn, op u en op mijn leven. Dat God, eigenlijk ziet, doordat wij de gemeenschap, met de Heer verlaat te hebben, en wij niet meer, de aangezicht van de Heer zoeken, ja, we doen het wel, plichtpleeg, maar, nogmaals, in hoeverre is ons hart erbij betrokken?
En we doen het, dan moeten we eigenlijk zeggen, dan ligt ook ons huis, er verwoest bij. Ook al staat het recht overeind.
Dat is een ernstige boodschap, die ons zo door dit, gedeelte, uit de Bijbel, ook naar ons toekomt.
Er was wel ijver, er was inzet, maar, God herhaalt het nog een keer, in vers 9, mijn huis ligt verwoest, terwijl jullie draven, en dat betekent, snel lopen, er is haast bij geboden, als je bezig bent, met eigen huis en tuin, als de prioriteit in je leven, ligt bij jezelf, in plaats van bij God.
Nou, dan wordt er heel wat energie, aan de dag gelegd, en dan wordt er gerend, en gedraagd, en dan roepen we natuurlijk, zo vaak, ik heb geen tijd.
Kom je naar de Bijbelstuurt, nee, ik heb geen tijd. Dat wordt steeds meer. Want de prioriteit is verlegd. Het zijn net mensen, die mensen daaruit, van dat overblijfsel.
Vindt u niet? Nou, de ijver was er dus wel, en het is vandaag de dag niet anders. Maar tijdens die periode van stilstand, was er dus wel, allerlei activiteit.
Wat er moest gebeuren, is dit. De ijver moest verlegd worden, naar het huis van de heren. En inspanning moest er zijn, voor de heren.
Daarom staat er in vers 8, staat er een hele sterke opdracht. Daar staat, ga het gebergde in. Blijf niet stilzitten, of ga niet kniezen, of blijf niet terugkijken, maar ga, neem een besluit.
Als u vandaag, als jij vandaag, of vanmorgen merkt, dat het God het is, die misschien al bij zo vaak, bij herhaling heeft gezegd, gezegd, en je merkt dat in je hart, van uw entwege, dus van God uit, zegt mijn hart, zoek mijn aangezicht.
Kent u dat? Dat is de genade van God. Want God laat dat overblijfsel, nooit vallen. Weet u, de naam van Haggai, dat betekent feesteling, of feestganger.
Of hij die op een feestdag geboren is. Nou, dat is een heel aparte naam, ik kan me misschien voorstellen, dat voor die ouders, een feestdag was, toen hun zoon geboren werd.
Er is verder helemaal niks bekend, van Haggai. Maar, ja, het kan ook zijn, er zijn ook heel wat mensen, er was helemaal geen feestdag, toen die geboren werd.
Want er zijn ook ouders, die hun kinderen, die ze gekregen hebben, helemaal niet wensen. Helemaal geen feestdag. Stel je voor, dat we bij zulke nare dingen, stil zouden moeten blijven staan, voor Haggai God, dat hij die op een feestdag, hij die op een feestdag geboren bent.
Bent u reeds, wederom geboren? Ben jij opnieuw geboren? Ben jij van bovenaf geboren?
Heb je je vertrouwen, op de Heer Jezus Christus gesteld? Heb je geknield, bij het kruis van Gogota, en hem gedankt, van het lam, waarvan we gezongen hebben, eer zij het lam, wat droeg onze zonderschuld, wat droeg mijn zonderschuld, heb je dat gedaan?
Weet u, toen wij, toen ik dat mocht doen, en velen van u hier aanwezig, toen werd u op een feestdag geboren.
Dat was een feest, want er zat zelfs, dat als één zon naar zich bekeert, dan is er blijdschap bij de engelen van God, in de hemel. Toen u opnieuw geboren werd, brak er een gejuich uit in de hemel.
Uw voorstellen? Toen was er echt feest. En, ik denk dat dat gejuich, er enkel en alleen, en die blijdschap er enkel en alleen was, natuurlijk vanwege de redding van een mens, wat in zonde verloren lag, maar nog veel meer, vanwege het offer, wat de Heer Jezus Christus heeft volbracht, en nadat Hij dat werk heeft volbracht, in heerlijkheid is opgevaren naar de hemel, en zich gezet heeft, aan de rechterzijde, van de troon van God.
En daar voor ons bid, en voor ons pleit, en dat geen dag overslaat. Dat men gezegd heeft, Heer Jezus Christus, U komt toe de eer, door uw werk, worden er mensen gerukt, vanuit de dood, en overgezet in het leven.
Doordat ze geloven, die blijde boodschap, dat Jezus Christus in de wereld is gekomen, om zondaren te behouden. Een feestdag, ja, zeker weten.
Is het al feest in uw leven, in jouw leven geworden, door het leren kennen, van de Heer Jezus? Is voor u het leven, ook een feest?
Want dat is wat God wil. Ja, Hagai, zijn naam kan ook betekenen, een feestganger. Nou, als wij aan een feestganger denken, we hebben laatst carnaval gehad, nou, bij ons in Ter Apel, kennen ze daar wel van.
Dat komt zelfs in het landelijke nieuws. We dachten in Groningen, daar heb je dan niks mee te maken, maar, precies in onze plaats, is de kern, waar het carnaval gevierd wordt. En dan komen de feestgangers, morgens vroeg, met al die praalwagens, allangs, ook uit Duitsland, noem maar op.
Er waren dit jaar, geloof ik, 66 praalwagens, en 20.000 mensen, in een dorpje als Ter Apel. En dan zijn ze al zwaar beschonken, en dan moet het feest nog beginnen.
En dan lopen ze voor die wagens uit, en ze dansen, en ze hossen, enzovoort, enzovoort. Nou, dat is wat wij vaak een beeld hebben, als we over een feest, maar christenen, broeders en zusters, dat zijn geen mensen, die met een zuurpruim rondlopen, die altijd maar een beetje mokken, door het leven gaan.
Helaas heb ik zulke christenen ook ontmoet in mijn leven. Dat je soms denkt, van nou, die heeft vanmorgen ook weer een glas, geen thee, maar azijn gedronken, of zo.
Maar een christen is iemand, die heeft een blij hart. Er staat in de Bijbel, een blij hart maakt het aangezicht vrolijk.
Toch? Nou, als je hart de Heer Jezus toe behoort, dan wordt je gezicht, dan hoef je niks aan te doen, er hoeft geen tandpasta lachen of zo. Of zoals in Amerika, daar lacht iedereen altijd, als ze op televisie komen.
Ik sta er echt verbaasd van, hoe goed dat ze dat kunnen, en ze houden het ook vol. Maar het is, een christen is een feestganger. En zo iemand die is bereid, om te luisteren naar God, door het gebergte in te gaan.
Dat is wat voor opdracht ze krijgen. Ga het gebergte in. Dat betekent dus ook, dat het niet komt aanwaaien. Dat God aan een kind van hem, ook vraagt, of hij bereid is, zich na zijn redding, ook in te spannen, voor de zaak van de Heere.
Zodat de Heere centraal staat, en tot zijn eer mag komen. Want daar gaat het om. Ga het gebergt in. Het is makkelijker om de trap af te gaan, dan dat je de trap op moet.
Het vraagt inspanning. En als u de bergen bezoekt in de vakantie, dan weet u ook, dat het makkelijker is, als je rustig naar beneden, dat kost wat minder inspanning, als dat je moet klauteren en klimmen.
Dus, dat vraagt dus inspanning. En dan staat er vervolgens, haal hout. Nou, weer zo'n werkwoord. Halen.
En vervolgens staat er, herbouw dit huis. Voor de Heere God, had het een kleine mogelijkheid geweest, om te zeggen, dit is mijn huis, klaar, daar staat het huis.
Nee, hij schakelt het volk daarbij in. En dan staat er, dan zal ik er behagen in scheppen, en verheerlijk worden, zegt de Heere. Gods oplossing, ligt altijd, in u en in mijn leven, als wij niet meer, met ons hart, Gods aangezicht zoeken, ligt de oplossing, in het gehoorzaam willen zijn, aan zijn voorstel.
Of door de werking van zijn geest, wat hij probeert op te wekken, zodat wij zijn aangezicht zoeken. Dat we iedere keer weer, misschien na een periode van ontmoet, of dat het allemaal lauw is geworden.
Dat God tegen je zegt, zoek mijn aangezicht, daar ligt de oplossing in. Gehoorzaam, aan mijn opdracht. Gods oplossing ligt altijd, in het willen leven, tot zijn eer en verheerlijking.
Het is net als met een spoorrails. Als je op een spoor zit, het volk zat eigenlijk, op een verkeerd spoor.
De wissel moest om. En God deed er alles aan, om ze dat duidelijk te maken, dat er een keuze, een stap gemaakt moest worden. Niet verder op spoor 2, zou je kunnen zeggen, naar station zelfbehagen, daar waren ze mee bezig.
maar overgaan op spoor 1, naar centraal station, de heren. de heren God, die zei tegen het volk, u rekent op veel, maar zie, het wordt weinig.
Wat u in uw huis bracht, die wel doortimmerde huizen, daar blies ik in. waarom deed God dat? Waarom blies God erin?
Waarom maakte hij het, liet hij als het ware, merken, jongens, wat jullie doen, je sloof je wel uit, maar het levert eigenlijk niets op. Het is eigenlijk allemaal gebakken lucht.
Waarom blaas ik erin? Om alles te laten rammelen. Om de dood die er als het ware zijn intrede doet in zo'n huis, om die eruit te blazen.
Door de adem van zijn leven. Waarom werden de ambities en de inspanningen van het volk tegengewerkt? Waarom werd openbaar dat zij leken op die man die zijn huis bouwde op het zand?
Ook iemand die bezig was met het bouwen van een huis. Maar hij bouwde op het verkeerde fundament. Waarom werkte de Heer hem tegen en brak hij het werk bij hun handen af?
Eenvoudig, omdat God wilde wijzen op dat andere spoor, op het hoofd spoor. Hij wilde dat het volk tot een hernieuwd inzicht zou komen en dat hij hen lief had.
Dat hij het is en was die altijd probeerde zijn aangezicht te laten zoeken. God wilde dat ze tot een hernieuwd inzicht zouden komen.
Dat hij hen wilde gebruiken, nog steeds wilde gebruiken. Ondanks dat ze God 16 jaar in de wacht hebben gezet. God wilde hen laten zien en wilde hen leren dat het onderhouden van de relatie met hem op de eerste plaats moet staan.
Dan zal er blijdschap en vrede zijn en eer voor God. Dus het huis van God en daarmee de Heer is centraal.
Mag ik u een persoonlijke vraag stellen? Broeders en zusters, zou de Heer ook in geestelijk opzicht zo met ons kunnen omgaan? Ik denk het wel.
Ik denk dat hij deze morgen daar zelfs voor wil gebruiken. Dat hij ons probeert te wijzen op dat wat als het ware een geestelijke wet is.
Dat wanneer andere zaken belangrijker worden dan de Heer, of er zaken zijn die meer tijd op eisen dan tijd apart zetten voor de Heer, dat ons geestelijk leven als een kaartenhuis blijkt te zijn wat bij het minste zuchtje tegenwind in elkaar stort.
Het staat wel, maar het is zeer kwetsbaar. Het is als een huis zonder glas in de kozijn, als een huis zonder deuren, als een huis zonder elektra, zoals ik u al zei. God blaast erin en blaast dat vermengde geestelijke leven, zodat daar aanwezig zou zijn, onver.
Niet om ons te plagen of ons te treiteren, maar om zich tot zich te trekken. Waarom? Zo vraagt God. Met welke bedoeling doe ik zoiets?
Lieve mensen, mijn kinderen, vanwege mijn huis, of jouw geestelijk huis, wat verwoest ligt, terwijl je je uitslooft ieder voor zijn eigen huis.
De Heer vraagt een ereplaats in ons leven. Hij moet het middelpunt zijn van ons verlangen. Middelpunt van ons verlangen. En wat komt er dan?
Kent u het lied? Hoogste. Trooster van het ontrustgemoed. Prachtig.
Dat moet het zijn in het leven van ieder kind van God. Ik heb er zomaar een paar zinnen tussen gezegd van liederen, die in mij opkwamen toen ik hiermee bezig was.
U komt de eer en glorie toe. Halleluja. U bent de koning op de troon. Halleluja.
Zo moet het zijn. U heb ik lief. Ik prijs uw naam. Halleluja. Broeders en zusters, waarop hebben wij ons hart gezet?
Wie of wat is onze eerste liefde, onze eerste prioriteit? Is het zoek eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid? Dat wil zeggen, stel ik mij onder de heerschappij van Christus?
Ik wil eindigen met het noemen van een gebed. Een gebed. Een gebed wat apostel Paulus bad voor de gelovigen.
En ik denk dat gebed is voor u en voor mij, voor ons als gemeente vandaag in 2017, ontzettend hard nodig en moet blijvend aanwezig blijven.
Omdat er een feestdag in uw leven is gekomen, toen u opnieuw geboren werd, daar hield het niet mee op. Maar toen begon het pas.
En wij zeggen dan wel, welkom in de geestelijke strijd. Toch? Dat hebben ze misschien tegen u ook wel gezegd, toen u gedoopt werd of wat dan ook. Paulus die schreef aan de Colossense, daarom houden ook wij niet op vanaf de dag dat wij gehoord hebben, het gehoord hebben, namelijk dat ze tot geloof gekomen waren, voor u te bidden en te smeken.
Dat u vervuld mag worden, dus niet een leeghuis wordt, met de kennis van zijn wil. Niet met kennis zozeer.
Niet met intellect, daar gaat het niet om. Maar dat we vervuld worden met de kennis van zijn wil. Dat we kennis hebben van wat God wil. In alle wijsheid en geestelijk inzicht.
Geestelijk inzicht, om te kunnen onderscheiden. En om dat blijven te kunnen doen. Zodat u, dat zal het gevolg dan zijn. En waarom Paulus bidt voor die mensen.
Zodat u wandelt op een wijze. De Heere waardig. Dus niet draven of wandelen of rennen voor je eigen huis in eerste instantie.
Maar voor de Heere. Zodat u de Heere waardig wandelt. Hem in alles behaagd. In elk goed werk. Vrucht draagt.
Dus geen karigheid. Maar overvloedige vrucht. Geestelijke vrucht. Blijdschap, liefde, vrede, langmoedigheid. Zelfbeheersing.
Overvloed aan vrucht. Dat u vrucht draagt en groeit in de kennis van God.
Dat is de grond waarin wij staan. Zijn woord. Kennis krijgen van zijn woord. Van zijn wil. Daardoor blijven wij geestelijk groeien.
Tot de dag aanbreekt. En Christus terugkomt. En ons thuis haalt. Of zoals de zuster afgelopen week thuis gehaald is door haar Heer. Broeders en zusters, daarin zit een heel stuk eigen verantwoordelijkheid.
In Judas 20 tot 25 staat. Maar uw geliefden. Wat moeten wij doen? Wij zijn geliefden.
Bouwt uzelf op. Bouwt uzelf op. En dat heeft te maken met ons geestelijk leven. Hier wordt niet gezegd van nou je mag toch wel gaan bouwen aan je eigen huis en haard en tuin en noem maar op.
Nee. Bouw uzelf op. Waarin? In uw allerheiligst geloof. Wij hebben een uniek geloof. Omdat wij een unieke Heer hebben.
Omdat wij uniek zijn in zijn ogen. En zijn eigendom zijn. Het is een allerheiligst geloof.
En dan komt het. Bid. Hoeven we niet zelf te verzinnen. Maar we hebben iemand die voor ons mee bidt. En voor ons pleit. Bid in de heilige geest.
En vervolgens. En vervolgens. Let op. God bewaart ons. Maar. Wij hebben zelf ook een verantwoordelijkheid. Bewaar. En dat wil zeggen. In de liefde.
In de liefde van God. dat wil zeggen. Dat wil zeggen. Blijf in zijn gemeenschap. Verwacht daarbij. De barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus.
tot het eeuwige leven. Leven in de verwachting. Wetende dat ik een God mag dienen.
En mag toebehoren. Die met barmhartigheid over mij bewogen is. Ondanks dat ook ik. Dat ook wij.
God wel eens een jaar. Of drie jaar. Of een maand. Of een week. Of twee dagen. Of misschien ook wel zestien jaar in de wacht zetten.
Dan is God nog in zijn grote barmhartigheid. Die nooit ophoudt. Elke morgen zijn ze nieuw. Groot is uw trouw. Gelukkig. Ontfermt hij zich over u en mij.
En dat staat er ook. En ontferm u. Want als je de ontferming en de barmhartigheid van God leert kennen. Dan ben je ook.
Verlangend om je te ontfermen. Over anderen. Die in nood zijn. Of dat je met gevoelens van barmhartigheid bewogen bent. Over andere broeders en zusters. Of wie dan ook.
Die in nood verkeren. Zoals onze zuster met haar kinderen. En zwanger is. Dan is de oproep. Van onze broeder Koen.
Als het goed is. Niet tot dovemans oren gezegd. Maar dan is dat. Iets waarvan u zegt. Van. Dank u heer.
Wij krijgen een kans. Van u. Om ons te ontfermen. En barmhartigheid te tonen. Aan mensen die in nood zijn.
Ontferm u over sommigen. En ga daarbij. Met onderscheid te werk. Moet dat ook niet bij iedereen doen. Want ook de Satan. Heeft. Wat dat betreft.
Heel wat listen. Dat hij ook onze tijd kan roven. Doordat wij ons gaan inspannen. Voor lieden. Die dat alleen maar doen. Omdat ze profijt van ons willen trekken.
Dat kan ook. Maar. Sommigen. Hij geeft ons onder. En er staat. Red anderen echter. Met vrees. Pas op.
Wees scherp. En ruk hen uit het vuur. Van mensen die op het randje staan. Die dreigen. In de verlorenheid.
Terecht te komen. U moet ook haten. Het onderkleed. Dat door het vlees bevlekt is. Als mensen. Willens en wetens. Zich verbinden aan zonden. Aan vuiligheid.
Aan dat wat bij het rijk. De duisternissen. Dan moet u oppassen. Dat u zich niet. Bevlekt met dat kleed. Dus. Dan zegt de Heer. Pas op. Wie moet je helpen.
Wie moet je niet helpen. Aan hem nu. Daar stopt het mee. Die bij machten is. U voor struikelen te bewaren. Als wij wandelen.
In de weg van de Heer. En ons geven voor zijn werk. Dan is hij bij machten. Om ons voor struikelen te bewaren. En u smetteloos te stellen.
Voor zijn heerlijkheid. In grote vreugde. Het beste komt nog. De grootste vreugde. De grootste feestdag. Komt nog.
De grootste feestbeleving. Die komt nog. Daar zijn we op naar weg. Op het weg. Ik prijs u heer. God van het hele al.
Heer. Ik prijs uw naam. Dank u voor uw trouw. En dat oude lied. Geeft Jezus eer. O de hopen der zondaars.
Geeft Jezus eer. Geeft Jezus eer. U kent het misschien nog wel. Nou. Dan gaan we mee afsluiten. Zullen wij samen. Dat prachtige lied zingen.
Heer. Ik prijs uw naam. Dank u. Voor uw trouw. Dat gaan we samen zingen. En dan willen we daarna met elkaar in gebed staan.
Dit is eigenlijk een gebed. En. Dat mogen we ook zingend uitspreken. Laat het met ons hele hart zijn.
Geeft hem de eer. Die hij toekomt. Ik gaured her. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u.
Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u.
Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u. Dank u.