Joel

Spreker

J. Brouwer

Date
Feb. 12, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Een bloemke is, een bloemetje is, wat maar in weinig voortuintjes bloeit. En dat is helaas waar. Als ik één keer in de week een middag wat ga wandelen, voor wat ontspanning en rust in het hoofd, dan kom ik veel mensen tegen.

En ik groet ze dan meestal. Ik krijg niet altijd een groet terug. En ik zie veel ondankbare gezichten. Ontevreden mensen.

En dat doet me pijn aan mijn hart. Als wij in een land leven waar zoveel goeds is, waar we zoveel voorrechten hebben, en waar mensen van mijn leeftijd, de babyboomers, om het zomaar te zeggen, het meer dan goed hebben, eigenlijk te goed in veel gevallen, en dan toch nog ontevreden en ondankbaar zijn.

Ik spreek ze soms wel eens en dan schrik ik ervan. Schrikkelijk vind ik dat. Goed, maar dat is het onderwerp niet van morgen. We gaan nadenken over Joël.

God is ook de God van Israël in de eerste instantie. En door Jezus Christus is hij onze vader geworden. Dankzij hem. Maar God heeft zich in de eerste instantie ontfermd over Israël.

Het oude verbondsvolk. En er zijn veel profeten tot hen gestuurd, omdat zij deze vader ook geen dankbaarheid betoonden.

Zij bleven vaak heel erg ontevreden. En gingen steeds weer hun eigen weg. En ze wisselden hun God, de vader in, die zo barmhartig is en genadig en goed.

En altijd voor hen gezorgd heeft en uit Egypte geroepen, geleid door de woestijn, een nieuw land heeft gegeven, overvloed, alles. En dan toch haalden ze die afgeholen elke keer weer binnen, die stomme beelden.

Dat harde hout en die stenen beelden, daar gingen ze wel knielen. Zelfs hun kinderen hebben ze aan hen geofferd. Moet je toch meemaken.

Het is onvoorstelbaar. Het is geen wonder dat deze vader dan vertoorend is. Dat deze vader dan zegt, ik moet ingrijpen.

En dat moet in een gezin ook wel eens. Het is niet altijd pijs en vrede. Soms moet je ook iemand terecht wijzen en, zoals de Bijbel dat noemt, tuchtigen, disciplineren.

Dat hoort ook bij het leven. En dat is ook een teken van ware liefde. Of niet? Toch? Joël is een van die zogenaamd kleine profeten.

Die ook in onze Bijbel staat. Een van die 66 boeken. En ik wil u graag Joël 1 lezen. En met u erover nadenken.

Ik denk wel, dit woord is niet rechtstreeks aan ons gericht. Dat wil zeggen, het is gericht aan de mensen die toen leefden. Rond de zevende eeuw voor Christus.

We kunnen er wel heel veel geestelijke lessen uithalen. Maar het is niet rechtstreeks aan de gemeente van de Heer Jezus gericht. Dat moeten we ons altijd weer voorhouden als wij het Oude Testament lezen.

Het zijn veel geestelijke lessen ook voor ons. Maar het is niet rechtstreeks aan ons gericht. Ik kom daar nog wel op terug tijdens de verkondiging van dit eerste hoofdstuk. Joël 1, vanaf vers 1.

En vanmorgen komen we tot hoofdstuk 2, vers 11. Ik ga niet alles lezen, maar ik sla een stukje over.

Maar we beginnen wel bij 1, vers 1. Het woord van de Heer dat gekomen is tot Joël, de zoon van Petuel. Heer 1, vers 1, vers 1.

Is dit gebeurd in uw dagen of in de dagen van uw vader? Vertel erover aan uw kinderen en laat uw kinderen erover aan hun kinderen vertellen en hun kinderen weer aan de volgende generatie.

Wat de jonge sprinkhaan overliet, dat at de veldsprink aan op. En wat de veldsprink aan overliet, dat at de treksprink aan op.

En wat de treksprink aan overliet, at de zwermsprink aan op. Ontwaak, dronkaards en ween. Weeklaag alle wijndrinkers over de jonge wijn, want die is van uw mond weggenomen.

Want een volk is tegen mijn land opgetrokken, machtig en niet te tellen. Zijn tanden zijn leeuwentanden, het heeft de hoektanden van de leeuwin. Het heeft van mijn wijnstok een woesternij gemaakt en mijn vijgenboom tot een kale tak.

Het heeft hem volledig afgeschild en weggeworpen. Zijn ranken zijn wit geworden. Weeklaag als een jonge vrouw om God met een rouwgewaad. Die klaagt om de man van haar jeugd.

Graanoffer en plengoffer zijn weggenomen van het huis van de heren. De priesters treuren de dienaren van de heren. Het veld is verwoest, de grond treurt, want het koren is verwoest.

De nieuwe wijn opgedroogd, de olie verkommerd. Akkerbouwers staan beschaamd en wijnbouwers weeklagen over de tarwe en over de gerst van de oogst.

Op het veld is verloren. De wijnstok is verdort en de vijgenboom is verwelkt. De granaatappelboom, ook de palmbom en de appelboom. Alle bomen van het veld zijn verdort.

Ja, de vreugde is verdort geweken van de mensenkinderen. Omgort u en bedrijf rouwpriesters, weeklaag, dienaren van het altaar. Kom, overnacht in rouwgewalen, dienaren van mijn God.

Want graanoffer en plengoffer zijn het huis van uw God onthouden. Kondig een vaste tijd af. Roep een bijzondere samenkomst bijeen. Verzamel de oudsten al inwoners van het land in het huis van de Heer uw God.

En roep tot de heren. Sla een stukje over. Hoofdstuk 2, nog even het begin. De dag van de Heer is nabij, staat erboven. Blaas de bezuin in Sion.

Sla alarm op een heilige berg. Laat alle inwoners van het land sidderen. Want de dag van de Heer er komt. Ja, is nabij. Het is een dag van duisternis en donkerheid. Een dag van wolken.

Ja, donkere wolken. Zoals de dagenraad zich over de bergen verspreidt. Verspreidt zich een groot en machtig volk, zoals er niet geweest is. Van oude tijden af en hierna niet meer zal zijn.

Jarenlang van generatie op generatie. Ervoor verteert een vuur en daarachter verzengt een vlam. Ervoor is het land als de Hof van Ede. En daarachter is een woeste wildernis.

Ook is er geen ontkomen aan. Als een uiterlijk van paarden is zijn uiterlijk. En als renpaarden zo rennen zij voort. Als het geluid van wagens springen zij over de toppen van de bergen.

Als het geluid van een vuurvlam die stoppels verteert als een machtig volk opgesteld voor de strijd. Bij die aanblik krimpen de volken in een en alle gezichten verschieten van kleur.

Als helden rennen zij. Als strijdbare mannen klimmen zij tegen de muren op. Ieder gaat op zijn eigen weg. En ze wijken niet van hun paden af. Tot zover. Nu, dat zijn geen vrolijke woorden.

Daar word je niet blij van. En dan ga je helemaal niet vanuit je dak. Om het maar over zee zo te woorden. Maar er zijn ook perioden dat je je moet bezinnen. Naast momenten van dankbaarheid en blijdschap.

Want door bezinning kan die dankbaarheid zich juist verdiepen. En die blijdschap zich vermenigvuldigen. Althans, dat heb ik ervaren in mijn leven.

Nu, Joël is een van de genogenaamde kleine profeten. Die tot Israël wordt gestuurd. We leven bij Joël ongeveer in het jaar 825 tot 810.

Voor de geboorte van de Heer Jezus. De tien stammen zijn nog steeds in het land. Die worden pas weggevoerd in 722. Maar ook Juda is op het verkeerde pad gegaan.

Ook zij hebben de Heer God later dan Israël, de tien stammen, toch aan de kant geschoven. En zij hebben veel van Gods barmhartigheid ontvangen en ervaren.

Maar ja, ze hebben het niet op waarde geschat. Nu weten we dat vanaf het paradijs, vanaf de val van de mens in Genesis 3, er een geestelijke strijd is.

Waar u en ik ook mee te maken hebben. Elke dag weer opnieuw. Soms heviger, soms wat minder heftig. Maar, de overste van deze wereld heet Satan.

Duivel. Hij heeft heel veel invloed op het hele wereldse systeem. Hij is degene die, onder Gods toelating, altijd natuurlijk, toch voor een groot deel hier nu aan de touwtjes trekt.

Straks, als de Heer Jezus koning zal zijn vanuit Sion, vanuit Jeruzalem en het duizend jaar vrederijk aanbreekt, zal hij worden opgesloten en zal het over en uit zijn met hem.

Maar nu nog niet. Die geestelijke strijd heeft zich afgespeeld van af Genesis 3 en Israël heeft voortdurend de kamp gekozen van de vijand.

Terwijl zij door de Heere God, de Vader in de hemel, de God van Israël, zo altijd geholpen, geleid en beschermd zijn geworden. Voorzien van alles wat ze nodig hadden.

Een mens, gevallen, een mens die deel heeft aan de gebrokenheid van dit leven, is nu eenmaal heel erg beïnvloedbaar.

Wij zijn ook mensen die heel gemakkelijk op ons gevoel leven en ons door onze gevoelens laten leiden en humeurig zijn. Vanwege dingen die tegenzitten.

Vanwege dingen die niet lopen zoals we willen dat ze zouden lopen en hadden gedacht. En misschien zelfs al jaren voor hebben gebeden dat ze anders zouden worden, maar dat gebeurt niet. En dan moet je je heroriënteren.

En wat is er hier aan de hand? Israël deed dat heel weinig, veel te weinig, enkelinge dagen laten. Maar de leiders van het volk trapte vaak in de val van de boze.

En dan ontwikkelde zich een geestelijke strijd. En die geestelijke strijd, dat is hart tegen hart. Het hart van God, de barmhartigheid van God.

Tegen het harde gevecht wat aan plaatsvindt. Want de duivel is alles behalve eerlijk. Hij kan bedriegen als geen ander.

Hij is de vader van de leugen. En we kunnen dat zien in deze wereld. Ook in mensen. In overheden.

In mensen die zich laten beïnvloeden door de boze. Vooral mensen die dan nog bezeten, bezet zijn. En zich op het terrein van de boze begeven. En hun hart aan de boze hebben verkocht. Dat is meer dan erg.

Wat daar gebeurt. En weet je. We hoorden net over die alfacursus. Daar is ook geestelijke strijd. Vooral waar de Heer Jezus Christus wordt gebracht.

Als de Heer van het leven. Als de schepper van het leven. Als degene die recht heeft. Of elk leven wat hij geschapen heeft.

Dat wil de duivel nu eenmaal niet erkennen. En daar zei hij alles voor in. Om dat te voorkomen. Dat mensen hun hart, hun leven overgeven.

Aan Jezus Christus. En daarvoor openstellen. Nu ik weet niet in welke mate u die geestelijke strijd kent. Hebt gekend. Of nog kent.

Of hebt ervaren. Maar ieder op zijn eigen manier. En wat is het dan heerlijk. Dat je kunt schuilen aan de voet van het kruis. En kunt weten. Dat de Heer Jezus daar de vijand heeft uitgekleed.

Want zo staat het in het Nieuw Testament. Hij heeft de duivel daar openlijk ten toon gesteld. En over hem getriomfeerd. Daar alleen is rust en vrede.

Daar alleen is zekerheid en kracht. Om die geestelijke strijd aan te kunnen. De indeling van het boek even kort. Waar we nu over hebben.

Het goddelijke oordeel moet over Juda ook komen. God wil snoeien. En eigenlijk is er behouden. Want uit Israël moet die Messias geboren worden.

En het mag niet helemaal verderven. En dan moet hij ingrijpen. Radicale maatregelen nemen. Dan gaan ze maar in de ballingschap. Als ze zich niet willen bekeren. Dat is ook echte en waarachtige liefde van de heren.

Soms doet hij dat in ons leven ook. Soms snoeit hij ons. En snijdt hij bepaalde takken af. Waarvan wij dachten die dragen mooi vrucht. Maar nee echt niet. God ziet het anders. En die tak moet weg.

Helemaal weggesneden. Omdat er een nieuwe tak ontwikkelt. Die wel vrucht draagt tot zijn eer. Tweede is een goddelijke oproep. En een goddelijke overwinning.

Want ook dat is er naast en na het oordeel. Nou even kort de bedoeling van Joels profetie. Dat is om het komende oordeel aan Juda te voorzeggen.

God spreekt altijd van tevoren wat hij gaat doen. Hij waarschuwt altijd. Omdat de Heer God alles weet vanaf het begin.

Van het begin weet God al de uitkomst van over eeuwen. Omdat hij al wetend is. God weet al hoe ik zou reageren.

God weet al dat ik er zou zijn. God weet al. God weet alles. Dat gaat ver boven ons beperkte verstand uit. Maar dat is echt zo.

God, het komende oordeel moet voorzegd worden. Dan kunnen ze zich nog omkeren. God is daar altijd heel eerlijk in. Juda oproepen zich tot een god te bekeren. Dat is dan altijd het gevolg natuurlijk.

En om al mensen te verzekeren. Dat de geschiedenis uitloopt op de dag van de Heer. En dat er dan gerechtigheid zal geschieden. Wat is dat een heerlijke wetenschap. Ook voor ons vandaag. Dat als je onrecht wordt aangedaan.

En wie wordt dat niet aangedaan? In meer of mindere mate. En je kunt er dan zelf opkomen voor jezelf. En dat onrecht bestrijden. Maar dat doen we altijd op een niet goede.

Op een niet rechtvaardige wijze. Laat dat maar aan God over. De Heer Jezus werd beschimd. Werd uitgescholden. Werd bespot. Werd bespuwd. En wat staat er?

Wat zegt Peters? Hij gaf het over aan hem die rechtvaardig oordeelt. God is de enige die rechtvaardig zal en kan en eens ook zal oordelen.

Want hij houdt met alles rekening omdat hij alles weet. Wij kijken zo beperkt tegen de dingen aan dat wij vaak een verkeerde beslissing maken omdat wij niet alles weten.

En helemaal opkomen voor je eigen recht. Dan zijn er gevoelens van wraak en haat bij die niet gezond zijn. God kent die in die mate niet. Er is gelukkig een dag van afrekening.

God zal zijn oordeel geven en dan zal alles rechtgetrokken worden. Is dat niet heerlijk om te weten? Dat is bevrijdend. Echt waar. Ik hoop dat je dat kent uit ervaring.

Ik wel. Ik vind het heerlijk. Je hart wordt ontlast. Dat je dat aan de vader kan overgeven en zeggen heren. Als ze hun zonde niet beleiden. Oké.

Dan is dat natuurlijk weg als ze dat doen. Maar als ze het niet beleiden dan blijft het bij u staan. En dan komt u erop terug. Geef het aan u over. Want als je met die last rond blijft lopen.

Oh, oh, oh, oh. Wat doe je dan jezelf tekort? Dat is niet gezond voor je ziel. Dat is echt slecht. Je kan er zelfs lichamelijke klachten van krijgen. Als je met haat en jalozie en wraakgevoelens rond blijft lopen.

Toch? Dat is wel duidelijk bewezen. Ook in de literatuur van de medische wetenschap. Goed. Dan gaan we verder. Het begin. Goddelijk oordeel.

Hoofdstuk 1 vers 2 tot 4. Hoor en vertel door. We gaan even de verse wat doornemen. Niet allemaal, maar we springen daar doorheen.

Nou, wie moeten er horen in de eerste plaats? Hoofdstuk 1 vers 2. De oudsten. Oftewel de leidinggevenden. En die verantwoordelijkheid dragen voor de leiding van het volk van Juda.

En daarna ook alle inwoners. Neem dit er orde, alle inwoners van het land. Dus het woord van de Heer God is voor hen allen bestemd.

Iedere inwonende. En wat moeten ze horen? Iets bijzonders blijkbaar. Want is dit gebeurd in uw dagen of in de dagen van uw vader? Vertel erover aan uw kinderen. En die kinderen moeten het weer aan hun kinderen vertellen.

En dan weer verder. Alle generaties moeten dit weten. Er gaat dus iets heel bijzonders gebeuren. En dat is, in vers 4 wordt het genoemd, een springhanenplaag.

En als je in de geschiedenis leest, wat dat voor gevolgen heeft, dat is ongelooflijk. Wat springhanen, die kleine beestjes, met zijn honderdduizenden, met zijn miljoenen kunnen aanrichten aan ellende en verdriet.

Wat zij kunnen opvreten. Met hun hoektanden, die zijn als scherpe scharen, die zelfs leer kunnen doorbijten. En ongelooflijk.

Het is een leger wat op je afkomt. En wat alles vernield. Mee dogeloos. En dat is een voorbode geweest van de Babyloniërs die later zouden komen om die twee stammen weg te voeren in de Babylonische bollingschap.

En die net als die springhanen alles zouden gaan vernietigen. God waarschuwt altijd van tevoren. Met woorden en soms ook met beelden.

Voordat hij ingrijpt. Nou, er staan de vier verschillende namen van springhanen. Ook in het Hebraeus, vier verschillende namen. We weten niet precies of dat vier verschillende soorten zijn of vier verschillende stadia van de springhanen.

Dat zou kunnen, maar dat is niet duidelijk. Als je de Bijbel verder openslaat over springhanen, dan weet u wel, dat komt niet heel veel 24 keer in het Oude Testament en maar vier keer voor in het Nieuw Testament.

De springkaan. Maar dat ook elke een van de plagen was tegenover de faro van Egypte. En wel de achtste. De achtste plagen.

Er waren al veel dingen gebeurd, maar toen kwam die springhanenplaag en die frat werkelijk alles op. Daarna de duisternis en de dood van de eerstgeborenen.

En God toonde de almachtige te zijn. Machtiger dan de faro en alle afgoden van Egypte. Maar de springkanen worden altijd gebruikt voor een bepaalde plaag, een waarschuwing.

Zo ook in de openbaring. Het laatste Bijbelboek wordt het ook gebruikt. Alleen in Matthäus 3. En in Markers 1 wordt het gebruikt voor Johannes de Dope, die at ze op.

Schijnen heel gezond te zijn springkanen. Tegenwoordig is dat waarin. Dat springkanen ook worden gegeten. En ze zijn een hele goede voedingsbond voor eiwitten en voor andere mineralen die in die springkan zitten.

Maar zo wordt die meestal niet genoemd in de Bijbel. Het is meestal een voorbode van het oordeel. Dus hoor en vertel door. Dat is hetgene wat Joël wil doorgeven.

Nu dat is ook belangrijk voor u en mij. Voor ons. Dat wij door vertellen aan anderen wat God in ons leven doet. Wat de Heer Jezus Christus voor mij betekent.

Als vader, als grootvader, als moeder, als grootmoeder, als oom, als tante. Maakt niet uit wat je positie is. Vertel door aan kinderen, aan kleinkinderen. Wie God voor je is en wat hij betekent.

En wat hij in je leven gedaan heeft. Niet alleen aan goede dingen, maar ook aan waarschuwingen. Ook aan misschien tuchtiging. Of hoe God je heeft gesnoeid. Zodat je niet weg zou lopen, maar naar hem terug zou komen.

Dat is heel gezond en noodzakelijk voor de volgende generatie. We vertellen ook door. En ik hoor het nog thuis vertellen. Door mijn ouders. Hoe zij in de Tweede Wereldoorlog, wat ze hebben meegemaakt.

En wat ze moesten doormaken. Dat is ook generatieslang doorverteld. En dat is heel gezond en goed. Om te weten hoe God zorgd er was, te midden van zoveel ellende en verdriet.

Het tweede wat we zien, hoofdstuk 1 vers 5 tot 12, is ontwaak en klaag. Nu, wie moet er ontwaken? Dat staat er ook heel duidelijk bij in vers 5.

Dronkaards. Wijndrinkers. Dat zijn de mensen die genieten van de geneugden van het leven. En dat gunt God een mens zeker.

Maar mensen zijn vaak onmatig. En gaan zich te buiten. Je wil niet weten hoeveel jonge mensen dit weekend ook weer zich te buiten gaan aan drank.

Dat is meer dan verschrikkelijk. Al jonge tieners. Die laveloos ergens opgeraapt worden. Met dit koude weer zelfs door mensen.

En naar een ziekenhuis moeten worden gebracht. Omdat ze zich te buiten gaan aan drank. Om maar te vergeten. Om dat doelloze leven maar af te schermen.

Of te bedekken. Of omdat ze niet meer weten wat ze moeten. Ze zijn teleurgesteld in de liefde. Ze zijn teleurgesteld in weet ik wat. En verdrinken dat.

Ze komen erin om. Wijndrinkers weeklaag. Dronkaarts wordt wakker. Waar ben je mee bezig?

Verslaving. Levensgevaarlijk. De jonge wijn is weggenomen. Want waardoor een volk is tegen mijn land opgetrokken. Vers 6 en 7. Tegen mijn land.

Zegt de Heer. Later zegt hij ook tegen mijn wijngaard. Kanaan Israël. Het is het land van God. Wat Israël te leen gekregen heeft.

Wij hebben allemaal een lichaam ontvangen van de schepper. Wat we te leen gekregen hebben. Het is niet ons eigendom. Toch? Ook al beschouwen we dat meestal wel zo. We staan er lang niet altijd bij stil.

Maar het is geen zins ons eigendom. We beleiden toch de Heere God als de schepper. van al het leven. En daarom is het ook allemaal van hem.

En hij komt er ook op terug. Hij zal ook ons beoordelen. Op hoe we daarmee omgegaan zijn. Drie keer mijn. Het is allemaal van God. Hij is de schepper. Hij is de eigenaar.

En hij is degene aan wie alles toe behoort. Daarom vecht hij daar ook voor. Voor het land Israël. Voor Israël zelf. Destijds.

Maar ook nu. En ook straks. In de toekomst. Hij laat dat niet over zijn kant gaan. Nou die springkamer zijn één volk.

Dat wordt dan ook nog daarna genoemd. Hij heeft hem volledig afgeschild. En weggeworpen. Zijn ranken zijn wit geworden. Helemaal afgeknauwd.

Het is één volk. En Spreuken 30 zegt ook. Dat het één volk is. Wat geen enkele leider kent. Maar wat toch. In hetzelfde gelid optrekt. Wat zijn ze één. In hun doel.

Vernietigend. Alles opmakend. Zo hard. Als een spijker. In 1973. Dat is al een heel poosje geleden. Ben ik.

Via de DDR. Naar Polen gereden. Voor destijds. Kruistochten. Wat tegenwoordig. Open doors heet. Met nog twee. Bijbelschool studenten.

Om bijbels te smokkelen. Naar Polen. Russische bijbels. Die ze vanuit Polen. Verder brachten. Naar Rusland. We kwamen bij de grens. Van de DDR. Het opgedeelde Duitsland.

Destijds nog. En ik heb nooit. Maar dan ook nooit. Zulke. Harde. Gezichten gezien. Als die douanebeamten van de DDR.

Allerverschrikkelijkst. Dat boezemde echt angst in. Zo. Zij keken. Zo'n hard gezicht. En praten. Hun opstelling.

Heel hun zijn. Was bikkelhard. Bikkelhard. Alles. In hun macht. Denken.

Te hebben. En God. Niet nodig te hebben. Want je werd daar verlogend. En gelogend. En er is helemaal. Niets meer van over.

Het is allemaal weg. Het lijkt veel voor te stellen. Maar voor God. Is het allemaal lucht. Vers 12 zegt.

De vreugde en de blijdschap. Is helemaal vertrokken. Omdat de mensen zo egocentrisch. En egoïstisch zijn geworden. Ja dan is er niet veel. Om blij over te kunnen zijn. Toch?

Het derde wat we zien. Omgord. En roep tot God. En wie moet er dat doen? Vers 13. Priesters.

Vooral de priesters. Vooral de geestelijke elite. De geestelijke leidinggevenden. Die moeten het voorbeeld geven. Die moeten voorop lopen. En die moeten. Omgorden.

Zich omgorden. En omgorden betekent in de schrift. In het Oude Testament. Vooral. Omgorden met rouwklederen. Rouwbedrijven. Een schuld erkennen.

Een schuld beleiden. Weeklagen. En tot God roepen. Om vergeving. Zelfs het vee. Vers 18 tot 20. We hebben dat niet gelezen.

Leidt eronder. Hoe kreunt het vee. De kudderundvee zijn in verwarring. Want ze hebben geen weide. Zelfs kudde klein. Klein vee moeten boeten. De hele schepping zucht.

En zucht onder de zonde van de mens. Die de verkeerde keuze heeft gemaakt. Want de dag van de Heer is nabij.

Nu moeten we goed onderscheiden. Want wij zijn natuurlijk Israël niet. Tussen de dag van de Heer en de dag van Christus. Het Nieuw Testament spreekt ook over de dag van Christus. De dag van Christus is de opname.

Dan komen wij als alle verloste mensen. Die Jezus Christus hebben leren kennen. En hun leven aan hem toevertrouwd. Hun hart hebben opengesteld voor hem. En hem navolgen.

Die komen voor de rechterstoel van Christus. Niet om geoordeeld te worden. Maar om beoordeeld te worden. Wat hebben jullie met de genade gedaan.

Die ik jullie in overvloedige mate heb gegeven. En daar krijgen we kroon en loon. In mindere of meerdere mate. Dat is de dag van Christus.

Maar oud-testamentisch is het de dag van de Heer. Dat is de oordeelsdag. Na de opname neemt God de draad met Israël weer op. En gaat hij verder met zijn profetische programma.

Dan krijgen we de grote verdrukking. Duizendjarig vrederijk. En aan het eind van het duizendjarig vrederijk. Is daar de dag deze Heer. Gods oordeel. Over Israël en de volkeren.

En dat is geen blijde dag in eerste instantie. Dat is een dag van duisternis en donkerheid. Dat is een dag van oordeel. Omdat ze God die geregeerd heeft.

Die alles gedaan heeft wat goed was. Toch nog weer niet hebben vertrouwd. En als je zoveel gezien hebt. En toch niet gelooft.

Dan heb je het oordeel verdiend. En daar heeft Joel het over. Op die dag zal alleen dat waar naar God. Dat wat naar Gods wil is blijven. Al het andere zal vergaan.

En daarna zal er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde komen. Waarop alleen gerechtigheid woont. Dan is alles nieuw gemaakt.

Dan pas. Al het andere is weg en verbrand. Omgord en roep tot God. Nou dat kan in ons leven soms ook gebeuren.

Dat wij afdwalen. Dat wij in zonde vallen. Dat wij ons hebben laten misleiden door de boze. Of beïnvloed zijn door de wereld.

En ons denken is beneveld. En verslaafd zijn geworden aan het een of het ander. Gokken. Seks. Weet ik het. Noem maar op. Het zijn zoveel dingen. En dan moeten wij ons ook omgorden.

Erkennen dat er fout geweest zijn. En die zonde erkennen voor God. En tot hem roepen. Hij vergeeft. Veelvuldig. Dat is het probleem niet.

Het probleem ligt alleen bij ons. Dat we niet erkennen dat we fout waren. Want dat is een van de problemen van een zondaar. Van een mens. Wins hart dan toch ook weer zich verhardt. Dat hij moeite heeft zijn fouten te erkennen.

Dat zit in ons allerhart toch? Ook in het mijne nog steeds. Ik vind het erg. Maar het is wel zo. Ik ben geneigd altijd de schuld eerst te zoeken bij die ander.

En in omstandigheden. En de psychologie doet er daar nog schepje bovenop in deze dagen. En maak dat nog. Sanctioneer dat nog. Heilig dat nog. Om het maar zo te zeggen. Maar het is niet recht.

Het is niet goed. Begin bij jezelf. De fout te zoeken in je eigen hart. En in je eigen denken. Dat is gezond. Omgord.

En roep tot God. Laatste wat we zien. En dat er gebeurt. Blaas. En alarmeer. Het is de dag van de heren. Die komt.

Dat geldt voor Israël. Waar nou in Sion. Zegt hoofdstuk 2 vers 1. Blaas de bezuin in Sion. Sla alarm op een heilige berg. Laat alle inwoners van het land sidderen. Want de dag van de heren komt.

Ja is nabij. Als een geweldige waarschuwing. Nu kende Israël. De shofar. De bezuin.

Die gold voor verschillende dingen. Die was voor de militaire operaties. Die werd dan gebruikt om het volk te verzamelen. Als ze de vijand gingen aanvallen. Maar ook.

Wat ze voor religieuze situaties. Dat mensen samen moesten komen in een grote samenkomst. En dat was hier het geval. De bezuin moest klinken. Alle inwoners van het land.

Laat ze sidder. Laat ze hier komen. Laat ze zich bewust worden. Van de grote ellende. Die ze zich over zichzelf hebben heengehaald. En laten ze zich bekeren tot de heren. Dat is de bedoeling.

Duisternis en donkerheid brengt die dag van de heren. Vuur en vlam. Er is geen ontkomen aan. En dan komt de beschijging van de legermachten. Vers 4 en 5. En dan zie je weer die springkanen. En die laat ik je even zien.

Dat is springkanen. Het beschijging van de legermachten. Hier heb ik er nog een. Ik heb wat achterop geschreven. Er is een Arabisch gezegde.

Dat zegt in de springkanen. Zie je. Moet je eens goed kijken. Zie je het gezicht van een paard. Zie je? Gezicht van een paard. De ogen van een olifant. De ogen van een olifant.

De nek van een stier. De hoorns van een hert. De borst van een leeuw. De buik van een schorpioen. De schorpioen. De vleugels van een arend. En de staart van een slang. Wat een combinatie.

Zo hebben de Arabieren de springkaan omschreven. Een alles vernietigend beest. Niet groot. Maar met zijn honderdduizenden miljoenen.

Vreselijk gevaarlijk. Springkaan heet in het Duits een heupfert. Oftewel een hooipaard. In het Italiaans een cavalletta. Een klein paard.

Dat is dan merkwaardig. Vers 5. Er wordt beweerd dat het geluid van een springkaneplaag wordt gehoord op 10 kilometer afstand. En dat het volume ervan te vergelijken is met een stormwind of een woedende vuurzee.

Ze rukken op over een lengte van 120 kilometer en een breedte van 50 kilometer. Maken dat compleet kaal. Vreten alles af.

Dat is echt een plaag. Echt een plaag. In 125 jaar voor Christus in Noord-Afrika werden door de wind springkane de zee ingedreven.

Met zo'n groot aantal dat toen ze terug spoelden op het land ze een berg vormden. Die een ziekte veroorzaakte waardoor 80.000 mensen omkwamen. Door die dode springkane alleen. In 1961, 1962 was er in Marokko een van de laatste springkane plagen die wij in de gezin eens kennen.

Ze aad in vijf dagen 7.000 ton sinaasappelen op. Dat is de totale jaaropbrengst en het verbruik van Frankrijk. In Frankrijk eet ze dat per jaar op.

Dat was in één keer opgevreten. Het is ongelooflijk wat dat beest kan. Heel 2 vers 7 tot 9.

Tot slot. Nog even. Als helder rennen zij, als strijdbare mannen klimmen zij tegen de muren op. Ieder gaat op zijn eigen weg en ze wijken niet af van hun paden. Ze verdringen elkaar niet.

Ieder gaat zijn eigen weg. Als stuiters op weerstand, ze zijn niet tegen te houden. Ze zijn niet tegen te houden. Alhoewel er miljoenen springkane worden vernietigd, marcheert de rest gewoon door.

Over hun gevallen kameraden. Plaatsen gevuld met water om hen te hinderen. Zijn snel gevuld met verdronken springkane en worden overgestoken. Vuur wordt gedoofd door de as van hen die zijn verbrand.

Dat schrijft een gesietkundige Hortom die dat met eigen ogen heeft aanschouwd. Ze zijn niet tegen te houden. Onweerstaanbaar. Romeinen noemden de springkane daarom ook branders van het land.

Verbranden het complete land. Dus, Joël waarschuwt Juda de twee stammen.

God zendt zijn woord. God zendt beelden, voorbeelden om te waarschuwen en de mensen te helpen om zich om te keren en naar hem zich toe te keren.

Ik weet niet hoe u nu op dit moment tegenover de Heere God staat. Misschien wel helemaal vrij en blij en dankbaar.

Dan bent u te feliciteren. Maar het kan ook zijn dat u op het moment iets hebt in uw leven waarvan u weet dat staat er mij in de Heere God in. Wees zo moedig en zo sterk om dat dan te herkennen en bij de Heere God te brengen.

En bij hem achter te laten. U wordt een echt bevrijd mens. Want God is heel dankbaar en blij als wij de rommel bij hem brengen.

Want dat heeft hij op Golgotha al in één keer allemaal geoordeeld. Dat is daar eigenlijk al verbrand. Tijdens die drie uren dikke duisternis dat Jezus voor ons leed aan het kruis.

Weg. Ze zijn weg. Ze zijn overwonnen. En wat is dat een heerlijk gegeven. God is niet teleurgesteld in mij als ik het hem vertel. Want hij wist dat al lang.

Hij verwacht niet veel van mij. Ik verwacht vaak te veel van mezelf. Ik mag klein zijn. Ik mag kwetsbaar zijn. Ik mag zonde doen.

Nou, laat God mij vrij in. Alleen wil hij wel dat ik het dan ook weer herken en bij hem breng. Dat is het toch een heerlijk leven. Wat is onze God toch een warmhartig God.

Dat was hij ook voor Israël. Zij hebben niet willen luisteren. En laten we ook niet eigenwijs zijn. Maar luisteren naar deze heren. En hem volgen elke dag van ons leven. En zo voor elkaar en anderen een bemoediging zijn.

En er ligt in deze donkere wereld. Ook voor jonge mensen. Die de weg helemaal kwijt zijn. Dat we hen op die weg mogen brengen. Waarop wij zelf wandelen.

De heren zegenen zijn woord aan jullie hart. En ook aan het mijne. Halleluja. Amen.