Jozua 3 - Jezus eerst

Spreker

Daniël Douma

Date
Feb. 5, 2017
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Mijn dochter van acht vroeg mij laatst van, en pap, waar ga je over spreken? Ik zei, nou ik ga spreken over Joshua, alweer? Ja, dat is een mooi boek met mooie verhalen. Ja, dat vind jij wel, maar dat is jouw mening en dat is subjectief.

GELACH. Oké, dus dat leren ze tegenwoordig al. Maar het is dan wel mijn subjectieve mening dat dit een mooi boek is, maar ik wou er toch uit gaan lezen vanmorgen.

Joshua 3, het hele hoofdstuk, dat gaat over de doortocht door de Jordaan. Joshua hoofdstuk 3, en dan vanaf vers 1 tot en met vers 17.

En daar staat, Verder zei Joshua tegen het volk,

Toen zei Joshua tegen de Israëlieten,

Dat is waar, dat de mensen van de Jordaan bang werden voor God, voor de God van Israël, voor de Israëlieten, omdat hij in staat was om dat water te stoppen. En het is natuurlijk ook een bijzonder gezicht. Ik heb het nog nooit meegemaakt, ik weet niet hoe het met u is vergaan, maar ik heb dat nog nooit gezien, dat water zomaar in één keer stopt.

Alsof daar een soort van dam is, een onzichtbare dam, en dat water stroomt niet verder. En als je een beetje bekend bent met de Bijbelse geschiedenis, en je leest dit, dan ga je automatisch ook denken aan de doortocht door de Rode Zee.

Waar het volk ook overstak en doortrok. En er zitten natuurlijk ook veel overeenkomsten in. Het is beide keren water dat aan de kant wordt gezet.

Het is beide keren het volk Israël dat oversteekt naar de overkant. En beide keren onder leiding van dan wel Mozes of Joshua. En zo zien we een aantal overeenkomsten.

En beide doortochten, zowel als de Rode Zee als die in de Jordaan, die spreken in die zin ook over hetzelfde. Namelijk over dood en opstanding. Over wedergeboorte.

De gedachte is namelijk dat de mens het water ingaat. En er aan de andere kant weer uitkomt. Als een nieuwe schepping. En dat is ook wat de doop natuurlijk uitbeeld.

Dan gaan we het water in als een oude schepping. Dan sterven wij in dat watergraf, als het ware, om er weer uit te komen als een nieuwe schepping. En dat is ook wat deze geschiedenissen uitbeelden.

Namelijk wedergeboorte. We zien veel overeenkomsten tussen die twee geschiedenissen. In de Rode Zee en in de Jordaan. Alleen er zitten ook een aantal verschillen.

Zo zien we dat bij de doortochten door de Rode Zee, dat het hele volk in zijn één keer doortrekt. Er is niet sprake van een volgorde of zo.

Zoals we dat hier wel heel duidelijk zien. En daar is het de staf van Mozes die ervoor zorgt dat het water splijt. En nu is het volk in de Rode Zee zijn ze als het ware op de vlucht.

Op de vlucht van de vijand. De Egyptenaren komen achter hen aan. Die gaan ook die Rode Zee in. Om uiteindelijk daar te sterven. Maar dat is ook een opmerkelijk verschil.

En uiteraard is het hier Mozes die voorgaat. En als ze dan aan de overkant zijn, dan zingen ze een loflied. Terwijl bij de doortochten door de Jordaan wordt dan een teken opgericht.

Dat zijn zo een beetje de verschillen. En dat is ook, die verschillen zijn ook. Ze spreken dan in de kern over hetzelfde. Namelijk over wedergeboorte.

Over sterven en weer opstaan. Maar ze benadrukken allebei andere aspecten. Net zoals dat de evangelie. Alle vier evangelie hetzelfde verhaal vertellen.

Maar elke evangelie legt de nadruk op wat anders. En zo is dat ook met deze geschiedenissen. En zo zou je kunnen zeggen dat de Rode Zee meer de nadruk legt op het verlost worden van.

Het verlost worden van slavernij. Het verlost worden van de Egyptenaren. Van Egypte. Het de sterven. Het achterlaten van die oude mens.

Terwijl de Jordaan meer spreekt over het ingaan. Het ontvangen. Het ingaan in de rust. Namelijk het beloofde land Canaan dat voor hen klaar lag.

En nu is Israël ook niet op de vlucht voor de vijand. Nee, ze zijn eerder onderweg naar de vijand. Zo zie je dus dat de nadruk op iets anders wordt gelegd.

En we hebben dat hoofdstuk natuurlijk net gelezen. En het is een beetje omslachtig omschreven. Maar het volk Israël bevindt zich dus in Shittim. En zij moeten eerst naar de Jordaan gaan.

En dan op de derde dag worden zij opgeroepen om achter de ark aan te gaan. En die ark gaat voor hen uit. En dat wordt elke keer ook benadrukt. En ze moeten dan de Jordaan oversteken.

En de Jordaan dat is een rivier die uiteindelijk uitmondt in de Zoutzee. In de Dodezee. En de Dodezee dat is het laagste punt op aarde.

Zeg maar het afvoerputje van onze aardbel. Het is daar ontzettend zout. Er kan daar niks leven. En daar eindigt dus die Jordaan.

En die Jordaan daar moeten zij over. En er moet een afstand zijn tussen die ark van het verbond. En de priesters en het volk. En een afstand van 2000 L. En dat staat daarbij.

Opdat jullie de weg zouden weten. Daarom moest die afstand daar zijn. Maar ik geloof dat daar veel meer achter zit. Want hiervoor hebben we namelijk gelezen over verspieders.

Die ook al naar Jericho waren geweest. Dus kennelijk was die weg helemaal niet zo onbekend. Wisten zij heus wel hoe ze daar moesten komen. Maar er zit natuurlijk een diepere betekenis onder.

En persoonlijk geloof ik dat die 2000 L. Spreekt over de periode dat het zou duren dat het volk Israël tot geloof zou komen.

Namelijk de periode van de opstanding van de Heer Jezus Christus. En het moment dat het volk Israël als zodanig tot geloof komt. Tot wedergeboorte komt.

Dat daar dus een afstand van 2000 L tussen zit. Zoals ook in Hosea 6 vers 2 wordt gezegd. Over dit volk. Het volk Israël.

Dat na twee dagen. En op de derde dag. Zouden zij weer worden opgewekt. En zo geloof ik dus dat wij nu als het ware in die tisseperiode leven.

Van de gemeente. Maar als wij worden opgenomen. En het plan met het volk van Israël weer doorgaat. Dan zullen zij zien die zij doorstoken hebben. En rouw over hem bedrijven.

En tot geloof komen. En misschien kent u die geschiedenis van Petrus. En de discipelen die op een gegeven moment op het water aan het vissen zijn.

En dan is dat na de kruising van de Heer Jezus. En op een gegeven moment zien ze daar een man aan de kant. En op een gegeven moment herkennen zij dat dat de Heer Jezus is. En Petrus die bedenkt zich niet.

Die doet een kleed aan. Ook zo bijzonder waarom je een kleed aan doet als je wil gaan zwemmen. Maar hij doet een kleed aan. En hij springt in het water. En hij zwemt naar de kant. En daar is de afstand.

Ja, hoe kan het ook weer anders. 200L. Weer die 2. En het gaat me niet om die 1000. Maar het gaat me om het patroon van 2. Dat na 2 dagen en op de derde dag.

Dus na 2000 jaar. Zoals Petrus ook zegt. 1 dag is als 1000 jaar. En 1000 jaar is als 1 dag. Nou goed. Dat even als een klein tussenspoortje.

In ieder geval. Die ark die gaat voor het volk uit. En op het moment dat zij dus hun voeten in dat water zetten. Dan stopt dat water. En Psalm 114.

Die spreekt ook over deze geschiedenis. En die zegt daarbij dat het water als het ware achteruit deinsde. Alsof het water bang was. Dat beeld wordt een beetje opgeroepen.

En dat water dat wordt stopgezet bij Adam. En dat is kennelijk ver weg van waar zij op dat moment waren. Dus het zou heel goed kunnen zijn dat ze helemaal geen zicht meer hadden op dat water.

Maar de mensen in Adam. Die moeten toch gedacht hebben van. Wat gebeurt hier? Dat dat water in een keer stopt. En daar stopt het water. En de rest van dat water dat vloeit gewoon door.

En dat stroomt weg. En zo ontstaat er dus een droge rivierbedding. En die priesters die staan daar met die ark in het midden van de Jordaan stil. En ondertussen moeten twaalf oudsten uit het volk twaalf stenen pakken.

Om mee naar de overkant te nemen. En Joshua die pakt twaalf stenen. En die richt een teken op in het midden van de Jordaan. En als iedereen is overgestoken. Dan gaan als laatste de priesters naar de overkant.

En dan spoelt het water weer terug. Alsof er niks is gebeurd. En het wordt elke keer benadrukt. Het staat er vier keer in dit hoofdstuk.

Dat de priesters met de ark voor het volk uitgingen. Dat is de kenmerk van dit wonder. Dat de ark voor het volk uitging. En ook elke keer wordt er gezegd dat het water werd afgesneden.

En zoals ik al zei. Dit beeldt uit dat er een nieuwe schepping tot stand zou komen. Dat er een nieuw verbond zou aanbreken.

Dat het oude zou worden afgelegd. En het nieuwe zou aanbreken. En dat is iets wat we door de hele Bijbel heen zien. Dat gebeurt al in Genesis 1.

Waar op de derde dag ook het water verzameld wordt op één plek. Zodat nieuw land zichtbaar wordt. En dat is de centrale boodschap ook in de Bijbel.

Dat als jij zijn rust wil ingaan. Dat beloofde land wil ingaan. Dat hij jou wil geven. Dat je eerst moet sterven. En weer opstaan in een nieuw leven met hem.

Anders kunnen wij die rust niet ingaan. Dus wil je zijn rust ingaan. Dan moet je door de Jordaan. Dat is de boodschap. En dat is de boodschap van de Bijbel. En wij weten dat de basis daarvoor de Heer Jezus Christus is.

Omdat hij ons is voorgegaan. En dat wordt hier dus ook uitgebeeld door die ark. Die ark die voor dat volk uitgaat. Daarmee dus ook een uitbeelding is van de verheerlijkte Heer Jezus Christus.

En als wij de Heer Jezus hebben aangenomen. Als wij hem erkennen als onze verlosser. Dan is dat natuurlijk geestelijk al met ons gebeurd. Dan zijn wij één plant met hem geworden in zijn dood.

En zullen wij opstaan met hem in een nieuw leven. Maar deze principes van de Jordaan. Die gelden ook voor ons praktische leven. En dat is iets waar we elke dag als het ware nog toe worden opgeroepen.

Om dat oude af te leggen en het nieuwe aan te doen. In Hebraïe 4 staat ook dat wij ons moeten beijveren om die rust binnen te gaan. En dan spreekt het ook over die rust van Kanaan.

Die daar een beeld van is. Dus we moeten dat oude afleggen. En ons bekleden met die nieuwe mens. Met de Heer Jezus Christus. Dat is het principe van de Jordaan.

En het geestelijk is dat voor ons werkelijkheid geworden. Zijn wij een nieuwe schepping geworden. Maar zien we dat ook terug in ons dagelijkse wandel. Zien we dat ook terug in ons praktische zichtbare leven.

En vanmorgen wil ik drie lessen met jullie behandelen. Aan de hand van deze geschiedenis. Over het wonder van wedergeboorte. En het wonder van wedergeboorte is allereerst tot eer van hem.

Dat is het eerste. Het is om hem groot te maken. En het tweede is het wonder van wedergeboorte dat bewijst zijn aanwezigheid. Het laat zien dat hij in ons midden is.

En het derde is het toont zijn overwinning. Het laat zien dat hij al onze vijanden heeft verslagen. Dus het is allereerst het eer van hem.

Het bewijst zijn aanwezigheid. En het toont zijn overwinning. Nou allereerst zijn verheerlijking. Want er staat dan in vers 7. Dat door dit wonder Joshua groot gemaakt zou worden.

En daardoor erkend zou worden door het volk Israël als een leider. Zoals Mozes groot gemaakt werd door het wonder in de Rode Zee. Zo werd Joshua hier groot gemaakt.

Dus dat wonder had dus ook tot doel om Joshua autoriteit te geven. Zodat hij erkend zou worden. En onze Joshua, onze leider, de Heer Jezus Christus.

Die wordt daarin dus ook verheerlijk door dat wonder van wedergeboorte. Die wedergeboorte is allereerst tot eer van hem. Om hem groot te maken.

En Filippense 2 spreekt er ook over. En die gaat dan in op de kruising en op de uiterste vernedering van de Heer Jezus Christus. En dan komt het tot de conclusie in vers 9.

Daarom heeft God hem ook boven mate verhoogd. En heeft hem een naam geschonken boven alle naam. Het is allereerst tot eer van hem.

Wedergeboorte is niet tot vermaak of tot welzijn van ons allereerst. Nee, het is allereerst tot eer van hem. En ik wil dat vanmorgen benadrukken omdat wij in een wereld leven waarin het ik en mijn beleving centraal staat steeds meer.

Want het is niet alleen America first. Maar het is ook me first. Ik eerst. Ja, hij zegt het wat opzichtiger. Maar andere mensen zeggen dat ook hoor.

Het draait om ons zo vaak. En wat wij lezen in bladen. Wat wij lezen in kranten. Wat wij horen in gesprekken met collega's. En wat ook vanaf de kansel wordt verkondigd.

Kunnen wij op een gegeven moment de misvatting krijgen. Dat alles wat God doet voor ons is. Dat het is tot eer van ons. Een voorganger, een Amerikaanse voorganger.

Robert Moore was het volgens mij. Die zei een keer van. Wij hebben te lang mensen opgeroepen. Om Jezus uit te nodigen in hun leven. Maar wij nodigen Jezus niet uit in ons leven.

Ons leven is een wrak. Nee, hij nodigt ons uit in zijn leven. Daar draait het om. En tuurlijk. Wij worden bemoedigd.

Wij worden opgebouwd. Wij worden gezegend door alles wat God doet. Aan de wonderen die hij doet. Ook in ons leven vandaag en toen. Daar kunnen wij enorm door versterkt worden. Opgebouwd worden.

Maar het is allereerst tot eer van hem. Net zoals degene die het huis bouwt. Meer eer ontvangt dan het huis zelf. En wij zijn zijn huis.

Maar hij is de bouwer. Dus het is tot eer van hem. En dat is ook nodig. Want als God voor ons wil zijn. Als hij ons wil kunnen redden.

Dan is het nodig dat hij eerst allereerst zichzelf op de hoogste plaats zet. Dat hij zichzelf eerst de meeste eer bewijst. Want hij is uniek.

Want als hij iets of iemand buiten zichzelf groter zou maken dan zichzelf. Dan zou hij God niet meer zijn. Dan zou hij een afgod maken.

Dus het is allereerst tot eer van hemzelf. En dat is ook het beste medicijn. Het beste medicijn voor ons tegen egocentrisme. Tegen ikgerichtheid. Namelijk om hem de eerste plaats te geven.

In ons leven. Dus dat is het eerste. Het tweede is. Het wonder van wedergeboorte. Bewijst zijn aanwezigheid.

Want zoals ik al eerder zei. Er staat heel nadrukkelijk. Elke keer wordt het weer herhaald. Dat die ark voor het volk uitging. Opdat zij de weg zouden weten. En dat vind ik zo fantastisch.

Zo fantastisch aan de Bijbel. Aan het woord van God. Aan het evangelie. Namelijk dat hij ons is voorgegaan. Hij is ons voorgegaan.

In dood. En in opstanding. En hij gaat ons dagelijks voor. Wij konden hem zelfs niet eerder volgen. Dan nadat hij eerst was gestorven.

Zoals hij ook tegen Peter zegt. In Johannes 13. Jij kan niet komen waar ik nu heen ga. Maar jij zou mij later volgen. Dus hij moest eerst sterven. En opstaan.

En pas toen konden wij hem volgen. En ik vind dat zo fantastisch. Want het is. Het staat. Het is het tegenovergestelde van religie.

En ik geloof. Het christelijk geloof is voor mij geen religie. Omdat het niet te vergelijken is. Maar als je bijvoorbeeld kijkt naar de islam. Dan worden daar regels opgelegd aan mensen.

Waaronder zij moeten leven. Waaronder Allah zelf nooit geleefd heeft. En ze worden uiteindelijk beoordeeld. Op hoe goed zij die regels hebben volbracht in hun leven.

Door een God. En zij hopen maar. Dat dat weegschaaltje. De goede kant op beweegt. Onder wetten en regels. Waaronder Allah zelf nooit heeft geleefd. En jaren geleden hoorde ik een keer een illustratie.

Dat is me altijd bijgebleven. Er was een man. En die was in een put gevallen. En hij zat daar diep in een put. En hij kon er niet meer uitkomen. Het was te hoog.

En op een gegeven moment kwam Boeddha voorbij. En die man die zegt. Haal mij uit die put. Ik kom er niet uit. Red mij. En Boeddha zei. Probeer de situatie te omarmen.

En. Misschien als je daar zo goed in bent. Kom je tot verlichting. En dan word je als het ware. Uit die put getild. En hij zei nog zoiets als.

Er is geen put. En hij liep weer verder. En op een gegeven moment kwam Mohammed voorbij. En die man weer. Hou mij uit die put. Ik kom er niet uit. En Mohammed zei. Bid vijf keer per dag.

Geef aan de armen. Maak een reis naar Mekka. Beleid alleen mij en Allah. En zo nog wat van die dingen. En misschien als je dat goed doet. Als je dat trouw in blijft.

Dan zal Allah jou misschien wel uit die put halen. En ook Mohammed liep verder. En toen kwam de Heer Jezus. En die man weer. Help mij. Hou mij uit die put. En de Heer Jezus.

Wat deed hij? Die daalde af. Die kwam in die put. En die zei. Ga maar op mijn schouder staan. En zo kwam die man eruit. En dat illustreert denk ik heel goed.

Dat hij ons is voorgegaan. In alles. Hij het leven heeft geleefd. Dat wij nu leven. Met al zijn mooie kanten. Maar ook. Met al zijn tegenslagen.

Met al zijn moeite. En met al zijn strijd. Dat heeft hij allemaal gekend. Ja. Tot zover. Tot in de dood. Tot in de dood.

Mag ik je wat vragen? Ben jij bang voor de dood? En als gelovigen zijn wij misschien zo opgevoed. Om daarop te zeggen. Nee wij zijn niet bang voor de dood.

Want dat zou misschien laten zien. Dat wij niet zo veel vertrouwen hebben. Maar. Angst voor de dood. Is iets wat ontzettend veel voorkomt. Het staat op de nummer 1 van angsten bij mensen.

En ik geloof ook dat dat bij christenen kan gebeuren. En dat is niet iets om je voor te schamen. Omdat angst is niet iets wat altijd. De weg van het verstand gaat. Het gaat niet volgens de logica van het verstand.

Het kan dat gewoon zijn. Maar. Als dat zo is. Als jij bang bent voor de dood. Mag ik dan waarheid. In jouw leven spreken? Allereerst is het niet iets om je voor te schamen.

En ten tweede. Hij is jou voorgegaan. Hij is als eerste die dood ingegaan. Zodat jij zijn kind. De weg zou weten. En hij is er niet alleen ingegaan.

Maar hij is er ook door gegaan. Hij heeft ook een opening gemaakt. Als eerste. Heeft hij die opening gemaakt. Want. Voordat de Heer Jezus stierf. En opstond uit de dood.

Waren er ook al andere mensen. Opgestaan uit de dood. Ik denk bijvoorbeeld aan Lazarus. Die. Uit het graf weer. Tot leven kwam. Maar.

Lazarus. Hij kwam als het ware. Uit dezelfde kant. Er weer uit. Als dat hij er ook in was gegaan. Hij ging er als het ware. Aan de kant van Sittem in. Maar hij kwam er ook aan de kant van Sittem weer uit.

Maar de Heer Jezus. Is degene. Die als eerste aan de overkant. Er uit is gegaan. En dus een doorgang heeft gemaakt. Aan de kant van Gilgal. En hij houdt die opening open.

Zodat op het moment dat wij sterven. Dat wij ook daar doorheen kunnen gaan. Om aan de andere kant er weer uit te komen. En geestelijk is dat al zo. Maar fysiek zullen wij.

Tenzij de opname natuurlijk eerder is. Maar zullen wij. Een zwak. Vergankelijk lichaam zaaien. En krijgen we daar een eeuwig. En krachtig lichaam voor terug.

Omdat hij die uitgang open houdt. Omdat hij de sleutels van de dood heeft. Dus of je bang bent voor de dood of niet. Hij houdt hem open.

Dat is niet afhankelijk van jouw angst. Of de afwezigheid daarvan. Maar dat is afhankelijk van zijn trouw. En hij staat onbewegelijk. Vast. Om die doorgang open te houden.

Totdat ieder die hem heeft aangenomen. Is overgestoken. Dus dat is het tweede. Toont zijn aanwezigheid. Dat hij in ons midden is.

Dat hij ons voorgaat. En het derde. Het toont zijn overwinning. Door de dood en opstanding van de Heer Jezus Christus. Wordt bewezen. Dat God al onze vijanden heeft verslagen.

Want door dit teken. Wisten de Israëlieten. Dat de Canaanieten. De Hetieten. De Hevieten. De Verenieten. En al die volkeren. Die daar maar genoemd zijn.

Dat die voor hen uitverdreven zouden worden. En de volkeren werden ook bang. En zoals ik al eerder zei. In Psalm 114 staat ook. Dat het water.

Als het ware achteruit deinsde. Alsof het bang was. Zoals dat water week. Zo zouden ook deze volkeren wijken. Dat wisten de Israëlieten.

Door dit teken. En zo kunnen wij dat ook zien. Door dat teken van de Heer Jezus Christus. Door zijn dood en opstanding. Weten wij dat de vijand. Volledig is overwonnen. En het water werd afgesneden.

Vanaf Adam. Want door het verlossende werk. Van de tweede Adam. Kunnen alle mensen. Vanaf de eerste Adam. Deel krijgen aan zijn dood en opstanding. Zo ver. Rijk zijn overwinning.

Over de dood. Zo ver. Dat alle mensen. Die ooit hebben geleefd. En die nog zullen leven. Deel kunnen krijgen. Aan het nieuwe verbond. Zo ver rijdt dat.

En 1 Korinther 15. Vers 54. Die zegt dat wanneer wij. Als gelovigen. Een nieuw lichaam hebben ontvangen. Dat dan gezegd zal worden. De dood is verslonden.

Tot overwinning. Dood. Waar is uw prikkel? Graf. Waar is uw overwinning? Het is volledig weg. Het is verzwolgen.

Het is verteerd. En dan vers 57. Maar God zij dank. Die ons de overwinning geeft. Door onze Heer Jezus Christus. Dus zijn dood en opstanding toen.

Is voor ons de garantie. Voor de overwinning in de toekomst. Dat kunnen we daaraan zien. En zijn dood.

En overwinning over de dood. Is de sleutel om. Een overwinning te hebben over onze oude natuur. Om over. Overwinning te hebben over verleidingen.

Over tegenslagen. Over angsten. Daar is ook. Dit principe van de Jordaan. De sleutel tot overwinning. Want wij merken. Dat wij in ons leven. Nog steeds worstelen.

Met angsten. Met verslavingen. Met tegenslagen. En als wij daarmee worstelen. Dan is dat niet een uiting. Of is. Dan wil dat niet zeggen. Dat. De. Het verlossingswerk.

Van de Heer Jezus Christus. Niet toereikend is. Maar dat wil zeggen. Dat wij. Op dat gebied in ons leven. De waarheid van het evangelie. Nog niet volledig hebben. Omarmd.

Nog niet volledig hebben. Geïntegreerd. In ons leven. Daar nog niet echt van uit leven. En daar hebben we allemaal mee te maken. Stel je voor. Iemand is.

Neerslachtig. Zomber. Door wat hij in zichzelf ziet. Of door wat hij om zich heen ziet. En hij komt in aanraking. Met het evangelie. Dan zou je zeggen. Iemand heeft ontzettend veel redenen.

Om dankbaar te zijn. Om blij te zijn. Of iemand die worstelt met trots. En die komt tot geloof. Die omarmt het evangelie.

Maar dat wil niet zeggen. Dat hij nooit meer trots is. Maar ik geloof dat. Datgene waardoor iemand. Weer die trots op voelt komen. Of datgene waardoor iemand. Neerslachtig wordt.

En somber wordt. Dat het komt. Omdat hij op die gebieden. De waarheid van het evangelie. Nog niet echt geïntegreerd heeft. In zijn leven. En daar nog niet echt vanuit leeft.

Het nog niet echt door de Jordaan is gegaan. Dat hij het heeft afgelegd. Afgelegd. En daar hebben we allemaal. In meer of mindere mate mee te maken. Ik heb daar mee te maken. Ik beleid de Heer Jezus Christus.

Ik geloof met elke vezel in mijn lichaam. Dat hij voor mij. verlossing tot stand heeft gebracht. En toch op het moment dat. De spanning toeneemt. Dat de druk wordt opgevoerd.

Kan je toch weer terug grijpen. Naar oude patronen. Waarom? Omdat. Ik op die gebieden. Misschien nog ten diepste. Niet. Dat evangelie.

Echt. Omarm. Daar nog echt. Niet echt uit leef. En dat is een proces. En daarin is hij geduldig. En daarin. Mogen wij groeien. Maar.

Om uiteindelijk ook. Dat oude af te leggen. En achter te laten. In de Jordaan. Om ons te beijveren. Die rust in te gaan. En misschien kan ik je vanmorgen uitdagen.

Om één gebied in jouw leven aan te wijzen. Voor jezelf. Om dat bij de Heer te brengen. Om daarin ook te zeggen van. Heer. Dat wil ik ook. Ja. Achterlaten in de Jordaan.

Daarin wil ik ook het evangelie volledig omarmen. Dus het wonder van wedergeboorte. Is. Tot verheerlijking. Van hemzelf.

Wij zouden hem dus. Moeten eren. Het wonder van wedergeboorte. Bewijst dat hij. In ons midden is. En ons voorgaat.

Wij zouden hem dus. Moeten navolgen. En het wonder van wedergeboorte. Toont zijn volledige overwinning. Wij zouden dus. Op hem moeten vertrouwen.

En ik wil. Afsluiten met. Een gedicht. Wat ik. Wat deze week. Bij mij opkwam. De Jordaan. Staat stil.

Kan niet veel. Is gegrepen. Bij de keel. En hij. Maakt ons heel. Wij zijn nu zijn. Deel. Zijn opstanding. Eert hem. Zet Satan.

Klem. En geeft ons weer. Een stem. Een nieuw leven. Aan ons gegeven. Niet door ons streven. Maar met Christus verweven.

De Jordaan. We gaan. Achter hem aan. Die ons is voorgegaan. Waardoor wij met hem. Zijn opgestaan. Mag ik jullie.

Uitnodigen.