Jesaja 40

Spreker

J.H. Meinema

Date
Dec. 4, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Het is maar dat u het weet. Het is geen donderpreek.

Nee, het is geen donderpreek.

Het is geen donderpreek.

Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek.

Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek.

Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek.

Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek. Het is geen donderpreek.

Het is geen donderpreek. waar het volk Israël zo enorm in gefaald heeft in het volgen van de heren. Maar dan ontdek je dat God juist dat oordeel aankondigt, niet zozeer om te zeggen van nou jullie worden klaargemaakt voor dat oordeel en er blijft niets van jullie over, nee in tegendeel, juist door dat oordeel aan te kondigen, roept hij het volk tot bekering, geeft hij ze nog een kans om opnieuw tot bekering te komen, om opnieuw bij de heren God neer te knielen en zijn liefde te mogen ervaren, zijn vergeving te mogen ontvangen.

En ja als je zo ook de Bijbel leest, er wordt natuurlijk gesproken over oordelen. En er komt straks ook een oordeel. Deze wereld die is in zijn geheel strafwaardig voor God.

En de heren God die heeft een dag bepaald waarop hij de wereld zal oordelen. Rechtvaardig. Door een man die hij daarvoor aangewezen heeft, de heren Jezus Christus.

Maar zolang als dat nog klinkt, dat er een oordeel komt, blijkt dat de weg tot het vaderhart van God nog steeds open is.

En dat de heren Jezus Christus die gekomen is, en juist in de tijd waarin we nu leven, dat we daar ook met name aan denken, dat de genade van God groter is als u en mijn zonden.

Groter is als de straf die ik zou moeten verdienen. Groter is dan de zonden van de gehele wereld. Er is mogelijkheid om gered te worden.

En het is geweldig om te horen dat er verschillende mensen zich hebben laten dopen en daarmee te kennen hebben gegeven. Dat ze een keuze hebben mogen maken voor de Heer Jezus.

En dat hij in hun leven is binnengekomen. En dat ze gezegd hebben, ik wil voortaan mij met hem identificeren. Ik wil met hem leven. Geweldig dat je die deur van genade, die uitgestoken hand, hebt aangenomen.

En erkend hebt, ik ben een zondaar en ik heb redding nodig. En wat is die genade dan groot? Ik wil daar vanmorgen toch ook het een en ander over zeggen.

Over die genade van God. En dat wil ik doen aan de hand van Jezaja 40. Jezaja hoofdstuk 40. En dan wil ik graag de nadruk leggen op de troost die God alleen kan geven.

We zijn vanmorgen verblijt met een prachtige tekst. Dat we opgeroepen worden de grote daden van de Heren te verkondigen. Nou, in dit hoofdstuk, daar worden de grote daden van God verkondigd.

En dat mogen we vanmorgen doen. Ik lees vanaf vers 1. Ik lees u uit de NBG-vertaling.

Vreugdebode van Sion.

Verhef uw stem met kracht. Vreugdebode. Jeruzalem. Verhef ze. Vrees niet. Zeg tot de steden van Juda. Zie, hier is uw God.

Zie, de Heerens Heer zal komen met kracht. En zijn arm zal heerschappij oefenen. Zie, zijn loon is bij hem. En zijn vergelding gaat voor hem uit.

Hij zal als een herder zijn kudde wijden. In zijn arm de lammeren vergaderen. En ze in zijn schoot dragen. De zogende zal hij zachtkens lijden.

Wie mat de wateren met zijn holle hand. Bepaalde de omvang der hemelen met een span. Watte met de maat het stof der aarde. Woog de bergen met een waag en de heuvelen met een weegschaal.

Wie bestuurde de geest van de Heren. En onderrichtte hem als zijn raadsman. Wie raadpleegde hij dat deze hem inzicht zou geven.

Het rechte pad zou leren. Kennis bijbrengen. En de weg van het verstand doen kennen. Zie, volken zijn geacht als een druppel aan een emmer.

En als een stofje aan een weegschaal. Zie, eilanden zijn als fijn stof dat uitgestrooid wordt. De Libanon is niet toereikend als brandhout.

En zijn wildgedierte niet ten brandoffer. Alle volken zijn als niets voor hem. Zij worden door hem beschouwd als nietig en ijdel.

Met wie dan wilt gij God vergelijken? En welke vergelijkingen op hem toepassen? Een vakman giet het beeld. En een goudsmit overdekt het met goud.

En smeet er zilveren ketenen voor. En wie te arm is voor een weigenschenk kiest een stuk hout dat niet verrot. Hij zoekt zich een kundig vakman om een beeld op te richten dat niet wankelt.

Weet gij het niet? Hebt gij het niet gehoord? Is het u van de aanvang niet verkondigd? Hebt u geen begrip van de grondvesten van de aarde? Hij troont boven het rond der aarde.

En haar bewoners zijn als springkanen. Hij breidt de hemel uit als een doek. En spant hem uit als een tent waarin men woont. Hij geeft de machthebbers over ter vernietiging.

Hij maakt de regeerders der aarde tot ijdelheid. Nauwelijks zijn zij geplant. Nauwelijks gezaaid. Nauwelijks wortelt hun stek in de aarde. Of hij blaast reeds op hen.

Zodat zij verdorren. En een storm neemt ze op als toppels. Met wie dan wilt gij mij vergelijken? Dat ik hem zou gelijk zijn.

Zegt de heilige. Heeft u ogen naar omhoog en ziet. Wie heeft dit alles geschapen? Hij. Die het Heer daarvan in grote getalen uitleidt.

En elk daarvan bij name roept. Door de grootheid van zijn sterkte. En omdat hij geweldig van kracht is. Er blijft niet één achter.

Waarom zegt gij o Jacob? En spreekt o Israël. Mijn weg is voor de Heere verborgen. En mijn recht gaat aan mijn God voorbij.

Weet gij het niet? Heb gij het niet gehoord? Een eeuwig God is de Heere. Schepper van de einde der aarde. Hij wordt nog moe, nog mat.

En zijn verstand is niet te doorgronden. Hij geeft de moede kracht. En de machteloze vermeerdert hij sterkte. Jongelingen worden moe en mat.

Zelfs jonge mannen struikelen. Maar. Wie de Heere verwachten. Putten nieuwe kracht. Zij varen op met vleugelen als arenden.

Zij lopen, maar worden niet moede. Zij wandelen, maar worden niet mat. Tot zover. Broeders en zusters. Jezaja die spreekt over vier verschillende soorten redding.

Ten eerste wordt er gesproken over Judas' nationale redding. Ten tweede wordt er gesproken over Judas' verlossing uit Babel.

Uit de Babylonische ballingschap. En ten derde wordt er gesproken over de toekomstige redding van het gelovig overblijfsel van Israël.

En ten vierde wordt er ook gesproken over persoonlijke verlossing van de zondaar. Die zijn leven in handen geeft van deze God.

Die God die gesproken heeft door de profeet Jezaja. Een machtig boek. Niet omdat Jezaja het geschreven heeft, maar omdat God zelf de auteur is van dit geweldige boek.

Wat ook wel genoemd wordt, althans als het gaat over Jezaja. De evangelist van het Oude Testament. En deze evangelist, deze boodschapper van God, heeft een geweldige, diepe, verrijkende boodschap uit mogen dragen.

Hij heeft het mogen opschrijven. En deze woorden, broeders en zusters, dat zijn de woorden van God. Het is een wonderlijk boek.

En wij bepalen ons dan vanmorgen bij dat veertigste hoofdstuk. De hoofdstukken veertig tot en met zesenzestig bevatten dan ook een woord van troost en bemoediging.

Troost is het hoofdthema van dit tweede deel van het boek van Jezaja. En weet u, het bijzondere is dat Jezaja die voorzag het lijden en de druk die zou komen over Juda.

En hij kondigde de ballingschap al van tevoren aan, voordat hij zou weten, niemand wist er nog iets van af. En dat die ballingschap zou komen na de dood van koning Hiskia, waar over gesproken wordt in het 39ste hoofdstuk.

Daar wordt dat aangekondigd. En dan op voorhand gaat Jezaja een aantal dingen doorgeven die hij heeft gezien, die de Heer heeft hem laten zien.

Ten eerste zag Jezaja Juda, wat dus in ballingschap zou gaan, plus minus honderd jaar na de dood van de profeet Jezaja.

Dus na de dood van Jezaja zelf. Jezaja die zag het einde van de lijdenstijd van het volk, wat in ballingschap zou gaan.

En Jezaja zag profetisch ook het lijden wat zou komen in de toekomende tijd, wat ook voor ons nog een toekomende tijd is.

Namelijk de eindtijd waar het gelovig overblijfsel ook, ja, de boodschap van redding in overtreffende trap zal horen.

De verdeling en een beboodschap van het boek van Jezaja is dat het eerste tot het 39ste hoofdstuk, daarin veroordeelt de profeet de zonde van het volk, van Juda met name, en hij waarschuwt dus voor dat komende oordeel.

Zijn oproep om niet te vertrouwen op politiek vernuft, maar op de Heren wordt door het volk afgewezen. Jezaja heeft het zo gezegd, waarom was er niemand toen ik kwam, en dan spreekt hij namens God, en antwoordde niemand toen ik riep.

Is mijn hand dan werkelijk te kort om te verlossen? Of is er in mij, zegt God, geen kracht om te redden? Het volk ging volkomen aan God voorbij, en de oproep die hij volgens Jezaja en via Jezaja naar het volk bracht.

De hoofdstukken 40 tot 46 profiteren dan van Juda's bevrijding uit de Babylonische ballingschap, en zo zien we dat beide delen van het boek ook de oprichting verkondigen van het toekomstige Messiaanse koninkrijk.

Belangrijk om dat ook op te merken, want ook in dit hoofdstuk 40 komt dat namelijk naar voren. Hoofdstuk 40, die vangt dan ook aan met die prachtige woorden, die diepe woorden van Troost, troost mijn volk.

Die woorden van troost maken de toekomstige openbaarwording van de heerlijkheid van de heren bekend. Het zal komen dat God zich in zijn heerlijkheid zou openbaren, te midden van dat volk.

En let wel, hij spreekt hier dus over dingen die nog lagen in de toekomst, en waarvan het volk nog helemaal niets wist, dat er een ballingschap zou komen.

Maar hij kondigt het wel aan. De heren zal zich openbaren, de heren Jezus zal zich openbaren aan zijn volk, zoals eens Jozef in zijn heerlijkheid openbaar werd voor zijn broeders.

Zo zal de heren Jezus openbaar worden voor zijn broedervolk, het volk van Israël. En ten tweede lezen we in vers 10 dat hij zal komen met kracht en koninklijke heerschappij.

En dat alles met betrekking tot de beloofde Messias. En vers 11 vertelt dat hij zich als een herder met zijn liefdevolle zorg zal ontfermen over dat volk wat in benauwdheid zal verkeren.

Dat hij hen zal troosten als een herder. Dat hij hun verwondingen zal verbinden. Dat hij hen zal voeden. Ja, zelfs dat hij hen zal dragen en leiden zoals een herder een lam kan dragen.

De conclusie is broeders en zusters, dat er dus troost ontvangen gaat worden wanneer er geloof en vertrouwen is ten aanzien van de God van Israël.

Ten aanzien van de beloofde Messias. In deze profetisch uitgesproken beloften, zoals we dat lazen in vers 5, want de mond van de heren heeft het gesproken.

En dat maakt een belofte natuurlijk wel even wat anders dan dat wij iets beloven, want wij komen vaak onze beloften niet na. Maar als God iets belooft, dan komt hij het altijd na.

Dan zal het altijd vervuld worden. Want de mond van de heren heeft het zelf gesproken. Dat woord van geloven en vertrouwen in het woord van God, wat eeuwig en blijvend is.

En dit in tegenstelling tot de vergankelijkheid van de mens. We lezen in vers 6 en 8, Alle vlees is als gras, het gras verdort, de bloem valt af, maar het woord van onze God houdt eeuwig stand.

Dat woord van God, dat blijft eeuwig bestaan. Dat zal nooit in waarde verminderen. Dat zal nooit één woord, één leesteken laten vervallen.

Maar dat zal volkomen uitkomen. Vandaar de oproep om daarop te vertrouwen, om hem te geloven in dat wat hij zegt. Petrus heeft het zo gezegd, naar aanleiding van deze tekst uit het boek Jezaja.

Dat het zaad, het woord van God, is als onvergankelijk zaad in tegenstelling tegen de mensheid die in een vergankelijke toestand verkeert.

Die zijn als een bloem en als het gras. Het tweede deel van dit hoofdstuk, broeders en zusters, vanaf vers 12, ja, en dan wordt er in vers 27 gezegd, waar het dan eigenlijk om gaat.

Wat de reden is waarom God deze woorden heeft laten optekenen en heeft laten uitspreken door de profeet Jezaja. Dat hij een uiteenzetting geeft van wie God is en hoe groot en machtig God is.

En het staat tegen de schaduw, tegen, want ik zeg het is schaduw, niet tegen het licht, maar tegen de schaduw van dat wat het volk toen nog niet heeft uitgesproken, maar in de toekomst zal uitspreken.

Namelijk wat zegt vers 27, Waarom zegt u, o Jacob, en spreekt u, o Israël, wat is de reden dat jullie deze dingen zeggen?

Mijn weg is voor de heren verborgen, en mijn recht gaat aan mijn God voorbij. Daar zit het knelpunt.

Daar zal het volk van Israël als het ware in belanden, dat men gaat zeggen, waar is God? Hoort hij ons? Ziet hij ons? Of is onze weg volkomen verborgen voor hem?

En dat kun je ook op jezelf toepassen. Soms kun je in nood zijn en kun je denken, dat als alles tegen zit, als het je niet meer voor de wind gaat, als je denkt van, ik krijg geen zegening van God, het lijkt wel of alles me tegen zit, alles me ontvalt, keer op keer word ik teleurgesteld.

Dat je dan ook tot zijn oproep kunt, uitroep kunt komen, het lijkt wel, heren God, of mijn weg voor u verborgen is, en dat uw recht aan mij voorbij gaat.

Nu, tegen de achtergrond van dit vers, van deze uitspraak, waarin de moeite en de druk van Israël, het verdriet van Israël, ja, wat in die tijd zo daarin zal verkeren, dat ze daarover gaan spreken, dat ze dat zullen uitroepen.

En dat zal zijn vlak voor, tijdens en aan het einde van de ballingschap. En dat zal ten laatste gebeuren aan het einde van de tijden.

Dit vers, broeders en zusters, schetst de toestand van vertwijfeling, waarin het volk zal verkeren. Dat ze zullen zijn in een moedeloosheid, dat ze daarin verzinken, geen hoophebbende.

Dat er dan een geestelijke matheid zal zijn, een leegheid, en alleen maar zien op de omstandigheden. Dat er uitzichtloosheid zal zijn.

Dat men het wachten moe wordt. Komt er nog redding? En dat ze zullen zeggen, zoals de profeet Jezegeel het later heeft gezegd, en vers 11, hoofdstuk 37, dat het volk zal zeggen, het is met ons gedaan.

Met andere woorden, er is geen hoop meer. Er is geen genade meer. Het is afgelopen met ons. Ja, dan zal de toestand zijn, dat er gevoelens zijn van krachteloosheid, en machteloosheid.

Broeders en zusters, als wij ons vandaag de dag afvragen, en naar de gemeente van de Heer Jezus kijken, als we kijken naar onszelf, als we mogen kijken naar u, als u in uw eigen hart mag kijken, schetst dit dan ook niet de toestand, waarin de gemeente van de Heer Jezus Christus, vandaag verkeert?

En dat is eigenlijk beschamend. Want wij behoren hem toe. Is het niet meer het beeld van de gelovigen, van de gemeente, levend in de eindtijd, waarin wij gekomen zijn?

Wij die leven vlak voor de komst, van de Heer Jezus Christus, voor zijn gemeente. Wij gelovigen, die zich van de afgoden bekeerd hebben, om met de Thessalonische enzen te spreken, om de levende God te dienen, en uit de hemel zijn, de levende zoon, de hemel zijn zoon te verwachten.

Is de gemeente vandaag ook niet, in een toestand van twijfel, aan Gods woord en Gods beloften? Is er nog werkelijk vertrouwen, en geloof in het woord, wat ons overgeleverd is, en zoals God besloten heeft, het te openbaren?

Vandaag hoor je steeds meer zeggen, ja, dat er ook nog een buitenbijbelse openbaring is. Dat er allerlei dingen zijn, die God nog steeds toevoegt.

Dat God nog steeds spreekt, door allerlei mensen, die menen profeten te zijn, of profetessen. Je hebt laatst nog gehoord, dat iemand dat zomaar zei, en niet schromen om te zeggen, zo spreekt de Heere.

Naar dat wat ze gezien hebben, of menen gehoord te hebben, en dat ze dat zomaar als een boodschap, naar anderen toe brengen, om ze dan te bemoedigen, weliswaar, maar ze spreken in de naam van de Heere.

En zich daarmee gelijkstellend, als de profeten in het Oude Testament, broeders en zusters, dat kan niet. Dat riek naar hoog moet.

Terwijl ik niet geloof, dat die mensen dat zo bedoelen, dat ze niet hoogmoedig, ze willen niet hoogmoedig zijn, maar ze gaan op de stoel van God zetten, want ik geloof met heel mijn hart, dat de Bijbel die is af.

En daar mag je niets van afhalen, en daar mag je niets van toevoegen. Dat woord van God is compleet. Zo heeft God besloten, om het woord op schrift te stellen, zodat wij die woorden van hem kunnen lezen, en als het ware kunnen horen.

Zo spreekt de Heere. Broeders en zusters, hoe is de toestand van de gemeente vandaag? Is er zoveel geestelijke matheid?

Is er krachteloosheid? Is er veel meer een hang, naar allerlei mooie uitingen? Naar allerlei spectaculaire dingen? En komt dat dan misschien voort vanuit die matheid?

Of die moedeloosheid? Omdat het woord van God ons maar zo weinig meer te zeggen heeft? Nu, dat is niet het probleem van het woord, en ook niet van God, maar dat is een probleem van ons eigen hart.

Als die lauwheid ontstaat. Ja, wij zijn in de eindtijd gekomen, broeders en zusters. Wij leven in de periode van een laodicea.

We zijn nog heet, we zijn nog koud. We zijn lauw geworden. En we spreken niet meer, met groot vertrouwen over dat woord van God.

We geloven het maar amper. Er wordt zoveel bijgevoegd. Er wordt ook zoveel afgedaan. Het woord wordt bekritiseerd. Het woord, ja men gaat op de stoel zitten, om het woord te beoordelen, terwijl het woord van God ons moet beoordelen.

Wat is de oorzaak van die matheid? Is het vriendschap met de wereld? Zijn we misschien verleid? Vanmorgen hebben we er nog over gezongen.

In een van de liederen kwam het naar voren. Dat we vroegen dat we niet verleid zouden worden. Maar in hoeverre zijn we al verleid? Of worden we verleid om met de wereld mee te doen?

Of met de moderne theologie mee te doen? Of met allerlei spectaculaire uitingen mee te doen? En het daarin te zoeken, terwijl we gewoon blijven bij dat woord van God.

De apostel Paulus, die heeft dat allemaal al gemerkt en gezien in zijn dagen. En hij schreef aan de broeders en zusters in Corinthe. En dan moet u opletten wat een liefde dat eruit spreekt.

Want met een ijver van God waak ik over u. Zo keek Paulus naar de gemeente Corinthe, waar het absoluut niet pluis was, waar heel veel zonde was.

Nog erger soms als in de wereld. Maar toch zegt hij, ik waak met een ijver van God over u. Dus God heeft ook ijver voor zijn gemeente.

In zijn zorg, in zijn liefde. Om ons te helpen, in zijn spoor te blijven. En ons te gebruiken. Want ik heb u verbonden, zegt hij, aan één man.

Ja, wie is die man? Dat is de Heer Jezus Christus. Hij heeft dat mogen doen door het evangelie te verkondigen, waardoor mensen hun geloof en vertrouwen op hem gesteld hebben. En toen die verbondenheid met de Heer Jezus Christus hebben gekregen.

Zo ook u en ik. Om u als een reine maagd voor Christus te stellen. Dat is de toekomst van de gemeente. Dat hij ons ziet als een bruid.

Als een reine maagd. Die maar één man toebehoort. En met één man verbonden is. En straks voor hem gesteld zal worden in eerlijkheid. Maar dan zegt Paulus.

Maar ik vrees. Dat misschien zoals de slang met haar sluwheid Eva verleidde. Uw gedachten van de eenvoudige en lautere toewijding.

Aan Christus afgetrokken zullen worden. Dus de toewijding aan de Heer Jezus. De toewijding aan het woord.

Dat de Satan bezig is om ons daarvan af te trekken. En zeker in de tijd waarin wij leven. Want indien de eerste de beste een andere Jezus predikt.

Die wij niet hebben gepredikt. Of gij een andere geest ontvangt die gij niet hebt ontvangen. Of een andere evangelie dat gij niet hebt aangenomen. Dan verdraagt jullie dat zeer wel.

Zegt hij tegen de Corinthians. Ze verdragen het gewoon. Nou ik denk dat het vandaag de dag zo gesteld is met de gemeente van de Heer Jezus.

Er wordt niet meer gebroken met zonden. Of met zondige gedachten of gewoonten. Het is alsof het is in de dagen van Jezaja.

Die moest schrijven in Jezaja 1 vers 22. Waar hij zegt uw zilver. En dat is puur spul. Is met onzuivere bestanddelen vermengd.

En uw edele wijn is met water vervalst. Ziet u daar het verleidelijke in? Ziet u daar het lauw worden in?

Het is zilver maar eigenlijk ook niet. Want het is vermengd. Het is geen puur meer. Het is niet meer zuiver. Het is als het ware geen waarheid meer.

Nee daar zit iets. Iets onechts in. En dat sluipt de gemeente van de Heer Jezus Christus binnen. Broeders en zusters. De Heere God.

En dan ga ik terug naar Jezaja. Dan ga ik terug naar dit hoofdstuk. Die troost en bemoedigt. Het volk. Het volk op voorhand. Voordat dit alles plaatsvond.

Op voorhand. Naar aanleiding van de klacht en het spreken van Israël in vers 27. Zoals ik u zei. En dan blijkt het zo dat Gods antwoord op de klacht dat zij denken is mijn weg voor u verborgen en gaat mijn recht aan u voorbij Heere God.

Dan komt de Heere God dat niet met een keiharde vermaning. Maar dan komt Hij met woorden van troost. Troost, troost mijn volk.

Dan komt Hij met belofte van hoop. Vers 5. En de heerlijkheid des Heren zal zich openbaren. Dan komt Hij met onveranderlijke, eeuwige, blijvende en bestaande woorden van God.

Dat woord van God wat tot in eeuwigheid stand houdt. En dan vervolgt God vervolgens met de woorden die de grootheid en de majesteit van de Messias van Jezus Christus beschrijven en verkondigen.

Aangekondigd met name ook door Jezaja. De Zoon van God. De Redder der wereld. Degene die zijn volk zal verlossen van hun zonden.

Met die woorden beschrijft Hij dat. En verkondigt Hij dat. Deze woorden beschrijven en verkondigen Hem. Ten eerste als schepper.

In vers 12. Ten eerste. Wie mat de wateren met zijn holle hand? Wie bepaalde de omgang van de hemelen met de span? Wie vat in het stof der aarde?

Wie heeft dit alles gemaakt? Wie heeft dit al? De Heer Jezus wordt hier voor. De Messias wordt voorgesteld. Als de schepper van alle dingen.

De schepping en de maatvoering. Die gaat ver boven menselijk kunnen uit. Zo wordt het in deze tekst geschetst. Dat komt tot uiting in de inhoudsmaten van de mens.

De inhoudsmaten van de mens zijn. Het hollen van je hand. Een schepje. Zoals dat gebruikt werd. Bijvoorbeeld met kruiden of met graan.

Dat was een maatschepje. Dat was gewoon een hand. Een mensenhand. Of een span. Een stukje van 25 centimeter. Waar men dingen mee opmat. Of een weegschaal.

Waar dingen in afgewogen werden. Voor de verkoop. En dan zegt de Heer God. Nou. Moet je luisteren. Als we het nou over de Heer Jezus hebben. Als we het nou over de Messias hebben.

Dan moeten we eens even afvragen. Wie mat de wateren met zijn holle hand? Hoe groot zijt gij? Dat God als het ware alle wateren in zijn hand houdt.

En wie mat het omspansel? De omvang der hemelen met een span. Dat deed de Heer God. Hij heeft dat samengesteld.

Ja. Dan valt de mens in het niet. Bij de scheppingskracht. En bij het feit dat de Messias ook de schepper is. Dan valt dat volkomen in het nieuw.

En de boodschap is dan ook. Als nu de schepping al zo groot is. Wat wij kunnen zien. Hoe groot is dan zijn maker? Hoe groot is dan de Messias?

Die gaat komen. Deze woorden van troost beschrijven en verkondigen hem als beleidsmaker. Als bestuurder. Als raadsman.

Vers 13 en 14. Als iemand die kennis en verstand heeft. Wat niet te doorgronden is. Wie heeft er wijsheid? Zo wordt er gevraagd.

Welk mens heeft er kennis? Welk mens heeft er verstand? Heeft er verstand van de loop van de geschiedenis? Wie kan dat doorgronden?

Wie kan dat uitleggen? Niemand. Wie weet de weg van Israël? Die God met Israël gaat. Wie weet dat?

Wie weet wat er allemaal gebeurt met dat volk? Wie kan dat ten diepste doorgronden? Wie kan dat uitleggen? Eigenlijk niemand. Dan God alleen.

Dan de Messias alleen. Als Paulus denkt over Israël. En hij mag daar dingen van opschrijven. In de laatste hoofdstukken van de Romeinenbrief.

Dan komt Paulus uiteindelijk. Als hij dan verneemt wat God over dat volk zegt. Over zijn volk zegt. Dan kan hij niet anders dan komen tot aanbidding.

En dat wil zeggen dat hij onder de indruk raakt. Van de grootheid en de majesteit. De wijsheid, de kennis, de raad van God. En hij roept het uit.

O diepte van rijkdom. Van wijsheid en van kennis Gods. Hoe ondoelgrondelijk zijn zijn beschikkingen. En hoe onaspeurlijk zijn wegen.

Want wie heeft de zin van de heren gekend. Of wie is hem tot raadsman geweest. Of wie heeft hem eerst iets gegeven. Waarvoor hij vergoeding ontvangen moet.

Broeders en zusters. Wie is met God te vergelijken. Daarom komt de Heere God ook met woorden van troost. En beschrijven en verkondigen.

De Messias. Als de onvergelijkbare. Vers 15 tot en met 20. Met wie dan wilt gij God vergelijken staat er.

En welke vergelijking op hem toepassen. Denken jullie nou werkelijk dat jullie weg aan mij voorbij gaat. Zegt God. Denken jullie nu alleen nog maar menselijk.

Besef toch wie ik ben. Ik ben met niemand te vergelijken. Ten aanzien van de mens. Ja zelfs ten aanzien van volken. Dan wordt er gezegd.

Alle volken zijn als niets voor hem. Betekent niet. Let wel. Niet één mens. Maar alle volken. In vergelijking met God.

Is de raad en de kennis. Van de volken. Onvergelijkbaar met hem. Dan wordt er in vers 16 gezegd. Dat er geen offer is.

Wat in overeenstemming kan zijn. Met de grootheid van God. Al zouden ze al het hout van de Libanon. Alle bossen die er in die tijd waren. Al zouden ze dat gebruiken als brandhout.

Al zouden ze alle dieren bij elkaar maken. Dan is dat offer dat valt in het niet. Omdat het niet kan voldoen.

Aan de heerlijkheid. En de grootheid. Van God. Er is maar één offer. Wat daar wel aan kon voldoen. Dat was het offer.

Van de Heer Jezus Christus. Zoals Jezaja het beschreef. De man van smarten. Die als een lam ter slachting werd geleid. En stemmeloos was voor zijn scheerders.

Zo deed hij zijn mond niet open. Maar de straf die ons de vrede aanbrengt. Die was op hen. Dat offer.

Kon alleen maar voldoen. En aangenaam zijn voor God. Niet wat alle mensen over de hele wereld. Wat alle volken zouden kunnen brengen.

Ook de afgoden niet. Ze zijn niet te vergelijken met hem. Vers 18 tot en met 20. Gouden niet. Houten niet. Stenen niet. Van de week zag ik nog iets op televisie.

Ik dacht dat dat te maken had met die koning van Taiwan. Dat daar ook beelden getoond werden van die tempels die daar zijn. En waar de mensen massaal dagelijks buigen.

Voor Boeddha beelden. En daar wier ook branden. En dan achtsmaar knielen en knielen. Laatst zag ik een keer een stuk over China. En over India.

Op televisie. Waar de rivier de gangers wordt aanbeden. Waar het water wordt verheerlijkd. Waar de mensen buigen voor alles en nog wat.

En dat dagelijks in trouw doen. En dan huilt je hard. Want dan denk je. Ze bidden tot stenen dingen. Ze bidden tot materiële dingen.

En ze leven voortdurend in grote angst. Want je weet maar nooit. Wat de grillen van die goden. Kunnen zijn voor jou.

Morgen. Of overmorgen. Maar de Heere God zegt. Alle goden. Zijn niet te vergelijken. Met de Messias. Ze zijn gewoonweg belachelijk.

Wanneer je ze afschildert. Tegen de grootheid van de Messias. Van de Heer Jezus. Deze woorden van troost.

En bemoediging die de Heere God geeft. Dat doet Hij ook ten aanzien van zijn almacht. En als hoogste overheid.

Vers 21 tot 24. Ten aanzien van de aarde en haar bewoners. Ten aanzien van de wereldleiders. Van regeerders.

Die alle vallen in het niet. Bij zijn almacht. En bij zijn bestuur. Van alle die in hoogheid gezeten zijn. Persoonlijk in tegenstelling tot Hem.

Die troont. Waarvan gezegd wordt. Dat Hij troont boven het rond der aarde. En dan die tekst. Nogmaals.

Met wie dan wil je mij vergelijken? Zegt God. Dat ik Hem gelijk zou zijn. Zegt de Heilige. Hij is de enige in zijn wezen.

Heft uw ogen naar omhoog. Kijk omhoog. Ook uw broeders en zusters. Kijk omhoog. In de tijd waarin wij leven. In de druk. En de moeite van het christen zijn.

Want het wordt niet makkelijker. Het wordt eerder moeilijker. En niet alleen door vervolging. Maar ook door verleiding. En alles wat er om ons heen komt. En wat er opspeelt. En wat er genoemd wordt.

Aan verleidelijke dingen. Heft uw ogen naar omhoog. En ziet. Wie heeft dit alles geschapen? Ga s'avonds maar eens buiten staan. En kijk eens naar de sterrenhemel.

Niet om ze te aanbidden. Maar om klein te worden. En stil te worden voor God. Die dat alles gemaakt heeft. Hij die het Heer daarvan in grote getalen uitleidt.

En elk daarvan bij name roept. Elke ster kent Hij bij name. Door de grootheid van zijn sterkte. En omdat Hij geweldig van kracht is.

Er blijft er niet. Eén achter. Hij roept ze tot aan zijn. Elke avond weer. Het is net alsof er elke avond een gigantisch leger aan sterren opmasseren in opdracht van de Heer.

En daar staat opgesteld ter ere van Hem. Hij is onvergelijkbaar. Hij is onvergelijkbaar. Het wordt nogmaals benadrukt. nogmaals met betrekking tot de schepping van het sterrendak en het heelal.

God beweegt als het ware de hemel in de aarde. om zijn volk uit dat dal van ongeloof en wantrouwen van twijfel en van angst te halen.

Zeg niet meer. Mijn weg is voor de Heer verborgen. Want wie is de Heer? Hij wil je juist daaruit halen. Hij leidt ze elke avond uit.

En Hij zegt elke dag. Ik wil er zijn voor jullie. Ik ben die ik ben. Ik zal er zijn. Ik wil er zijn. Ik ben er ook. En ik ben er elke dag.

Weet u, de slot van deze boodschap is dat we kunnen zeggen, broeders en zusters, dat het volk op voorhand dus al troost en bemoediging ontvangt voor een hele benarde tijd die er gaat komen voor Israël.

Maar het is ook een woord van troost en bemoediging voor ons als gemeente, als gelovigen, die wachten op de komst van de Heer Jezus.

Wij mogen als het ware wachtend, verwachtend en daarbij opzien naar Hem. Hem die ook onze Messias is, ook die onze Christus is, onze Leidsman, onze Redder, degene die gaat komen voor zijn gemeente, onze bruidegom.

En weet u, het is net als in de, toen als de discipelen in de storm op het meer verkeerden. Zij riepen, trekt u er niets van aan dat wij vergaan?

Dat is een verwijt naar de Heer Jezus toe, omdat ze niet begrepen wie Hij was. Maar Hij begreep, Hij bleek de schepper te zijn.

Hij bleek met één woord de storm te stillen. En als dat dan gebeurd is, en dan vallen de discipelen, die vallen op hun knieën in de boot, en dan zeggen ze, wie is toch deze?

En dan aanbidden ze. Dan aanbidden ze Hem. Want dan komen ze tot inzicht wie Hij werkelijk is. En weet u, dat is ook voor ons een bemoediging, broeders en zusters.

Niet de stormen van het leven, niet ziekte, niet nood, niet momenten van twijfel of angst, die hebben het voor het zeggen in u en mijn leven.

Maar wij mogen God het voor het zeggen laten hebben in ons leven. Ik zeg dat er even bij. Want wij kunnen daar namelijk ook een barrière in optrekken.

Als wij God blijven benaderen, die zich in zijn grootheid en heerlijkheid heeft geopenbaard, en hem benaderen met twijfel, of zijn woorden in twijfel trekken, of denken van, nou ja, zal dit er nou eigenlijk wel zijn?

Zou Hij mij wel zien? Zou Hij mij wel horen? Zou Hij mij wel kennen? Heeft Hij wel weet van wat mij overkomt? Dan wil Hij u leren, wil Hij mij leren, dat het niet gaat om onze omstandigheden, dat het niet gaat om u en mijn in eerste instantie, maar dat het gaat om Hem.

En dat Hij te midden van verdrukking, moeite en verdriet, juist geëerd kan worden en mag worden, als degene die boven alles staat, en die u nooit loslaat.

Nooit laat Hij u los. Hij houdt u vast. Want Hij heeft gezegd, en dat woord van God, dat vergaat niet meer meer, ik ben die ik ben.

Ik ben de goede herder. Ik ben het licht der wereld. Ik ben het water des levens. Ik ben het brood des levens.

Ik ben de ware wijnstok. En vult u maar in. En dat wil Hij voor u en voor mij zijn. Wat geweldig. Weet u, hoe lang iets ook duurt, hoe teleurstellend zijn volk, wij ook vaak kunnen zijn.

Hoe hardnekkig wij kunnen zijn. Hoe wij tot dwalen geneigd en overlopend naar. Of hoe wij gaan van eigen kracht tot eigen kracht.

Nooit moet God opgeven, let wel wat ik zeg. Nooit moet God opgeven door een tekort aan kracht.

God geeft nooit op. Weet u, wij kunnen misschien zeggen, en wij kunnen ons misschien voelen als onmachtig en krachteloos.

En dat is terecht. Wij kunnen ons misschien voelen als gras. Of als schapen, die opgezocht moeten worden.

Of wij voelen ons als stof. En zoals het hier staat, dat volken geacht worden als een stofje aan de weegschaal. Of wij kunnen ons voelen, zoals Jezaja 41 het zegt, als een wormpje, zoals Israël omschreven.

Een wormpje Jacobs. Nou, dat is toch helemaal niks. Maar weet u, dat God dat wil veranderen in ons leven. door ons geloofsvertrouwen op de Messias, op de Heer Jezus Christus.

Net als Jezaja dat deed. Want denkt u, dat hij dit alles niet heeft geërvaren aan den lijven? Natuurlijk. Maar wat moet het voor Jezaja een vreugde geweest zijn, dat hij kon zeggen, dat, maar wie de heren verwachten, die putten nieuwe kracht.

Zij varen op met vleugelen als arenden. Zij lopen, maar worden niet moe. Zij wandelen, maar worden niet mat. Nee, zij worden van gras, worden zij als een arend.

En als schapen worden ze als een hardloper. En als een stofje of als een wormpje, worden zij als een pelgrim, die op weg is zij naar huis. Een pelgrim, zoals de Joden optrokken naar Jeruzalem, drie keer per jaar, dat ze van alle kanten kwamen, om daar naar het geestelijk centrum te gaan, Jeruzalem, de stad waar God was, waar de tempel stond, dat ze zingend onderweg waren.

En dat ze bepaald werden bij de grootheid van God, en dat ze zeiden van, welzalig zij die in uw huis wonen, dat die op die plaats mogen verblijven, altijd.

En met datzelfde verlangen, broeders en zusters, zijn wij op weg als pelgrims, als vreemdelingen. Want wij horen hier niet uit. Dit is ons thuis niet.

Wij zijn op weg. En wij komen straks, in het vaderhuis met de vele woningen. En dan zullen we zijn, voor eeuwig in gemeenschap met hem. En dan zullen alle tranen, als het dan gaat over troost, dan zullen alle tranen van de ogen gewist worden.

Er zal er geen ziekte meer zijn. Er zal geen verdriet meer zijn. Er zal geen wanhoop meer zijn. Er zal geen druk of verdrukking meer zijn. Er zal redding zijn.

Er zal verlossing, in de breedste zin van het woord, ervaren worden. En dat alles, gefocust en gericht, op niemand anders, dan de Heer Jezus Christus, de Messias, die ook de Messias van Israël, is en zal zijn, straks in de toekomst.

Geprezen zij zijn naam. Mijn God, hoe groot zijt Gij, dan zingt mijn ziel, van U, O Heer mijn God. Zullen we dat samen zingen?

Ik heb het nummer niet opgegeven. En misschien breng ik jullie in enige verwarring. Ik heb ook nog een banaan op een ander lied.

Moet je niet langsheil. Wil je niet langsheil? Ik heb een Konger die gebreven. Ik heb een broekte gebreven. Ik heb een optje gebreven. Ik heb een gonegeving. Ik heb een gelukkogstig gebreven. Het betekent hummer is een geweldig opgeven. Want een gotten overdeel?

Ik heb een keeping pat die gebreven. Ik heb een komple��ende gebreven. Ik heb een baklavenper te gebreven. Ik heb een bericht gebreven. Ik heb een komple noch een komple sevendelt.