Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Shalom. Fijn om elkaar te ontmoeten vanmorgen en met elkaar de Bijbel te openen.
! Ik wil dat graag met u delen.
Dus Daniel 6. Ik hoop dat het met mijn stem goed blijft gaan, want ik heb een zware verkoudheid deze week gehad.
Heel veel hoesten. Maar we hebben er vanmorgen de heren voor gebeden thuis ook dat het in ieder geval niet tijdens de preek zou komen. Dus we vertrouwen erop dat dat ook mogen gebeuren.
Ik lees uit de Zienestatenvertaling. Darius de Meder ontving het koningschap toen hij ongeveer 62 jaar oud was. Het behaagde Darius over het koninkrijk 120 stadhouders aan te stellen die over heel het koninkrijk verdeeld zouden zijn.
En over hen drie rijksbestuurders van wie Daniel er één was. Aan hen moesten die stadhouders verantwoording afleggen omdat de koning niet benadeeld werd. Toen overtrof deze Daniel de rijksbestuurders en de stadhouders omdat er een uitzonderlijke geest in hem was.
De koning overwoog hem over heel het koninkrijk aan te stellen. Daarop gingen de rijksbestuurders en de stadhouders zoeken naar een grond voor een aanklacht tegen Daniel in zaak het koninkrijk.
Maar ze konden geen enkele grond voor een aanklacht of iets verkeerds vinden. Omdat hij betrouwbaar was en er geen nalatigheid of iets verkeerds bij hem te vinden was. Toen zeiden deze mannen wij zullen tegen deze Daniel geen enkele grond voor een aanklacht vinden.
Tenzij wij iets tegen hem vinden in de wet van zijn God. Zo kwamen deze rijksbestuurders en stadhouders eensgezind bij de koning. En zeiden het volgende tegen hem.
Koning Darius leef in eeuwigheid. Al de rijksbestuurders van het koninkrijk, de machthebbers, de stadhouders, de raadslieden en de landvogden zijn na onderling beraad van mening.
Dat er een koninklijk besluit moet worden opgesteld en een verbod moet worden bekrachtigd. Dat al wie binnen dertig dagen een verzoek zal richten aan welke God of mens ook, behalve aan u ook koning, in de leeuwenkuil zal worden geworpen.
Nu dan koning, stel het verbod op en onderteken het bevelschrift dat niet veranderd mag worden volgens de wet van meden en persen die niet mag worden herroepen. Daarop ondertekende koning Darius het bevelschrift en verbod.
Van zijn God.
Meteen kwamen ze naar voren en zeiden in de tegenwoordigheid van de koning over het verbod van de koning. Hebt u niet een verbod ondertekend dat iedereen die binnen dertig dagen een verzoek zou richten aan welke God of mens ook, behalve aan u ook koning, in de leeuwenkuil zou worden geworpen?
De koning antwoordde en zei dat woord staat vast volgens de wet van meden en persen die niet mag worden herroepen. Toen antwoordde en zeiden zij in de tegenwoordigheid van de koning Daniel, een van de ballingen uit Juda, heeft op u ook koning en op het gebod dat u ondertekend hebt geen acht verslagen, maar op drie tijdstippen per dag doet hij zijn gebed.
Toen de koning dit woord hoorde, nam hij het zichzelf zeer kwalijk en hij zette zijn hart erop om Daniel te verlossen. Tot zonsondergang spande hij zich in om hem te redden.
Toen kwamen deze mannen weer eensgezind bij de koning en zeiden tegen de koning, weet de koning dat het een wet van meden en persen is en dat geen enkel verbod of besluit dat de koning heeft opgesteld veranderd mag worden.
Toen gaf de koning bevel en men haalde Daniel en wierp hem in de leeuwenkuil. De koning nam het woord en zei tegen Daniel, uw God die u voortdurend vereert, hij zal u verlossen.
Er werd een steen gebracht op de opening van de kuil gelegd. De koning verzegelde die met zijn ring en de ring van zijn machthebbers, zodat de maatregel met betrekking tot Daniel niet veranderd kon worden.
Toen vertrok de koning naar zijn paleis. De nacht bracht hij vast en door. Geen enkele vorm van vermaak liet hij bij zich brengen. Zijn slaap was ver van hem geweken.
Vroeg in de morgen, toen het licht werd, stond de koning op. Haastig vertrok hij naar de leeuwenkuil. Toen hij in de nabijheid van de kuil gekomen was, riep hij naar Daniel met droeve stem.
De koning nam het woord en zei tegen Daniel, Daniel, dienaar van de levende God. Heeft uw God die u voortdurend vereert, u van de leeuwen kunnen verlossen? Toen sprak Daniel tot de koning, o koning, leef in eeuwigheid.
Mijn God heeft zijn engel gezonden en hij heeft de muil van de leeuwen toegesloten. Ze hebben mij geen letsel toegebracht, omdat ik voor hem onschuldig ben bevonden.
Ook tegen u, o koning, heb ik geen misdaad begaan. Toen werd de koning zeer verheugd daarover. En hij beval Daniel uit de kuil te trekken. Toen Daniel uit de kuil was getrokken, werd er geen enkel letsel bij hem aangetroffen, omdat hij op zijn God had vertrouwd.
Vervolgens beval de koning en men haalde die mannen die Daniel openlijk hadden beschuldigd. En men wierp hen, hun kinderen en hun vrouwen, in de leeuwenkuil. Ze hadden de bonen van de kuil nog niet bereikt, of de leeuwen maakten zich van een meester en verbreizelden al hun beenderen.
Toen schreef koning Darius aan alle volken, naatjen en talen die op heel de aarde woonden, mogen uw vrede toenemen. Er wordt door mij bevel gegeven dat men in heel het masgebied van mijn koninkrijk zal beven en sidderen voor het aangezicht van de God van Daniel.
Want hij is de levende God en houdt voor eeuwig stand. Zijn koninkrijk gaat niet te gronden en zijn heerschappij duurt tot het einde. Hij verlost en redt.
Hij doet tekenen en wonderen in de hemel en op de aarde. Hij die Daniel heeft verlost uit de klauwen van de leeuwen. En het ging deze Daniel voorspoedig onder het koningschap van Darius en onder het koningschap van Kores de Pers.
Tot zover de lezing uit het woord van God en dat de Heer dat ook zal zegenen aan ons hart. Ja, broeders en zusters, vrienden, een hele indrukwekkende geschiedenis en eigenlijk een ongelooflijke geschiedenis.
Een geschiedenis die door de Heer in de Bijbel is geplaatst nadat die inderdaad ook gebeurd is. En het is de Heer die deze geschiedenis laat optekenen om aan te tonen hoe groot en hoe machtig en hoe wonderbaar hij is.
En deze geschiedenis spreekt natuurlijk ook van de Heer Jezus, de Messias. Want de Heer heeft gezegd, het zijn de schriften die van mij getuigen. En in Daniel vinden we ook weer een beeld van de Heer Jezus terug.
We hebben elkaar gezien dat koning Darius, als hij aan de macht komt, hij is de koning van de Meden. Het zijn de Meden en de Persen die het Babylonische Rijk hebben overwonnen. En het vorige hoofdstuk, hoofdstuk 5, dat eindigt met dat koning Belsazar in diezelfde nacht gedood werd.
In die nacht hebben de Meden en de Persen Babel ingenomen. En dan wordt het Darius die dan op toch wel een respectabele leeftijd van 62 jaar, wordt heel specifiek bijgezet, dat hij dan koning wordt.
En dat hij het Rijk gaat indelen. En hij gaat het Rijk structuur gaat hij daarin aanbrengen. Met 120 gewesten waar stadhouders overgesteld worden.
En boven hen drie rijksbestuurders waarvan Daniel er één is. Het is heel apart dat deze Daniel meteen in een hele hoge positie wordt geplaatst. Hij heeft hoge posities gehad onder Nebuchadnezar.
En onder Belsazar is hij eigenlijk een beetje op de achtergrond geraakt. Hoewel ik vanmorgen in mijn stille tijd Daniel 7 las en 8. En dan zie je dat hij ook tijdens de regering van Belsazar een aantal visioenen krijgt.
En dat hij zegt dan, en ik ging toch, nadat ik heel erg ontsteld was, in het bijzonder ook over dat achtste visioen, dat hij toch weer het werk voor de koning deed.
Dus ook onder Belsazar had hij blijkbaar dan toch nog steeds een functie. Deze Daniel wordt dan inderdaad samen met die twee anderen als Rijksbestuurder aangesteld.
En we kunnen aannemen dat ongeveer zo'n veertig stadhouders dan verantwoording aan hem moesten afleggen. En dan blijkt hij het beter te doen dan de anderen. En er staat heel bijzonder bij, omdat er een uitzonderlijke geest in hem was.
Een uitzonderlijke geest. En ik geloof dat dat een heenwijzing is naar de geest van God. Daniel liet zich door het woord en door de geest van God leiden. Dat was de motivatie voor zijn hele leven.
Vanaf het allereerste begin, als we over hem lezen in Daniel 1. Als hij dan daar in Babel is gekomen. En dan uitgeselecteerd wordt voor een opleiding.
Om uiteindelijk te kunnen dienen bij de koning van Babel. En er allerlei dingen moeten veranderen. Hij wordt onderwezen dan in de taal van de Chaldeeën, in de boeken van de Chaldeeën.
Ze krijgen andere namen. Hij en zijn drie vrienden. Die namen die oorspronkelijk verbonden waren met de God van Israël. Ze krijgen nu een verbondenheid met de Babylonische afgoden.
En dan uiteindelijk moeten ze dan ook eten van de tafel van de koning. En dan zegt Daniel, dat ga ik niet doen. Ik wil me niet verontreinigen met de spijzen van de koning.
Die koninklijke spijzen, die waren sowieso waarschijnlijk niet koosjer klaargemaakt. En in de tweede plaats waren ze zeer waarschijnlijk ook aan de afgoden gewijd. Zoals we later ook in de tijd van Paulus bij de Korintiërs kunnen lezen.
En dan maakt Daniel dat bekend. En dan zegt hij tegen degene die overeengesteld is, geef ons van het gezaaide een water.
Nou ja, zegt die man, dat kunnen we natuurlijk wel doen. Maar dat gaat natuurlijk een groot probleem voor. Want als jullie er zo meteen slechter uitzien, dan krijg ik uiteindelijk de rekening gepresenteerd. Maar Daniel zegt, laten we tien dagen de proef nemen.
En dan eet hij van dat gezaaide. En dan drinkt hij water samen met zijn vrienden. En dan blijkt dat tien dagen dat ze er veel beter uitzien dan die jonge mannen die van de tafel van de koning hebben gegeten.
En daarin ligt natuurlijk een geweldige les. Want dat gezaaide daar in het Hebraeus, dat woord gezaaide, als de vertaling zegt groenten. Daar zit het woordje zaad in. En dat zaad, dat spreekt natuurlijk van de Heer Jezus.
Het zaad van de vrouw. Dus Daniel, als het ware, als we dat in de toepassing zien, dan is het dat hij zich liet voelen door de Heer Jezus. Door het woord van God.
En water, een beeld van het woord en een beeld van de Heilige Geest in de Bijbel. Dus door woord en geest. Dat is een les die naar ons toe komt. Wij leven in een wereld waar de geest van Babel is.
Ik geloof dat Babel ook nog zo meteen letterlijk zich gaat manifesteren. Maar goed, in ieder geval is het de geest van Babel. Met heel veel afgoderij en allerlei manifestaties.
Denk maar, gisteravond was bij ons in Naaldwijk uitbundig Halloween gevierd. Onze buren doen daar ook helaas heel uitgebreed mee. De hele tuin versierd met mensen die opgehangen waren in bomen.
En van alles en nog wat. En dan zie je, dat is een onschuldig feest. Dus voor de kinderen vinden ze het leuk. Nou, kinderen vinden dat niet leuk, lijkt mij. Ze schrikken van al die vreselijke dingen die er te zien zijn.
Maar ik ben ervan overtuigd dat dit feest dat zo populair wordt de laatste jaren. In ieder geval bij ons, in de buurt sowieso. Dat dat door de duivel gebruikt wordt om ook de hele mensheid, de kinderen, als het ware, vertrouwd te maken met de demonische wereld.
Die demonische wereld die straks in de eindtijd zich steeds meer zal manifesteren. En wat moeten wij dan doen? Wat moeten wij als christenen doen? Wij moeten als het ware eten van het gezaaide.
En we moeten drinken het water. Wij moeten ons niet voeden met de spijzen van de wereld. Zoals Daniel die keuze maakte. Hij wilde zich alleen maar voeden met dat.
Wat uiteindelijk natuurlijk voor ons dan duidelijk is als een toepassing naar de heren en naar zijn woord. En dat is eigenlijk de basis voor dat hele verdere leven van Daniel. Dat hij altijd weer opnieuw de relatie met de heren heeft gezocht en heeft gevonden in het woord.
Hij las het woord. Dat lezen we in Daniel 9. Dat hij ook de profetieën van Jeremia las. Hij zal ongetwijfeld een Torah bij zich gehad hebben. En misschien ook nog wel wat andere geschriften. Hij leefde bij het woord en op grond daarvan kon hij trouw zijn, kon hij ook betrouwbaar zijn.
Want als hij dan inderdaad dat werk op een geweldige manier doet, dat dat opvalt. Omdat er een uitzonderlijke geest in hem was. Dan overweegt de koning om hem dus over heel het koninkrijk aan te stellen.
Als een soort onderkoning. Onder Darius. En dan Daniel. En dan de rest naar beneden toe. Een soort situatie als Jozef in Egypte had.
En dan gaan die andere rijksbestuurders. Ja, die pikken dat niet. Daar is jaloersheid. Hij wel en ik niet. En vanmorgen lazen we, voordat we de bidstond hadden, lazen we in Psalm 18.
Dat vond ik mooi, want dan wordt over Saul gesproken. En wat was het probleem bij Saul? Saul werd onbeleid jaloers naar David. En die jaloersheid had vreselijke consequenties.
Dat hij uiteindelijk, hij de gezelfde rest heren, de andere gezelfde van de heren ging vervolgen. En eigenlijk probeerde te doden. Zo zie je wat jaloezie in je leven. Dat is vreselijk gevaarlijk.
En hoe dicht ligt het niet bij ons allerhart. Dat je zo gauw afgunstig bent. Om een ander die het in jouw ogen beter doet. Of die andere mensen vinden dat hij het beter doet.
Een betere spreker. Of een betere oudste. Of een betere kinderwerker. En hoe gemakkelijk is dan die afgunst daar. Wat is de heren die ons erbij bepaalt. Wees niet afgunstig. Afgunst.
Dat is iets wat vreselijk uit kan pakken in ons leven. Nou, als dat dan bekend wordt. Dan gaan die rijksbestuurders en de andere verantwoordelijke.
Ook de stadhouders. Die gaan proberen om Daniel uit de weg te rijmen. In ieder geval dat hij niet die positie verkrijgt. En Daniel die had zijn werk gedaan omdat hij betrouwbaar was.
Hij had natuurlijk een hele hoge positie. Ook een hele gevaarlijke positie in die zin. Waar natuurlijk allerlei gevaren waren om omkoping. En al dat soort dingen.
En dat gebeurt vandaag in de wereld nog op hele grote schaal. En dat gebeurde toen ook al. Want dat is al zo'n oudste mensheid die in zonde is gevallen. Maar Daniel was betrouwbaar.
En hij deed dat werk als voor de heren. Dat zou ik bijna willen zeggen. En dan gaan die andere rijksbestuurders dus. Een aanklacht proberen te vinden tegen deze Daniel.
Maar ze kunnen er geen vinden. Als ze naar zijn werk kijken. Als ze naar zijn hele gedrag kijken. Ze kunnen geen enkele grond voor een aanklacht vinden. Omdat hij betrouwbaar was. En geen nalatigheid of iets verkeerds bij hem te vinden was.
Dat is een getuigenis. Iemand die. Want Daniel is op dit moment waarschijnlijk toch al tegen de negentig. In ieder geval tussen de tachtig en negentig jaar oud. En al die tijd heeft hij hoge posities gehad.
De ene keer wat hoger dan de ander. Heel vooraanstaande posities. En in al die tijd is hij trouw gebleven. Betrouwbaar gebleken. Omdat hij trouw was aan de heren.
En hoe is dat in ons leven. Zijn ook wij betrouwbaar. Kunnen mensen op ons aan. Soms beloof je wel eens wat. En dan ja. Uiteindelijk blijf je het toch niet in te kunnen lossen.
Nou gaan we dat dan ook eerlijk zeggen. Dat joh dat. Ik heb dat wel beloofd. Maar sorry. Ik hoop dat later nog een keer te doen. Want soms dan beloof je zo makkelijk dingen. En dan komt er in de praktijk door allerlei omstandigheden niks van terecht.
Belangrijk dat wij betrouwbaar zijn. In deze wereld waar zo veel onbetrouwbaarheid is. Waar zo weinig mensen elkaar vertrouwen.
En dat ook steeds meer in de wereld natuurlijk komt. Ook door die hele ontwikkelingen in de samenleving. Met aanslagen. Met gevaren. Met dingen die er zomaar. En eens plotseling kunnen gebeuren.
Dat je steeds het idee krijgt. Van ja. Kan ik die anderen wel vertrouwen. Maar dat het voor ons belangrijk is. Dat mensen ons wel kunnen vertrouwen. Dat mensen degene zijn die zien.
Van hey. Die is anders. Niet omdat wij zo goed zijn. Maar omdat de heren ons daartoe dan. Klaar heeft gemaakt. Nou zeggen die mannen tegen elkaar.
We kunnen geen enkele aanklacht vinden. Tenzij wij. Iets vinden met betrekking tot de wet van zijn God. Alleen op het punt van het geloof. Zeggen ze.
Daar kunnen we wat vinden. En dan gaan ze naar de koning. En het is heel opmerkelijk. Dat we lezen. In mijn vertaling in ieder geval drie keer. Ze kwamen eensgezind bij de koning.
Nu eensgezind. Later weer eensgezind. En nog een keer eensgezind. Want de vijanden van Daniel. De vijanden van God vinden elkaar in eensgezindheid. Dat zie je in het hele oude testament ook vaak.
Dat bepaalde volken tegen Israël eensgezind optrekken. En ook in de toekomst zal dat zo zijn. De tijd van de grote verdrukking. Dat de volken zullen eensgezind zich verzamelen rondom Jeruzalem.
En aan de ene kant wordt dat door de heren zo geleid. Want het moet zo gebeuren. Aan de andere kant hebben de volken de eigen verantwoordelijkheid. Maar dat is ook een eensgezindheid die dan zich zal openbaren tegen het volk van de heren.
Hier een eensgezindheid tegen de dienaar van God. Daniel. En dan komen ze met dat voorstel. Dat hele bekende voorstel. Dat koning wat zou het geweldig zijn als er dertig dagen lang mensen alleen maar een verzoek of een vraag zouden kunnen stellen aan u.
En niet aan een of ander ander mens of God. Nou de koning voelt zich daar zeer door gestreeld waarschijnlijk. En die ondertekent dan uiteindelijk dat verbod. En het bevelschrift.
Dat niet mag veranderd worden. Volgens de wet van de meden en persen. En als Daniel dat dan te weten komt. Dan gaat hij naar zijn huis. Hij gaat zijn huis binnen staat er.
En in zijn bovenverdieping had hij open vensters in de richting van Jeruzalem. En op die tijdstippen per dag ging hij op zijn knieën. Bad en dankte hij voor het aangezicht van zijn God. Precies zoals hij voordien had gedaan.
Als Daniel het hoort. Dan is het enige wat hij kan gaan doen. Is dat hij het bij God gaat brengen. En hij gaat naar zijn huis. Waar hij dus een bovenvertrek heeft. Met vensters op.
In de richting van Jeruzalem. Dat is. De aanleiding van het gebed van Salomo. Als Salomo de tempel inwijdt. Dan lezen we dat hij een heel lang gebed uitspreekt. Met allerlei situaties noemt.
Waarin uiteindelijk mensen tot God zullen bidden. En dan zegt hij onder andere dat als. Ja als ze weggevoerd zijn. In een ander land. Omdat ze tegen u gezondigd hebben. En als ze zich daar dan bekeren.
En als zij tot u bidden. In de richting van Jeruzalem. In de richting van dit huis. Hoor dan. Nou. Volgens die richtlijn. Had Daniel dus.
In zijn huis. Huis dat hij waarschijnlijk speciaal laten bouwen. Maar in ieder geval was duidelijk rekening mee gehouden. Dat hij open vensters had. In de richting van Jeruzalem. En drie tijdstippen per dag. Ondanks zijn geweldige drukke baan.
Dan die drie keer per dag de tijd. Om. Het aangezicht van de heren te zoeken. Dan bad hij. En dankte hij. Voor het aangezicht van zijn God. Ik vind het zo geweldig. Dat dat er zo specifiek staat.
Hij bad. En hij dankte. Dan zeggen. Ja hij bad. Maar. Dat danken. Dat is ook zo belangrijk. Als je bij de apostel Paulus gaat lezen.
Hoeveel keer het woordje danken. En dankzegging. In zijn brieven naar voren komt. Heel vaak. En dat zie je dus bij Daniel ook. Het is zo belangrijk. Dat we bidden. Maar dat we ook danken.
Want we hebben zoveel om voor te danken. Het is de Heer die ons zo rijk gezegend heeft. In de eerste plaats natuurlijk met alle geestelijke. Zegen. In de Heer Jezus. Als wij hem hebben leren kennen. Maar daarnaast ook op stoffelijk gebied.
Op lichamelijk gebied misschien. En ook. Ja. Als er dan inderdaad ziekte zich openbaart. Als er. Mankementen in ons lichaam zijn. Dan mogen we ook inderdaad. Bidden.
En mogen de Heer vragen. En danken. Dat hij. Voor ons zorgen zal. Sommigen zouden misschien zeggen. Nou. Daniel gaat hier een beetje provocerend.
Aan de slag. Zeg maar. Want. Nou ja. Goed. Hij heeft net gehoord dat dat dus niet meer mag. En dan gaat hij. Gewoon. En doet hij dat zomaar. In het openbaar. In die zin.
Dat die. Die vensters. Die zijn nog steeds open. Waarschijnlijk. Hebben er geen ruiten in gezeten. Of hij zelf. Is in. Daar in dat babel. Maar hij had bij wijze van spreken. Wel de gordijnen dicht kunnen doen. En dan had hij kunnen zeggen.
Nou ja. Maar dan ziet de Heer het ook wel. Zoals de Heer Jezus later zegt. Als jullie bidden. Ja. Bid dan niet op straat. In het openbaar. Om door de mensen gezien te worden. Maar ga je binnenkamer in. Doe de deur op slot. En bid daar.
Tot uw hemelse vader. Maar Daniel laat de gordijnen open. Want er staat. Hij deed het precies. Zoals hij voordien had gedaan. Dat is de sleutel.
Hij deed precies. Zoals hij het altijd al had gedaan. Dus hij ging het hier niet provoceren doen. Maar hij ging het doen. Zoals hij dat altijd al had gedaan. En hier komt ook weer een vraag op ons af.
Wat doen wij? Als wij thuis gewend zijn. En ik hoop dat u dat gewend bent. Omdat als u maaltijd hebt. Dat u de Heer het dankt. Of bidt. Of dankt. De een zegt we gaan bidden.
De ander zegt we gaan danken. Nou bidden en danken. Maar dat u de Heer bidt en dankt. En dan misschien ook een stuk uit de Bijbel leest. Wij doen dat wel. Maar niet iedereen zegt daar de tijd voor te hebben.
Maar in ieder geval. Maar als je dan ergens anders bent. Bid en dank je dan ook. Als je in een openbare gelegenheid bent. In een restaurant. Bid en dank je dan ook voor het eten.
Je kan zeggen. Nou ja goed. Ik doe het dan even zo. Zegen deze spijzen aan me. Zo. Of. Sluiten we onze ogen. Vouwen we onze handen. En vragen we de Heer om een zegen.
Als wij wel eens met vakantie zijn. Ook in resorts. Of iets dergelijks. En als je er om je heen kijkt. Dan zie je bijna nooit iemand. Dan zitten er honderden.
Bijna nooit iemand. Die dankt. Voor het eten. Bijna nooit iemand. We hebben zelf ervaren. Toen we een keer in Turkije waren. Dat er een man naar me toe kwam. Een Duitser.
Hij zegt. Ja ik heb gezien dat u zat te bidden. Gelooft u in God? Ja ik geloof in God. Nou hij geloofde er helemaal niets van. Ander moment. Toen we ook in Turkije waren. We zijn een paar keer in Turkije geweest.
En toen kwam er een. Een Iraanse man op ons af. Hij zegt. Ik zie dat jullie bidden. Ja ik ben ook christen. Hij zegt. We zijn hier met een aantal Iranen. Iraniërs. Chris uit Teheran.
Al jaren geleden. En toen heeft hij nog een video laten zien. Ik heb een video van een samenkomst. Wil jullie die zien? Nou we hebben een video gezien van de samenkomst in Teheran. Van de Iraniërs.
Maar zo zie je dat je. Dat het niet omdat wij nou zo goed zijn. Maar dat het belangrijk is. Om te doen zoals je het altijd gewend bent. Om niet een ander levenje te gaan leiden.
Om niet je anders voor te gaan doen. Als je bij vreemde mensen. Of onder vreemde mensen bent. Ik weet dat als ik wel eens in Engeland kom. Bij de broeders en zusters van de society.
Waar wij mee samenwerken. En als we dan wel eens koffie gingen drinken. En dan met wat erbij. Nou die broeder die ging dan meteen. De heren danken voor een kop koffie. En wat erbij. Dat is in het openbaar.
Dat is toch heel bijzonder. Niet om te provoceren. Niet om te laten zien. Kijk eens hoe goed ik ben. Zoals de fariseers dat zo mooi konden doen. Maar gewoon jezelf zijn. En nou nog een stap verder.
Stel je voor dat er nou hier in Nederland. Een regering komt. Of dat je alleen maar mag bidden. Tot. Niet ondenkbaar. Allah. Als we de ontwikkeling in de maatschappij zien.
De ontwikkeling in de wereld zien. Dan zou het niet ondenkbaar zijn. Dat binnen een afzienbare tijd. Dat bijvoorbeeld zou kunnen gebeuren. In een bepaald land. De mensen.
De broeders en zusters van ons. In de moslimlanden. Die merken dat aan de lijve. Niet openbaar. In het openbaar bidden tot de God van Israël. Want dan ga je kop eraf. En we weten natuurlijk.
Op grond van de schrift. Dat zo meteen. In de tijd. Van de grote verdrukking. Dat het beest. Zijn beeld zal oprichten. In Jeruzalem. In de tempel. En dat iedereen dat beeld. Moet aanbidden.
En als je niet aanbidt. Dan word je onthoofd. Staat in openbaring 20 vers 4. Degenen die niet het beeld hebben aangebeden. Die onthoofd waren. Dat doet mij toch wel heel sterk denken.
Aan de islam. En ik geloof persoonlijk. Dat de islam een hele dominante rol speelt. In de tijd. Dat de heer Jezus terugkomt. Op aarde. En we zien daarvan die ontwikkelingen.
In de hele wereld. Al heel duidelijk. Zich steeds meer manifesteren. Maar wat doen we dan? En nu zitten we met de ventjes nog open.
Aan beetje dicht voor de zon. Maar doen we. Gaan we dan de gordijnen dicht doen? Of doen we het zoals we het altijd gewend waren? Kosten wat het kost. Daniel wist wat het hem kostte.
Als hij dus gewoon ging doen wat hij altijd gedaan had. En dan komen die mannen. Die hadden natuurlijk in het bosje op de loer gelegen. En die komen dan. En die vinden Daniel.
En daar staat er. Hij bad en smeekte om genade voor het aangezicht van zijn God. Dat is heel bijzonder. Hij bad en hij dankte. Maar hij bad en hij smeekte om genade voor het aangezicht van zijn God.
Waarom smeekte hij om genade? Omdat hij wist wat hem te wachten stond. Als hij gepakt zou worden dan ging hij de leeuwenkuil in. Dan ging hij de dood tegemoet.
En hij bad om genade aan de heren om die weg te gaan. Heer geef me genade om die weg te gaan. Zoals de heren genade geeft in bepaalde omstandigheden.
Als je een zware operatie moet ondergaan. Of als je gaat sterven. Stervensgenade. Klinkt dat dan zo mooi. Maar dat is waar. Op dit moment zou ik er even niet aan moeten denken om te sterven.
Maar als je dan in zo'n situatie komt. Dan geeft de heren genade daar ook voor om die weg te gaan. Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis. Ik vrees geen kwaad want u bent bij mij.
Hebben we gezongen. Psalm 23. Wat doen we dan? Wat doen wij? In zo'n situatie als er in Daniel is.
Nou die mannen die treffen hem daar dus aan. En die gaan natuurlijk meteen naar de koning. En dan wordt Daniel aangeklaagd. Daniel wordt aangeklaagd. En dat is heel opmerkelijk dat ze zeggen.
Daniel een van de ballingen uit Juda heeft u op u ook koning. En op het verbod dat u ondertekend hebt geen acht geslagen. En op drie tijdstippen per dag doet hij zijn gebed. Een van de ballingen uit Juda.
Een jood. Het is een jood. Die dat doet. Koning. Denk aan de drie vrienden van Daniel. In die hele bijzondere geschiedenis natuurlijk van die vurige oven.
Ook dan wordt gezegd door de aanklagers. Degene die uit Juda zijn. Uit de joden zijn. Uit het zorg van Israël. En hier zie je dus in feite al de bron van het antisemitisme.
Antisemitisme wat ook op. Heel vaak op grond is van jaloersheid. Jaloezie. Jaloezie ten opzichte van het volk Israël. Dat volk van God. Dat volk dat zo'n bijzondere plaats inneemt.
En ook zo bijzonder begiftigd en begenadigd is. Als je kijkt naar de Noëlprijswinnaars. En allerlei dingen die ze uitvinden. Geweldig. Jaloezie.
Wat Israël bereikt heeft in het Midden-Oosten. En de andere volken dat niet bereikt hebben. Jaloezie. Ook hier. Jaloezie. En het is een uit de ballingen van Juda.
Daniel. En als de koning dat woord hoort. Dan neemt hij het zichzelf zeer kwalijk. Staat er in vers 15. Hij neemt het zichzelf zeer kwalijk. Dat hij erin getuind is. Dat hij de val binnengelopen is.
En toen hij het bevelschrift ondertekende. Dan klapte de val af. Hij kon niet meer terug. Was geen weg meer terug. Want die wet mocht niet herroepen worden. En dan probeert hij.
Hij zet zijn hart erop. om Daniel te verlossen. tot zonsondergang.
Hij was een rijksbestuurder. Hij was een rijksbestuurder waar hij op aankom. Maar ook zal Daniel ongetwijfeld gesproken hebben over zijn God. Over de God die hij diende. En deze Darius zal ongetwijfeld ook gehoord hebben van de dingen die door deze Daniel, maar ook ten opzichte van die drie vrienden van Daniel gebeurd zijn.
Dromen uitgelegd. Dat koning Nebuchadnezzar uiteindelijk voor die God van Daniel diep moest buigen. Dat die vrienden ongedeerd uit de vurige overkwamen omdat zij trouw bleven aan hun God.
In ieder geval, hij probeert van alles aan te doen om Daniel te verlossen en te redden. En hier komen we bij uiteindelijk dat beeld van Daniel als een beeld van de Heer Jezus.
Als de Heer Jezus overgeleverd wordt door de overpriesters en de schriftgeleerden en de oudsten van het volk aan Pilatus, dan probeert Pilatus de Heer Jezus te redden.
Ja, en dan denk je, dat was toch niet zo? Ja, dat was wel zo. Vooral in het Lukas-evangelie staat er drie keer dat hij zegt, ik vind geen schuld in hem. In Lukas 23 vers 4, in 23 vers 14 en in 22 zegt hij, ik heb in hem niets gevonden wat de dood verdient.
Hij probeert er alles aan om inderdaad de Heer Jezus te redden. En dan uiteindelijk speelt hij zijn laatste kaart uit. Heel goddeloos dat ik dat nou zeg. Ik kaart helemaal niet, maar hij speelt zijn laatste kaart uit.
En dan zegt hij, jullie mogen altijd op het feest vragen of ik iemand vrij laat. En dan hoopt hij dat ze uit Krijs natuurlijk zeggen, ja laat Jezus maar vrij. En dan kiezen ze voor een moordenaar.
Pilatus doet er alles aan om de Heer Jezus te redden. Hij spant zich in. Maar dan komen die mannen, in dit geval bij Darius, dan komen die mannen, die vijanden, die komen weer eensgezind bij de koning.
Zeggen ze, koning het is een wet van mede en pesse. Dat mag niet herroepen worden, dat moet gebeuren. Hij moet de leeuwenkuil in. En datzelfde vind je eigenlijk ook bij de Heer Jezus.
Er staat, als Pilatus dat dan zegt, ik vind niets in hem wat de dood verdient. Dan staat er, maar zij drongen met luid geroep aan en eisten dat hij gekruisigd zou worden.
Lukas 23, vers 23. Ze eisten dat hij gekruisigd zou worden. Een onschuldige. Volgens de Romeinse werd, werd gekruisigd.
En zo gaat het bij Daniel ook. De Heer Jezus wordt gekruisigd, Daniel gaat de leeuwenkuil in. En als hij dan de leeuwenkuil in geworpen wordt, dan staat er dat de koning het woord neemt en tegen Daniel zegt, U God, die u voortdurend vereert, hij zal u verlossen.
Andere vertaling zegt, hij verlossen u. Als een wens, als een bede. Maar volgens de Hebraeus kan je dus ook zeggen, hij zal u verlossen. De Septuagint vertaalt dat namelijk, de Griekse vertaling van het Oude Testament.
Die vertaalt, hij zal u verlossen. Dat betekent dat dat spreekt van een geweldig geloof van die koning Darius. De God die u voortdurend vereert, die hij zal u verlossen.
Wat geweldig is dat zeg. Dat die koning dat uitspreekt. En ook al zou hij dat andere uitgesproken hebben, want dan kan je natuurlijk lang en breed over reden twisten misschien. Maar ook dan laat hij zien dat hij uiteindelijk weet dat God het is die het kan.
En dan wordt er een steen op de leeuwenkuil gelegd en die wordt verzegeld. Ook weer dat beeld van de Heer Jezus. Als de Heer Jezus gestorven is, wordt in het graf gelegd.
Steen gaat ervoor. En dan de overpriesters en de schriftgeleider gaan naar Pilatus en zeggen, ja die steen moet, dat graf moet verzegeld, moet bewaakt worden. Want ja, hij heeft gezegd, ik zal opstaan na drie dagen, misschien haal ik een discipline weg.
En dan wordt de dwaling, wordt het helemaal vreselijk. Dus dan wordt het graf, wordt verzegeld met een wacht en de steen wordt verzegeld. Precies zelfs als hier bij Daniel.
Hoe wonderlijk dat de Heer in zo'n geschiedenis dingen laat zien die later dan met betrekking tot de Messias, de Heer Jezus Christus, gebeuren. En dan vertrekt de koning naar zijn paleis.
En dat die koning geloofde in de macht van de God van Israël, dat blijkt volgens mij uit wat hij dan doet of wat hij niet doet. Want hij slaapt niet, hij eet niet en hij laat geen vermaak komen.
Die man heeft geen oog dicht gedaan. En de hele nacht brengt hij vasten door. Heeft hij ook gebeden, dat weten, zat hij niet bij, dat weten we niet. Maar hij vaste. En daarom geloof ik dus dat hij meer wist door Daniel van die God van Israël.
En als hij dan vroeg in de morgen, zodra het licht wordt, dan gaat hij naar de leeuwenkuil. Haastig vertrok hij naar de leeuwenkuil. En dan komt hij bij die leeuwenkuil.
En dan zegt hij met een droeven stem. Dan zegt hij met een droeven stem, zat er heel nadrukkelijk bij. En dan zegt hij, Daniel, dienaar van de levende God. Heeft uw God die u voortdurend vereert, u van de leeuwen kunnen verlossen?
Nou, als die vijanden van Daniel daar in de bosjes hebben gelegen, die hebben zich natuurlijk helemaal wezenloos gelachen. Dat was toch waanzin wat die koning zei? Daniel was in de leeuwenkuil, daar was niks meer van over.
Maar de koning geloofde dat God, de God, de levende God. Zal ik merken dat hij dat zegt, hè? Hij zegt de levende God.
Hij wist dus blijkbaar dat die God van Daniel een levende God was ten opzichte van alle afgoden, waarvan de Bijbel zegt, ze zijn dood, ze zijn stom. Ze hebben een mond, maar ze spreken niet.
Ze hebben ogen, maar ze zien niet. Ze hebben oren, maar ze horen niet. Ze hebben voeten, maar ze gaan niet. Ze zijn dood. De God van Israël is de levende God. En het is de koning die dat dus blijkbaar heel nadrukkelijk gelooft.
En dan komt de stem van Daniel uit die leeuwenkuil. Ik kan me nog indenken dat we vroeger een kinderbijbel hadden. Ik weet niet van wie die nou precies meer was, maar er waren wat zwakwit tekeningetjes nog.
En dan zag je Daniel zitten met die leeuwen om hem heen. En dan die opening van die kuil, dan zag je zo'n hoofdje. Misschien die koning die dan kwam kijken of die nou nog leefde. Heel indrukwekkend.
Daniel zat heel rustig daar, ten midden van die leeuwen. Die stonden allemaal naar hem te loeren. En dat licht dat dan een beetje door die opening van die steen die weggenomen werd al.
Wat heeft Daniel al die tijd gedaan daar? Wat heeft Daniel daar gedaan? Ik denk dat hij ook gebeden heeft. Misschien heeft hij wel psalmen gezongen.
Misschien heeft hij al psalm 7 gezongen. Psalm 7 staat, vers 2. Heere mijn God, tot u neem ik de toevlucht. Verlos mij van al mijn vervolgers.
En red mij. Anders verscheuren ze mijn ziel als een leeuw. Slepen ze me weg, terwijl er niemand is die redt. Denk maar aan Paulus en Silas, met kapotgeslagen rug en voet in het blok.
Zongen ze lofzangen, ter middernacht, tot eer en glorie van God. En God deed iets geweldigs. Daniel, hij zal ongetwijfeld gebeden hebben. Hij zal misschien geciteerd hebben uit de schrift, uit de Torah.
Dat was natuurlijk iemand die sowieso als Jood opgevoed was. Met al die woorden. En dat hij die psalm 7, dat hij die dan misschien, ik zeg natuurlijk niet dat er dat gebeurd is.
Maar dat hij die misschien dan zou hebben kunnen gezongen of geciteerd. Dan is het heel opmerkelijk, dat als je dan aan het eind van die psalm leest. Daar staat dan hij, dat is de vijand van de psalmdichter.
Hij heeft een kuil gedolven en die uitgegraven. Maar hij is gevallen in het graf, dat hij zelf gemaakt heeft. Wie een kuil graf voor een ander, valt er zelf in.
En zo zeggen wij dat dan. En dat gebeurt ook daar in die geschiedenis van Daniel. Want als inderdaad dan die koning, die hoort dan die stem en die is zo ontzettend blij. En Daniel wordt eruit gehaald.
En want Daniel heeft gezegd, ja maar God heeft zijn engel gezonden. Hij heeft de mijl van de leeuwen toegesloten. En ze hebben mij geen letsel toegebracht omdat ik voor hem onschuldig ben bevonden. En ook ten opzichte van u koning heb ik niks gedaan.
Geen enkele misdaad. En dan wordt Daniel uit de kuil getrokken. En dan gaan ze hem controleren en dan blijkt er geen scheurtjes in kleren te zitten. Geen klauw van de leeuw heeft er een scheuring getrokken.
Net zoals bij die vrienden van Daniel toen ze uit de vurige overkwamen. Overkwamen, je rook nog geen eens een brandlucht. De haren waren niet geschroeid. Klee, perfect. Wat een geweldige God.
Wie is God behalve onze heren? Zullen we laatst vanmorgen in Psalm 18. Wie is God behalve onze God? Nou dat is uiteindelijk ook de conclusie van die koning. Maar zover zijn we nog niet.
Dan wordt Daniel geïnspecteerd. En dan wordt bevel gegeven dat die mannen die hem openlijk beschuldigd hebben in de kuil worden geworpen met hun vrouwen en hun kinderen.
Vreselijk. Vreselijk wat voor gevolgen het je in je leven kan hebben als jij zelf opstaat tegen de God van Israël. Dat is niet alleen jezelf maar ook je omgeving wordt daarmee geconfronteerd en ondervindt daar de gevolgen van.
En dan hebben ze de bodem van de kuil nog niet bereikt of de leeuwen maakten zich van hun meester en verbreizenden al hun beenderen. Dus het is meteen een bewijs dat die leeuwen Daniel niks gedaan hebben omdat ze geen trek hadden. Maar we zien dat de Heer een geweldig wonder heeft bewerkt.
En dan komt er van koning Darius uit een bevelschrift aan de hele toenmalige wereld. Dat er bevel wordt gegeven dat iedereen in mijn machtsgebied, in heel mijn machtsgebied zal beven en sidderen voor het aangezicht van de God van Daniel.
Want hij is de levende God. Hij houdt voor eeuwig stand. Zijn koninkrijk gaat niet te gronden. Zijn heerschappij duurt tot het einde. Hij verlost en redt. Hij doet tekenen en wonderen in de hemel en op de aarde.
Hij die Daniel heeft verlost uit de klauwen van de leeuwen. Zo'nzelfde gebeurtenis, zo'nzelfde gevolg was ook de situatie toen die drie vrienden uit die oven kwamen.
Toen ook Nebuchadnezzel liet toen ook een bevelschrift uitgaan. Dat iedereen ontzag moest hebben voor die God van die vrienden van Daniel. Van Sadrach, Mezach en Abednego. Hier precies hetzelfde.
God maakt zich op deze manier bekend aan die toenmalige wereld. Die afgodische wereld. Want het is natuurlijk helaas zo dat als je dan verder kijkt in de geschiedenis, zijn er in de tijd van de Romeinen heel wat broeders en zusters van ons voor de leeuwen gegooid.
En die leeuwen hebben ze opgegeten. Zijn er heel wat mensen op de brandstapel gebonden en in het vuur hebben ze hun leven gelaten. Waarom doet God het hier wel en waarom deed God het toen niet?
Waarom zijn er vandaag broeders en zusters die met het zwaard worden vermoord of doodgemarteld? Waarom grijpt God niet in? Goed, individuen kunnen uitzonderingen zijn, maar ook algemeen grijpt God niet in.
God liet zich toen door deze geweldige gebeurtenissen bij Daniel en zijn vrienden, liet hij zich zien aan de hele wereld als de enige ware levende God.
De God die redt, de God die verlost. Dat is het kenmerken van de God van Israël. Hij is een God die redt en een God die verlost. En sinds de komst van de Heer Jezus, sinds zijn kruis en opstanding uit de doden, is het God die door het evangelie die boodschap laat brengen in deze wereld.
Dat hij de God is die verlost en redt. Door het offer van de Heer Jezus Christus is er redding, is er verlossing voor een ieder die gelooft. En dat is het geweldige, dat God dat evangelie van zijn genade doet uitgaan.
Op zoveel plaatsen, we hebben een heleboel zendelingen de revue zien passeren. Maar niet alleen onder de volken, maar ook onder Israël wordt dat evangelie uitgedragen in woord en geschrift.
En komen mensen tot geloof en worden toegevoegd aan die kring die zalig wordt en die met die koning Darius mag beleiden. Er is geen God als de God van Israël.
Geen God als de God van Daniel. Hij is degene die wonderen doet, tekenen en wonderen doet in de hemelen op de aarde. En die verlost. En wat is dat geweldig, dat wij die God mogen kennen ook in de tekenen van brood en wijn vanmorgen.
Dat zijn de tekenen van de verlossing. Doe dit tot mijn gedachten is. De brood en de wijn, waarin we aan hem mogen denken. Die de verlossing tot stand bracht. En die ons ook komt verlossen.
Van de toekomende toren. Waar Paulus over spreekt in 1 Thessalonians 1 vers 10. Hij verlost ons van de toekomende toren. Wij verwachten zijn zoon uit de hemelen. En in die verwachting mogen we ook vanmorgen.
Denk aan hem in de tekenen van brood en wijn. En geprezen zijn zijn naam. Amen. Paar muziek. ***