Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Je waant je soms eventjes in hemelse sfeer als je deze liederen zingt met elkaar.! Dan denk je, ja heren, wat is het mooie wat er nog gaat komen. En daar zie je ook heel erg naar uit.
Tegelijkertijd, bij die vreugde, denk je als je sommige mensen ziet aan tranen van verdriet. Ik zie soms bekende mensen binnenlopen, u weet het is er altijd van mij, toch een stukje historische gebeurtenis als ik hier ben.
Zo'n 51, 52 jaar geleden, hier broeder Braaksper nog sprak, heel vaak over Israël, heel vaak over de gemeente van de Heer Jezus. En ik ben blij dat we vandaag in de dag, Dag voor Israël hebben, waarbij misschien niet speciaal de preek gefocust zal zijn op het volk.
Maar ik schaam me niet om te zeggen dat ik heel veel van het volk van God houd. En dat ik er nog dagelijks voor bid en regelmatig ook informatie ontvang.
We zeiden dat ik er nog nooit geweest ben, dus wie weet dat het nog een keer komt. Maar het is geweldig om ook vanmorgen hier weer te mogen zijn. De dienst voordat wel qua tijd.
We hebben ook avondmaal, dus ik zal de hot items eruit lichten. Ik herinner me nog zelf dat ik jaren voor de klas stond in groep 8. En ik zong altijd ontzettend graag met de klas, ik had een piano erbij.
En dus het ging wel eens zo lang door dat mijn schoolloof zei, mijn directeur toen zei van dat gaat al heel lang door met jou op deze manier. Want in enkelijke kwam ik zelfs niet aan het bijbelverhaal toe.
Maar vanmorgen gaat dat niet gebeuren. Dus ik zal proberen te zorgen dat u toch nog redelijk op tijd de dienst uit kunt stappen en uw koffie op tijd kunt drinken. Ja, het volk Israël.
Niet zozeer specifiek, maar wel wat wij geleerd hebben. Zij hebben het woord van God ontvangen. Ik ben nog zo dankbaar dat het woord van God mij altijd zo ontzettend beet heeft.
Echt aangrijpt. Dat ik niet kan laten om er ook vanmorgen over te spreken. Dat volk van God heeft dat woord bewaard. Dat we er diep dankbaar voor zijn. Het volk wat ons zoveel lessen heeft geleerd door grote dalen, door de woestijn, door de heren af te vallen.
Maar voor ons een les om hem te volgen. Ik wil iets uit Richteren met u behandelen. U zult zich afvragen wat ga je nu doen. Richteren, als u aan Richteren denkt, dan denkt u misschien aan de tijd.
In die dagen was er geen koning in Israël. Ieder deed wat goed was in eigen ogen. Dat is eigenlijk de conclusie van Richteren. Het Bijbelboek Richteren.
Maar kennen wij Richteren? Weten wij dat het volk van God ook daar het evangelie brengt in het Bijbelboek? Ik denk dat Richteren heel actueel is.
In onze dagen leven we en werken we ten midden van een grote verscheidenheid aan goden. En zo was het ook in Richteren. Wat zijn de belangrijkste thema's?
Ik noem ze even kort voordat ik een paar versen met u ga lezen. Het belangrijkste thema's uit Richteren zijn dat God onophoudelijk genade verleent aan mensen die dat niet verdienen.
Er is een spanning tussen de wet en de genade. Tussen voorwaardelijk en onvoorwaardelijk. En heel belangrijk, ons leven moet voortdurend vernieuwd worden.
Ook als nieuwtestementische gelovigen moet ons leven voortdurend vernieuwd worden en verfrist worden door de Heilige Geest. En ik lees met u een paar versen uit de eerste drie hoofdstukken.
Om een klein beetje een beeld te geven voordat ik er iets van kan zeggen. Joshua heb je eerst en dan komt Richteren.
En elk woord eigenlijk wat ik lees heeft alweer zou ik daar iets van kunnen zeggen. Maar ik moet me echt drastisch beperken. Zeker als je zo'n studie ervan gemaakt hebt dat je dan de gemeente wil overgieten.
Dat is zeker niet de bedoeling. Richteren hoofdstuk 1 vers 1. Het geschieden staat er na de dood van Joshua dat de israelieten de heren vroegen.
Wie van ons zal het eerst tegen de Canaanieten optrekken om met hen te strijden? En de heren zeiden. Judah zal optrekken. Zie ik geef het land in zijn macht.
Toen zei Judah tot zijn broeder Simeon. Trek met mij op in het mij toebedeelde gebied. En laat ons strijden tegen de Canaanieten. Dan zal ook ik met u optrekken in het aan u toebedeelde gebied.
En Simeon ging met hem. Toen Judah opgetrokken was. Gaf de heren de Canaanieten en de Perizieten in hun macht. En zij versloegen hen bij Bezek 10.000 man.
Sla ik even wat over. Gaan we naar vers 8. Versvolgens streden de Judeërs tegen Jeruzalem. Namen het in. Sloegen het met de scherpe de zwaarts.
En staken de stad in brand. Daarna daalden de Judeërs af om te strijden tegen de Canaanieten. Die in het gebergte, het zuiderland en de laagte woonden.
Sla ik nog een gedeelte over. Dan gaan we naar vers 18. Het lijkt misschien alsof het wat hapsnap is, maar het gaat even om het beeld.
Dan lezen we in vers 18. En de heren was met Judah. Dus nog steeds dat Judah. Zodat hij het gebergte in bezit nam. Maar hij was niet in staat de bewoners van de vlakte te verdrijven.
Want deze hadden ijzeren wagens. Aan Kalek nu had men Hebron gegeven, zoals Mozes hem gezegd had. En hij had vandaar de drie zonen van Enaak verdreven.
Dat waren zeg maar de reuzen. Vers 21. Vers 28 Maar verdreven heeft hij hen niet.
Ook Everim heeft de Cananieten die de Gezer woonden niet verdreven, zodat de Cananieten in hun midden bleven wonen, de Gezer. Dan gaan we nu naar hoofdstuk 2, lees een paar versen uit.
Dan zien we dus wat het volk gedaan heeft. Het antwoord van de Heer, hoofdstuk 2 vers 1. Toen ging de engel des heren van Gilgal naar Bokem en zei de, Ik heb u uit Egypte doen trekken en gebracht in het land dat ik uw vaderen onder ede beloofd had.
En ik heb gezegd, ik zal mijn verbond met u in eeuwigheid niet verbreken. Maar gij zult geen verbond sluiten met de bewoners van dit land. Hun altaren zult gij afbreken.
Doch gij hebt naar mijn stem niet geluisterd. Wat heb gij gedaan? En ik heb ook gezegd, ik zal er niet voor u uit weg drijven, Maar ze zullen u tot tegenstanders en hun goden u tot een valstruk zijn.
Toen de engel des heren deze woorden tot de eerste lieten gesproken had, Verhief het volk zijn stem en weende. Daarom noemde men die plaats Bokem en zij offerden daar aan de heren. Toen Joshua het volk had laten gaan, Waren de israelieten heen getrokken, ieder naar zijn erfdeel om het land in bezit te nemen.
Het volk diende de heren gedurende heel het leven van Joshua En van de oudsten die Joshua overleefden. En die heel het grote werk gezien hadden dat de heren voor Israël had gedaan.
En Joshua, de zoon van hun, de knecht des heren, stierf, 110 jaar oud. Men begroef hem in het gebied van zijn erfdeel, de Timnat Geres, In het gebergte van Everim, ten noorden van de berg Gaas.
Nadat ook dat hele geslacht tot zijn vader in vergaderd was, Kwam na hen een ander geslacht, dat de heren niet kenden, Nog het werk dat hij voor Israël had gedaan.
Toen deden de israelieten wat kwaad is in de ogen des heren, En gingen de baas dienen. Zij verlieten de heren de god hun vader, die hen uit het land Egypte geleid had, Liep een ander gode achterna uit de goden der volken rondom hen, En bogen zich daarvoor neer en krenkten de heren.
Wanneer zij de heren verlieten en de baas en de astartes dienden, Ontbrandde de toren des heren tegen hen. Hij gaf hen in de macht van plunderzaars, die hen uitplunderden. Dan hoofdstuk 3, twee versen uit hoofdstuk 3, tenslotte.
Dan hebben we een beetje het beeld. Dan lezen we dus eigenlijk het gevolg van wat we net gelezen hebben. Hoofdstuk 3, vers 1.
Dit nu zijn de volken die de heren liet overblijven, Om door hen al die israelieten op de proef te stellen, Welke geen van de oorlogen om Kanaan gekend hadden.
Slechts opdat de geslachtende israelieten, Voor zover zijden van tevoren geen ervaring hadden, Met de strijd vertrouwd zouden raken. En dan lees je aan het eind, hoofdstuk 3, vers 5 en 6, Welke volkeren er nog allemaal blijven wonen.
Zij namen zich hun vrouwen, hun dochters tot vrouw, En gaven de eigen dochters aan hun zonen, En dienden hun goden. Dat eventjes wat we lezen. Om je even kort een beeld te geven.
Joshua was door Mozes aangewezen om het volk Israël te leiden. Na Mozes, want die mocht niet het land Israël binnen. Hij, Joshua en Caleb, Zij waren de enigen die uit de grote generatie van woestijngangers, Overbleven en in het land Kanaan, Welgekomen zijn.
In het boek Joshua lezen we ook, De beloften die God geeft aan zijn volk, Via Joshua. Eigenlijk zou je moeten zeggen, Vormt Joshua de achtergrond van wat ik net gelezen heb.
Maar God geeft Joshua zeer nauwkeurige aanwijzingen wat er moet gebeuren. Wat doet hij namelijk in Joshua hoofdstuk 1? Hij gaat dat nu niet lezen.
Hij geeft precies aan hoe groot het land zal zijn wat ze moeten gaan veroveren. Nou, laten Arabieren dat niet lezen. Dat is werkelijk een heel groot stuk land.
Wat God ook in Abraham had beloofd. Ongeveer dezelfde groot. Maar het tweede wat hij zegt, De veldochter die het volk moet gaan, Moet gepaard gaan met nederige en een inbiedige instelling.
Het volk zal overwinnen, Absoluut overwinnen. God geeft die overwinning, Als ze afhankelijk blijven van God en hem gehoorzamen. Ze hoeven geen succes te verwachten, Als ze hun inspanningen niet gepaard gaan met gehoorzaamheid aan God.
Het overdenken van zijn woord, En het vertrouwen van zijn belofte. En als het volk dat doet, gaat er heel veel gebeuren. En er gebeurt ook geweldig veel.
Als je in Joshua leest, In Richteren word je een beetje gedeprimeerd te vallen op een gegeven moment. Maar als je het boek Joshua leest, Wat er allemaal gebeurt. En weet u, ik kan nu de discussie met u gaan houden waarom het moest gebeuren.
Dat wil ik best wel eens doen. En dat is heel interessant en boeiend. Maar het gaat ervan, dit had God gezegd. En God had ook gezegd, Wijk op geen enkele manier van mijn woorden af.
Er was dus een verbondstrouw. Gevraagd. God sluit een verbond. En een verbond, zoals het huwelijk een verbond is, Sluit je ook een verbond van liefde en trouw.
Je belooft elkaar. Je belooft de Heere God. Je belooft de gemeente die aanwezig is en de getuige, Dat je trouw zal blijven. En ook was dat hier zo.
Het volk mocht bijvoorbeeld geen verdraging sluiten met andere volken. Hun goden mochten ze niet dienen. En ze mochten ook niet met mensen uit het volk trouwen. Heeft niets te maken met wraak, dat God een soort wraakactie op de kanadieten voert.
Maar het was zuiver om via het volk, in later instantie, nog een veel groter werk tot stand te brengen. Het was ook niet om economische redenen te kanadieten verdreven moesten worden.
Maar zij moesten verdwijnen, omdat hun afgodendienst Israël zo zouden kunnen besmetten, dat ze helemaal uitstapten uit hun eigen geloof zou kunnen zeggen.
De Heere is één, zegt de Heere God, in Jozef 3. U God zult geen aanhangen, zoals je tot op deze dag heeft gedaan. Dat moet je even voor ogen houden.
En de andere discussiepunten even laten rusten. Zij moesten zich een land toe eigenen, waar ze God konden dienen. Een land, waarin de omringende volken zouden zien, hier is het volk wat de ware God dient.
En dat kunnen ze zien aan het leven van het volk. Wat hadden ze dan de vruchten van kunnen dragen? God vraagt van zijn volk. En dan kom ik gelijk nu.
Toen en nu. Om moed te combineren met geloof, door het ook daadwerkelijk uit te dragen. Echt geloof, vraagt namelijk om radicaliteit en risico's durven nemen.
Omdat echte discipelen geloven dat de Heere zich aan zijn belofte houdt. En de plannen die hij maakt, met hen zal uitvoeren. Ze mochten dus niet vertrouwen op eigen instincten, op eigen kracht, op eigen plannen, of op eigen verzekeringspolissen.
En weet u, dat ging geweldig met onderleiding van Joshua. De Heere werd gediend, het volk diende hem, ze kenden de geschiedenissen nog van de doorn door de Rode Zee, hoewel ze die niet meegemaakt hadden.
Want dat volk was al helemaal, ja dat was verloren gaan, zou je kunnen zeggen. Maar wat is het moeilijk als dan de leider wegvalt, en je herinnert het niet meer, je weet het niet meer, om dapper te zijn zonder in God te geloven.
Wie dapper wil zijn zonder in God te geloven, wordt een avondjurier, of een majo, of kan ronduit reed worden, een soort dictatoriale trekken krijgen.
Moed komt dan voort uit een stukje onzekerheid, of een wanhopige poging jezelf te bewijzen. Met het gevolg totale uitzichtloosheid.
Niet voor niks hebben dictators ook altijd angst, dat mensen om hen heen hen bedreigen. Nero liet niet voor niks bepaalde familieleden uitroeien. Die grote leider in Noord-Karije is doodsbang dat iemand hem wat doet.
En daarom laat hij gewoon rustig maatjes om hem heen sterven, omdat hij bang is van, er is misschien iets tegen mij opgericht. Wanneer Joshua sterft, zal er veel geloof nodig zijn, voor het volk, om de vel toch verder te kunnen voeren zoals God dat wil.
Want nu moeten ze verder. Het was nog niet klaar. En wie begint er? Wie begint er? Dat lazen we net. Wie begon? Wie moest er beginnen? En dan zien we dat de successen zich toch aan een reigen.
Judah moet beginnen. Maar dan zien we gelijk al dat Judah, het voorbeeld van de andere broeders, waaruit diezelfde stam waar ook de heer Jezus geboren wordt, haalt Simeon erbij.
Nou zullen we zeggen, dat is gezond verstand. Maar geestelijk gezien, zien we hier de eerste kleine stap van een kwestie van ongeloof. Ja, ze trokken op, ze werden beloond, maar hun gezonde verstand, gecombineerd met hun geloof, was hier eigenlijk een teken van zwakte.
God had gezegd, Judah, trek op. Maar goed, Judah overwint. En met deze overwinning trekt hij verder, met het innemen van het beloofde land.
We zien veel meer, maar op een gegeven moment, als Judah verder strijdt, komt hij in de bergen, had het heel goed, want het waren bergstrijders, komt hij op de vlakte. En dan zien ze daar een volk met ijzeren wagens.
Hoe moet je daar tegen strijden? Ijzeren wagens. En we lezen, en we lazen het net, ijzeren wagens waren een hinderpaal om op God te vertrouwen. En we zien hier de eerste stappen van ongeloof, oftewel gezond verstand, en zodoende wordt het grondgebied niet veilig gesteld.
Ze sluiten compromissen. Ze bestrijden het volk, de tegenstander niet. Ze dachten, dit redden we niet. We moeten onderhandelen. Onze onderhandelingstechniek zal ons redden.
Als we op ons zelfvertrouwen, en ons leven met God baseren, ook op onze eigen berekeningen en inschattingen, in plaats van gewoon te gehoorzamen, zullen we op dezelfde manier besluiten nemen als Juda.
We gaan compromissen sluiten. We gaan water bij de wijn doen. Otniel, een van de richters die later kwam, viel een stad aan in Gods kracht. De stam van Juda was van mening dat ze dat niet konden.
Halfhartig geloof. Dit leidt tot gebrek aan geloof. Want het virus verspreidt zich, als we verder lezen, ik heb maar een paar versen gelezen, maar het virus verspreidt zich. Benjamin slaagt er niet in, de Jebusiden te verdrijven.
Jozef sluit een verbond, met een familie uit Canaan, in plaats van op God te vertrouwen. Maar Nasser verslaat de Canaan ook niet. U kunt het allemaal lezen. Ik citeer alleen maar. Op een gegeven moment gaan ze zelfs zeggen, ja, we gaan ze niet verslaan, dat is zo erg voor die mensen.
Ze gaan ze als slaven, lijf eigenaar maken. Ze gaan ze economisch uitbuiten, in plaats van ze te verdrijven. Gemak wint het van de gehoorzaamheid. Zebulon kiest ook voor de optie slavenarbeid.
Nasser doet hetzelfde. Dan wordt zelfs teruggedrongen naar het bergland door de Amerieten. En ineens lijkt het volk minder dappig geworden te zijn. Ze dachten, met onderhandelen komende, het moet allemaal zo ook kunnen.
Waarom niet? Het lijkt geweldig. Waarom doen we zo moeilijk? We zijn toch mensen onder elkaar? Ja, dat is zo. Dat is zo.
Maar Israël moest vertrouwen op de Heer. Israël moest vertrouwen op de Heer. En als je zo het eerste hoofdstuk leest, dan heb je eigenlijk niet door dat dat volk zo bezig is.
Dan lees je, och, maar eigenlijk doet het best goed wat ze doen. Ze verslaan ze ten delen. En bovendien, vandaag de dag zou het over de landoptie beginnen. Komen ze in bezet gebied. Maar wie richten en leest door de bril van Joshua en door de bril van God, ziet halfhartig geloof.
Want in hoofdstuk 2, in hoofdstuk 1 zou je sympathiek krijgen, dan denk je, ach, wat doen ze het goed. Ja, ze kunnen niet alles. Ze kunnen die ijzeren wagens niet verslaan.
Maar in hoofdstuk 2, daar komt God aan te pas. Hij begint met een oordeel. Er waarschijnlijk een eil. In Gilgal, notabene. Waarom in Gilgal?
Omdat in Gilgal God daar weer opnieuw een verbond met God sloot, toen ze daar weer door de Jordaan heen gingen. Een soort tweede doortocht, weet je nog. Daar werden alle mannen, jong en oud, werden besneden.
Daar sloot God een genadeverbond. En daar kwam ook God weer terug. Op dat punt kwam hij met ze terug. Daar kwam de Engels heren. Die hier dus nogal een behoorlijk hard woordje heeft voor Israël.
Die uit genade gered is. En dan zien ze, dan zien ze dat ze fout zijn geweest. Dat ze slap zijn geweest. Dat ze zich gecompromiteerd hebben met de vijand.
Dat ze toch met hun vrouwen zijn getrouwd. Maar dat was niet op zichzelf niet eens het ergste. Ze dienden hun goden. Ze volgden erna. Ze laten zien dat ze God eigenlijk niet geaccepteerd hebben.
Maar ook niet helemaal afgewezen hebben. Halfzacht geloof. Geschipper met de vijand. Gedeeltelijke gehoorzaamheid. En dat neemt God zeer kwalijk.
Zoals hij één is. We hebben maar één God. We hebben geen drie goden. We kennen maar één God. Bestaande uit drie personen. De Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Drie personen. Geen drie goden apart. Maar één God. Zoals hij één is. Verwacht hij dat zijn volk hem ook volgt. Met hart, ziel en geest.
En niet alleen met ziel. Een verbond met God sluiten. En vervolgens je compromiteren met de tegenstander. En de Heere God neemt het volk zeer kwalijk.
Ja, maar we kunnen niet, zeggen ze. We moeten toch wel. Het is je af te vragen of het niet een kunnen is of niet een willen. Als ze in datzelfde geloof wat Jozua had.
En wat ze gekregen hadden. En de geschiedenissen van God hadden gehoord. De uitocht uit Egypte. De wonderen die God in de woestijn deed. Het manna en het vlees. En alles wat ze kregen. Daar hadden ze vertrouwen kunnen hebben.
Maar het was zo ver blijkbaar uit hun herinnering. Het was in het voorgeslacht van hun ouders. Dat waren ze toch vergeten. En misschien is dat ze wel niet bijgebracht. Misschien is dat wel niet voldoende gezegd tegen ze.
En het niet kunnen vertrouwen op God. Zou ik willen zeggen, is er niet willen. Zegt de schrift ook niet in het Nieuwe Testament. Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan.
God is gedrouw. Die niet zal gedogen. Dat geen bovenvermogen verzocht wordt. Want hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen. Zodat gij er tegen bestand zijt.
Weet u, er zijn zoveel momenten ook in mijn leven. Dat ik wel eens zeg, heren, ik kan niet meer. Ik kan dat niet. Ik kan het echt niet. Maar, als je dan dicht bij de heren leeft.
Heel dichtbij. Met hem in gemeenschap bent. Je weet, de stem van de heer spreekt. Dan moet je soms heel eerlijk zijn. Ik hoor sommige mensen zeggen, vergeven.
Ik vind het zo moeilijk. En ik weet het, vergeven gaat heel diep. Het gaat om nerg aan been. En sommige mensen zouden heel veel te vergeven hebben. Maar dat kan ik niet. Weet u, als God iets van ons vraagt.
Dan vraagt hij nooit het mogelijke. En als u in Matthäus 18 vers 35 leest. Dat onze broeders mogen vergeven. Onze broeders moeten vergeven. Dan is dat de opdracht die hij geeft.
Dan geeft hij ook de mogelijkheden. Iemand soms de waarheid moeten zeggen. Kan zo moeilijk zijn. Onze eigen kinderen bijvoorbeeld soms. Of als jou de waarheid gezegd wordt.
Of iemand die je zou een keer een vermaning moet uiteren. Persoonlijk. In liefde. Ik kan het niet. Want ik ben zelf ook zwak. Doe het in mijn naam. En zo zijn er meer van die voorbeelden in je leven te bedenken.
In mijn leven. In jouw leven te bedenken. Hier. Hoe kan ik nou radicaal zijn? Ik vind het zo moeilijk. Die drank trekt zo aan mij. En als ik alleen.
Boven ben. En ik heb wat gedronken. En ik zit achter mijn scherm. Hier. Er zit een verslaving. En ik wil daar heel voorzichtig mee zijn. Ik kan niet stoppen met wat ik doe hier. Ik kan er niet mee stoppen.
Ik zeg er nou eens heel eerlijk bij. Ik. Heel vaak. Zit daar een diepe wil achter. Ik wil daar niet mee stoppen. En we moeten uitkijken. We moeten uitkijken. We moeten niet oordelen over mensen die ermee worstelen.
Uiteraard niet. Maar we mogen ons wel veroormoedigen. En weet u. Ik denk dat het diepste. Diepste. De diepste. De oorzaak die erachter zit.
Dit is. Dat we vergeten. Wie God is. We zijn vergeten. Vergeten. De israeliten had het niet gedaan. Ze waren vergeten.
Zijn beloften vergeten. Ouders waren misschien vergeten. te zeggen. En wat krijg je. Als je vergeet wie de Heere God is. Zijn almacht is.
En je vergeet er in deze tijd. Daarover te vertellen aan je kinderen. En je vergeet erover in deze tijd. Of je. Je laat het aan de school over. Of je laat het aan de gemeente. Of aan de kerk over.
Dan ga je aandachtsgebieden krijgen. Die buiten God omvallen. Aandachtsgebieden die op zich helemaal niet fout zijn. Sexualiteit. Geld. Je kinderen.
Je huwelijk. Geweldig toch. Heeft God gegeven. Geld. Niks mis mee. Je werk. Je vakantie. Je identiteit. Je zekerheid.
Maar als dat uiteindelijk je zekerheid gaat geven. Hoe is het met je dochter? Hoe is het met je zoon? Ja hij heeft een baan. Natuurlijk is het geweldig om te horen. Hij heeft een baan. Of hij kan fijn leren.
Maar wie denkt daar in het diepste bij? Hij dient de Heer. Is dat werkelijk de essentie van het verlangen van ouders voor hun kinderen? Of opa's en omers voor hun kleinkinderen?
Ze dienen de Heer. Ondanks hun gebreken. Ondanks wat ze niet kunnen. Ondanks dat ze misschien geen baan hebben. En eigenlijk is dat eenzelfde situatie als met het volk.
Ze werden zo verstrikt in die prachtige mooie kananitische vrouwen. Ze werden zo verstrikt door wat ze zagen. En zeiden, nou moeten we nog vechten ook. Dat kost ons levens. Dat doen we niet.
Maar behalve het feit dat het misschien de eerste tijd goed ging. Raakten ze verslaafd aan dat feit. Toch wel handig zo'n kananit die jouw slaaf is die het werk voor je doet.
Die het zware werk voor je doet. Toch wel handig die verkeerde vriendschappen. Want die vriend van mij bezit overigens best nog heel wat geld ook. Maar uiteindelijk als de Heer bij het volk komt.
Jammeren ze en brengen ze offers. En is er een blijk van opwekking. Een blijk van verontmoediging. Maar ondanks dat zien we dat de eerste generatie na Joshua.
De Heer nog dient. Maar daar. Daarna. Hoe gaat het daarna? Daarna zien we ze steeds verder. Het hele boek Richter. Bij al die Richter. Zien ze steeds dieper wegdalen. En de opwekking die er komt.
De Richter die ingrijpt. Dat lijkt al steeds minder te worden. En ze brengen God als het ware in een onmogelijke situatie. Hij is heilig en rechtvaardig. Hij heeft gezegd.
Als je van me afwijkt. Ik zal je volkeren sturen. Die zullen je zien. Die zullen je weer in herinnering mengen wie ik ben. En dan moeten ze getuchtigd worden.
Om die herinnering weer op te wekken. Van ja. Heren. We hebben nog een God. Hij kan het niet verdragen. Dat zijn volk zo van hem afwijkt. En die spanning. Die speelt zo erg.
Heerlijk is om te weten. Dat het boek Richter laat zien. Als we het hele boek doorlezen. Laat zien. Er is maar één Richter die nog komen gaat. Alleen door het kruis. Die werkelijk genade geeft voor het volk.
Is iedereen vrij te spreken. En kon een Richter maar tijdelijke hulp bieden. En verwees hij altijd. Naar Jezus. Maar verschrikkelijk.
Dat het zo elke keer moet lopen. Als je het boek leest. Dan krijg je soms echt. Je kunt er soms misselijk worden. Van de wreetheiden die er plaatsvinden. Maar wat wil je. Als je de heren verlaat.
Echt verlaat. Je laat hem in de steek. Ze waren het kwijt. Het was uit hun geheugen geweest. Zou ik bijna willen zeggen. Ze hebben de exodus niet meer meegemaakt. Ze wisten hooguit nog van de verhalen van Jericho.
Ja maar dat is toch zo ver voor ons. En die verhalen werden zeker nog wel eens doorverteld. Misschien in de gelovige kringen. En ze hadden niet geleerd dankbaar te zijn. Ze waren vergeten.
Ze waren echt vergeten. Ze wisten het niet meer. En dus doen ze wat slecht is in de ogen. De zere broeders en zusters. Als we vergeten wie God is. Als we vergeten van zijn weldader te vertellen.
Of het nou in voorgeslacht is. Of uit de schrift. Want dat is nog verder in die tijd. Wat krijg je dan? Je gaat andere goden zoeken. Ze gingen baals dienen.
Mini heertjes. Baal betekent heer. De nieuwe generatie vergeet het. En dat kan in één generatie zomaar gaan. Hoor maar eens hoe mensen hebben het over hun ouders. Die nog naar de kerk gingen.
En als in deze generatie zien we dat. Hoe dat heel anders is. De ouders van de generatie hadden beloofd. Hadden geloofd en ze hadden beloofd. Maar wat is er aan de hand?
Als de ene generatie er niet in slaagt. Het geloof over te dragen aan de volgende. Hoe kan dat? Moet je dan de schuld geven aan de oudere generatie? Dan houden we nou niet begin over schuld.
Heeft de tweede generatie, is die bot geweest? Zei ze vaak. Ga eens hun gang maar. Deugt de jeugd tegenwoordig niet. Fouten van de ene generatie komen vaak in vergrote vorm in de volgende terug.
Niet voor niks. Bidden wij ook. Met onze kleine. Als wij thuis in gesprekken. Als de Heer het aan het licht brengt. Bidden wij ook echt. Voor verbreking. Van die vorige generatie.
Maar. Weet u. Ik heb het jou volgens mij eens horen lezen Henk. Wat er staat in de schrift. Als God tegen Israël zegt.
De Heer onze God. De Heer is één. Gij zult de Heer uw God lief hebben. Met uw hart. Ziel. Met geheel uw hart. Met uw kracht. En dan zegt hij ook. Wat ik u heden gemid. Zal in uw hart zijn.
Gij zult het uw kinderen imprenten. Daarover spreken. Wanneer je in uw huis zit. Wanneer je onderweg bent. Wanneer je nederlicht. Wanneer je opstaat. Gij zult er ook tot een teken op uw hand binden.
En het zal u een voorhoosband tussen uw ogen zijn. En gij zult ze schrijven op de deurposten van uw huis. En aan uw poort. Ik vind het zo prachtig. Je kunt hem verkeerd lezen.
Je kunt hem zo lezen. Dat een ouder de hele dag daarmee moet bezig zijn. Dat staat hier niet. Maar het staat er. Dat. Een deel van het leven is.
Uw kinderen imprenten. Dag en nacht. Handen staat er. Handen. Laat het met je handen zien dat je de Heere dient. Leef het. Zo staat het er eigenlijk ook nog weer. En als u zoon later vraagt.
En daarmee herken je je kinderen. In plaats van dat je ze alleen maar opleidt. Tot een goede baan. Tot een goede opleiding. Dat ze absoluut succesvol zijn.
Geef ze bijlessen. Maar wanneer uw zoon of uw dochter later vraagt. Wat zijn dat voor getuigenissen. Inzettingen en verordeningen die de Heere onze God heeft opgelegd. Die snappen we natuurlijk niet.
Hoe zit dat? Waarom moeten wij dat doen? Dan zult ge tot uw zoon zeggen. Wij waren uw dienstkrecht. En dan komt de verhaal uit het leven weer. En niet de verhalen die verzonnen zijn. Die geen sprookjes zijn.
Die geen gedichten zijn. Maar dan komen de werkelijke feiten van het licht. Dat heeft God in mijn leven gedaan. En ik denk dat dit is wat de Heere onder andere bedoelt. Leef je leven met je kinderen.
Vertel ze wie je bent. Vertel je van je worstelingen in alle eerlijkheid. Ons hele hart, ziel en geest. Dag en nacht als ze s'nachts bij je komen.
Ja, ze komen wel eens s'nachts misschien. Maar bind ze op je ogen. Dat kunnen wij natuurlijk niet letterlijk doen. Dat kan natuurlijk wel. Maar dat ligt niet in de lijn van de bedoeling denk ik.
Maar als u zoon vraagt. Wat is dat allemaal? Waarom moet ik dat? Ga met hem aan tafel. Praat met hem. Heb interesse in hem. Evangelie toepassen in de praktijk.
Niet op academisch en abstract niveau. Het gaat op de praktijk van de dag. En we kunnen zo onze ouderlijke dogma's hebben. Zo hebben we het geleerd. Zo moest jij het ook leren. Is altijd zo geweest.
Maar dogma's die je hebt. En die hebben we. Duurlijk hebben die. Misschien een raar woord. Maar verbinden aan Gods reddende daden in het leven van kinderen. Broeders en zusters. Dat is zo van wezenlijk belang.
Dat je leven een uitdrukking is voor je kinderen. Ook in de zwakkeheid. En daarover vertellen als zij ermee worstelen. En niet doen het op je altijd al degene was die het zo had gekund.
Persoonlijk vertrouwen. Dat God het verschil maakt in je leven. Hoe hij je van slavernij in vrijheid heeft gebracht. En dat je soms wel best worstelt in bepaalde dingen in je leven.
En niet alleen maar spreken over overtuigingen en gedrag. Maar je hele persoonlijke wezen dienend opstellen naar je kinderen. Betrouwbaar zijn in je gedrag.
Ik heb ooit iemand eens horen zeggen. Ja. Zo eerlijk zijn. Moet je dan ook zijn met de belasting. Maar de realiteit ook met wijsheid onder ogen zien.
Wees warm en persoonlijk over je geloof. Maar ook over daarin. Over je vader. Sommigen denken wel eens. Ja maar. Dan gaan ze zelf ook dat doen. Als je vertelt over die zwakheden.
Nee. Want je kunt in die zwakheid zeggen wat de Heer voor je betekent heeft. Dat de Heer je in de vrijheid gesteld heeft. In de moeite. Vertrouw niet op instituten die geloofsonderwijs geven.
Zeker vandaag de dag niet. Als we onze kinderen maar goed onderwijzen over de leer. En beschermen tegen immoreel gedrag. Dat ze dat wel of niet doen. Als we meedoen in de kerk is toch geweldig.
Zeker. Maar broeders en zusters. Werkelijk een voorbeeld zijn. Is niet een mooi voorbeeld geven aan wie je bent. En geloof me.
God komt daarop in. God komt erop in. Soms in grote strijd. In grote moeite. Maar je komt daarop in. Het is werkelijk mijn ervaring daarin. En ik weet niet hoe het hier precies ging in Richteren.
Hoe de ene generatie het op de andere. Ik weet het echt niet. Maar er staat eigenlijk niks van beschreven. Maar ik kan me zo voorstellen. Dat ze door de druk. En wat er allemaal moest ook gebeuren.
Geen tijd hadden. Ik weet het niet. Maar dat zien we vandaag de dag wel. Geen tijd. Het huis is geen open huis meer. Want ouders zijn altijd weg. En begrijp me goed.
Ik heb u niets te verwijten. Die verwijten die vallen mij toe. Het is zuiver genaderd mijn kinderen de Heer dienen. Volledig hem binnen dienen en volgen.
Het is zuiver genade van de Heere God. Enkel hem. Ondanks mezelf. Maar wanneer een hele generatie zich afkeert. Nota bene wat we hier zien. Een hele generatie zich afkeert.
Kun je ervan uitgaan dat misschien de ouders ook daarin zeker in gefaald hebben. Er niet geleerd hebben. Maar God is een genadige God. Gebruikt zelfs dat verhalen.
Ten goede. Dat vind ik zo heerlijk. En dat wijst naar die Christus. Maar ook hier in Richteren zien we dat het volk toch leert te buigen. En opnieuw de Heere te offeren en hem te dienen.
En dan zien we dan komt er een richter. Die het volk weer opricht en bevrijdt van de vijand. Maar helaas. Het moest op een tuchtigende manier. Misschien hebt u wel in uw leven soms ook ervaren dat de Heere tuchtigde.
Of u een les wilde leren. En dat ging soms op pijn. Maar geloof. De Heere is een genadige, liefdevolle God. En hij bewijst dat in de Heere Jezus. En als wij zo aan de maaltijd gaan.
Boeders en zusters. Is dat ook weer zo'n genademaaltijd. Een herinneringsmaaltijd. Hij brengt opnieuw in herinnering. Zelfs aan tafel met u. Hij brengt opnieuw in herinnering.
Ik wil met jou aan tafel. Zodat je herinnert wie ik ben. Ik ben er voor jou. Ik ben Jezus. Ik ben een genadige God. Die gekruisigd is.
Die opgestaan is uit de dood. Voor jou en voor je kinderen. Kom bij mij aan tafel. Wat heerlijk is om dat te weten. Dat de Heere ook opnieuw met ons vandaag aan die tafel wil.
Maar dooders en zusters. Wilt u met hem aan tafel? Wilt u uw combipakket wat Goddienst betreft? Nou is naast u meer gooien. Zo'n prachtig combipakket wat we maken voor die kinderen.
Prachtig voor die kinderen. Maar geestelijk gezien. Een combipakket. Dat is de Heere. Dat is dat. Dat is dat. Dat is dat. Legt het naast u neer. Een soort mix en match Godsdienst.
Sluit het nou niet op een mix en match af. Maar sluit het met de Heere af. De bereidheid. Hem te volgen. Hem te volgen. Over alle punten die hij mij zegt.
Want wat ik u net ook zei. De engel kwam op de plek Gilgal. Precies op de plek waar hij verbonden met het volk sloot. En waarop zij met hem opnieuw de weg konden gaan. Als er dingen zijn in je leven.
Waarvan je weet. Ik ben er in een eigen weg gegaan. Zal hij ook op dat Gilgal in je leven komen. Altijd weer. Waardoor je van daaruit de weg weer kunt gaan.
Dat is een genadige God. Die altijd op je inkomt. En daarom. Het boek Richteren met zijn wreedheden. Met het volk. Is zo'n heerlijke evangelie.
Omdat het wijst. Elke Richter wijst op Jezus. Jezus de werkelijke Richter. Die nog komen gaat ook. Die we mogen verwachten. Maar stel God afzubliefd niet op de proef.
Volgen. Voorkomen. Het kan namelijk. Peter zegt. Daar sluit ik mee. Geliefden zegt hij. Ik vermaar nu als bijwoners en vreemdelingen.
Dat gij onthoudt van de vleeslijke beginten. Die strijd voeren tegen uw ziel. Dat gij een goede wandel leidt onder de heineren. Opdat zij nader toeziende. Op datgene. Waarin zij u als boosdoelers belastigen.
Op grond van uw goede werken. God mogen verheerlijken. Ten dagen der bezoeking. Op een andere plaats zegt Peter. Ik breng u in herinnering. Voortdurend in herinnering brengen.
Als u al die jaren die hier het evangelie is gebracht. En ik ben er niet al die vijftig jaren hier geweest. Maar goed. Wel heel wat jaren. Zijn we voortdurend herinnerd eraan. Herinnerd aan die zelde God.
Dat is een herhaling die zo belangrijk is. Dat is niet van nou dat weet ik wel. Maar het is goed dat wij herinnerd worden aan die zelde woorden. Maar het gaat om die geestelijke diepe inhoud. En ik bid u werkelijk.
Dat we die God van genade. Die de zelde God was als het volk Israël. Als over Israël in het boek Richteren. Die zelde God is. Alleen nu in die nieuwe bedeling.
Dat we die zelde God willen volgen. Totaal. Met heel ons hart. Met heel ons ziel. Met al onze kracht. Jong en oud. Dat geeft zoveel vreugde.
Jazeker. De strijd zal niet ontbreken. Maar we weten over winnaar te zijn. Hem in het dagelijks leven. En in het nachtelijke leven. Altijd erbij betrekken. Ik kan u zeggen.
Het is echt geen heerlijke weg. En ik heb nooit spijt gehad. Laten we de Heer prijzen. En danken voor zijn genade. Amen.gladosen. Amen.
Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen.
changing. près tear ich mich對 pare