Weet dat ik God ben en laat los

Spreker

R. Lammers

Date
Sept. 11, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ronald Lammes, wie is die man? Die hebben we nog nooit in onze gemeente gehad, die hebben we nog nooit gezien, nog nooit gehoord.! Nou, dat zal dan vandaag verandering in komen. Ik ben dankbaar dat ik ben uitgenodigd om hier het woord te dienen, met het woord u te dienen.

En ik zal, omdat het toch prettiger is om de spreker een klein beetje te kennen, iets van mezelf vertellen voordat ik aan de prediking begin. Hoewel de prediking ook bewust is uitgekozen om juist wat persoonlijk te zijn vanmorgen, zodat u ook gelijk een beetje kan zien hoe werken dingen in het leven van een gelovige.

En dan ben ik niet de norm of het voorbeeld, maar soms kun je je herkennen in een aantal zaken. Nou, ik ben dus Ronald Lammes, getrouwd met toevallig de mooiste vrouw van de wereld, maar ik heb geen foto.

Maar dan zult u het wel zien. We hebben twee zonen, beide studerend in Nijmegen, hoewel, nee, beide woonachtig in Nijmegen.

De ene studeert in Ede, leraar levensbeschouwing, en de andere studeert Nederlands. Ook hij is vanmorgen aan het spreken, die jongste, want hij is uitgenodigd op een boekenfestival in Heerlen, Zuid-Limburg.

Het is een aankomend schrijver, hij heeft al wat dingen gedaan op dat terrein. En te midden van een aantal bekende schrijvers mag hij ook wat gaan vertellen. Francine Omen, hoe overleef ik, was het jaar 80, 90, een grote hit, en dergelijke.

Nou, daar mag hij vanmorgen zijn, dus ik heb hem vanmorgen op de trein gezet, zegt hij, pap, veel zegen. Ik zeg, jongen, jij ook. Zo ging dat vanmorgen even. Hij zei, zullen we eens ruilen? Ik zeg, nou, ik weet niet of Bunschoten dat op prijs stelt.

En ik weet ook niet wat ik moet vertellen in Heerlen, dus we hebben het toch maar zo gelaten. Wat doe ik in het dagelijks leven? Nou, tot 2013 ben ik voorganger geweest van de Bijbelgemeente Venraai.

En daar heb ik 17 jaar mogen dienen. Een evangelische baptistengemeente, als u het graag in een hokje wil plaatsen. Deel van de ABC-gemeentes in Nederland, als u nog een hokje erbij wil.

En tot 2013 ben ik daar dus voorganger geweest. Maar al langer daarvoor was er in mijn hart om buiten de gemeente te gaan kijken. Er is een wereld te bereiken.

En toen dacht ik, ja, maar op welke wijze kan ik dat doen? Door voorganger te blijven? Of de gemeente over te dragen aan een aantal bekwame oudsten?

En dan wat gastsprekers te gaan ontvangen. En zelf iets anders te gaan doen. En dat werd uiteindelijk leraar gosdienst. Net als mijn oudste zoon. Wij volgen nu beide dezelfde opleiding.

Ik ben bijna klaar. In oktober hoop ik af te studeren. En mijn oudste zoon zit nu in het tweede jaar. Hij kan in ieder geval mijn boeken gebruiken. En sommige scripties, geloof ik.

Die hij dan wel een beetje grondig moet bewerken, volgens mij. Maar hij heeft het één keer gedaan. En niemand had het gemerkt. Goed. Maar ik heb deze prediking vanmorgen gekozen vanwege dit thema.

Weten dat ik God ben. En vooral dat onderliggende thema laat los. De prediking gaat over loslaten. En aan wie kunnen we ons leven het beste toevertrouwen?

Aan de Heere God. Als we ons leven leren los te laten in zijn handen, dan komt het wel goed. Dat heeft hij beloofd. Maar dat wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is.

En nu pak ik even de afstandsbediening. Dan kan ik hem zelf een beetje bedienen. Kijk, staat hij aan? Nee, nog niet. Nu wel. Ja. Weet dat ik God ben en laat los.

Ik heb mij namelijk afgevraagd, al enige tijd terug, waarom een mens steeds iets of iemand moet loslaten om te kunnen groeien in het leven.

Loslaten en groeien, dat hoort zo'n beetje bij elkaar. Kijk maar eens even naar een gewone levensloop. Het begint met een geboorte. Een moeder moet een kind loslaten.

Negen maanden onder haar hart gewoond en dan loslaten. Nou, dat gaat niet vanzelf, heb ik twee keer dus gezien. En waar ik heel dicht bij mijn vrouw mocht zijn gedurende de hele zwangerschap, was zij ineens een volslagen ander mens geworden tijdens de bevalling.

Wat gebeurde er dan op dat moment dingen? Ik stond erbij als man en ik dacht, nee. Dat is gelukkig niet mijn ding. Ik wilde haar eventjes aanmoedigen door een hand op de schouder te leggen.

Toen zei ze, blijf nu van mij af. Oké, oké. Ja, zo ging dat. Want ze had al haar concentratie nodig om los te laten.

En dan is het kind de wereld en dan zijn we beiden natuurlijk heel dankbaar en blij en dat waren we ook en dat zijn we nog met onze twee jongens. Maar dan groeien ze op en dan begint ook weer zo'n moment dat het kind, wat op een gegeven moment een leeftijd bereikt, voor het eerst naar school gaat.

Wie helpt er nu harder? De moeder? Die het kind moet loslaten in een nieuwe omgeving? Of het kind?

Ik weet het niet. Hangt van het kind af en van de moeder af natuurlijk. Maar ook dat is weer een moment van loslaten. Uit de veilige haven van thuis, hoewel sommige moeders het ook wel heerlijk vinden hoor, als dat op een gegeven moment plaatsvindt.

Oh lekker, eindelijk wel tijd weer voor mezelf en zo. Maar toch, het is loslaten. En dan worden ze ouder. Dan worden diezelfde kinderen tieners. Ja, die moet je ook loslaten.

En dat is wel lastig. Want zij weten ineens hoe het leven in elkaar zit, wel jij denkt, daar weten jullie nog helemaal niks van. Maar zij wel, denken ze.

En ik heb wel eens een opmerking gelezen, en ik heb hem ook hier genoteerd, van kleine kinderen kosten je nachtrust. Grote kinderen je leven. Of dat werkelijk zo is, weet ik niet.

Maar onze jongens hadden een heftige puberteit. In ieder geval de jongste. En daar hebben we menig nachten wakker van gelegen. Ik kan nu zeggen, het komt echt wel goed.

Mocht u er middenin zitten, het komt goed. Soms. En dan hè, dan heb je ook weer een moment van loslaten.

Ja, natuurlijk. Letterlijk staat er ook in Gods woord geschreven, zo zal een man zijn vader en moeder loslaten. Dat geldt trouwens ook voor de vrouw.

En die twee zullen elkaar aanhangen, één vlees zijn, zeg maar de blauwdruk van een relatie. Ook weer loslaten. En weet u, al dit loslaten is helemaal normaal.

Dit hoort gewoon bij het leven. En het is goed om de ervaringen van dat loslaten ook met elkaar te delen.

Op bijbelstudieavonden, wij noemen dat in het zuiden, in onze gemeente, de zorggroepen. Dat geeft ook al een klein beetje aan hoe we naar elkaar kijken. Om voor elkaar te zorgen, maar ook elkaar te helpen.

Om met Gods woord aan de hand te leren het leven te leven. Wat God ons gegeven heeft. Maar er zijn ook ervaringen van verlies die minder normaal zijn.

Want ergens in het loslaten ook iets verliezen. Maar je wint er ook weer wat mee. Maar er zijn ook ervaringen van verlies waarvan je je afvraagt, wat win ik er nu mee? Bijvoorbeeld het verlies van een baan.

Als men mij nu vraagt, wat doe je op dit moment? Dan zeg ik, ik zit tussen twee banen in. Dat klinkt wat anders, want ik ben werkeloos. Er zijn drie sollicitaties gaande voor weer een nieuwe school.

Tot nu toe heb ik vervangende tijden voor de klas gestaan. En ja, elke keer loopt zo'n contract weer af aan het eind van het seizoen. Maar er zijn mogelijkheden om misschien in Eindhoven, Tilburg, na de herfstvakantie aan de slag te gaan.

Er zit tussen twee banen in. Maar soms heb je een baan waarvan je denkt, dit heb ik voor het leven. En dan ineens een reorganisatie. En je verliest datgene waar je misschien als man ook wel een stukje je identiteit in hebt gevonden.

Vraag aan een man, wie ben je? En het eerste wat hij zegt, is wat hij doet. Moet je maar eens doen als er een voorstelrondje is in een of andere kring. Dat is een beetje, dat hoort er een beetje bij.

En dat is best lastig hoor, als je dan een baan verliest en je bent weer op leeftijd. En je vindt niet zo snel weer iets anders. Maar zwaarder is misschien wel, hoewel ieder beleefd zijn eigen verlies op zijn eigen, haar eigen manier.

Maar zwaarder kan zijn het verliezen van een partner of een kind. We hebben vrienden die hun dochter hebben verloren door een zelfgekozen dood.

Jaren zijn we al met elkaar in gesprek. Jaren delen zij de ervaringen van hoe dat is om op te groeien met dat vreselijke knagende gevoel. Waarom?

Ik snap het niet. Wij snappen het niet. Moeilijk. Een partner verliezen.

Het hele leven ben je bij elkaar. En dan ineens moet je alleen verder. Dat is een verlies waar je niet voor tekent. Ook dat vindt plaats. Ook dat is weer loslaten.

Maar ik ken ook een zesde bij ons in de gemeente die de wens om een kind te ontvangen moest loslaten. Omdat ze op een gegeven moment op hun leeftijd kwam dat het niet meer zou gaan lukken. En al die jaren door gebeden dat de heer haar vruchtbaar wilde laten zijn.

Zo zei ze dat altijd. Al het loslaten. Al het loslaten. Dat gedwongen loslaten. Wat het leven gewoon soms vraagt. Wat het leven gewoon eist. Dat roept spanningen op.

En het zijn de spanningen zoals Paulus dat ergens verwoordt. De spanningen van het leven in de tegenwoordige boze wereld. Gelaten 1 vers 4. Daar zijn we uitgetrokken.

Naar de vader toe. Maar het woord wat er eigenlijk wordt gebruikt daar voor wereld is de tegenwoordige boze eeuw. Een periode in het heilsplan van God.

Waarin de boze onder toelating van God mag heersen als de God deze eeuw. Nou dat roept spanningen op. Niet alleen in de wereld. Kijk maar om u heen. Maar ook in het leven van een gelovige.

Leer ermee om te gaan. Maar hoe dan? Wij zijn gelukkig. Niet aan dat kwaad. Aan de spanningen overgeleverd. Paulus zegt ook.

We zijn immers uit deze tegenwoordige boze eeuw getrokken. Waar naartoe? Naar het koninkrijk van de zoon. Zijne liefde. Eigenlijk zijn we dus op twee plekken tegelijk in ons leven.

We staan met onze beide voeten. Op de aarde. In deze wereld. Tenmidden van al die spanningen die dat leven zo met zich meebrengt. En tegelijkertijd zijn we met onze geest.

Met ons hart. Daar waar de vader is. Daar waar de zoon is. In dat koninkrijk van zijn liefde. Het was wel een geloofsgat als je dat mag kennen.

En dat mag weten. Een rijkdom. Die God gegeven heeft. Uit genade. Het is een soort weten. En altijd in de nabijheid van God te mogen zijn.

Er staat in de efezenbrief. Door één geest hebben wij toegang tot de vader. Dat woord toegang betekent dat je daar altijd mag zijn. We hebben immers die toegang.

Dat is onvoltooid tegenwoordige tijd. Je mag altijd daar zijn waar de vader is. En de vader is daar waar jij bent. Zoals dat lied ook heel mooi zegt. Ik zal er zijn.

U kent dat lied waarschijnlijk wel. Waar ik ben, bent u. Wat een kostbaar geheim. Ja, daar mogen we dus zijn. Tegelijkertijd staan we met onze beide voeten op de aarde.

En zijn we gewoon als mensen kwetsbaar. En ik ben nu 52. En ik voel mij de laatste paar jaren ook wat kwetsbaarder.

Waarom? Ik denk dat ik midden in een middenlifecrisis zit. Nou, daar hebben we dat in ieder geval gehad. Maar ook gewoon het feit dat het leven verandert. Met goede vrienden spreken we regelmatig ons leven met elkaar door.

En dan vragen we ook gewoon aan elkaar. Hoe is het nou? En het verboden antwoord is goed. Mag je niet zeggen. Het kan wel goed gaan. Maar dan moet je in ieder geval iets anders gebruiken.

Om dat dan duidelijk te maken waarom het goed gaat. Nou, ik verwoorde toen in dat gesprek mijn kwetsbaarheid. Want er zijn best wel wat veranderende rollen in mijn leven gekomen. Mijn vader is in 2011 overleden.

En nu ben ik niet meer de zoon van. Voor mijn gevoel. Maar de oudste broer. De oudste. Dat vraagt toch een soort van nieuwe oriëntatie over je plek.

Binnen zeg maar het aloude gezin. Mijn moeder is er nog. En ja, wat voel je voor verantwoordelijkheid? In 2013 heb ik mijn taken neergelegd als voorganger.

Het is allemaal in hele goede orde gegaan. En een geweldige afscheidsavond van mijn taken. Want ik ben nog steeds in de gemeente. Maar dan ga je ook ineens beseffen dat jouw rol verandert van een voorganger tot een leerling.

Opnieuw studeren. Aan de Christelijke Hogeschool in Ede. Dan loop je daar rond als bijna vijftig toen. Tussen al die jonge ambitieuze studenten.

Nou, het geeft je wel een soort van flow. Om juist te midden van hen te zijn. En je hebt ook wat wijsheid om af en toe wat te storen in de les en dergelijke. Om het ook even niet eens te zijn met een docent.

Dat is ook leuk natuurlijk altijd. Hoewel de docent dat niet altijd even aardig vond. Maar je zit daar wel in een andere rol. Je bent voorganger geweest.

Dat is ook een soort van identiteit. Voor een man tenminste zoals ik het heb beleefd. Toch wel, want toen ik het niet meer had dacht ik. Wie ben ik nu eigenlijk? Ja, student.

Nu zit ik in mijn afstudeerjaar. In oktober hoop ik af te studeren. Maar heb ik dan nog zekerheid van een baan? Nee, ik hoop het wel. Maar ik weet niet zeker.

Ik heb als vader ook moeten leren van een veranderende rol in de opvoeding. Van de sturende vader, zeg maar de opvoeder van mijn zonen.

Ben ik nu eigenlijk meer de betrokken vader. Die niet echt aan de zijlijn staat, maar die meer meeloopt nu met hen. En er zorgt dat je er gewoon nog wel kan ben.

Een betrokken toeschouwer. En aan die rol heb ik denk ik het langs moeten wennen. Om op een gegeven moment dat stukje zorg over te kunnen dragen aan de vader die veel beter kan zorgen dan ik.

Maar gaan zij dan altijd de weg die jij wil dat ze gaan? Nee. Onze twee zonen hebben duidelijk andere keuzes gemaakt in hun leven. Ook met betrekking tot het geloof.

Heb ik het dan niet goed gedaan soms? Zo'n vraag. Zijn ze goed terecht gekomen? Ja, ergens wel. Maar toch. Hoe zit het met hun geloof? Gisteren zaten we aan tafel en onze zoon studeert Nederlands.

En die vroeg ineens aan tafel van. Zeg, mam. Pap mag niet antwoorden. Mam, wat vind jij eigenlijk van dat verhaal van Naomi? En ik wou inderdaad gelijk antwoorden.

Nee, zei die. Mam moet antwoorden. Van jou weet ik het denk ik wel. Nou, ze vertelde het een en ander. Hij zei, ik vind die verhaal helemaal niet leuk. Ik lees ze wel. Ik vind eigenlijk de Bijbel helemaal geen spannend boek. Ik bedoel, de plots zijn meestal niet zo sterk.

En soms beginnen verhaals zoals Naomi met alleen maar namen. Nou, zo moet je niet schrijven. Wil je je aandacht krijgen. Dus vanuit zijn rol als verteller, als schrijver, vond hij toch dat de Bijbel niet helemaal klopte.

Nou, dan wil ik van alles gaan vertellen, hè. Waarom je wel de Bijbel leest en wat het voor mij betekent. En dat de Bijbel meer een boodschap is dan een verhalenboek. Maar leg het maar uit. Het feit is dat we in gesprek zijn.

Toen hij veertien was, toen zei hij, ik ga niet meer naar de gemeente. Ik zei, je gaat wel. Dat werkt niet. Dan heb je elke zondagmorgen een probleem.

En mijn zoon is best sterk. Hij is al vanaf zijn geboorte ongeveer autonoom. Gaat voor zichzelf, voor zijn eigen dingen. En dat hebben we gewoon meegemaakt. En we zagen op een gegeven moment inderdaad, als wij hier nu tegenin blijven gaan, raken we hem op de een of andere manier kwijt.

Dat is trouwens niet in alle situaties zo, dus neemt het niet gelijk over, mochten er toevallig ook tieners. Nee, die zijn allemaal ergens anders. Maar dit is niet ten navolging. Maar wij moesten genade betonen aan onze jongste zoon door te zeggen, je moet niks.

Als wij prediken thuis dat we een leven mogen leven uit genade, kunnen we niet zeggen dat je moet gaan naar de dienst. Dat zal ongeveer een tegenspraak zijn. Maar het gesprek over het geloof is daardoor nog steeds gaande.

Toen hij negentien was, zei hij, pap, jullie beste keus ooit met betrekking tot mijn leven was, met los te laten, met betrekking tot de gemeente. En daardoor zijn we nog steeds in gesprek over de dingen van God.

Ja, wat voel je aan, wat weet je, wat moet je doen soms? Al die veranderingen die je dan in je leven meemaakt, hebben te maken met loslaten.

En daarom, het is een hele lange inleiding, maar dan heeft hij ook een klein beetje een beeld van hoe zo'n preek dan is ontstaan. En hoe mijn eigen leven daarin ook een stukje meespeelt. Hij heeft in ieder geval geleid tot een tekst uit Gods woord waar ik door werd aangesproken.

En dat is Psalm 46. U dacht bij uzelf, gaat die Bijbel open vandaag? Ja, die gaat open. Psalm 46 gaan we met elkaar lezen. En ik lees hem gewoon helemaal, maar voor het geval u geen Bijbel bij u heeft.

Ik heb hier een paar teksten uitgelicht en ook in de volgende dia. Een vaste burcht is onze God. Voor sommigen een heel vertrouwd kopje.

Vanuit opvoeding en achtergrond en dergelijke. Een toevlucht voor de zijne zingen we dan met Luther. God is onze toevlucht en vesting. Begin bij vers 2. Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden.

Daarom zullen wij niet bevreesd zijn, al veranderde de aarde van plaats. En werden de bergen verzet naar het hart van de zeeën. Laat haar water bruizen.

Laat het schuimen. Laat de bergen beven door haar ontstuimigheid. De beekjes van de rivier verblijden de stad van God. Het heiligdom. De woningen van de Allerhoogste.

God is in haar midden. Ze zal niet wankelen. God zal haar helpen. Bij het aanbreken van de morgen. De heidenvolken tierden.

De koninkrijken wankelden. Hij liet zijn stem klinken. De aarde smolt weg. De Heer van de legermachten is met ons. De God van Jacob is voor ons een veilige vesting.

Kom. Zie de daden van de Heer. Die verwoestingen op aarde aanricht. Die de oorlogen doet ophouden tot aan de einde der aarde. De boog breekt en de speer in stukken slaat.

De wagens met vuur verbrandt. Geef het op. En weet dat ik God ben. Ik zal geroemd worden onder de heidevolken.

Ik zal geroemd worden op de aarde. De Heer van de legermachten is met ons. De God van Jacob is voor ons een veilige vesting.

Een prachtige persalm. Een beschouwende persalm. Waarin eens plotseling in die persalm God het woord neemt. Dat is opmerkelijk. Dat viel me op toen ik die persalm las.

Allerlei dingen worden verteld. Van wie God is. Wat hij doet. Met betrekking tot de dingen die in de wereld gebeuren. En dan ineens midden in. Of nee niet midden. Zo'n beetje aan het eind van de persalm. In vers 11.

Staat dan ineens een uitspraak van God zelf. God breekt in als het ware in het schrijven van deze persalm. En dan zegt hij. Geef op.

Geef het op. Andere vertaling zegt. Be stil. Nog een andere vertaling zegt. Laat af. Dat klinkt bij een beetje alsof er iets met een hond aan de hand is.

Maar het is wel een vertaling. En waar kies je voor. Nou dat heb ik dus gedaan. Ik las die tekst. Ik zag die tekst staan. Ik denk. Wat betekent dit nu precies. Als er staat. Dat we het op moeten geven.

Welk woord wordt daar nu gebruikt. In het Hebraeus. Nou wat ik eerst doe is meestal. Ik pak een hele serie bijbels. En ik kijk hoe de vertalingen zijn. Want soms kun je door te vergelijken met allerlei vertalingen.

Al meer zicht krijgen op een betekenis van een woord. Of een tekst. Dus inderdaad. Ik kwam tegen. Geef het op. Herzien de statenvertaling. Dat is de Bijbel die ik het liefst gebruik.

En een andere vertaling is dan. Ja nou kijk maar even met me mee. Staak de strijd. Omdat het toch iets met strijd te maken heeft.

Deze psalm. Staak de strijd. Een wat moderne vertaling. Geef het op. Zoals we net hebben gelezen. Laat af. De MBG vertaling. Wees stil. Nog weer een andere vertaling.

Weer een moderne vertaling. Inmiddels alweer wat oud modern. Goed nieuws. Bijbel. Of groot nieuws bijbel. Van de jaren 70, 80 was dat. Leg je wapens neer.

Vond ik ook wel aardig. En be stil. Be stil and know that I am God. Die tekst kom je nog wel eens tegen als je daar op googelt. Psalm 46. En ik kwam een vertaling tegen.

En die heb ik daarom wat groter neergelegd. Omdat ik hem wel aantrekkelijk vond. Op de een of andere manier. Maar ja. Het gaat niet op wat ik aantrekkelijk vind. Maar eerst doet het recht aan de tekst natuurlijk. Maar dat was een vertaling van relax.

Dat was een Engelse vertaling. Relax. Maar we kennen het in het Nederlands ook. Van nou ontspan je gewoon. Wat betekent het nu echt? Nou. Naast dat ik al die vertalingen gewoon eens even voor me had gelegd.

En de verschillen had gezien. Dacht ik. Weet ik nu wat het betekent? Nou laat ik dan toch nog even het woord zelf bestuderen. En in welke verbanden wordt dat woord allemaal gebruikt?

En hoe wordt het ongeveer gebruikt? En dan krijg je echt wel zicht op wat be stil en geef het op betekent. Dan kwam ik deze vertalingen ongeveer tegen.

Verslappen. Slap. Loslaten. Ook letterlijk wordt dat een keer gebruikt. Tragen. In de zin van zo'n beetje slow motion. Je bent aan het rennen en dan ineens vertragen.

Traag. Iets tezijde leggen. Ook weer een soort van loslaten. Je legt het naast je neer. Met rust laten. Ook een vertaling. Gewoon op andere schriftteksten.

Je moet zelf maar eens dat onderzoekje doen. Het is best mooi om op deze manier Gods woord is te bestuderen. En ik kwam ook inderdaad dan tot de conclusie dat relax nog geen eens zo slechte vertaling is.

Het betekent zoiets als ontspan je maar. Wees maar rustig. Kom maar tot rust. Nou dat is een oproep die aan mij altijd gedaan moet worden.

Want ik ben nooit rustig. Ik ben alle dagen heel druk en vooral in mijn gedachten. Ik kom daar niet tot rust. Maar dat is ook een beetje de aard van het beestje.

Ik vind het ook moeilijk soms om goed in slaap te vallen. Ja dat is temperament. Dat is wat het ook is. Het is er. Maar als dan deze tekst tot mij komt.

Dan denk ik. Er is een rust die boven mijn onrust uitgaat. Dat is datgene wat in God te vinden is. In hemzelf. In zijn zoon en door zijn geest in mijn hart bewerkt.

Dat is de rust van het los kunnen laten. Wat je zo graag vast wil houden. En wat je denkt vast te moeten houden. Omdat je anders bang bent.

Dat je de controle verliefd over een hele hoop zaken. En let wel. Iedere angst is ten diepste de angst voor het verliezen van controle. Heel ver terug te dringen is het de angst voor de dood.

Maar in de liefde. In hem. Is geen angst. Het heeft te maken met oordeel. En straf en dergelijke. Maar. Romeinen 8 vers 1.

Zo is dan wie in hem is. Is daar geen veroordeling meer. Relax. Ontspan je. En dan vooral vanuit het besef.

Wie God is. Wat blijkt uit deze persoon 46. Wie is hij. Aan wie ik mij mag toevertrouwen. Nou kijk maar even naar een paar versen.

Vers 2. Wordt vermeld van God. Dat hij. Een toevlucht. En een vesting is. Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden.

Als je kijkt naar de achtergrond van deze persalm. Is dat deze persalmist wilde eigenlijk door God bemoedigd worden. Ten midden van allerlei spanningen. En de spanningen hadden te maken met de stad Jeruzalem.

Dat dreigde ten onder te gaan. Onder vijandige machten. Dat is de achtergrond van die persalm. Er was heel veel onzekerheid. En in die zin lijkt het op de tijd waarin wij nu leven.

U weet welke datum het vandaag is. 11 september. En als ik u vraag. Waar was u? Op het moment dat u hoorde.

Van de Twin Towers. Weet bijna iedereen nog ergens te herinneren. Waar die dat hoorde. Ik zat op dat moment in een bus. En ik vervoerde wat jongeren. Van de ene plek naar de andere plek. En ik had de radio aanstaan.

En ik hoorde dat er ergens een vliegtuig in was gevlogen. En eerst dacht ik nog aan een ramp. Maar toen ik thuis kwam bleek het dus anders te zijn. Dat weet je gewoon nog. Dingen die ineens de hele wereld op zijn kop zetten.

Met alle gevolgen daarna. In de wereld die we nu kennen. En de schrijver van deze persalm kon niets vasthouden. En in die benauwde tijden.

Roept de psalmist in geloof uit. Dat God een toevlucht en een vesting is. Dat zijn woorden van veiligheid.

En dan vers 3. Daarom zullen wij niet bevreesd zijn. Al veranderde de aarde van plaats. En werden de bergen verzet naar het hart van de zeeën.

Daarom zullen we niet bang zijn. Het is de God die angsten wegneemt. En dat zijn woorden van bemoediging. En dan vers 6.

Dan staat er zo mooi. Als het gaat om de stad van God. God is in haar midden. Zij zal niet wankelen. God zal haar helpen bij het aanbreken van de morgen.

Wanneer is de nacht op zijn donkerst? Vlak voordat het licht gaat worden. Dan is de nacht op zijn duisters. Op zijn donkerst. En wat staat er dan in vers 6?

God zal helpen bij het aanbreken van de morgen. Dus daar waar het het meest donker is. Daar komt God. Op dat moment. Als je denkt dat je het niet meer ziet zitten.

Als je denkt dat alles donker en duister is. En dat er geen enkel licht meer ergens te stralen is. Of te stralen valt. Of te vinden valt. Dan is daar God. God helpt op de momenten dat het het meest donker is.

Want je wil wel kijken in de duisternis. Daar waar licht te vinden is. En dat is in hem te vinden. En dat zijn ten diepste woorden van hoop. En dan vers 10. God doet oorlogen ophouden.

Ik weet niet precies hoe Gods bestuur in alles is in deze wereld. Waarom dingen allemaal zo gebeuren. Wij hebben in onze gemeente veel asielzoekers. We horen de meest grijnende verhalen.

Maar vraag ons af heer. Wanneer? Hoe lang nog? U kent misschien die uitroep wel. In uw eigen leven. Als je over die dingen nadenkt. Maar het staat hier vermeld.

Dat God uiteindelijk een einde zal maken aan alle strijd. En dat zijn ten diepste dan. Woorden van troost die je nodig hebt.

Om soms boven de omstandigheden uit te kunnen worden getild. En te kunnen kijken. Nou in dat licht. Met deze prachtige woorden van God. Wie hij is. In dat licht komt God zelf met een woord.

Komt God zelf met een prachtige uitspraak. In die omstandigheden zegt hij. Wees maar stil. Ontspan je nu maar. Relax. Want.

Ik ben God. Het woord God betekent ook zoiets van. Ik ben de plaatser. Ik weet wat er gebeurt.

En op de ene of andere manier. En jullie zullen het niet kunnen verstaan. Nog begrijpen. Dat gaat ons verstand namelijk te boven. Valt uiteindelijk alles op zijn plek.

Want ik ben de plaatser. Vraag me niet hoe dat zit met de soevereiniteit van God. En het bestuur van God. Dat vind ik te moeilijk. Maar ik vertrouw hem wel.

En juist in dat vertrouwen. Komt er een stukje ontspanning. Hij is veel groter dan wij zijn. Zijn gedachten zijn immers niet onze gedachten.

Onze wegen zijn niet zijn wegen. Maar zijn wegen zijn uiteindelijk wel goed. Wij leven nu. Ik zeg altijd. Wij leven midden in het boek. Maar als u wil weten. Hoe het eindelijk worden zal.

Moet je even naar de paar laatste bladzijden kijken. De dood zal niet meer zijn. Nog rauw. En hij zal alle tranen van de ogen afwissen. Maar wij beleven soms het midden van het boek.

Of misschien wel zeggen we. Inmiddels zitten we een beetje richting het einde. Dat zouden ook makkelijk kunnen zeggen. Maar God is daar. God is er nu. In uw omstandigheden. In mijn omstandigheden.

In het leven van mijn kinderen. Van mijn vrouw. Van mijn familie. Hij is daar. Wees niet meer verkrampt. Strijd de strijd niet langer zelf. Laat de controle toch maar los.

Over alles wat je vast wil houden. Maar niet vast kunt houden. En waarom zegt hij dat ons? Hij is God. Eigenlijk is daarmee alles gezegd.

Hij is de altijd zijnde. Hij is de ik ben die ik ben. Boven alles verheven. Om ons boven alles uit te tillen.

Door geloof. Hoe werkt dat dan? Als we deze woorden horen. Hoe werken deze woorden van troost.

Van veiligheid. Bemoediging. Van hoop. In ons hart door. Dan heb ik een kleine illustratie daarbij. Als u nog door wilt gaan.

Dat wil hij niet. Dat wil hij wel. Moet gewoon geduld hebben. Kijk. Die woorden van God komen uit het hart van God. Intens betrokken bij ons leven. Meer dan we denken.

En de woorden van God komen altijd door zijn geest. Aan in onze geest. In het binnenste deel van ons leven. Waarmee wij dus een relatie kunnen hebben met God.

Daar komen die woorden van veiligheid. Bemoediging. Hoop. En troost binnen. Hij communiceert met ons via zijn geest. Hij schrijft als het ware die woorden van troost. Hoop.

Bemoediging. In ons hart. Door zijn geest. Zijn geest werkt ook nooit los van het woord. Gaat altijd met elkaar samen. En zo plaatst hij als het ware deze woorden in het diepst van ons wezen.

En dat gaat zich uiten. In onze verlangens. In onze gevoelens. En in dat wat wij dan op de een of andere manier begrijpen. In ons verstand.

En weet u. Dat gaat zich weer uiten. In de manier waarop wij ons leven kunnen inrichten. Onze levensstijl. Wat ik heel vaak gezien heb. En ik heb al heel veel gemeentes gezien.

Ik sta op verschillende kansels het hele jaar door. Is dat heel veel gelovigen denken dat het op de een of andere manier andersom gaat. Dat God ergens begint bij het lichaam. Dat moet immers hersteld worden.

En dan is er een herstel van de ziel. Want we zijn allemaal verwond. En dan kan. Dan komt hij tot zijn doel met zijn geest. Nee. Als God ons verandert. En ons vertrouwd wil maken met zijn wegen.

Met zijn gedachten. Met zijn hart. Begint hij in het diepst van ons wezen. Woorden te geven. Nogmaals van bemoediging. Troost. Hoop. Hij begint in onze geest.

Daar begint de relatie. En dat werkt zich vroeg of laat uit. Dat je daar anderen bij nodig hebt soms. Om dat te kunnen verstaan. Dat er ook een stukje pastoraat nodig is. Om dat te kunnen gaan begrijpen.

Om samen met anderen op weg te gaan. Ja. Zeker. Maar God is aan het werk. En daarom kan je leren. Kun je leren. Te gaan ontspannen. Achter de schermen loopt het bij God.

Nooit uit de hand. Wat er ook nu in uw leven gebeurt. Het loopt nooit bij God uit de hand. Echt niet. De tegenwoordig boze eeuw levert spanning op. Dat klopt.

Maar nogmaals. We zijn er niet aan overgeleverd. En ik vertel het gewoon mijn jongens. Als ze het nu geloven of niet. Ik vertel het hen wel.

En de jongste heeft er moeite mee. Maar zegt wel. Als ik in een God kan geloven. Vind ik die van jou wel het meest aansprekelijk. Nou. Dat vind ik dan fijn om te horen. Zeg zoals jij over God praat.

Wil ik daar ergens wel geloven dat het. Dat hij bestaat. En als ik daar nou bewijzen voor zou hebben. Zou ik misschien nog wel eens de gelukkigste persoon op aarde kunnen worden.

Maar ja. Die Bijbel staat me behoorlijk tegen af en toe. Nou. Dat roept ook soms spanning op. Ja. Maar je moet leren loslaten. Nou.

Ze kunnen het gelukkig ook heel erg goed vinden met elkaar. Onze oudste zoon heeft net een moeilijke week achterdruk. Omdat zijn relatie uit is van 2,5 jaar. Dat is heftig.

En dan drozen ze elkaar. En dan komen ze toch ook thuis. Want dat is nog een veilige haven. En ik heb ooit. Toen ze een jaar of 16. 15, 16 waren. Een gedicht geschreven.

Over dat loslaten. En dat gaat zo. Wij leven om je los te laten. En dat geldt voor allebei de jongens. Wij leven om je los te laten. Terwijl je nu nog door ons vastgehouden wordt.

Met zijn liefde uitgestort in onze harten durven wij je straks te laten gaan. Als je op eigen benen leert te staan. Zo leren wij ons overgeven aan de God die jou en onze harten kent.

Om aan het einde van je levensjaren verwonderd te ervaren dat jij altijd vastgehouden bent. En u weet wel door wie.

Weet u onze oudste heeft toen hij 16 was te maken gehad met zinloos geweld. In het centrum van Vendrij werd hij in elkaar geslagen door vijf jongens.

En hij belde een minuutje van tevoren mij op. S'nachts kwart voor één bij het uitgaan. Hij zei pap je moet nu komen naar het centrum. Gaat niet goed. Je wil niet weten hoe snel je dan in je kleren bent. In de auto bent en in het centrum bent.

Ik geloof dat ik nog nooit zo hard heb gereden door de straten van Vendrij om in het centrum aan te komen. En het straatje waarin hij werd neergemept en geslagen. Reed ik met 100 kilometer per uur dat straatje in.

En er ligt het fel aan zodat de jongens in ieder geval zouden schrikken. Hij is niet op de grond terecht gekomen. Als dat wel was gebeurd weet ik niet wat het geweest zou zijn.

Maar de jongens zijn gevlucht. Later ook allemaal gepakt. En we hebben kunnen achterhalen wie dat gedaan heeft. Maar ik was bevreesd over het leven na dat moment bij hem.

Zou die angstig door het leven gaan? Wat zou het bij hem gaan doen? Nou dat was ook een heftig jaar. Hij durfde bijna niet meer naar buiten. Als hij de trein uitstapte keek hij drie keer links, drie keer rechts.

Om weer naar huis te durven gaan. Veel angsten gehad. Therapie gehad. Slachtofferhulp en dergelijke. Het was allemaal heel heftig. Maar onze zoon is een muzikant.

Al vroeg ontdekte hij de piano, de synthesizer. En zo rond zijn zestiende is hij gaan componeren. Is hij muziek gaan schrijven. En een jaar later had hij een band.

Geformeerd rondom zijn eigen muzikale werken en dergelijke. Hij is, als je het mag zeggen, een progrokker. Progrokker. Enig idee wat het is? Een progrokker? Nee hè? Klinkt behoorlijk duister denkt u hè?

Is het soms ook hoor. Maar progrok is gewoon een stijl van muziek. Waarin je lange stukken schrijft. Met veel tempo wisselingen. Heel harmonisch en soms disharmonisch.

Je zou kunnen zeggen dat wat Genesis. De oude weten dat misschien nog wel. De mannen hier. De Anisus, Pink Floyd, dat soort muziek. Dat soort lange stukken. Nou die maakte hij. En die maakte hij nog. En in die periode dat hij zo angstig was.

Heeft hij een nummer geschreven. En dat heeft hij gedaan vanuit zijn geloof. Dat kan niet anders als je luistert naar de tekst. En in 2011 had hij met de band het eerste optreden.

En ik ging daar naartoe. Natuurlijk als buitengewoon trotse vader. Ik ben ook helemaal niet objectief. Als het gaat over mijn zonen. Dat begrijpt u wel. Maar ik was daar die avond. En ik vroeg me af hoe zal dat gaan.

Ik denk dat ik meer zenuwen had dan hij. Het is tenslotte toch een eerste optreden. En hij had me van tevoren al een lied laten horen. Dat hij in ieder geval die avond zou gaan spelen.

En dat lied heet We zijn hier vreemdelingen. We are strangers hier. Hij is de enige christen in de band. Maar de band heeft ruimte gegeven voor zijn muziek en zijn teksten.

En ik zal de tekst van het lied even vrij vertaald voorlezen. En dan moet u dat even bedenken met dat wat in zijn leven dus gebeurd is. Niet zo lang voordat hij deze tekst schreef.

Er is hoop achter onze angsten dat onze tranen zullen worden weggewist en dat ons nu doet gedragen als vreemdelingen.

Het is moeilijk om daarin je eigen weg te vinden. Maar de weg zal ons leren kiezen om uiteindelijk vrij te zijn van al het gevaar.

En dan het ervrijn. Als de wereld gaat veranderen en het echte licht gaat schijnen in onze ogen. Ja, als de wolken verdwijnen en de laatste bladzijden van het boek worden gelezen.

Ja, het boek en de laatste bladzijden. Waar hebben we het over? Als de leeuw en het lam samen zijn. En wij opnieuw beseffen door opnieuw te leven dat we nu dus hier vreemdelingen zijn.

We worden hier dus niet thuis. Er zijn gauw tweede couplet. Er zijn gouden straten boven. En alles zal vervuld zijn met liefde. Zodat we daar geen vreemdelingen meer hoeven te zijn.

Het is nu hard om te sterven. Maar alle aardse geluiden zullen eens verdwijnen. Laten wij leren leven in deze laatste dagen. En laat het nou zo zijn dat van dat eerste optreden een paar opnames zijn gemaakt.

En de enige opname die werkelijk een beetje goed te bekijken en te beluisteren viel was juist dit lied. En dat kwam toen op YouTube. Zeggen we dan hè? En ik was daar toen ik het beluisterde en de tranen liepen over mijn wangen.

Want ik dacht, het komt goed. Je laat los. En het komt goed. Want God is aan het werk. Als wij loslaten ontdekken we dat werk van God.

En ik kan er nog ontroerd door raken. En ik vind het ook fijn om u even deel uitgenoot te maken van dat moment. Want ik wil u de opname even laten zien. Dus neem de tekst in gedachten die ik net voorgelezen heb en luister naar de muziek.

U hoort dat het een live opname is. Er zijn ook altijd mensen die denken bij een concert dat je rustig door kan praten. Dat hoort u dan ook een beetje. Maar het klinkt wel. Hij staat daar achter de synthesizer.

Die knappe jongen daar. Lijkt op zijn moeder ook hè. Ja. MUZIEK MUZIEK MUZIEK

MUZIEK MUZIEK MUZIEK

MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK MUZIEK *** Mocht u denken, dat is wel aardig.

YouTube Minor Giant, Minor Giant, De Kleine Reuze. Dan kunt u een hele cd beluisteren waar dit stuk ook op staat. Als je dat dan beseft, dat God dingen aan het uitwerken is, dan ga je loslaten.

En misschien kunnen wij dan als gemeente daar ook een antwoord op geven. Door daarmee in te stemmen. En het leek me mooi om dit lied te gaan zingen. En u denkt, ja ken ik dat wel? Nou, dat is een klein koortje uit de opwekkingbundel, liet 154.

Wees stil en weet. En u moet het dan ook zo zingen, dat u deze vier coupletten zingt. Elke keer een aantal regels. En dan ziet u dat u gewoon de verschillende betalingen in de coupletten zijn weergegeven.

En dat is ons antwoord. We roepen het elkaar toe. We zingen het elkaar toe. We zeggen het tegen onze broeder en zuster naast ons. Tegen de buurvrouw en de buurman. Wees stil en weet dat ik God ben.

Ik help wel een beetje mee, dat hadden ze gevraagd. Maar mijn zoon kan beter zingen en spelen dan ik hoor, dat moet ik wel zeggen. Maar goed, we gaan het proberen met elkaar.

Wees stil, vier keer moet je het spelen. Ja, ik zal wel die eerste noot doen.

Ik weet niet hoe we beter kunnen dansen. Spel, je gaat vanzelf meespelen. Ik heb je gehoord net, jij gaat vanzelf meespelen. Wees stil en weet, ik ben jouw God.

Wees stil en weet, ik ben jouw God.

Laat los en weet, ik ben jouw God.

Laat los en weet, ik ben jouw God.

Ontspan je. Ontspan je en weet, ik ben jouw God.

Ontspan je en weet, ik ben jouw God. De laatste keer zingen we het zelfs op de muziek.

Wees stil en weet, ik ben jouw God. Ik ben jouw God. Wees stil en weet, ik ben jouw God.

Ik ben jouw God. Wees stil en weet, ik ben jouw God.

Ooit heb ik bijna een keer een schuiver gemaakt op de weg in een tunnel. Sindsdien vind ik tunnels eng. Er is één tunnel richting Roermond van Vendruij uit.

En ik ga de tunnel in en ik zing altijd dit lied. Dat ik het twee keer gezongen heb, ben ik eruit. En het werkt. De angst verdwijnt, want God is daar ook in die tunnel. En u mag het zelfs metaforisch bekijken.

Laten we danken. Vader in de hemel, dank u wel dat u God bent. En daar is zoveel mee gezegd. Heer, uw wegen zijn niet onze wegen. Uw gedachten zijn niet onze gedachten.

Maar u bent wel nabij. U bent wel de altijd zijnde. De ik ben die ik ben. En ik dank u wel dat u ook achter de schermen uw plannen aan het voltooiing bent.

We weten niet precies hoe. We weten ook niet precies wat er gaat gebeuren. We hebben enige dingen vanuit uw woord die ons worden aangereikt. Waardoor we iets mogen zien en iets mogen verstaan. Maar wat er ook gebeuren zal, u bent daarbij.

Heer, u bent er ook nu. Nu in ons hart, nu onze gedachten. Nu onze ziel, in onze geest. Om die woorden van hoop, bemoediging, troost en kracht ook in ons hart te schrijven.

In onze geest, ja, een plek te geven. Dank u wel dat we naar huis mogen gaan onder die zegen van uw nabijheid in alle omstandigheden. Amen.

Ik geef graag het woord weer even terug. Ik micro. Zo. Dit is een kleur.