Wat betekenen vertrouwen en geloof

Spreker

R. Roos

Date
Sept. 4, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goed lukken. Ja, we zijn, mevrouw en ik, we zijn voor de eerste keer op zondagochtend hier. We waren afgelopen, ik denk, misschien de helft van hier, zou dat weten. 14 januari waren we hier.

Dat was met Maranato Week, van de Send-Ikse-Midden-Nacht-Zoepart, met Norbert Liet, die heb ik toen vertaald. En van daar hoort u misschien ook al de accent, dat ik in Zwitserland geboren en opgegroeid ben. Maar dat hoort er ook bij.

Dus het is fijn weer hier te zijn. Ja, misschien even, ons even kort voorstellen. Mevrouw Lea, die is in Zuid-Duitsland opgegroeid, is Duitser. We zijn nu sinds, ja, mei vorig jaar samen getrouwd.

En in die tijd hebben ze al heel goed Nederlands geleerd. Dus het was ook altijd een beetje wennen. Je praat zo snel Duits terwijl je eigenlijk Nederlands moet praten hier. Maar dat lukt helemaal goed. Ik ben in Zwitserland opgegroeid. En ja, ik ben nu sinds vier jaar hier in Nederland.

En we werken samen voor de Sendingswerk Middernachtsgroep in Doorn. Ja, we hebben al mooie liederen samen kunnen zingen. Mogen zingen. En ik heb ook al gehoord dat de dienst die loopt iets uit.

Maar dat is ook niet erg. Want zingen en getuigenissen horen ook bij. En het waren heel prachtige liederen, vind ik, die we mochten zingen. We gaan samen een Bijbeltekst lezen en dat doen we uit Genesis 12, de verse 1 tot 4.

Genesis 12, de verse 1 tot 4.

De Heer en Uets shapeert Margaard 3ot 4ot 5ot 5ot 5ot 5ot 5ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 6ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 7ot 8ot 7ot 8ot 7ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 8ot 9ot 8ot 8ot 9ot 8ot 9ot 8ot 9ot 8ot 9ot 8ot 9ot 8ot 9ot 8ot 9ot Ja, waarover gaan we het vanmorgen hebben?

In de Bijbel vind je een heleboel onderwerpen over die je kan hebben, die je kan bestuderen enzovoort. Maar ik wil het vanmorgen over iets hebben wat voor mij ook niet altijd steeds zo makkelijk is en zeker ook niet was.

Om vertrouwen en om geloof, ook daarover hebben we vanmorgen een beetje gezongen. Om het nog mooier te omschrijven, stellen we ons vanmorgen de vraag, wat betekenen vertrouwen en geloof in het leven van een christen?

Daarbij gaat het mij vanmorgen niet om het geloof waardoor we uit genade gered zijn, zoals het in de brief van de Efezes geschreven staat. Want we gaan ons niet elke morgen afvragen, ja ben ik gered, geloof ik nog in het volbrachte werk op Golgotha, klopt het allemaal, is Jezus opgestaan enzovoort.

Dat hebben we op een gegeven moment in ons leven gedaan en weet er sinds, op die moment, sinds ons bekering, dat dat waar is. Dus ja, daarover gaan we vanmorgen niet hebben.

Want we mogen zeker weten, en ik denk iedereen die hier zit, is het met mij eens, dat we steeds op onze Heer Jezus Christus mogen vertrouwen en ja, zelfs moeten. En dat is ook met het geloof helemaal niet anders.

Maar de vraag is hoe wij dagelijks daarmee omgaan. Ja, de praktijk is af en toe toch heel anders dan de theorie. De vraag voor welke baan moet ik kiezen?

Of gewoon waarom gebeurt er en bepaalt iets in mijn leven? Of in mijn familie? Of gewoon algemeen de vraag, waarom is er zoveel kwaad in deze wereld? We worden dagelijks geconfronteerd, of we krant lezen, of tv, of wat weet ik.

Ja, je hoort dus steeds weer verschrikkelijke dingen. En zo kunnen we maar door blijven gaan met dit soort vragen. Maar wat daarbij zeker heel belangrijk is, hoe gaan wij in zulke situaties om?

Wat betekent dat voor ons? Hoe is onze houding dan? Misschien vraagt u zich nu ook af waarom het thema van vanmorgen met vertrouwen en met geloof te maken heeft. Dus we liggen gewoon heel dicht bij elkaar.

Dit heet natuurlijk niet dat het precies hetzelfde is. Want geloof, kan je zeggen, heeft meer met gehoorzaam te maken. En het vertrouwen wordt hoofdzakelijke nood bewezen, waarbij men niet zelf iets doet, maar ook vertrouwt dat de helper ingrijpt.

Dus die twee dingen kun je eigenlijk helemaal niet apart houden. Soms vinden we ook heel interessante citaten die mensen daarover gemaakt hebben. Martin Luther King bijvoorbeeld, die zei, als je vertrouwen hebt, hoef je niet de gehele trap te zien om de eerste stap te zetten.

Dus dat kunnen we ons ook heel goed voorstellen. Of gewoon heel makkelijk, vertrouwen is goed, controle is beter. Ik denk die is ook heel bekend. Voor ons christenen, en dat moet het ook zo zijn, dat is ook voor ons zendingswerk ook belangrijk, is de Bijbel gewoon een bindend maatstaf.

Het woord van God is gewoon het enig waarde dat ons helpt om in ons leven door elke situatie doorheen te komen. In de Bijbel vinden we taalrijke berichten en verhalen over mensen die vertrouwen en geloof hadden en moesten hebben in bepaalde situaties van hun leven.

Natuurlijk kunnen we vanmorgen niet alle mensen gaan bekijken, want dan zitten we, nou ja goed, ik weet niet hoeveel tijd u hebt, maar het gaat iets te lang duren. Maar we hadden net het gedeelte of Abraham gelezen. Hij is dan ook ons eerste voorbeeld van vanmorgen.

Toen heette hij dus nog Abraham. En in die tekst die we de inleiding samen hebben gelezen, zien we een man die van God geroepen wordt om ergens heen te gaan. Gaat uit uw land, uit uw familiekring en uit het huis van uw vader naar het land dat ik u wijzen zal.

Nou voor Abraham was het niet een erge situatie in zijn leven, iets ergens wat er gebeurd was of wat dan ook. Want de eerste zien we hoe God tegen hem zegt, hij moest dus uit zijn land, familie en huis van zijn vader weggaan naar het land dat hij hem wijzen zal.

Interessant is daarbij trouwens dat we aan het eind van het hoofdstuk 11, dus precies het hoofdstuk daarvoor, al kunnen lezen dat Terach, Abraham's vader met hem en zijn familie uit uur trokken om naar het land Canaan te gaan.

Toen ze naar Haran kwamen, bleven ze daar wonen. We kunnen hier nog niets van een roeping of zoiets dergelijks zien, maar in handelingen 7 vanaf vers 2 lezen we bij de reden van Stephanus.

Mannen, broeders en vaders, luister. De God der heerlijkheid verscheen aan onze vader Abraham toen hij nog in Messepotamie was, voordat hij in Haran woonde. En hij zei tegen hem, ga uit uw land en uit uw familie en kom naar een land dat ik u wijzen zal.

Toen ging hij uit het land van de Galdeën en ging in Haran wonen. En daar vandaan bracht hij nadat zijn vader gestorven was hem over naar die land waar u nu in woont.

Zo kunnen we zien dat God al tot Abraham gesproken had voordat hij in Haran woonde, dus voordat ze überhaupt van daar zijn vertrokken. We hebben nu het eerste vertrouwenspunt.

Hij moet uit zijn land gaan, als vertrouwde omgeving zo te zeggen, en ergens heen gaan zonder te weten waarheen. En ik denk dat is een heel groot vertrouwenspunt. Een keer de vraag, bent u al een keer verhuist?

Ik denk dat de meesten zijn zeker al een keer verhuist, mij dus ook. Maar hoe gaat dat dan? Nou, door bepaalde omstandigheden of dat u misschien ergens anders heen gaat, net als wij voor het zendingswerk te gaan werken.

Dan ga je je oude thuis, je vertrouwde omgeving verlaten en gaat een nieuwe plaats wonen dat dat een nieuwe thuis moet worden. En soms kan het ook een ander land zijn. Maar we weten eigenlijk wel waarheen we verhuizen.

Ik weet niet, misschien bent u ook al een keer verhuist en u zei, ik ga een keer kijken. Maar stel, u gaat nu verhuizen, u heeft alles, vrachtwagen vol gepakt, auto vol, wat weet ik, alles vol, huis leeg.

Voordat u wegrijdt, wordt u misschien door een van uw kinderen gevraagd of door iemand anders. Ja, u heeft alles gepakt, maar waar gaan we eigenlijk heen? En voordat u de snelweg oprijdt, zegt u, ik heb geen idee, maar we zullen het wel zien.

Nou, dat kan je niet voorstellen. Maar in de tijd van Abraham was het een beetje anders. Maar als we denken, wij hebben vandaag nog vrachtwagen, betere hulpmiddelen.

Nou ja, Abraham had misschien kamelen, ezels, trekkarretjes, wat weet ik allemaal. En hij wist niet waarheen. Maar hij deed het. Hij ging vol vertrouwen van thuis weg zonder de weten waar hij komen zou.

Maar, en dit wil ik benadrukken, iets belangrijks wist hij wel, dat God tot hem gesproken had. En dit was voor hem helemaal genoeg. Ik had het eerder al gezegd, soms had of heb ik ook moeite om gewoon maar op God te vertrouwen.

Nou, wij hebben de Bijbel en we weten, als we de verhalen lezen, God gehandeld heeft, wij moeten hem vertrouwen. Maar, ja, soms is het niet zo heel erg makkelijk.

En zoals ik had gezegd, ik ben in Zwitserland opgegroeid. Ik heb een opleiding als opticiën gehad. En ik werkte na dan ook nog lang in dit vak. En in 2006 ging ik met een familie, die ook in toenmalige gemeente in de Tsionshallen in Buurt-Zurich in de buurt kwam.

Ging ik naar Argentinië. Voor een paar weken. Huns waren half Zwitsers, half Argentijns. En, ja, gewoon met vakantie daar. En hun oudste zoon, die is ongeveer zo oud als ik, die begon daar een driejardige Bijbelschool.

Nou ja, goed, dan ga je natuurlijk ook kijken hoe het eruit ziet. Maar bij Ville is zo goed. Gewoon alles ingericht, alles prima. Ik had een paar voetbalplaatsen, ik speel graag voetbal. Dus dat was allemaal goed. Nou, kort te houden.

Mijn ouders dachten, ik kom helemaal niet meer naar huis. Ik blijf gelijk ook daar. Want dat ging natuurlijk niet. Ja, je hebt toch een baan die je dan moet opzeggen. En een auto die moet je ook wel kwijt. En wat weet ik. Maar, voor mij was het wel duidelijk dat ik een jaar later ook thuis zou beginnen.

Ik had het toen ook in de jeugdgroep bekendgemaakt. En vanwege, ja, dat is mijn plan. En, nou, vol vertrouwen bied je dan ook tevoren. Ik heb ook echt eerlijk gebeden. Hier, ik zie dat als uw plan voor mijn leven.

En ik ga dat doen. Maar ik had net ook gezegd, vertrouwen is goed, controle is beter. Maar nee, ik had wel vertrouwen, maar de controle die wilde ik zelf houden. En dat, God denkt niet zo.

En, ja, ik wilde dus eerst mijn auto kwijt. Eerst de baan opzeggen. Al die dingen zelf regelen en dan mij aanmelden. Maar je kan niet gaan bieden, hier leidt u alles. En dan, nee, dat gaat niet. Nou ja, een jaar later.

Ik woonde nog steeds in Zwitserland. Was nog steeds, dat is optisch en werkzaam. Nog steeds dezelfde auto. En wat weet ik allemaal. Dus, ja. Maar, ik had steeds een slecht geweten sinds dit moment toen iemand over een bijberschool begon te praten.

Niet omdat ik het niet goed vond, maar omdat ik gewoon wist, ik moet dat doen. En ik bedoel daarmee niet dat iedereen, ieder christen een bijberschool moet gaan doen. Maar ik wist gewoon, dat wil God van mij. En ja, daar komt nog niet erop aan op een drie jaar of één jaar of zoiets.

Maar ik had steeds een slecht geweten. Nou ja, een paar jaar beginnen, de tijd gaat snel. En ik ben van werkgever gewisseld. Alles was prima, de mensen om me heen. Maar toen kwam dat verlangen weer zo sterk. Nou, dan sta ik weer precies voor hetzelfde punt.

En wat doe je dan? Soms moet je toch ook van je fouten leren. Dat heb ik toen gelukkig ook gedaan. En ik heb weer gebeden. Ik zei, hier, deze keer wil ik het echt anders gaan doen. En ik heb gezegd, ik meld me aan.

Ik had een eenjarige bijberschool, heb ik gedaan. Toen, in 2011 was dat, bij Berlijn in de buurt. En ik heb gezegd, hier, ik meld me aan. Ik weet dat is dat wat u van me wilt.

Maar u moet de rest doen. Dus ik heb het zo gedaan. Nou, ik kon zelfs mijn auto houden, want dat heeft een echtpaar van onze gemeente. Dat heeft voor een paar maanden overgenomen. Dus misschien van in financiële ook. Nou, baanopzeggen is in principe niet zo moeilijk.

Maar, ja, dus is alles geregeld. En het mooiste is, u ziet die mooie vrouw daar beneden en ze lacht al. Nou, die had ook het idee dat ze een bijberschool moet gaan bezoeken. Ook in 2011. Dus, ja, we hebben ons elkaar daar ontmoet.

Na dan het contact gebleven. En nu dus mij vorig jaar samen getrouwd. Dus, ja, de timing. Natuurlijk kan je gaan vragen, had ik de bijberschool in Argentinië bezocht, wat had dan gebeurd? Maar, vraag ons niet.

Nee, we zien gewoon, Gods plannen zijn steeds perfect en hij leidt ons. Maar hij laat ons ook niet los. Als hij wil dat we weg gaan, dan gaat hij ook met ons mee. Dus, dat is toch zeer bemoedig om dit te horen.

Nou, Abraham ging dus van thuis weg, zonder de weten waar God hem heen zou brengen. Maar dit was nog niet alles wat God tegen hem zei. We lasden net in Genesis 12, de verse 2 tot 3.

Ik zal u tot een groot volk maken, u zegenen en uw naam groot maken. En u zult tot een zegen zijn. Ik zal zegenen en u zegenen en wie u vervloekt, zal ik vervloeken.

En in u zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden. Nou, eerst dus ga naar een land dat ik u wijzen zal. En dan nog dit. Ik bedoel, het is echt iets heel moois wat God hier belooft.

Maar toch gepaard met die hele mooie belofte van God, gaat ook weer het vertrouwen van Abraham. Misschien had hij wel iets van, ja oké, hij zegt hij moet weggaan, dat ga ik nu doen, we zullen zien waar ik kom.

Maar of dat andere, ook gebeurt wat hij nou zegt, metwege alle geslachten en veel en familie. Ik weet niet, we zullen het zien. Misschien heeft hij dat gedacht. Maar we mogen daarbij ook vers 4 niet over het hoofd zien.

Daar staat toen ging Abraham wat weg, zoals de hieren tot hem gesproken had en Lot ging met hem mee. Dus hij deed het. Maar nu komt het. Abraham was 75 jaar oud toen hij het harem vertrok.

Is dit logisch? Ik bedoel, hij was niet meer zo heel erg jong. En ook Sarah niet. En bij een vrouw is het nog onlogischer dat ze dan nog een kind zou krijgen. In Genesis 17 kunnen we zelfs nog lezen dat hij met Abraham over lacht toen God tegen hem zegt dat hij hem uit Sarah een zoon zou geven.

Dus ja, het was gewoon menselijk gezien. Misschien hadden we ook over gelacht. Zeg je, hallo, dat gaat niet. Maar ja, in dit hele verhaal van Abraham zien we dan ook dat hij en ook Sarah zeker niet in elk moment vol vertrouwen daarin hadden wat God met hen voor had.

En toch mogen we in Hebraïë 11 iets heel moois over hen lezen. Hebraïë 11, de verse 8 tot 12. Hebraïë 11, de verse 8 tot 12.

Hebraïë 11, de verse 8 tot 12. Dus daar hebben we het.

Ten slotte hebben ze dus toch geloofd, Abraham en ook Sarah.

En ook wij mogen dat doen. Heeft u misschien een beslissing in uw leven te nemen of het nu alleen ergens heen gaan is of misschien in uw ogen iets heel onbelangrijks. We mogen in elk geval, wat het ook is, in elk geval dat onze heren komen hem vragen om ons te helpen.

Als hij ons vraagt een weg te gaan, dat had ik net al gezegd, dan zorgt hij ook ervoor dat wij die kunnen gaan. Misschien is het zoals bij mij, dat u eigenlijk weet dat God iets van u wilt.

Dat u misschien ergens heen moet gaan of een beslissing moet nemen. Maar u zelf zegt, nee ik wil dat niet. Bid u ervoor en vraagt u hem met u te gaan om u te leiden. Vertrouwt u hem.

We kunnen wel zien dat God alles in zijn handen heeft en wat hij belooft ook zeker zal doen. Die belofte van God, het verbond met Abraham, alles wat hij beleefd heeft. Er zijn nog zoveel meer dingen die we nu helemaal niet kunnen behandelen.

Maar we kunnen gewoon zien dat Abrams vertrouwen en Zara's vertrouwen beloond werd en ook ons vertrouwen beloond zal worden. Als we in ons leven met vertrouwen en met geloof geconfronteerd worden, gaat het echt niet steeds daarom dat God iets van ons wil.

Dat wij misschien wel ergens heen moeten gaan of zo. Nee, hij kan ook een keer dingen in ons leven toelaten die wij helemaal niet kunnen begrijpen. Het volgende voorbeeld dat in de Bijbel genoemd wordt, is zeker bij iedereen hier bekend.

Zelfs in die christelijke kringen is hij ook, zoals Abraham, een bekend mens. En geloof ik was hij ook. Ik heb het over Job. Als we over hem nadenken, over het hele boek Job, dan denken we toch snel aan slechte dingen, aan troefheid.

Dat wordt niet met goede dingen in verband gebracht. Dus een mooi leven had hij Job toch echt niet. Of misschien toch wel. Want in de eerste paar versen van Job kunnen we zien dat hij heel veel bezit had.

Hij had eigenlijk alles kunnen we zeggen. Een vrouw, tien wonderbare kinderen, knechten, vee en ga zo maar door. Maar vanaf vers 13 wordt ons verteld hoe hij ineens op een verschrikkelijke manier zijn knechten, zijn vee, maar vooral ook zijn kinderen die hij zo erg lief had, verliest.

Nou vragen we ons af, hoe is nu Jobs reactie? Hij zweert over God af, hij vloekt. Nee, dat staat er niet. Hij schuurt zijn bovenkleed en scheert zijn hoofd.

Dit zijn betekenissen van treur. Hij buigt zich neer en gaat naar de grond. En in de versen 21 en 22 lezen we het volgende. En hij zei, naakt ben ik uit de buik van mijn moeder gekomen en naakt zal ik daarheen terugkeren.

De Heere heeft gegeven en de Heere heeft genomen. De naam van de Heere zij gelooft. In dit alles zondigde Job niet en schreef hij God niets ongerijmd toe.

Is dit te begrijpen? Ik bedoel, bezin de reactie van Job en dat hij heel bedroefd is. Want dat is ook meer dan begrijpelijk. Maar tegelijkertijd in die reactie zien we ook heel veel van nederigheid.

Hij weet dat dit alles niet gewoon zomaar gebeurt. En kan daarom zo een reactie geven. Ik noem het een keer anders. Job vertrouwde op God en dat hij alles in zijn wonderbare handen heeft.

En dat hij soeverein is en nooit fouten maakt. Ook bij hem nu niet. Ik hoorde in een preek een keer het volgende. Het was een echtpaar met een dochter. Ik weet niet of ze nog meer kinderen hadden.

Maar het gaat nu om die ouders en die ene dochter. En die dochter die kon de auto rijden. Ze mochten een keer de rode auto van de ouders lenen. En ze gingen op stap. De ouders bleven thuis.

En ik weet niet hoeveel, een paar uren later misschien. Misschien wel zelfs een half uurtje later of zo. Hoorden de ouders in een heleboel sirenes. En ik weet niet hoe dat bij u is. Soms horen we ook sirenes. Soms vaker als dat ons lief is.

En soms word je ook nieuwsgierig. Soms denk je, ja, is er weer wat gebeurd. Of soms denk je, ik wil toch even gaan kijken wat is er gebeurd. Nou, die ouders die deden dat ook. Die gingen daarheen.

Wouden kijken wat is er gebeurd. Ik zag al van verder dat er iets gebeurd was met een rode auto. En ze kwamen dichterbij. En politie, agenten, ambulance was allemaal al daar. Andere mensen. Die kwamen al naar hen toe en hebben al gezegd.

Blijf liever hier staan. Want dat wil je niet zien. Kom niet dichterbij. Nou, de ouders misschien dachten ze al wat. Maar ze deden toch. Ze kwamen dichterbij.

En ze zagen dat het hun rode auto was. Met hun dochter daarin. Ze was volop in een boom geknald. En meteen dood. En dan sta je nu. Misschien een uur van tevoren.

Misschien een paar uur van tevoren. Nog met je dochter gepraat. En nou zie je ze dood in de auto zitten. Weet dat ze. Nou, in het aardse leven. Zo kan je niet meer met haar praten.

Dat was het hier zo gezegd. En wat geven hun nu voor een reactie? Ik bedoel, je staat daar. Je hebt het net doorgemaakt. Ze staan daar. Met politieagenten.

Allemaal die mensen om hen heen. En bij ambulance. En ze zeggen. De hieren heeft gegeven. En de hieren heeft genomen. De naam van de hieren zijn geloofd. Toen ik dit hoorde, kreeg ik echt kippenvelling.

Ik vroeg me af. Hoe kan je zoiets zeggen als je dat net doorgemaakt hebt? De conclusie is dat die twee mensen zo dicht bij de hieren geleefd hebben. Dat die het gewoon mogelijk was. In zo'n situatie.

Ik denk dat kan je zo zeggen. Draag de hieren je extra doorheen. Zeker hadden ook hun vragen. En wilden ook hun weten waarom. Waarom moest dat gebeuren? We houden toch zo ziel van onze dochter.

En toch. Ze wisten dat alles van de hieren is. En hij helemaal geen fouten maakt. Ze zeiden dus niet veel. Maar dit was al genoeg. Dat één of misschien meerdere mensen die er aanwezig waren.

Zich zo over deze reactie verbaasden. Dat ze ten slotte tot bekering kwamen. Dus daar zien we weer. Gods plannen. Terug naar Job. Voor hem was het nog niet alles wat hij de leider had.

Na dit alles wat er al gebeurd had. Lezen we in Job 2 vers 7. Toen ging de Satan weg van het aangezicht van de hieren. En hij trof Job met vreselijke zwieren van zijn voedsel af.

Tot aan zijn scheden. Dat lees je ook zo snel. Maar dan kan je je voorstellen wat dat allemaal betekent. Alsof het dus niet al genoeg was. Wordt hij nu ook nog zelf aangeraakt. En toch weer de vraag. Waarom gebeurt dit hier?

Waarom laat hij dat toe? Ik had het net extra niet gelezen. Wat eigenlijk de oorzaak was van dit allemaal. Wat hij het doorgemaakt heeft. Wij hebben het makkelijk. Wij zien het hele boek Job.

Wij hebben de hele Bijbel. Wij leven iets later dan toen. Dus is het voor ons makkelijk om die samenhang te zien. Maar Job die wist niet wat er bijvoorbeeld precies in de hemel gebeurde. Voordat zijn leven zich ineens zo erg veranderde.

Ik wil met u Job hoofdstuk 1. De versen 7 tot 12 lezen. Job 1.

De versen 7 tot 12. Toen zei de Heer tegen de Satan. Waar komt u vandaan? En de Satan antwoordde de Heer en zei. Van het rondtrekken over de aarde en het rondwandelen over.

De Heer zei tegen de Satan. Hebt u ook acht geslagen op mijn dien naar Job? Want er is niemand op de aarde zoals hij. Een vroom, een oprecht man. Hij is God vrezen en keert zich af van het kwaad.

Toen antwoordde de Satan de Heer en zei. Is het zonder reden dat Job God vreest? Hebt u niet voor hem en voor zijn huis en alles wat hij heeft een beschutting gemaakt? Het werk van zijn handen hebt u gezegend.

En zijn vee breidt zich steeds verder uit in het land. Maar steek toch uw hand uit en tref alles wat hij heeft. Voorwaar? Hij zal u in uw aangezicht vaarwel zeggen.

De Heer zei tegen de Satan. Zie, alles wat hij heeft is in uw hand. Alleen naar hemzelf mag u uw hand niet uitsteken. En de Satan ging weg van het aangezicht van de Heer.

In deze verse zien we hoe God Job belooft. Hem vroom, oprecht en God vrezen noemt. En trouwens kan je je voorstellen. De enige. God zegt over hem.

Het is niemand zoals hij. Kan we op ons leven een keer zeggen. Dat zou fijn zijn als God het over ons kan zeggen in ons leven. Het gaat niet daarom dat God dit afschuwelijke plan van Satan goed vindt.

En even de vraag gesteld. Moest God dit toelaten? Nou, ik denk het niet. Want hij staat boven alles. En zeker staat hij ook boven de duivel. Maar hij wist hoe Job's reactie zou zijn.

En in vers 12, die vind ik ook zo mooi. Kunnen we zo mooi lezen dat Satan niet verder kan gaan dan dat God hem laat. God zet de grenzen. God zegt niet, ja oké, ik hoop ik kom goed of zo.

Nee, God heeft alles in zijn handen. Dan kunnen we niet het hele boek Job nu gaan lezen. Want dan zouden we ook weer genoeg lang hier zitten. De vrienden die hem bezoeken. En zijn eigen vrouw.

En eigenlijk iedereen die hem verlaat. En van hem verlangd wordt om God af te zwieren. Job vindt dat wat met hem gebeurt onrechtvaardig is. En dan kan het echt helemaal niet begrijpen.

Waarom God zoiets doet. En toch zijn er in die boek ook hele mooie lichtpuntjes zo te zeggen. Een heel bekend vers lezen we in hoofdstuk 1925. Nou dan moeten we ook voor ogen hebben.

Job, nou alles wat hij doormaakt. Ja, alles wat hij verloren heeft. Dat is eigenlijk al genoeg. Maar dan wordt hij zelf aangeraakt. Alles in die situatie. Hij is in gesprek met zijn vrienden.

En dan zegt hij, daartussenin. Ik weet echter, mijn verlossen leeft. En hij zal ten laatste over het stof opstaan. Daarin, daaraan hield hij zich steeds vast.

Iets later, behoofstukken later in een boekje op. Gaat ook God zelf nu een paar woordjes meepraten. Hij laat Job zijn almacht zien. Hij vraagt hem een heleboel dingen. Waarop Job zich alleen maar nog kan onderwerpen.

En ziet dat hij helemaal niets in te brengen heeft. Nou, menselijk gezien kun je toch wel zeggen, ja God, kijk wat Job allemaal doorgemaakt. Een beetje medelijden kunt u toch hebben. Nee, we zien gewoon God wat Job laat zien wie hij is en wat hij gemaakt heeft.

En Job kan niks meer zeggen. Hij zegt helemaal, hij zegt niet, ja maar God begrijpt hem ook een beetje. Hij zegt, oké ja, klopt. Ja, wat was nu eigenlijk de oorzaak van die lijden van Job?

Het lag niet aan God, maar het lag aan Satan. Hij wilde de gerechtigheid en het gehoorzaam van Job vernietigen en hem van God scheiden. Maar dit gebeurde echt helemaal niet.

Integendeel, aan het einde van het boek van Job kunnen we lezen dat hij hier een omkeer in het levenslot van Job bracht. En dat hij alles vermeerde wat Job bezeten had tot het dubbele toe.

Ook kreeg hij weer zeven zonen en drie dochters en had daarna nog een heel lang leven. 140 jaar, dat kunnen we ons helemaal niet voorstellen. Dus het is een mooi slot eigenlijk wat we kunnen lezen.

In ons leven gaat het niet daarom zoiets als Job te beleven. Of dat er elke keer een gesprek of zoiets in de hemel moet plaatsvinden. Het gaat om ons vertrouwen dat we hebben terwijl zoiets gebeurt.

De basis, het geloof, het vertrouwen in onze almachtige God, dat mag niet minder gaan worden als het ons een keer tegenzit. Ik weet niet hoe u vandaag hier bent gekomen en wat u bezighoudt.

Misschien is iets in uw leven gebeurd waar u zich misschien ook afvraagt. Waarom moest dit gebeuren hier? Soms zijn het ook gewoon eigen daden en gevolgen daarvan. Bij de ene kan dat meer zijn, bij de andere minder.

Maar wat er wel hetzelfde blijft, is dat we ons vertrouwen, dat vertrouwen wat ook Job had, in hem mogen en moeten hebben. We mogen weten, er gebeurt dus niets wat hij niet weet.

En nogmaals, en dit zeg ik ook in eerste instantie tegen mij, je kunt me vrouw vragen, ik ben in principe een positief ingesteld mens. Maar soms kunnen ook dingen gebeuren waar je, nou ja, dan denk je, ja, moet dat nou?

Nou, dan is je vertrouwen ook niet meer helemaal zo in het geloof. Dan is het ook iets minder. Maar dat is niet goed. Ja, we kunnen dit gewoon zien, dat we steeds op God mogen vertrouwen, dat hij alles leidt en alles in zijn handen heeft.

Maar hebben dan Abraham of Job, en we kunnen ook nog zoveel andere mannen en ook vrouwen in de Bijbel noemen, hebben die alles altijd goed gedaan? Hebben ze nooit fouten gemaakt?

Magen dat perfecte mensen? Hebben ze steeds vertrouwd en geloofd dat het wel goed komt? Hebben ze nooit getwijfeld? Nee, natuurlijk niet. En toch, ze zijn voorbeelden voor ons.

We kunnen door hun reacties in bepaalde situaties van hun leven zien en ook leren hoe wij met dingen om hebben te gaan en vooral hoe God daarin geleid en geholpen heeft.

Maar is er dan iemand van die we echt alles kunnen leren? Is er iemand die helemaal geen fouten heeft gemaakt? Die steeds vertrouwd heeft? U vermoedt het zeker al wie ons laatste voorbeeld van vanmorgen gaat worden.

Het is Jezus Christus, onze hier en heiland. Onze verlosser. In de Bijbel staan zoveel mooie gebeurtenissen van zoveel verschillende mensen. Over de ene meer dan over de ander. Maar toch staat er nooit zoveel dan over Jezus.

Van Genesis tot openbaring gaat steeds ten slotte om de Heer Jezus. Als u een relatie met uw heiland, met uw verlossen heeft, dan kent u hem. Ik ga nu niet op de daden van Jezus in.

De wonderen die hij gedaan heeft. Op zijn relatie met zijn discipelen, want dan zullen we nog weken hier zitten. Maar we willen graag samen een paar passende versen gaan lezen over wie hij is.

Dat doen we uit Filippense 2. Filippense hoofdstuk 2, versen 5 tot 11. Filippense 2, versen 5 tot 11.

Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was. Die, hoewel hij in de gestalte van God was, het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn.

Maar zichzelf ontledigd heeft door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden. En in gedaande als een mens bevonden, heeft hij zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood.

Ja, tot de kruisdood. Daarom heeft God hem ook bovenmate verhoogd en heeft hem een naam geschonken boven alle naam. Op dat in de naam van Jezus zich zou buigen elke knie van hen die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn.

En elke tong zou beleiden dat Jezus Christus de Heere is tot heerlijkheid van God de Vader. Ja, voorbeelden zoals Abram of Job laten ons zien, zoals net al gezegd, hoe wij op God kunnen vertrouwen en in hem mogen geloven.

Ze hebben dingen doorgemaakt en wisten er is iemand die mij leidt en die mij helpt. En toch, ze bleven steeds afhankelijk van God. Jezus is de enige mens die hier op aarde heeft geleven, nu door zijn heilige geest in elk geloven geleefd, die zowel vertrouwen had, maar in die men ook volledig vertrouwen kon hebben.

Ik wil benadrukken dat ik nu niet een vertrouwen bedoel dat wij ook onder elkaar hebben. Ik bedoel daarmee ook de totale controle daarover. We hebben het ook weer, vertrouwen is goed, controle is beter.

Jezus had allebei, of heeft allebei. Maar wie kon Jezus vertrouwen? Hij moet ons toch ook de vraag stellen, had hij dit überhaupt nodig? Jazeker, want toen Jezus hier op aarde kwam, toen was hij niet een man, toen was hij een baby.

En hij was een klein jongetje, hij moest ook opgevoed worden, hij moest ook dingen leren. Dus hij had ook ouders, Jozef en Maria, die hebben hem dingen geleerd. Maar hij leefde dus ook een leven waarin hij steeds, vooral op zijn hemelse, op zijn vader in de hemel, vertrouwen had.

We zien die unieke relatie tussen de Heer Jezus en zijn vader door zijn gebedsleven, door zijn goede werken. Maar, en dit zien we in vers 8 van het net gelezen gedeelte, ook door zijn gehoorzaam tot de dood.

Jezus leefde zijn hele leven in afhankelijkheid van zijn vader. Heel duidelijk kunnen we dit tenslotte zien, toen hij in Gethsemane was, en kort voordat hij zich gevangen gaf, zich met zijn gezicht ter aarde wierp, en tot zijn vader bad, mijn vader.

Als het mogelijk is, laat deze drinkbeken aan mij voorbij gaan. De Heer Jezus, hij was bang, hij was doodsbang, en hij wilde dit wat op hem afkwam, het liefste niet doormaken.

En toch heeft hij helemaal vrijwillig zijn wil ondergeschikt aan die van zijn vader. Hij wist dat hij aan het kruis, ook van zijn vader in de hemel, helemaal verlaten zou zijn, maar zijn vertrouwen bleef bestaan.

Over de Heer Jezus wordt snel gezegd, ik moet eerlijk zeggen, ik heb het soms ook zo snel zo gedacht, of soms denk ik het nog, dat Jezus vertrouwen, geloof en gehoorzaam daarom zo goed had, of kon uitoefenen, omdat hij toch ook God is.

Dat is toch makkelijker, hij is toch ook God. Maar toch, hij heeft de verzoekingen als mens beleefd en weerstaan. In Hebraïa 4,15 lezen we, want we hebben geen hoge priester die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden, maar één die in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht.

Maar, en dit is het belangrijke, zonder zonde. Dit is één van die wonderbare versen waaruit we deze hoop mogen nemen. Dat hij verzoekt werd. Dit is niet zo dat je zegt, ja, maar Jezus, u bent God, u heeft dat niet doorgemaakt.

Nee, hij werd verzoekt zoals wij. Maar daarin heeft hij niet gezondigd. En daardoor verstaat hij ons, heeft hij medelijden met ons en kan hij ons helpen in elke situatie van ons leven.

We mogen volledig vertrouwen in hem hebben. Het is niet dat God, dat Jezus misschien zegt, ja, dit is nou toch een beetje te veel voor me. Dat bestaat niet. Jezus Christus heeft alles voor ons gedaan.

In een bekende vers, dat kent iedereen, Johannes 3,16, in de staat dat God de wereld zo lief heeft gehad, dat hij zijn enige geboren zoon gegeven heeft, opdat iedereen in hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Jezus kwam op deze aarde om tenslotte voor ons te sterven. Hij nam de straf op zich die wij verdiend hadden. Hij, die zonder zonde was, heeft alle zonden op zich genomen.

De hele toon van God over zich heen laten gaan, opdat wij, als we dit aannemen, en in hem geloven, eeuwig leven mogen hebben.

Maar de Heer Jezus, hij bleef niet in de dood. Nee, hij heeft hem overwonnen en hij is opgestaan. Jezus leeft, dat is het mooie. Het is evangelisch niet alleen, ja, Jezus is gestorven, prima, onze zonde en vergeef, hij is ook weer opgestaan.

Maar anders, ja, het hangt samen. Heeft u misschien een beslissing, zoals Abraham te nemen, waarin u misschien niet alles van Gods plan in uw leven ziet?

Of bent u in een situatie terechtgekomen, zoals Job, waar u zich nu ook afvraagt, waarom moest dit gebeuren? Waarom laat u dit toe? Vertrouwt u hem?

Gelooft u in zijn plannen voor uw leven? Hij had altijd al alles in zijn wonderbare handen. Hij heeft zijn zoon Jezus Christus gegeven. En in hem en door hem mogen we alles hebben.

Op een dag zal iedereen die in het volbrachte werk van Golgotha geloofd bij Jezus zijn. Ik wil sluiten met de twee eerste wonderbare versen uit Hebreeu, hoofdstuk 12.

Wel nu dan, laten ook wij, nu wij door zo'n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde die ons zo gemakkelijk verstrikt.

En laten we met volharding de wetloop lopen die voor ons ligt. Terwijl wij het ogen richt houden op Jezus, de leidsman en volleinde van het geloof. Hij heeft, om de verreugde die hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.

Amen. Gelderland 2021