Samenkomst 31 juli 2016

Spreker

Henk Geurts

Date
July 31, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Een klein beetje het nieuws gevolgd heb ik denk het wel. Mensen kleven aan het nieuws op dit moment. Ik wil het toch wel kennen.

Iemand die voortdurend de moeite doet om in de aandacht te komen. Laat ik het zo zeggen. En geldt ook voor een land als Turkije. Beslist, zou ik zeggen, vreemd van wat ik laatst eens las van een, zeg maar, de man die de staat Amerikaast waren, ontwikkelde Benjamin Franklin, een van de stichters van de Amerikaanse Republiek.

Die stelde eens een lijst van twaalf deugden samen. En hij was de eerste, zeg maar, president van Amerika. Hij hoorde bij de oprichting ervan, laat ik het zo zeggen.

En na een advies van een bevriende Quaker, vroeg, voegde hij er nog een dertiende aan toe. Hij zei, nederigheid. Kennelijk wilde de machtigste man van de VS in de tijd nederig zijn.

Toen had je Abraham Lincoln vele jaren later die te maken had met de afschaffing van de slavernij. Die op het punt stond om de burgeroorlog tegen het zuiden te winnen in Amerika.

En zijn adviseurs drongen erop aan om het zuiden volledig te verdrukken. Maar toen zei hij, ik zal voor niemand kwadaardig zijn. En aan iedereen liefde tonen.

Dat is nederigheid als je de sterkste bent en toch je hand naar de ander uitsteekt. Broeders en zusters, waarom zeg ik dat?

Bepaalde politici, zonder erbij ook heel persoonlijk te worden of in detail te treden, willen wel eens mannetjesmaker zijn. Wie ben ik? En zie mij staan.

En kijk eens wat ik zeg. En als ik zal direct een stukje uit de Bijbel ga lezen, waar ik jaren geleden eens met u over gesproken heb, uit gelaten.

Dan zult u misschien denken, nou nou, wat Paulus er zegt, dat is zo'n mannetjesmakerij. Maar luistert u heel goed. Je kunt voor een doel in je leven radicaal zijn en dingen zeggen waar het op staat.

En soms woorden gebruiken die niet algemeen zijn. Maar toch gaan voor de glorie van God. Maar je kunt ook voor de glorie van jezelf gaan.

En zelfs eigen landgenoten oproepen. De vlag van jouw land uit laten steken ter ere en glorie van de grote leider die daar dreigt dictatoriale trekken te krijgen.

Ik lees met u het eerste hoofdstuk van gelaten. En ik lees dat heel wel bewust. Ik citeer er niet uit zometeen, maar ik lees het heel wel bewust uit de nieuwe vertaling. Dus ik hoop dat u het kunt volgen, anders luistert u maar.

En dan ziet u ook echt die emotie die eruit komt. Dit is een brief gelaten. Dit is een brief van Paulus aan de christenen in de provincie Galatie.

Allereerst dit. Ik ben niet door mensen aangesteld als apostel, maar door Jezus Christus. Hij en God, de Vader, die Jezus heeft laten opstaan uit de dood, hebben mij uitgekozen om apostel te zijn.

Ik wens jullie toe dat God, onze Vader en de Heer Jezus Christus goed voor jullie zijn en jullie vrede geven. Ook de andere christenen hier wensen jullie dat toe.

Jezus heeft zijn leven voor ons gegeven. Daarom zijn onze zonden vergeven en zijn we bevrijd uit deze slechte wereld. Dat wilde God, onze Vader.

Alle eer aan God voor altijd en eeuwig. Amen. Ik begrijp niets van jullie. God zelf heeft jullie uitgekozen.

Want hij is goed voor jullie. Maar jullie willen nu al niet meer bij hem horen. Een tijd geleden heb ik jullie het goede nieuws over Christus verteld. Maar nu, nu denken jullie dat er een andere waarheid is.

Vrienden, er is geen andere waarheid. Mensen brengen jullie in de waar. Ze willen van alles veranderen aan het goede nieuws over Christus. Maar wat ik verteld heb, is de waarheid.

Als iemand anders iets vertelt, dan zal hij door God gestraft worden. In de NBG staat het nog veel strakker. Die zij vervloekt, zegt hij zelfs. En dat geldt voor iedereen, ook voor mij.

Het scheldt zelfs voor een engel uit de hemel. En ik zeg het nog een keer. Jullie hebben het goede nieuws gehoord over Christus. Laat God iedereen straffen die jullie iets anders vertelt.

Misschien vinden de mensen het niet prettig wat ik zeg. Dat maakt me niet uit. Ik doe alleen wat God wil. Ik ben alleen maar bezig met mijn werk voor Christus.

Vrienden, het goede nieuws dat ik jullie verteld heb, is niet door mensen bedacht. Dat moeten jullie goed begrijpen. Ik heb het ook niet van mensen gehoord of geleerd. Ik heb het van Jezus Christus zelf gehoord.

Jullie weten dat ik vroeger volgens de Joodse wet leefde. Ik wist veel meer over de Joodse godsdienst dan de meeste Joden van mijn leeftijd. Ik hield me precies aan alle wetten van onze voorouders.

En ik vervolgde alle christenen. Niet één mocht erover blijven. Maar God was goed voor mij. Hij had een heel ander plan met mij. Al voor mijn geboorte koos Hij me uit.

Speciaal aan mij heeft Hij laten weten wie zijn zoon is. God wilde namelijk dat ik het goede nieuws over Christus aan de niet-Joden zou gaan vertellen. Nadat ik Christus had leren kennen, heb ik aan niemand raad gevraagd.

Zelfs niet aan de mannen in Jeruzalem, die al eerder apostel waren dan ik. Ik ben meteen naar Arabi gegaan. Daarna ging ik terug naar de stad Damascus. Past drie jaar later ben ik naar Jeruzalem gegaan.

Daar heb ik Peters leren kennen. Ik ben twee weken bij hem gebleven. Ik ontmoette er ook Jacobus, de broer van de Heer Jezus. Maar andere apostelen heb ik toen niet gezien.

Wat ik jullie schrijf is de waarheid. Later ben ik naar de provincie Syrië en Cilicie gegaan. De christenen die in Judea hadden mij nog nooit ontmoet.

Maar ze hadden allemaal het nieuws over mij gehoord. Ze zeiden, vroeger vervolgde die Paulus ons. Er mocht niet één christen overblijven. Maar nu gelooft hij zelf in Jezus Christus en hij vertelt over hem.

En ze dankten God daarvoor tot zover. Als eerste van de gelaten brief die ik opnieuw in behandeling wil nemen na zoveel jaren.

Maar dan toch in wat meer details. Niet in twee stuks. Vanmorgen dit eerste hoofdstuk.

Het gaat om iets verschrikkelijk belangrijks. Het gaat om de gemeente en om het evangelie. Zijn woordkeus is heel anders dan in andere brieven.

Ik weet niet of je al eens een briefje van Paulus hebt gelezen. Dus goed, even nagelezen hebt. Maar zijn woordkeus is hier ook in het Grieks anders. Sommigen hebben wel eens gezegd, dat is zijn brief niet.

Maar hij is verbaasd. Hij lijkt wel boos. Zijn taalgebruik is zeer sterk. De meeste brieven van Paulus beginnen met een dankwoord.

Ik dank God. Begint hij altijd mee. In Corinthiërs, dat was ook geen malsengemeente. Die pronkte met zaken terwijl er zonde in de gemeente was.

Ik dank God zo dikkels ik uurig gedenk, zegt hij bijvoorbeeld. In de Filippense precies hetzelfde. Er is hij zo vol dank. Zo vol blijdschap.

En zo vol van geweldig dat de Heer jullie zo nabij is. Ik dank God te alle tijden, zegt hij. En hier, het verbaast me. Ze zijn in verwarring, zegt hij in vers 7.

En hij is boos op hen die het evangelie verdraaien. Ja, Paulus kon boos zijn. Hij spreekt zelfs openlijk de vervloeking over en uit.

En dan is er wel wat aan de hand als je dat doet. Indirect is hij ook boos op de christenen in Galatie zelf. Ja, mag je wel boos zijn als christenen op elkaar.

Mag je wel boos zijn. Moet je niet altijd die glimlach uitstraal. In dit geval niet. Zeker niet. Ze hebben zich namelijk af laten brengen van het wezenlijke evangelie, wat Paulus geopenbaard is.

Wat was er namelijk aan de hand? En dat kunt u alleen begrijpen als u ook, ja, ik zou bijna zeggen, hoe lang het duurt, weet ik niet precies, maar in een vijf of zestal predikingen dit volgen wilt.

Want dan krijg je ook een genuanceerd beeld. Nu zou het kunnen lijken alsof ik wat zwart-wit en alles afvlak. Zo is het niet. Maar er was een groep van mensen in de gemeente gekomen, die aan de bekeerde christenen leerden, dat ze verplicht waren zich te houden aan bepaalde culturele gebruiken, Joodse culturele gebruiken, zoals de spijswetten, de besnijdenis en een gedeelte van de ceremoniële wetgeving.

Alleen als ze dat deden, natuurlijk Christus was het belangrijkste, maar als ze dat ook deden, als ze dat er ook bij deden, er extra bij, dan waren ze God volkomen welgevallig.

En de mensen in gelaten in de gemeente daar, vonden het eigenlijk heel logisch, heel logisch. Dat was niet radicaal anders.

Maar toen Paulus dat hoorde, en hij kende zichzelf, hoe strikt hij zich altijd hield en alles, was hij het daar niet mee eens. Ik sta lijnrecht tegenover jullie, zegt hij.

En hij houdt zich bepaald niet in. Er dreigt gevaar. Ze verkeren in levensgevaar. De gemeente van de Heer Jezus, en hij is hier ook heel cruciaal bezig, de gemeente van de Heer Jezus, jullie, zegt hij, zijn in gevaar, jong en oud.

Ho, ho, Paulus. Ben je nou niet dolgedraaid? Heb je wel recht van spreken?

Hij had recht van spreken. Weet u waarom? Ik weet het, Paulus las veel, Paulus studeerde veel, maar hij had het niet van zijn studie. Hij zei, mijn gezag heb ik rechtstreeks van God gekregen.

Rechtstreeks. Ik ben een apostel. Ik heb het niet vanwege mensen. Ik ben geen apostel. Ik ben niet aangesteld door mensen. Paulus was een uitzonderlijk apostel. Hij was door God aangesteld.

En hij was apostel. De meeste apostelen die tijd, behalve dan de discipelen van de Heer Jezus, maar zoals Barnabas, natuurlijk riep God hem, maar hij is door mensen aangesteld. Paulus was door God aangesteld en geroepen.

Dan heb je recht van spreken als je dit schrijft. Dan ben je een middel van God om iets door te geven. Rechtstreeks. Niet voor niks zegt de Heer Jezus.

Ik wil het u even duiden in handelingen, maar de Heer zei er tot hem, ga, want deze is mij een uitverkoren werktuig om mijn naam te brengen voor heideren en koningen en kinderen Israëls, want ik zal hem tonen hoeveel hij lijden moet willen van mijn naam.

Dus kortom, de boodschap die Paulus bracht, was een norm. Het was niet afgeleid. Hij had het niet overlegd met Petrus, had het niet overlegd met Johannes, dat zegt hij hier ook.

Hij heeft niks overlegd. Hij kreeg het rechtstreeks uit de hemel van de Heer Jezus zelf. Niet via een droom, maar rechtstreeks. Hij zou je kunnen zeggen, een apostel met een hoofdletter.

Mijn boodschap is de norm. En dat klinkt misschien praatjesmakerig, zoals sommige dictators zichzelf als norm opstellen aan het volk, en dreigen op te stellen, en bepalen wat er gebeurt.

Maar Paulus leefde in diepe afhankelijkheid van de Heer Jezus, in nederigheid, en God gaf hem die norm weer. Paulus wilde duidelijk maken.

Er is één evangelie. En er is niets en niets anders. Er is één evangelie, die zichzelf gegeven heeft, zegt hij, voor onze zonde om ons te trekken uit de tegenwoordige boze wereld, naar de wil van God de Vader, aan wie de heerlijkheid zij in alle eeuwigheid.

Hoor u het goed wat hij zegt? Dit is mijn evangelie, zegt hij. Heb ik ontvangen. Hij heeft zichzelf gegeven om jullie te trekken, voor onze zonde om jullie te trekken uit deze boze wereld.

Dat is een verschil met wat deze mensen ervan maakten. Maar ook een verschil wat wij er soms van maken. De Heer Jezus heeft geweldig onderwijs gegeven.

Hij heeft geweldige gelijkenissen verteld. Maar in essentie kwam hij daar niet om. Hij kwam niet om te onderwijzen. Dat deed hij wel, maar dat was niet de reden waarom hij kwam.

Hij kwam letterlijk om ons te bevrijden. En natuurlijk was hij een geweldige leraar. Maar weet u, als je in verdrinkingsnood bent, en dat was de mensheid, dat is de mensheid.

Als je in verdrinkingsnood bent, je ligt in het zwembad, je springt erin, maar je kunt niet zwemmen en je verdrinkt. Dan heb je niks aan onderwijs. Dan heb je niks aan de beschrijving. Kijk meisje, jongetje, jij die in het water ligt, zo moet je doen.

Kijk, dat moet je doen. Dan verdrink je. Het heeft helemaal geen zin dan dat je dan onderwijs krijgt in het zwemmen. Maar dan moet je gered worden.

Dan moet je puur gered. Dan moet er iemand zijn die in het water springt en jou eruit redt. En dat zegt Paulus hier. Als je hem leest, kun je niet zeggen onderwijs.

En natuurlijk werd er onderwijs gegeven. Begrijp me goed dat ik dat niet gelijk overboord gooi. Misschien stel ik dat zo. Maar het ging om de redding. Hij heeft ons gered. Hij heeft zichzelf gegeven voor onze zonde.

En bracht een plaatsvervangend offer. Niet een gewoon offer. Namens. Was ook geen tweede kans voor ons. Hij deed alles wat wij moesten doen.

Wat wij nooit kunnen doen en nooit kunnen doen. En nooit zullen kunnen doen. Jezus deed alles wat wij hadden moeten doen in onze plaats. Hij werd onze redder. Hij trok ons.

Uit uw nood. En wat deed God de Vader? Wat deed Hij? Hij aanvaarde het. Hij aanvaarde het.

En geeft ons de vrede die Christus voor ons verdiend en bewerkstelligd heeft. Waarom deed God dat? Waarom deed de Vader dat? Pure genade.

Niet omdat wij iets gedaan hebben. Maar het was de wil van God de Vader. Vroegen wij erom om gered te worden? We vroegen er niet om. Hij redde ons.

Waren wij degene die het initiatief nam om gered te worden? Nee. Hij nam het initiatief. Jezus kwam om ons te redden van deze boosaardige wereld. God.

Niets wijst op een andere wil. Niets wijst op een andere drijfveer. Het is de wil van God. Redding is pure genade. God komt ook alle eer toe in alle eeuwigheid, zegt de 1 vers 5.

Aan wie de heerlijkheid zij in alle eeuwigheid. Dat was het evangelie in de notendop. Als we zelf namelijk iets hadden kunnen leveren of verdienen, konden we zelf dat schouderklopje krijgen.

Maar we hebben zelfs geen help geroepen. We hadden nergens aandelen in. De redding van ons is vanaf het begin Gods werk tot en met het einde.

Niets is van ons. Dat is wat Paulus hier wil zeggen in essentie. Hij riep het. Hij bedacht. Hij kwam in actie.

Hij deed het. En dus hij verdient alle eer. En dat maakt ons zo ontzettend klein. Dat maakt mij zo klein.

Want laten we nou eens heel eerlijk wezen. En diep in onszelf kijken. Doe het een keertje. Maar daar in het licht van de schrift. Niet om jezelf eens even te bespiegelen. Wij willen liever niets anders dan onze redder zijn.

Ons hart vindt het heerlijk om eigen eer te zoeken. Boodschappen die je hoort, waarbij je zelf kunt bijdragen aan je redding, hebben een heel grote aantrekkingskracht.

Of ze nou religieus van karakter zijn of niet. Als je dit dan doet, houd je aan de regels. Als je dat doet, houd je aan de regels. Kom je op een bepaald lever in het christelijk geloof.

En zorg dat je dit verwerft, zeggen ze in de wereld. Dat je dit doet. En dan zul je die zegen ervaren. Maar broeders en zusters, jongens en meisjes, ik wil je een en ander mal zeggen.

We mogen in nog zo'n geweldig vrij land leven, waarin we het goed hebben. En waarin je soms zelf voldaan achterover kunt rusten. Maar onze situatie is zo hopeloos, dat we echt een reddingsoperatie nodig hebben.

Ook wij, die niet in Syrië leven of in Rusland leven. Of in andere landen leven waar verdrukking is. Maar we kunnen niets bijdragen aan onze eigen redding. Niets. Jezus heeft ervoor gezorgd in deze geweldige reddingsoperatie.

Een operatie van binnen. En als je een ander evangelie brengt. Dat durft apostel Paulus te zeggen. Een ander evangelie.

Er is geen evangelie. Geen evangelie, zegt hij dan. Hoe klein je het ook verandert. Hoe je het ook maar iets anders verwoordt. Waardoor de woorden niet goed opkomen.

Waar de boze zo goed in is. God heeft ons geroepen door de genade van de Heer Jezus. God aanvaardt ons volkomen wie wij zijn. Met je verleden en je heden.

Volkomen wie je bent. Wat je ook uitgespookt hebt. Hij aanvaardt je volkomen. Het enige wat je moet doen. Is dat aanvaarden. En hem volgen.

En hem volgen. Elke andere godsdienst. Elke andere godsdienst. Elke andere godsdienst. Moet je eerst iets geven. Altijd weer. Ik las laatst een artikel in de krant van een zeer integere moslim.

En die schreef. En die schreef. Als thema. Elke dag. Een beetje beter. Elke dag. Ben ik een beetje beter. Elke dag. Ben ik een beetje beter. Elke dag. Kom ik toe.

En hij voegt weer toe aan zijn evengeving. Maar wie het verdraait. Is vervloekt. En als je ook maar iets. Iets toevoegt.

En het luistert heel erg nauw broeders en zusters. Dat wil ik u nog even heel goed noemen. Als je maar iets toevoegt. Waarbij je het gevoel zou hebben. Het draagt ertoe bij.

Aan mijn. Aan mijn redding. Die zij vervloekt zegt de apostel. Letterlijk staat er. Een ander evangelie. Dat geen ander is. En dat kun je heel snel kwijtraken.

Want in de hele brief. Kun je. Zegt Paulus ook. Raak die vrijheid niet kwijt. Je kunt die vrijheid kwijtraken. Weet u nog. Toen u zelf pas tot geloof kwam. Ik herinner me het nog goed.

In wat voor vrijheid je stond. In wat voor blijdschap je stond. Hoe is dat nu? Hoe is dat nu? Sommige mensen leren dat je gered wordt.

Door je over te geven aan Christus. Plus alle dingen die je overtuigingen zijn. Die goed zijn. Dat je het juiste gedrag hebt. Toon je het juiste gedrag.

Mensen denken dan dat ze. Ten eerste natuurlijk wel door het geloof gered zijn. Geloof gered zijn. Maar vervolgens. Ook nog. Eh. Leven dat aan hem is toegewijd. Leven dat aan hem. Als je dat doet.

Is het. Daar moet erbij zijn. En in die toewijding maken ze de fout. Dat ze heel veel dingetjes in het leven gaan versleutelen. Waardoor ze zich toch aantrekkelijker van God voorstellen.

Als je stille tijd houdt. Als het goed gaat. Hoe lang doe je het. Als je bidt. Als je de Bijbel leest. Allemaal overigens goede dingen.

Begrijp me goed. Als je trouw naar de dienst gaat. Weet je. Je kunt dat een beetje op je lijstje zetten. En zo kun je met hetzelfde geld het evangelie kwijtraken.

Vervolgens ga je andere mensen direct aanspreken op hun kerkgang. Ga je andere mensen die helemaal niet gelovig zijn. Aanspreken op hun. Dat ze de Bijbel niet lezen. Terwijl je ze moet verbinden met de Heer Jezus.

Die hen wil redden. Dat heeft de wereld vandaag nodig. Dat hebben moslims vandaag nodig. De reddende Jezus die zich met hen in verbinding wil stellen. En natuurlijk is het geweldig en heerlijk.

Dat je naar het huis van God mag gaan. Dat je aan tafel mag gaan. Dat je mag lezen en mag bidden. Maar sommigen krijgen het idee dat je het in moet bouwen in alles.

Waardoor je een stand-in, een soort standaard christen wordt. Anderen slaan helemaal door een andere kant. We zien al die zware toestanden in de kerk. Van dit moet, dat moet.

Zo moet, zo moet ik me kleden. Dit moet doen, dat moet doen. Slaan door en zeggen ach zeur niet zo. Ik ga wel naar die kerk, maar ik ga wel naar een ander soort kerk. Ik ben een goed mens.

Ik doe niemand kwaad. Ik steel niet. Ik doe mijn werk. Ik zorg voor mijn vrouw, voor mijn kinderen. Hoorde ik van de week iemand tegen mij zeggen. Ik heb de kerk niet nodig, want als ik dat kom krijg, kwamen we weer regeltjes te horen.

Dat is weer het andere uiterste. En weer, anderen gaan helemaal naar het, weer naar een uiterste. En die dulden zelfs geen kleinste afwijkingen. Als iedereen niet een beetje hetzelfde is.

Precies de rituele voorschriften. Hetzelfde eten bijna. En op kleding kunnen we dan ook nog het ding op afdingen.

Strikte regels, godsdienstig zeggen we dan ook, want de Heer vraagt dat. Je uitgaansleven. Je tijd, hoe je die moet gebruiken. En ze nemen dat als norm en maatstaf.

Als vader en als moeder. En ik als vader. Heb me daar behoorlijk in vergist. Dat je dingen als een maatstaf neemt.

En natuurlijk, je moet je kinderen opvoeden. Maar als een maatstaf neemt. Terwijl je de liefde van Christus centraal mag laten staan in hun leven. In plaats van alle rituelen waar iedereen aan moet voldoen.

Dat is een evangelie. Maar is dat wel het echte evangelie? Broeders en zusters. Paulus noemt het hier zelf. Leest u het zelf na?

Hij zegt het zelfs. Zelfs als zou een engel uit de hemel. Dat is heel wat hè. God stuurt niet zomaar engelen en Gabriel. Of dat gebeurt bij bijzondere gelegenheid.

Maar al zou die zeggen. Het klopt niet helemaal wat Paulus zegt. Of hij zou het nuanceren. Vervloekt is die engel. Die kun je eruit trappen. Zelfs zegt hij als ik van gedachten verander.

Als ik in de loop der tijd denk. Ik heb het toch wel een beetje te fel gebracht. Ik ben vervloekt. Zo erg zegt Paulus het. Dan heb je toch wel gezag.

En weet u. Hij is zelfs ook niet eerst naar Petrus gegaan. En naar Jacobus. Daar ging hij pas drie jaar later heen. Om zijn evangelie.

Wat hij van de heer Jezus had gekregen. Te vergelijken met wat zij hadden gehoord van de heer Jezus. Nee. Pas drie jaar later. Pas drie jaar later wilde hij. Omdat zijn geboodschap gezag zou hebben. Dat de eenheid in de kerk bewaard zou blijven.

Is hij naar ze toe gegaan. En heeft ze uitgelegd hoe het zat. Hoofd voor hoofd. Stuk voor stuk is ze naar ze toe gegaan. En gezegd. Dit is wat de heer mij gegeven heeft. Hij heeft toen Titus meegenomen. En hij hoefde Titus niet te besnijden.

Dat was het evangelie van de genade. In de loop der jaren. Heeft de kerk. En daar reken ik me ook mezelf bij.

De gemeente. De heer van Jezus Christus. Vaak beoordeelt. Of de Bijbel wel klopt. En vandaag de dag is dat helemaal het geval. Dan weten we het zo goed.

We gaan de Bijbel beoordelen. Aan de huidige normen en maatstaven. En we zeggen. Paulus was maar een mens. Dat was hij ook maar. Natuurlijk. Hij was een mens. En de heer Jezus. Dat moet je ook in een bepaald tijd vlak zien.

En dan hebben we een eigen uitleg over de schrift. Maar de schrift. Legt zichzelf uit. Het woord van God. Mag nooit vervangen worden. Dat de kerk bepaalt.

Wat er over de waarheid is. Dat is het woord zelf. En echt. Ik waardeer hoog de beleidingsgeschriften. Zeker. Ik wijs dat niet af.

Maar dat is niet de norm. De norm is de schrift zelf. Die God gegeven heeft. Door het gezag aan de apostelen. Oude en Nieuwe Testament.

De Bijbel is de enige norm. Waar waarheids claims naast gelegd mogen worden. Je wendt je van Christus af. Als je deze theologie afwijst.

Het eenvoudige evangelie. Jezus kwam ons daar om te redden. Hij zegt het zichzelf. Die zichzelf gegeven heeft. Ik lees het nu. Ik citeer het uit NBG. gegeven heeft voor onze zonden.

Om ons te trekken uit de tegenwoordige boze wereld. Naar de wil van onze God en Vader. Ik vind het zo mooi en zo rijk.

En broeders en zusters. Ik denk dat we daar als gemeente. Weer vol moeten gaan staan. Dat evangelie. En al die andere. Goeie, mooie dingen.

Onderwijs. Zeker. Ondergeschikt. Aan het evangelie. Dat weer in alle eenvoud bij de mensen brengen. Ze verbinden aan de Heer Jezus. Ze in contact brengen met Hem.

Dat is zo van belang. Want. Paulus gaat dit even uitleggen. Hij gaat het even duiden met zijn persoonlijke ervaringen.

En wij houden zo vaak van persoonlijke ervaringen. Dat vind ik ook zo mooi. Ook al dat je niet een persoonlijke ervaring als norm moet gaan zien. Zoals velen. En ik vind het geweldig wat er met Pinksteren gebeurde.

Dat als norm zien voor nu. Maar wat leerden daar de apostelen. En ook hier. Paulus was niet tot geloof gekomen.

Naar argumentatie. Hoewel het een zeer rationele man was. Hij was een zeer grote denker. Voor zijn tijd ook. Hij had de dingen door. Hij kwam bij koninklijke paleizen. Hij wist wat hij zei. Maar hij is niet tot de conclusie gekomen.

Naar heel veel bijbelstudie. Want door zijn bijbelstudie. Werd hij juist. In dit geval eigenlijk. kwam hij van Christus af. Hij kende die joodse wetten geweldig goed. Maar op een manier. Maar op een manier.

Die niet juist was. Er is niets aan de hand met die joodse wetten. Het oude restament is Gods woord volkomen juist. Maar zijn conclusie was anders.

Totdat hij de Heer Jezus ontmoette. Heel persoonlijk. Heel persoonlijk. Deze voor christelijke Paulus. Die zo fanatiek bezig was. Om de gelovigen te vervolgen.

Ontmoette Jezus. Ik ben Jezus. Die gij vervolgt. Hij heeft van Jezus zelf. Jezus persoonlijk.

Door de Heilige Geest. Het woord van God ontvangen. Wat hij moest brengen. Geweldig wat hij zegt. Hij heeft het zelf ontvangen. En natuurlijk kende hij de schrift.

En die verloog hij ook niet. Hij gooit ze niet overboord. Maar hij mag het niet naast zich neerleggen. Hij toont de evangelist van genade te zijn. En dat is hetzelfde evangelie.

Waarvan ik hoop. Dat jullie dat ontvangen hebben. En ook toepassen in je leven. Als je eerst een fanatieke vervolger van de gemeente bent. Onschuldige mensen hebt vermoord.

Uitroeien. En je komt ze vervolgens tegen. Als een ander mens. En dat je dan nog durft te zeggen. Voordat ik geboren was. Riep de Heer hem al.

Hij werd geroepen van de schoot. Zijn er moeder aan om het evangelie te brengen. Vers 14. Dan durf je heel wat te zeggen. Dan moet je een bijzondere verbinding hebben. Met God.

Als je zo met hem spreekt. Zoals Mozes met God sprak. Zoals Jezus met de Vader sprak. Nog veel dichterbij. Zo had hij het contact. En zijn hele kennis van het Oude Testament.

Hoe goed ook. En hoe belangrijk ook. Begrijp me goed. Zijn fanatisme. Zijn opleiding. Zijn inspanning. Om de kerk te vervolgen.

Hebben hem uiteindelijk dat alles. Al die dingen. Hebben niet verhinderd. Dat Paulus toch een geroepene was. Vanaf zijn geboorte.

En dat vind ik zo geweldig om dat te lezen. Hij was geroepen vanaf zijn geboorte. Al voor de geboorte. Broeders en zusters. Jongens en meisjes. Wie jij nu bent.

Wie jij misschien geweest bent. En wat je uitgehaald hebt. Weet ik niet. Wie je bent. Dat je mag weten. Hoe mijn situatie ook is.

Wat ik ook gedaan heb in mijn leven. Ik mag geroepen zijn. En God wist dat al. Dat ik. Al bij de geboorte. Dat is geen verzinsel.

Weet u dat had Jozef ook. In het oude testament. Hij had een droom. Dat hij. Nou u kent dat wel. Die hij aan zijn broers vertelt. Maar later zien we dat Jozef vervolgd. Verkocht wordt.

En ze wanen hem dood. Zijn vader tenminste wel. En u kent de hele geschiedenis van Jozef. Die ga ik nu niet herhalen. Uiteindelijk ontmoet hij zijn broers weer. Als Jozef onderkoning van Egypte is.

Zijn vader komt. En het is. Een geweldig verhaal. Een geweldige geschiedenis. Maar dan sterft zijn vader. En dan zijn zijn broers.

Zo bang. Zo ontzettend bang. Dat Jozef nu raak gaat nemen. Voor alles wat ze hem. Wat ze hebben aangedaan. Weet u wat Jozef zegt. Wat Jozef zegt. Die had dat door.

Maar die verstond ze heel goed natuurlijk. Hij zegt. Jullie. Jullie hebben kwaad tegen mij bedacht. Maar God heeft dat ten goede gericht. Om te doen. Zoals het op deze dag is.

Een groot volk in leven te houden. God wist al bij de geboorte van Jozef. En wat hij ook meegemaakt heeft. Met een vader die misschien zijn zoon. Veel te veel verwende.

Allemaal uitleggingen. Goed verklaarbaar. Maar uiteindelijk. Wat er ook gebeurt in zijn leven. God gebruikt het. God praat het niet goed. Wat die broers gedaan hebben.

God praat het niet goed. Maar gebruikt het. En zo denk ik. Als jij je leven zo. De revue laat passeren. Ik weet niet hoe oud je nu bent. Dan weet je zelf. Goed.

Jong. Al ver boven de vijftig. Zestig. Zeventig. En je passeert je leven. En dan denk je. En dan zie je het voor je. Wat er allemaal gebeurd is. Wat je gedaan hebt.

Waarin je God. Pijn hebt gedaan. En. Alles en nog wat. Alles. Brengt God. Ten goede. Als u het bij de Heer Jezus brengt.

Ik vind dat zo troostend voor iedereen. Dat is ook een troost voor je kinderen. Die misschien de Heer niet willen dienen. Die helemaal niet zien zitten in de samenkomst. Weet. Wat God ze ziet.

Wat God ze in de gaten houdt. Hetzelfde geldt voor Jezus ook. Die wist. Die was gekomen om te lijden. En het leek allemaal zo. Als je puur in de geschiedenis staat.

En dat heb je misschien nu ook. Als je in de geschiedenis staat. Je ziet wat er in Turkije gebeurt. Wat er in Europa gebeurt. Wat er allemaal met Engeland. En al die politiek en toestaan. Dan denk je. Oh jongens. Hoe moet het aflopen?

Hoe moet het aflopen? En dan zie je dat voor je. En soms gaan we het wel eens beangstigen. Zeker als je een beetje helemaal in het nieuws duikt. De georganiseerde misdaad erachter. En hoe het verder met Amerika gaat.

En met Israël. Al die dingen. Het kan je zo beangstigen. Maar het besef. Dat niets. Maar dan ook niets. God uit de hand loopt. Het lijkt wel vaak zo.

Soms stelt God dat het ons verraadselen. Al die doden. Die moorden. Die Isis. Grijp nog eens een keer in God. Alsjeblieft. Pak die lui aan. Stuur er een goed leger naartoe.

Laat Israël maar ingrijpen. Dat soort reacties. Weet u wel? Maar God houdt alles in zijn hand. Hij weet wat er gebeurt. Onze Vader in de hemel weet.

Dat Hij de vorst is. Hij zal regeren deze wereld. En wij met Hem. Want alle weerstand tegen God. Zegt Jezus.

Zegt Paulus. Zal uiteindelijk aan het licht komen. Dat Gods plan er alleen maar door uit wordt gevoerd en bevorderd. Het lijkt. Alsof God de slag heeft verloren.

Dat dachten we met Jezus ook aan het kruis. God heeft zijn slag verloren. Kijk eens eventjes. Kom van het kruis af. Laat zien wie je bent. En juist door er niet af te komen. Maar door er af gehaald te worden.

En door op te staan uit de dood. De macht over de dood hebben. Was Jezus overwinnaar. En dat heeft Hij gedaan. Dat heeft Hij gedaan. Om jou te redden. Om jou eruit te trekken. Uit deze boze wereld. En als jij Jezus hebt aangenomen.

Weet je. Dan staat er in de Bijbel. Het behaagde God. Staat er in vers 15. Het behaagde God. Het behaagde God. Je mag zijn heilig volk zijn.

Je mag zijn heilig volk zijn. Sommige mensen vinden het wel als moeilijk. Als wij over Israël spreken. Dan zeggen ze. Moet het nu allemaal in deze tijd. In Deuteronomium lezen we dat prachtige vers.

Paar versen. Want u bent een heilig volk voor de Heer uw God. De Heer uw God. Heeft u uitgekozen uit alle volken op de aardbodem. Om voor hem tot een volk te zijn. Dat zijn persoonlijk eigendom is.

Denkt u nu ineens dat dat voorbij is? Sommigen zeggen van wel. Waar is van de nagele week niet. Het komt politiek natuurlijk niet uit. Helemaal niet. Maar God heeft een volk lief omdat Hij dat wil.

Dat is zijn soevereiniteit. En waarom heeft God jou lief? Omdat Hij je zo hard nodig heeft in de gemeente? Ja misschien wel. Misschien heeft hij wel hard nodig. Maar Hij heeft jou lief.

Gewoon omdat Hij jou lief heeft. Hij is een liefdevolle God. Hij heeft Israël lief omdat Hij Israël lief heeft. Waarom schenkt Hij de Heilige Geest en zijn gemeente?

Omdat Hij de gemeente lief heeft. Hij wil zich met hen in verbinding brengen. Verwege de liefde van de Heere voor u. En om de eed die Hij de Vader gezworen heeft. Houdt Hij van Israël.

En dat zal nooit verdwijnen. Nogmaals. Hij vindt het geweldig om ons te gebruiken. En het is geweldig als je je in dienst stelt van de gemeente. Tot eer van God.

Maar daar is het Hem niet om te doen. Het is Hem om te doen omdat Hij jou lief heeft. Jou lief heeft. Gewoon. God redt zondaars. En die genade werkt door. Die genade werkt door in heel je leven.

En die vrijheid waarin je daar mag staan door die genade. Je niets, geen geboden te laten opleggen. Die buiten de genade omgaan. Die moet je laten doorwerken in je leven.

Wat natuurlijk niet wil zeggen. Dat je geen verantwoordelijkheid mag nemen. Wat niet wil zeggen. Dat je niet in die vrijheid mag staan door Hem te gehoorzamen.

Dat je echt van Hem houdt. Als je echt van iemand houdt. De heer Jezus noemt zich vrienden van de discipelen. Dan doe je wat je vriend wil.

Dat doe je niet omdat je moet. Of omdat je denkt, ik wil een beetje in een goed blaadje komen bij Hem. Maar je houdt van een vriend. Je hebt alles voor hem over. Hier, broeders en zusters, staat het evangelie op het spel.

Maar ik denk vandaag de dag ook. Misschien niet op dezelfde wijze als hier. Maar er zijn zoveel vormen en manieren. Waarop wij denken.

Bij de Heer op een plaats te komen door dingen te doen voor Hem. Klein of groot. Paulus had het niet makkelijk. Met die werkheilige mensen.

Had het niet makkelijk. En ze zeiden ook van hij probeert soms mensen te behagen. Nou als ze hem iets niet kon interesseren was dat mensen behagen. Hij heeft zelfs een keer, dat lezen we ook in een hoofdstuk verder.

Daar komen we een volgende keer op. Hij heeft zelfs een keer Petrus behoorlijk de les moeten lezen. Omdat hij huichelde. En het openbaar heeft hij toen gezegd. Petrus, jij bent geen heilig. Jij zegt dat je een jood bent.

En je houdt je niet eens aan de joodse wet. En Petrus was niet eentje zomaar. Dat was de discipel, de apostel die altijd ergens het eerst mocht zijn van de Heerde God.

Hij moest iets openen. Soms tegen zijn eigen principe in. Weet je nog van die droom die hij kreeg. Met laken. En toen hij naar die heidense man moest. Altijd. Altijd.

En dat ging soms tegen zijn. Dat was natuurlijk moeilijk. Als kenner van het jodendom. Als jood die de wet hield en daar streng aan hield. Maar dat was voor Paulus hetzelfde. Broeders en zusters.

Dit evangelie. Dit radicale evangelie. In al zijn eenvoud. Dit mogen wij nooit veranderen. En Paulus waarschuwt voor uiterlijk vertoon.

Dat uiterlijk vertoon. De zaak inneemt van de ware genade. Dat we door iets goeds erbij te doen. Denken.

Ik behaag mijn broeder of zuster. Ik behaag de Heerde God. We kunnen niet met oogendienst. Zo zegt hij in de feest. Met oogendienst elkaar behagen. Zie niet slaven. Zegt hij.

Wees je Heerde gehoorzaam. Niet naar oogendienst. Maar in eenvoud. En wat had hij het moeilijk. Paulus was daar doodziek aangekomen. In de gemeente gelaten.

Doodziek. Waarschijnlijk in ziekte aan zijn ogen. En ze hebben hem hartelijk ontvangen. Ondanks dat hij er misschien. Misschien wel heel heerlijk uitzag. God zag daardoor. We hebben hem ontvangen. En hij heeft door zijn ziekte.

Kun je nagaan door ziekte. Kwamen in de gemeente. Meestal wordt nog geleid door de Heilige Geest. Maar hij weet de ziekte. Dus in dit geval had het een doel. Is hij geleid door Gods Geest.

Hij heeft het evangelie gebracht. En nu moet hij ze zo hard aanpakken. Dat is moeilijk als je boos wordt op iemand. Dat kunnen we soms niet. Echt boos worden. Om een reden om hem te helpen. Dan zeggen we.

Ja maar je moet het praten eens over. Doe dat nog eens. Heel radicaal. En daarom broeders en zusters. Ik bid u.

Zoek geen mensen te behagen. Maar hou vast. Aan dat geweldige evangelie. Wat hier de post op brengt. Want dat geeft je echte troost.

Jou in verbinding met Jezus brengen. Dat is ook het doel. Als hij met je aan tafel gaat. Altijd weer. Herinner ik me nog goed. Was de strijd bij mijn ouders.

En ze gingen ook vaak niet in die tijd. Een strenge kerk. Ze konden niet. Ze hadden wat gehad samen. En dan gingen ze maar niet. Dat begrijpen we wel.

Misschien gaan wij er wel eens heel makkelijk aan. Zonder na te denken. Zitten wij bij datgene van zeggen. Ach maak het uit. Ik ga aan die tafel. Maar hij wil zo graag met jou aan tafel.

En je hoeft je niet zelf rein te verklaren. Maar hij verklaart jou rein. Om wat hij tot jou zegt. Wie jij ook bent. Misschien. Ik weet niet waar je gisteren geweest bent. Maar misschien weet jij je een kind van God.

Door genade. En brengt hij jou met hemzelf in verbinding. Weet dan. Dat als wij zo aan die tafel gaan. Dat je uit genade mag komen.

We kennen geen kledingvoorschriften. We kennen geen voorschriften in hoe je eruit ziet. Of je wel of niet opgemaakt mag zijn. Wees eenvoudig wie je mag zijn voor God.

Heren. Ik mag rein zijn in uw ogen. Ik was niet rein. En hoe mijn leven geweest is. U weet het heren. Maar ik wil met u. Samen aan tafel gaan. Om u te dienen.

En om u te eren. Zullen wij zo dadelijk aan tafel gaan. In die genade. Amen.ley