Joel - Het karakter van God

Spreker

J. Brouwer

Date
May 22, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Goed om weer bij jullie te zijn.

! Ik wil graag met jullie het woord van de Heer God openen. Het is de zondag van de Leidende Kerk. Dat heb ik een beetje laat gehoord, dus ik heb dat niet zo voorbereid dat dat in het Bijbelgedeelte naar voren komt, maar ik wil het wel door mijn prediking heen verweven in de toepassing.

Niet in de uitleg, maar wel in de toepassing. Ik wil naar de profeet Joël gaan in het Oude Testament. Een van de kleine profeten die ons bepaalt bij het karakter van God en bij de wisselvalligheid van de mens en zijn hang naar de afgoden.

Joël hoofdstuk 1 wil ik graag met jullie lezen als inleiding. Het woord van de Heer dat gekomen is tot Joël, de zoon van Petuel.

Hoor dit, oudsten, en neem dit ter oren alle inwoners van het land. Is dit gebeurd in uw dagen of in de dagen van uw vaderen?

Vertel erover aan uw kinderen en laat uw kinderen erover aan hun kinderen vertellen en hun kinderen weer aan de volgende generatie.

Wat de jonge springkaan overliet, dat at de veld springkaan op. Wat de veld springkaan overliet, dat de treksprinkaan op.

En wat de treksprinkaan overliet, dat de zwermsprinkaan op. Ontwaak dronkaartsen en ween, weeklaagt alle wijndrinkers over de jonge wijn, want die is van uw mond weggenomen.

Want een volk is tegen mijn land opgetrokken, machtig en niet te tellen. Zijn tanden zijn leeuwentanden, het heeft de hoektanden van de leeuwin. Het heeft van mijn wijnstok een woesternij gemaakt.

En mijn vijgenboom tot een kale tak. Het heeft hem volledig afgeschild en weggeworpen, zijn ranken zijn wit geworden. Weeklaag als een jonge vrouw om God met een rouwgewaad, die klaagt om de man van haar jeugd.

Graanoffer en plengoffer zijn weggenomen van het huis van de heren. De priesters treuren, de dienaren van de heren. Het veld is verwoest, de grond treurt, want het koren is verwoest.

De nieuwe wijn is opgedroogd en de olie is verkommerd. Akkerbouwers staan beschaamd, wijnbouwers weeklagen over de tarwe en over de gerst, want de oogst op het veld is verloren.

De wijnstok is verdort en de vijgenboom is verwelkt, de granaatappelboom, ook de palmbom en de appelboom. Alle bomen van het veld zijn verdort. Ja, de vreugde is verdort, geweken van de mensenkinderen.

Omgort u een bedrijf rouw, priesters, weeklaag, dienaren van het altaar. Kom, overnacht in rouwgewaade dienaren van mijn God, want graanoffer en plengoffer zijn het huis van uw God onthouden.

Kondig een vaste tijd af. Roep een bijzondere samenkomst weer heen. En verzamel de oudsten en alle inwoners van het land in het huis van de Heer uw God. En roep tot de Heren.

Ach, die dag. Ja, de dag van de Heer is nabij en als we komen als een verwoesting van de Almachtige. Is niet voor onze ogen het voedsel weggenomen uit het huis van onze God, blijdschap en vreugde?

De zaadkorrels zijn verschrompeld onder hun aardkluiten, de voorraad schuren verwoest. De graanschuren afgebroken, want het koor is verdort. Hoe kreunt het vee?

De kudderundvee zijn in verwarring, want ze hebben geen weide. Zelfs kudde kleinvee moeten boeten. Tot u, Heren, roep ik, want een vuur heeft verteerd de weiden van de woestijn en een vlam heeft verzenkt alle bomen van het veld.

Zelfs de dieren van het veld. Schreeuwen naar u, want de waterstroom is een uitgedroogd. Een vuur heeft de weiden van de woestijn verteerd. Tot zover.

Wel heftige woorden. Die Johan moet spreken als een profeet van de Heer God naar Juda. De tijd. In die tijd was het dus blijkbaar noodzakelijk.

Johel, zijn naam betekent Yahweh, is God. Het gaat hier vooral, en dat zou je niet denken in de eerste instantie als we dit eerste hoofdstuk lezen, om Gods barmhartigheid.

Gods hart klopt voor zijn volk. Gods hart is bewogen met het volk wat is afgedwaald en God de rug heeft toegekeerd.

Nu, er is altijd in de loop van de geschiedenis, vanaf de schepping en de zondeval er een geestelijke strijd gaande.

Want er is één die niet wil dat Yahweh God is. Dat is de gevallen engel Lucifer, die wij Satan of duivel noemen, die erkent God niet als de Yahweh.

De ik ben, die ik ben, de eeuwige trouwe, de ik zal zijn, die ik zijn zal. Die Israël heeft uitgekozen. Dat de Messias geboren zou worden, die met Israël nog een taak heeft in de toekomst.

De duivel zet alles op alles om Gods plannen te dwarsbomen, te doorkruisen. Dat doet hij ook met de gemeente van Jezus Christus.

Vanaf het begin, dat doet hij nog steeds in de vervolgde en verdrukte kerk. Achter welk gordijn dan ook, of achter geen enkel gordijn, dat doet hij niet toe. Hij wil dat mensen afgoden dienen, oftewel hemzelf.

Hij gunt het schepsel niet aan de schepper. En deze opschepper, die wil alleen maar mensen achter zich aantrekken.

Dat deed hij ook naar Israël en naar Juda, de twee in de tien stammen. En daar gaat Joël op in. Die geestelijke strijd, die zij hadden op hun manier in hun tijd, die hebben wij op onze manier in onze tijd.

Exact hetzelfde. Wanneer ik de schrift wil lezen in alle stilte en rust, dan zijn mijn gedachten nog niet rustig om de schrift in me op te nemen.

Dan is dat de duivel die me ook wil afleiden. En de telefoon laat rinkelen. Of wat anders wat gebeurt. De boze wil altijd alles dwarsbomen.

Nu, die geestelijke strijd is een strijd van hart tegen hart. Op een hele harde manier wordt er gevochten. Op dat wij het hart van God, dat barmhartig is en genadig, maar niet zouden kennen, leren kennen, of beter zouden leren kennen.

Dat is goed om voortdurend te zien als wij de schrift lezen. Ook vooral de oud-testamentische profeten. Het is voortdurend een strijd, een geestelijke strijd, die nog wel in het oud-testament ook tussen vlees en bloed kwam.

Er werd gevochten, er vloeide bloed. Maar wij in onze nieuw-testamentische tijd, tijd van genade, hebben de vechten tegen de overheden en de machten in de hemelse gewesten.

Dat is een ander type strijd. Al is het ook een geestelijke strijd. Nu, kort even de indeling van het boek.

Het overzicht is een goddelijk oordeel wat Johan moet uitroepen. Daarna goddelijke oproep tot bekering. En uiteindelijk de goddelijke overwinning.

Dus oordeel, oproep en overwinning. Nou, de bedoeling van Johans profetie is dit. Er zijn drie dingen die eigenlijk nodig zijn.

Het komende oordeel over Juda te voorzeggen. God, geduld is heel lang, maar Gods geduld kent een eind. En Juda zal, net als Israël de tien stammen, toch worden weggevoerd als zij zich niet bekeren tot de Heren.

Wie niet horen wil, die zal toch moeten voelen. Dat is een gegeven. Ook in de schrift. Juda op te roepen zich tot een god te bekeren, want er is altijd een oproep tot terugkeer.

God laat dat nooit na. Hij brengt dat altijd weer in ons leven terug, ook als we afgedwaald zijn. God trekt ons weer met zijn koorden van liefde en roept ons op tot bekering.

En het laatste gegeven, dat is om alle mensen te verzekeren dat de geschiedenis uit op de dag van de Heer en de gerechtigheid zal geschieden. En dat is voor de mensen toen en voor ons vandaag toch wel een geweldige troost.

Want wat gebeurt er niet een onrecht in deze wereld die ongestraft blijft? Wat gebeurt er geen onrecht in u en in mijn leven dat ongestraft blijft?

Waar we mee blijven lopen en wat we aan de Heer, net als de Heer Jezus deed, overgeven aan Hem die rechtvaardig oordeelt. Straks. We kunnen al de dingen waarmee wij rondlopen en zitten, kunnen wij rustig niet loslaten, want wie weet nou waar het terecht komt.

Maar die moeten we overgeven in de handen geven van de Heer God die straks rechtvaardig oordeelt. Oh, pak van je hart. Last van je ziel.

Man, ik heb dat al diverse keren in mijn leven meegemaakt. Wat is dat toch geweldig heerlijk en wat is dat toch praktisch. Die leerstelling van de schrift dat God straks rechtvaardig oordeelt.

Al de mensen die hier losgeleefd hebben, al de mensen die hebben gemoord, maar nooit zijn veroordeeld. Ze komen voor de rechterstoel, voor de grote witte troon van God.

Daar worden de boeken geopend en zal alles openbaar komen. Wat nooit en ten nemer is beleden en onder het bloed van Christus is gebracht. Daar is Joels Provetie ook een prachtig voorbeeld van.

Nou, we gaan de tekst een klein beetje doorlopen, in grote stappen. Het eerste stukje hoofdstuk 1 vers 2 tot 4. Hoor en vertel door.

Nou, dat is altijd een principe in de schrift dat wat God doet in iemands leven, in het nationale gebeuren van Israël, in de geschiedenis van de kerk, dat je dat als les moet aanvaarden, maar ook altijd moet doorgeven aan je kinderen en je kleinkinderen.

En daar zijn we, als we de kans krijgen, mee bezig. Toch? De volgende generatie moet op de hoogte gebracht worden van bepaalde geschiedenissen. Zoals de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

De mensen zijn bijna uitgestorven die dat meegemaakt hebben, maar wat hebben we veel van die mensen gehoord en geleerd. En dat mag niet in de vergetenheid raken.

Dat moet herinnerd blijven. Zo ook hier dat wat gebeurd is in Israël. De oudsten worden aan, hier hoor dit, oudsten neemt ter oren alle inwoners van het land.

Dus de oudsten, dat leidinggevende in Juda, moeten dat in de eerste plaats ter harte nemen. Maar alle inwoners van het land, ieder inwonende, moet luisteren. En wat moeten ze horen?

Nou, er is blijkbaar iets bijzonders gebeurd. Iets wat nog nooit is voorgekomen. Ze moeten het ook doorvertellen, want dat is een belangrijk gegeven in hun geschiedenis.

Wat de jonge springkahn overliet, had de veldsprinkkahn. En dan worden er vier namen genoemd van bepaalde springkahn. Er is blijkbaar een geweldige, bijzondere springkahneplaag geweest.

En dat is werkelijk alles vernietigend. Dat is een leger wat optrekt en alles kaalfreedt.

Er blijft helemaal niets over. Hier staan vier namen. Waarschijnlijk zijn dat vier stadia van springkahn. Of vier soorten springkahn. Dat weten we niet precies. Maar in ieder geval, de ene maakt erover, de ander maakt het nog kaler en nog eens een keer kaler.

Het zijn eigenlijk vier lagen die over het land gaan, waardoor er helemaal niets meer blijft staan. Nu, springkahn in de Bijbel, ze worden gegeten door mensen of ze eten al het voedsel van mensen op.

Een van de twee. Johannes de Doper ad springkahn. Ze schijnen heel gezond te zijn trouwens. Tegenwoordig worden ze ook weer als voedsel gebruikt.

Insecten zijn blijkbaar heel gezond. Er zitten heel veel, nou ja, wat zit er allemaal in? Eiwitten. Misschien ook wel vitamine, mineralen. Het zal best. Maar in ieder geval, er zitten veel goede dingen in blijkbaar.

Dus Johannes vaarde er wel bij. Maar de springkahn wordt in de eerste plaats gezien als een plaag. Denk maar aan de achtste plaag in Exodus 10 voor Egypte.

Dat was een van de laatste plagen die het hele land kaal vraatte. En dus je kon niet oogsten. Dat kon niet gegeten worden. Er was niets meer in de voorraad schuren.

Het kon er niet aangevuld worden. Het was een afschuwelijke plaag. We komen ze tegen in het begin van de Bijbel, en ook terug in openbaring, in de eindtijd, waar ze als afschrikwekkende figuren opkomen uit de afgrond, en de mensen pijnigen zo erg dat de mensen dood willen.

Vijf maanden lang worden ze gepest door deze springkahnen. Oordeel van God. Wat het precies is, het staat er niet bij, maar het zijn springkahnen, zegt Johannes.

Je ziet de springkahnen. En tegenwoordig wordt er zoveel genetisch gemanipuleerd. Er wordt zelfs geknoeid met het DNA van mensen en dieren.

Dus je kunt je bijna gaan voorstellen dat er een soort reuze springkahn wordt ontwikkeld die niet meer in de hand gehouden wordt. Of zoiets. En de duivel zal daar zeker de regisseur van zijn.

Op de een of andere manier. Hoor en vertel door. Nou, dat moeten we ook doen, toegepast op de vervolgde kerk.

Mijn eerste confrontatie met de vervolgende kerk is geweest 43 jaar geleden. In 1973 ben ik voor destijds nog kruistochten een reis gaan maken naar Polen, destijds achter het ijzeren gordijn.

En Russische bijbels weggebracht in een VW-busje met nog een paar studenten. En ik moet u zeggen, dat heeft op mij toch wel heel veel indruk gemaakt, die reis.

Ook vooral met betrekking tot de geestelijke strijd die er voelbaar aanwezig was tijdens zo'n reis. En de ontmoeting met mensen in Polen die hun leven leefden, waagden om die bijbels naar Rusland te smokkelen.

We zijn, naar wij vermoeden, een paar dagen achtervolgd geweest door een of andere geheime situatie waardoor we de bijbels niet konden afleveren.

Maar moesten wachten. We hebben vakantie gevierd. We hebben een zwembroek gekocht. We zijn aan de zee geweest bij Kedans in Dansig. Het was zogenaamd een vakantie.

Maar het was wel een heel rijke leerschool. En die dingen die wij meemaken is ook goed om door te vertellen aan de volgende generatie. Hoe God werkt, dwars door alles heen en zijn overwinning waarmaakt te midden van situaties die heel moeilijk en zwaar zijn.

Hoor en vertel door. We gaan verder. Hoofdstuk 2, sorry, tweede punt. Hoofdstuk 1, 5, 12 gaat ontwaak en klaag.

Wie moeten daar ontwaken? Er begint vers 5 mee. Ontwaak, dronkaarts en ween. Wee klaag alle wijndrinkers over die jonge wijn want die is van uw mond weggenomen. Dronkaarts, wijndrinkers, de boeren, vers 11 en 12.

Zij moeten klagen. Want waarom? Vers 6 en 7 staat het. Een volk is tegen mijn land opgetrokken, machtig niet te tellen. Zijn tanden zijn leeuwentanden. Het heeft de hoektanden van de leeuwin.

Een beeld weer opnieuw van die springhanen. Die zaak kaalfreten als voorbode voor de Babyloniërs die straks komen om Juda weg te voeren in de ballingschap.

Want dat waren ook kaalfreten, hoor. Die maakten alles met de grond gelijk. Dat waren jongens die waren voor geen kleintje vervaard.

Die kwamen en zagen overwonnen en brandde alles kaal. Weg ermee. Wij zijn de overwinnaar. En dat zou Juda ook overkomen omdat zij niet luisterde naar de Heere God.

Nu, waarom klaagt God zo? Niet in de eerste plaats voor Juda, maar tot drie keer toe. Moet u kijken in vers 6 en 7. Tot drie keer toe staat er mijn.

Mijn land. Mijn wijnstok. Mijn vijgenboom. Het erge van hun zonde is dat zij wonen in een geleend land.

Dat land is niet van hen. Dat land is van de Heere God. Hij heeft het hun toevertrouwd. Hij heeft het hun gegeven. Zo is ons leven ons ook gegeven.

Wij kunnen niet beschikken over ons leven. We hebben geen zelfbeschikkingsrecht. Zoals zoveel mensen vandaag aan de dag denken. Dat leven is niet van ons.

Het is ons gegeven. Toevertrouwd. Het is van God. Onze schepper. En dat is ook zo met ons geestelijk leven.

Met het nieuwe leven in Christus. Ook dat is ons toevertrouwd. Gegeven. Dat is en blijft ook Gods eigendom. Dus als wij daarvan nemen.

Dan beroven wij God. Dat is de situatie feitelijk. En dat was die hier ook onder Juda.

Zij hadden het land verkwanseld. Niet hun eigen land. Het was Gods land. En dat is het nog steeds. En opnieuw wordt er mee gespeeld.

Met dat land. En opnieuw wordt het uitgewisseld. En op alle manieren wordt er wat bedisseld. En ze beseffen niet dat ze komen aan Gods land.

God zal het strak voor zichzelf opeisen. En weer teruggeven aan zijn volk. Aan het rest.

Aan de rest die behouden wordt. Zij zullen daar weer wonen. En in het duizendjarig vrederijk. Zullen zij volop genieten van de vrucht van het land.

Heerlijk voor uitzicht. Dwars door alle moeite heen. Ontwaak en klaag. Nu in spreuken.

Mag ik u even dat stukje voorlezen. Want dat is wel illustratief. Hoofdstuk 30. Vers 24 tot 28. Staat een prachtige beschrijving.

Onder andere. Van de springhaan. Deze vier zijn het kleinst op aarde. Maar wij zijn ze wijs gemaakt.

Dubbele punt. De mieren. In vers 25. De klipdassen. In vers 26. En dan komt vers 27. De springhaan heeft geen koning.

Maar hij trekt gezamenlijk ordelijk op. Een springhaan heeft geen koning. Maar hij trekt gezamenlijk en ordelijk op.

Dat is wat hier in Joel 1 beschreven wordt. Eén volk die in één keer het land overdekt.

Ontwaak en klaag. Nu, ik denk dat dat ook van toepassing is op onze tijd in die zin.

Dat ook wij. En vele van ons zijn al ontwaakt. Neem ik aan. Zijn wakker geschud over de ernst van de tijd waarin we leven.

En klagen niet naar andere mensen. Nog naar elkaar. Maar naar de Heerde God toe. Heren, kom alsjeblieft. Werk nog in de mensen die u niet kennen.

Werk in de mensen die onze broeders en zusters wereldwijd vervolgen. Die zo hard zijn met een D. Dat zij niet zien wie zij vervolgen.

En wat zij vervolgen. Die niet weten dat zij in de val van de boze zijn gelopen. En ze door hem gebruikt worden. Heren, klaag het aan God.

En roep het uit tot hem. Straks in de bid stond, maar ook thuis. Het derde wat we zien is. Het verlengde ervan.

Hoofdstuk 1 vers 13 tot 20. Omgort u en roep tot God. Omgort u vers 13 en bedrijf rouwpriesters. Weeklaag dienaren van het altaar.

Overnacht in rouwgewaarde dienaren met God. Want graanoffer, plenkoffers en het huis van God onthouden. De priesters deden niet meer wat ze moesten doen.

Het volk bracht ook geen voedsel meer voor hen. De tienden werden niet meer gebracht naar het huis van de heren. De priesters deden niet meer hun taak. Offerden niet meer de offer zoals werd voorgeschreven.

Het werd niet meer, wij zouden zeggen, het werd niet meer volgens de Bijbel gedaan. Hoeveel kerken ook vandaag aan de dag niet een andere agenda volgen dan de Bijbelse, dat is schrikbarend.

We zien ook in Nederland al langzaam maar zeker de valse kerk vorm krijgen. Als zelfs de PKN al wil samenvloeien met de Rooms-Katholieke Kerk, dan zijn we toch wel heel ver van huis geraakt.

Want als u weet wat de Rooms-Katholieke Kerk beleidt en wat de PAUS in het begin van het jaar nog openlijk heeft gezegd daar in Amerika, dan lopen de koude rillingen over je lijf.

Dan heeft dat helemaal niets meer met de schrift te maken. Dan gaat dat dwars tegen de schrift in en gaat dat dwars tegen Jezus Christus in. Dan is dat al antichristelijk. En daarmee een verbinding aangaan is natuurlijk het begin van het einde.

Omgort u en roep tot God. Omgort u met rouw gewalen. We leven in een tijd dat heel veel mensen misleid worden.

En met open ogen erin lopen. Wie krijgt geen week hart van de PAUS die zo liefdevol en barmhartig rond gaat en overal zijn handen oplegt enzovoorts.

Maar luister niet naar de woorden die hij spreekt in de binnenkamer. Waar wij ze verspreken. Het geeft zonsgeheil. Hij is een Jezuït. En je weet toch wat het hoofdthema is van de Jezuïten?

Het doel heilig. Heilig. Alle middelen. En dat is zo. En dat gebeurt. Vlak voor je ogen.

Nou, vers 14. Kondig een vaste tijd aan. Dan moet actie ondernomen worden. Roep een bijzondere samen. Komt er een. Verzamel de oudsten, alle inwoners van het land.

Roep tot de Heer. Hij is de enige die ons onderscheid kan geven. Via het woord kan helpen om te weten wat echt is en wat onecht is.

Wat waar is en wat leugen is. Want de vader van de leugen komt veel te veel met halve waarheiden aanzetten. En die worden door velen geslikt als de hele waarheid.

Levensgevaarlijk. De dag van de Heer is nou bij. Nu, hier wordt benadrukt de kracht van het gebed.

En als de vervolgde verdrukte kerk, de gemeente van Jezus Christus, in de verdrukking in de jaren heen, ook in deze tijd, iets ervaren heeft, is dat wel de kracht van het gebed.

Zelf. Maar ook de kracht van het gebed van mensen die voor hem baden. God geeft soms een bijzondere wending op antwoord van gebed.

God kan soms iemand ineens vrij doen komen uit de gevangenis als antwoord op het gebed. Soms ook niet, maar soms ook wel.

Gebed is een wapen. En ik hoop dat u dat ook zelf persoonlijk hanteert. En ook samen hier als gemeente van de Heer Jezus Christus. Tot slot, de laatste, hoofdstuk 2, 1, 11, blaas en allemaal, Heer, de dag van de Heer.

Oud-testamentisch gezien, voor Israël, was de dag van de Heer de dag van het oordeel, de dag van de afrekening, de dag van zijn komst, dat hij zal oordelen.

En dat is nog steeds zo, ten diepste natuurlijk, maar voor ons, wij, nieuwtestamentische gemeenten, levend in de tijd van genade, niet meer in de periode van de wet.

Wij verwachten de Heer eerst terug op de wolken des hemels, zodat wij worden opgenomen als gemeente van de Heer Jezus en hem tegemoet gaan in de lucht. Zoals 1 Thessaloniansen hoofdstuk 4, dat ons leert en voorhoudt.

Ons oordeel, als wij werkelijk de Heer Jezus kennen en hem beleiden als Heer en wederom geboren zijn tot de levende hoop. Ons oordeel ligt al achter ons, op Golgotha, het kruis.

Daar is mijn oordeel weggedragen door Jezus Christus. Dat beleid ik met mijn hart. En de schrift bevestigt me daarin. En ik hoef niet meer door dat oordeel te gaan.

Ik word nu in dit leven gedisciplineerd en door de Heer getuchtigd, klaargemaakt voor de eeuwigheid. Maar de wereld die niet in Jezus Christus gelooft en die de Heer Jezus Christus verworpen heeft, zal voor de oordeelstroon van God komen straks.

Zoals hier wordt gezegd naar Juda en Israël toe. Dan zullen de boeken geopend worden en zal ieder ontvangen nadat hij heeft verdiend. Dat is wel een verschil.

De dag van de Heer op die dag zal alleen dat wat naar Gods wil is blijven, al het andere zal vergaan. En niet meer blijven bestaan.

Dan kunnen er ook een nieuwe hemel en een nieuwe aarde komen waarop gerechtigheid valt. Eindelijk. Wat zuchten we daarnaar? Gerechtigheid.

Barst van het onrecht op deze aardbol. Blaas en alarmeer de dag van de Heer. De bazuin, de shofar, was een militair wapen als het ware.

Die blies voor de strijd. Maar was ook een religieuze godsdienstig gegeven. Die blies voor de dienst van de Heer. Zoals Exodus dat ons leert.

Laat alle inwoners van het land zidderen, want de dag van de Heer is nabij. Duisternis, donkerheid, donkere wolken, zegt vers 2. Zoals de dagen dat zich over de bergen verspreidt, verspreidt zich een grote machtig volk zoals er niet geweest is van oude tijden af.

Nou, even terugkomen op die springkanen. Die zorgen letterlijk voor duisternis. Ik had, wacht ik heb nog een plaatje daar ook staan trouwens.

Hier heb je ze. Hier heb ik ook nog een paar. In Joel 2 vers 4 tot 5 vind je een beschrijving van die legermachten. De uiterlijk van een paard, zie je het?

Paardenkop. Nee, exact een paardenkop. Die springkanen. Die springkanen. Als renpaarden, zo rennen ze voort. Het geluid van wagenspringen ze over de toppen van de berg als geluid van een vuurvlam.

Die stoppels verteert als een machtig volk opgesteld voor de strijd. Het is een Arabisch gezegde. Dat zegt, in de springkan zie je het gezicht van een paard. De ogen van een olifant.

De nek van een stier. De horens van een hert. De borst van een leeuw. De buik van een schorpioen. De vleugels van een arend. En de staart van een slang. Het is dus een hele combinatie van dieren bij spreken.

In het Duits heet een springkanen heupveert. Oftewel een hooipaard. In het Italiaans een cavalletta. Oftewel een klein paard. Dat is een soort paardje.

Er wordt beweerd dat het geluid van een springkanenplaag wordt gehoord op 10 kilometer afstand. En dat het volume ervan te vergelijken is met een stormwind of een woedende vuurzee.

Die hordes, die lege springkanen kunnen 120 kilometer in lengte zijn en 50 kilometer breed. Daar komt nogal wat aanzetten.

Miljoenen. In 125 voor Christus was in Noord-Afrika een springkanenplaag zo groot als net omschreven. Werd in de zee gedreven.

En spoelde terug op land. En de berg die zich daar vormde veroorzaakte een ziekte. Die 80.000 mensen, waardoor 80.000 mensen omkwamen. Alleen al door de ziekte van al die dode springkanen.

In 1961-62 was in Marokko nog een springkanenplaag. Toen aten springkanen in vijf dagen 7.000 ton sinaasappelen op.

Dat is meer dan het totale jaarlijkse verbruik van Frankrijk. Dus dat is echt desastreus. Als je dat overkomt. En nog een andere gegevens.

Vers 7 en 9 spreekt over de werkwijze van de lege machten. Als helden rennen zij. Als strijdbare mannen klimmen zij tegen de muur op. Ieder gaat op zijn eigen weg en ze wijken niet van hun paden af.

Ze verdringen elkaar niet. Ieder gaat zijn eigen weg. Al stuiten ze op weerstand. Ze zijn niet tegen te houden. Over het tegenhouden. Alwel er miljoenen springkanen worden vernietigd.

Marseer de rest gewoon door over hun gevallen kameraden. Plaatsen gevuld met water om hen te verhinderen. Ze zijn snel gevuld met verdronkenen en worden overgestoken. Vuur wordt gedoofd door de as van hen die zijn verbrand.

En men marseert gewoon verder. De Romeinen noemden de springkanen branders van het land. Ze branden alles schoon. Alles kapot.

Niet voor niets worden deze springkanen daarvoor gebruikt. Want het oordeel van God wordt ook vergeleken met een vuur.

Een vuur. Een brandend, helle vuur. Waar altijd pijn is. Waar altijd droogde is. Waar altijd dorst zal zijn.

Nu. We bidden voor de mensen die vervolgd worden. We bidden ook vooral voor hen die hen vervolgen.

Want hen, als ze ze niet bekeren, wacht het vuur. En dat willen we ze graag besparen. De mensen die vervolgd worden, zijn vaak meer bewogen met ons, dan wij bewogen zijn met hen.

Omdat zij, de vervolgende kerk, tenminste dat heb ik destijds gemerkt en ik hoor dat nog steeds. Zij, de vervolgden vinden het maar veel gevaarlijker om in een situatie zoals ons te leven, van vrijheid en van welvaart, dan in een situatie waarin zij verkeren.

Ook al is het zwaar en moeilijk, toch is het bij jullie veel gevaarlijker. Want wij blijven gemakkelijker op het smalle pad, op het smalle pad dan jullie. Dat is vaak wat zij zeggen en verwoorden.

Zo ervaren vele van hen dat. Joël. Jawé is God. De God van Israël.

In Jezus Christus geopenbaard. En in hem ook onze God geworden is de enige, de waarachtige God. Omdat hij én schepper én verlosser is.

En daar kan niemand mee wetijveren. Hij is de enige. Daarom uniek. En daarom aanbidden wij hem. De Heer de zegenen zijn woord.

Aan jullie hart. En ook aan het mijne. Halleluja. Amen. caught me in je van te приzen. Hoorje...

En dan gar necessary. Je moet yetenken Median en extraan meograag lesen. Je moet je altruikken trouperen en extraan meograag lesen. Je moet je vaienken nomenend zwaar en antleren. Je moet je alsmaise met menmyst te raad. Je moet je alsmaise met menmyst te raad. Je moet je alsmaise met menmyst te raad. Je moet je alsmaise met menmyst te raad.

Je moet je alsmaise met menmyst te raad. Je moet je alsmaise met menmyst te raad. Je moet je alsmaise met menmyst te raad. Je moet je alsmaise met menmyst te raad.