Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen, goed om hier te zijn vanmorgen. Ik mag met jullie het woord openen en ik wil vandaag een geschiedenis uit het Bijbelboek Richteren met u behandelen.
! Maar voordat we dat gaan doen wil ik eerst beginnen met een vraag om wat aan het denken gezet te worden. Als je kijkt naar je eigen leven, wat zou in jouw leven nodig zijn zodat jij God meer gaat vertrouwen?
Zodat hij meer geëerd wordt in jouw leven. Misschien zijn dat antwoorden op vragen waarmee je loopt. Zoek je misschien die baan of die partner.
Wat heb jij nodig zodat jij God meer zou gaan vertrouwen? En als ik het breder mag trekken, wat heeft deze gemeente nodig zodat jullie God meer gaan vertrouwen?
En God meer geëerd wordt in jullie midden? Ik ken deze gemeente niet, ik weet niet wat er precies allemaal speelt. Maar misschien hebben jullie wel eens van dat soort gedachten.
Dat je denkt van ja, als we dit nou zouden krijgen, als dat wonder nou zou gebeuren, dan zou God nog meer vertrouwd worden. Nog meer geëerd worden. En ik denk dat het goed is dat dat ons verlangen is.
Dat we ons nou willen uitstrekken. Dat God een centralere plaats in ons leven gaat innemen. Dat we hem meer willen eren.
Dat hij meer vertrouwd wordt. Maar ik denk ook dat we het vaak zoeken op verkeerde plekken. En in verkeerde dingen. En ik wil vanmorgen met jullie kijken naar een geschiedenis uit Richteren.
Gideon, Richteren 7. En het Bijbelboek Richteren beschrijft een hele donkere periode in de geschiedenis van het volk Israël. Nou, Joshua die had hen het beloofde land in mogen brengen.
Mozes had het volk Israël mogen bevrijden uit Egypte. De eerste generatie was dat we daar allemaal komen te overlijden in de woestijn. De tweede generatie had het land in mogen nemen onder leiding van Joshua.
Maar dan is er weer een nieuwe generatie. Een derde generatie. En daarna. En dat zijn generaties die God niet zo hebben gekend als hun ouders.
Die al die wonderen hebben gezien. En ook Joshua en zijn generatie komt te overlijden. En je ziet dat het volk constant de verkeerde kant op loopt.
Constant God de rug toekeert. En hun eigen gang gaat. Ook het Bijbelboek Rut speelt zich in deze tijd af. En opvallend in het boek Richteren is een zinnetje wat aan het einde drie keer voorkomt.
Dan staat er. In die dagen was er geen koning in Israël. En iedereen deed wat goed was in zijn of haar ogen. Dat zinnetje komt een paar keer in verschillende vormen weer terug.
Typerend voor de tijd waarin het volk Israël verkeerde. Er was geen koning. Er was geen gezag. En iedereen deed maar waar hij zelf zin in had. En ik denk ook een omschrijving van de samenleving waarin wij vandaag de dag leven.
Waar geen duidelijk gezag is. Waar iedereen doet wat hij zelf wil. Maar voordat we beginnen te kijken naar de maatschappij waarin we leven. Naar de wereld.
Denk ik dat we moeten beginnen bij onszelf. Want ook wij hebben altijd de neiging om ons af te keren van hem. Om onze eigen weg weer te gaan. En het mooie aan dit Bijbelboek is.
Het is een heel raar Bijbelboek. Er gebeuren hele vreemde dingen. Maar wat overduidelijk blijkt is Gods trouw. Elke keer staat God klaar om te vergeven.
Om het volk weer te helpen als zij hem daarom vragen. En dat is een cyclus die je elke keer weer ziet. Je ziet het volk zich afkeren van God.
Baals dienen. Afgehoden dienen. En dan vervolgens worden ze onderdrukt door andere volken. Als gevolg van die afgoderij. En dan doet God een richter opreizen.
Die het volk dan weer bevrijdt. En dan heeft het volk weer een tijd vrede. En dan gaat het weer goed. Maar dan is die richter overleden. En dan zie je weer hetzelfde proces zich afspelen.
Dat het volk weer weggeloopt. Weer onderdrukt wordt. En dan komt er weer een richter. En dat zie je constant terug. En God gebruikt elke keer een richter. Een leider. Een rechter. Die het volk dan bevrijdt.
En dat zijn imperfecte mensen. Waarvan alles aan menkeert. En het zijn ook imperfecte omstandigheden. Waarvan alles mis aan is. Maar daarin zien we juist dat God niet gebonden is aan de ideale situatie.
Aan de ideale man of vrouw. Nee dat hij imperfecte mensen. In perfecte situaties gebruikt. Om toch zijn doel te bereiken. En dat God niet gebonden is aan onze beperkingen.
Maar hij zoekt die enkeling die trouw wil zijn. Ten midden van een wereld die een duisternis is. Om zo zijn plan uit te voeren.
En we zien ook dat de periode dat het volk vrede kent. Steeds korter wordt. En de periode dat het volk onder druk wordt. Steeds langer wordt. We zien ook dat de richteren.
Naarmate we verder in de tijd gaan. Steeds van minder onbesproken gedrag zijn. Steeds. Ja. Ook die richteren duidelijke dingen aan mankeerden.
Zeg maar. Nou ik wil met jullie lezen. De eerste versen. De vers 1 tot en met 7. Van richteren 7. En dat gaat over Gideon.
Gideon. En Gideon was de vijfde richter in het rijtje. Toen stond Jerub Baal.
Dat is Gideon. Vroeg op. Met al het volk dat bij hem was. Zij sloegen hun kamp op bij de bron Harod. Terwijl het kamp van Midian ten noorden van hem lag.
Achter de heuvelmoren in het dal. En de heren zei tegen Gideon. Het volk dat bij u is. Is voor mij te taalrijk. Om Midian in hun hand te geven.
Anders zou Israël zich tegen mij kunnen beroemen. En zeggen. Mijn eigen hand heeft mij verlost. Wel nu. Roep toch ten aanhoren van het volk. Laat wie bevreesd is en beeft.
Terugkeren. En zich naar het gebergte van Gideon. Toen keerden er uit het volk. 22.000 man terug. Zodat er 10.000 overbleven.
Daarop zei de heren tegen Gideon. Het volk is nog te taalrijk. Laat hen afdalen naar het water. Daar zal ik hen voor u uitzuiveren.
Zo zal het gebeuren. Van wie ik tegen u zal zeggen. Deze mag met u optrekken. Die mag met u optrekken. Maar al degene van wie ik zal zeggen. Deze mag niet met u optrekken.
Die mag niet mee optrekken. En hij liet het volk afdalen naar het water. Toen zei de heren tegen Gideon. Iedereen die het water. Met zijn toeng oplikt.
Zoals een hond likt. Die moet u apart zetten. En iedereen die zich op zijn knieën bukt. Om te drinken. Even eens. Het aantal van hen. Die met hun hand het water.
Naar de mond brachten. Om het op te likken. Was 300 man. Maar heel de rest van het volk. Had zich op hun knieën gebukt. Om water te drinken. Toen zei de heren tegen Gideon.
Door de 300 man die gelikt hebben. Zal ik u verlossen. En Midian in uw hand geven. Laat daarom alle het overige volk weggaan. Ieder naar zijn woonplaats.
Een bijzondere geschiedenis. En de centrale figuur is zeg maar Gideon. Zoals ik zei. De vijfde richter in het rijtje. En als we in Hebreeën 11 lezen.
Waar dan een opzomming wordt gegeven. Van een aantal geloofshelden. Dan staat Gideon er ook bij. Benoemd als een man die geloofde. Die vertrouwde op God.
En ook als we in hoofdstuk 6. In vers 11. 12. Dan ongeveer. Dan zegt God ook tegen hem. Gideon. Ga je strijdbare held. Maar als je dan vervolgens verder leest.
In dat hoofdstuk 6. In hoofdstuk 7. Dan krijg je toch wel een genuanceerder beeld. En dan is er eigenlijk. Helemaal niet zoveel wat er op wijst.
Dat hij zo'n strijdbare held. Zo'n geloofsheld is. We zien juist dat Gideon. Bang is. Want. God ontmoet hem in de wijnpersbak.
Waarom? Hij verstopte zich. Hij verstopte zich. Voor de Midianieten. En daar was hij de tarwe aan het uitkloppen. Bang om gezien te worden. Vervolgens.
Heeft hij een ontmoeting met God. En is hij bang dat God hem dood zou maken. Hij kreeg de opdracht. Om de baals om te hakken. Van zijn vader. En dat doet hij.
Maar dat doet hij s'nachts. Zodat hij maar niet gezien wordt. En ook in hoofdstuk 7. Vers 10. Is hij nog steeds bang. En vier keer.
Geeft God hem een tafel. En pas na het vierde teken. Is hij overtuigd. En weet hij. Ja. God die gaat de overwinning geven. Maar dat vind ik zo mooi. God die noemt hem al in het begin.
Gideon. Gij strijdbare held. En God kijkt niet. Wat voor ogen is. Naar wat hij ziet. Maar. Hij ziet. Wat voor toekomst hij voor ogen heeft.
En het plan dat hij met Gideon heeft. En daar kijkt hij naar. En we zijn hier in een situatie. In hoofdstuk 7. Dat. Het volk Israël.
Aan de ene kant van een heuvel. De heuvel mooren ligt. Met hun legers. Bij een bron. Een bron van angst. Betekent dat. Vertaald. En aan de andere kant van die heuvel mooren.
Op de vlakte van Israël. Liggende vijanden. De Midianieten. De Amalakieten. En andere volkeren uit het oosten. En het volk Israël ligt daar met 32.000 man.
Maar de tegenstander zeker met 135.000 man. En deze plaats is bijzonder. Omdat. God tegen Abraham had gezegd.
Op deze plek. Abraham. Ik zal dit land aan jouw nageslag geven. Tot bezit. En ook in Deuteronomium 11. Lezen we ook weer. Dat God de belofte doet.
Op deze plek. Aan zijn volk. Ik zal dit land aan jullie geven. Tot bezitting. Wat schetst de realiteit hier?
Het volk Israël is. Verzameld. En gaat ongetwijfeld. De strijd moeten aangaan. Met deze Midianieten. En Amalakieten. En dan doet God iets heel opmerkelijks.
Hij zegt. Dat volk is mij veel te groot. Jullie leger is mij veel te groot. En jullie moeten niet de indruk krijgen. Dat het jullie zelf zijn. Die jullie de verlossing heeft gebracht.
Dus. Iedereen die bang is. Die moet weggaan. En dat zijn er nogal wat. 70% van die mannen. Van die 32.000. Die gaan weg.
Die gaan terug. Naar waar ze vandaan kwamen. En dat is toch wel onhandig. Als je een potje gaat vechten. Dan is het toch wel fijn. Dat je met veel mensen bent. Zoveel mogelijk handjes.
Helemaal. Als je bedenkt. Dat het leger. Wat Israël al op de been had. Weten te krijgen. Al vele malen kleiner was. Dan het leger van de tegenstander. Maar God zegt nee.
Iedereen die bang is. Die mag naar huis gaan. En zo blijven er nog maar. Ja ongeveer 10.000 man over. Maar dan is God nog niet klaar.
Dan zegt hij. Dan doet hij nog een soort schiftingsproces. Nog een selectie. En dan wordt daar het woord zuiveren voor gebruikt.
Ik zal het volk hier uitzuiveren. Hetzelfde woord wat ook gebruikt wordt om goud te beproeven. Om alles wat niet goed is eruit te halen. Zodat je puur goud overhoudt.
En ook hier doet God een selectie. Zodat hij nog een kleiner groepje overhoudt. En ik heb in mijn leven veel selectieprocedures mee mogen maken. Maar dat was dan meestal.
Hoe ik zo snel mogelijk van A naar B moest gaan. Of zo snel mogelijk over een kast moest komen. Of moest laten zien dat ik alles een beetje op een rijtje had. Maar ik ben nog nooit beoordeeld.
Op de manier waarop ik mijn koffie drink. Maar hier doet God een heel raar selectieproces. Hij zegt. Oké. Degene die het water in een kommetje naar hun hand brengen.
Die zet je apart. En degene die op hun knieën het water opdrinken. Die zet je ook apart. Ja en het lijkt een wat willekeurig proces.
Voor mij was het God er om te doen. Dat er uiteindelijk een minderheid zou overblijven. Er zijn veel theorieën over waarom de ene manier van drinken beter is dan de andere manier.
Dat de ene wat alerter zou zijn. Maar dat zegt de tekst niet. Dus dat moeten we er dan in lezen. Ik denk dat het er veel meer om ging.
Dat God een minderheid wil overhouden. En. Ja als je er dan al wat van zou moeten zeggen. Dan denk ik dat het meer zit in het feit dat hij die groep wordt aangeduid als honden.
Als Kalebs. Zoals Kaleb was ook een hond. Dat betekent het. Een groep van buitenbeentjes. Buitenbeentjes. Een minderheid.
Een groep die anders is dan de rest. Die niet zoals de meerderheid. Op de knieën gaat drinken. Nee maar gewoon een paar.
300 man die het naar hun mond brengen. En met die minderheid. Met die buitenbeentjes. Met die honden. Daar doet God zijn werk mee.
En zo zien we eerst dat er. 30% over blijft. En nu nog maar minder dan 1%. 300 man. God haalt dus datgene weg.
Waar het volk nog enige zekerheid uit zou kunnen halen. En dat is denk ik ook voor ons vandaag de les.
Waar wij vaak denken onze zekerheid en vertrouwen uit te kunnen halen. Daar ziet God juist een belemmering. En het zijn vaak die zaken in ons leven.
Waardoor wij onszelf zekerheid proberen te verschaffen. Die het meeste in de weg staan. Om God te vertrouwen. En om God die eer te geven die hem toekomst.
Gideon die zocht zekerheid. En hij zocht het. In tekenen. Hij vroeg God meerdere malen om een teken. Zodat hij wist dat het God was die hem.
Door hem heen zou werken. Door hem de verlossing zou brengen. En God die kwam hem daar ook in tegemoet. Eerst maakte Gideon een vuur.
Hij wou wat offeren voor de Heer. En dan stijgt God op in dat vuur. En dat eten wordt verteerd. Door vuur wat ook spontaan uit de rots ontstaat. Vervolgens legt Gideon een vlieskleed.
Een schapenvacht. Op de grond. En hij zegt dan van nou. Wilt u het dan zo laten zijn. Dat de hele grond nat is. Maar die vacht.
Die vacht dat dat droog is. En God doet dat. En de volgende dag. Als hij weer wakker wordt. Dan is dat vacht helemaal droog. En ook nog een keer andersom.
Dat vacht helemaal zeiknat. En de grond helemaal droog. Allemaal tekenen. Waarin God Gideon bemoedigt. God of Gideon zorg zekerheid in een leger.
Mensen op de been krijgen. Want hij was bang. En ik denk ook niet onbegrijpelijk. Als je ziet wat voor taak hij moest doen.
Maar dat is ook wel bemoedigend. God zoekt niet op voorhand mensen die geen angst kennen. Hij zoekt op voorhand geen mensen. Die. Al helemaal er zijn.
Die al 100% vertrouwen hebben op God. Nee. Hij zoekt ook mensen die bang zijn. En we zien dat door de hele Bijbel heen. Want ook Mozes was bang.
Toen hij naar de varen oom moest gaan. En wilde liever ook niet. Niet. Ook Joshua was bang. Toen hij tegen Ai moest vechten. Ook Abraham was bang.
Toen hij ook bij de varen kwam. En zei dat Sarah zijn vrouw niet was. Waarom? Ja omdat hij bang was dat dat zijn leven zou kosten. Elia. Een profeet.
Die woorden van God ontving. Was ook bang om naar koning Agab te gaan. Maar uiteindelijk wisten al deze mensen. Hun geloof. Hun vertrouwen op God.
Boven hun angst te stellen. God zoekt ook niet in jou dat jij geen angst kent. Dat jij. Alleen maar geloof hebt.
Nee. Maar ben je bereid om je vertrouwen op God. Je geloof in hem. Boven je angst te zetten. God zegt tegen Gideon in 6 vers 16.
Omdat ik met u zal zijn. Zult u Midian verslaan. Alsof het maar één man was. Omdat ik met u zal zijn. Niet.
Omdat ik jouw tekenen heb gegeven. Niet. Omdat jij een leger op de been hebt verzameld. Niet omdat jij nou eenmaal de beste bent. Jij hebt niet meer tekenen nodig.
Je hebt niet meer mensen nodig. Je hebt meer van God nodig. En dat geldt ook voor ons. We hebben niet meer antwoorden nodig. Niet meer gaven. Of wonderen. Nee.
We hebben meer van God nodig. En door datgene in ons leven weg te nemen. Waar wij zekerheid uit denken te halen. Leren en ervaren wij werkelijk dat het God is die de overwinning schenkt.
En God wil ons beproeven. Hij wil ons zuiveren. Zodat die zaken die in de weg staan. Om echt op God te vertrouwen.
En God de eer te geven. Dat die geen plaats meer hebben in ons leven. En Gideon ging met dat kleine legertje.
Ging hij. Ja. Wachten totdat de strijd zou plaatsvinden. En. Ik vind het ook zo mooi in 2 Korinther 12.
Wat ik. Met jullie wil lezen. 2 Korinther 12 vers 7. Waarin Paulus ook deze. Les. Heeft geleerd.
Dat het niet gaat om. Onze uitmuntendheid. Want Paulus was een man die. Een groot deel van het nieuwe testament heeft geschreven. Hij heeft openbaringen van God gehad. En dan zou je zeggen.
Nou ja. Dat. Ja. Dat is God. Maar als je dan leest in 2 Korinther 12 vers 7 en verder. Dan zegt hij. En opdat ik mij door het alles overtreffende karakter van de openbaringen niet zou verheffen.
Is mij een doorn in het vlees gegeven. Een engel van de Satan. Om mij met vuisten te slaan. Opdat ik mij niet zou verheffen. Hierover heb ik de Heer het driemaal gesmeed.
Dat hij van mij weg zou gaan. Maar hij heeft tegen mij gezegd. Mijn genade is voor u genoeg. Want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden.
Opdat de kracht van Christus in mij komt wonen. Daarom heb ik een behagen in zwakheden. In smadelijke behandelingen. In noden. In vervolgingen.
In benauwdheden om Christus wil. Want wanneer ik zwak ben. Dan ben ik machtig. En ik vind dat mooi aansluiten. Ook bij de tekst.
Die vanmorgen ook al voorbij kwam. In Jezaja 40. De jongen die niet moe zullen worden. Of die zullen wel moe worden.
Sorry. Ja sorry. Die zullen wel moe worden. Maar het is uiteindelijk God. Die de kracht verleent. Mogen we dan niks meer van God verwachten?
Mogen we hem dan niks vragen? Tuurlijk. Je mag alles aan hem vragen. Maar wie of wat moet jou uiteindelijk zekerheid geven?
Wie of wat moet jou uiteindelijk kracht geven? Is dat fysieke gezondheid? Of die juiste baan? Of partner? Of dat antwoord?
En dat zijn allemaal dingen die God in genade geeft om van te genieten. Maar dat is niet waar het uiteindelijk om gaat. En dat is niet waar ons fundament op is gebouwd.
Want uiteindelijk wil hij je leren dat je kracht in Christus ligt. Dat hij het enige is dat je nodig hebt. En dat hij ook de enige is die werkelijk zekerheid geeft.
Want wij willen onze angst dat ook kunnen overwinnen door zekerheden te bouwen. Maar alleen Christus kan die zekerheid geven. En even weer terug naar Richteren 7.
Vanaf vers 12 wil ik verder lezen. We slaan een klein stukje over. Een paar versen. Gideon is bang.
En hij, God zegt dan van oké ga dan met jouw knecht Pura naar beneden het dal in. En dan zal ik je nog eens wat laten zien. En dan komt hij daar in die, in dat kamp van de legers van Midianieten en Amalekieten.
En Midian en Amalek en al de mensen van het oosten lagen in het dal zo talrijk als springhanen. En hun kamelen waren ontelbaar. Zo talrijk als de zandkorrels die zich aan de oever van de zee bevinden.
Toen Gideon daar aankwam, zie toen was er een man die zijn metgezel een droom aan het vertellen was. Hij zei, zie ik heb een droom gehad.
En zie een geroosterd gerste brood rolde het kamp van Midian binnen. Het kwam tot bij de tent, sloeg het tegen aan zodat hij omviel en keerde hem ondersteboven. En daar lag de tent.
En zijn metgezel antwoordde en zei, dat is niets anders dan het zwaard van Gideon, de zoon van de israelitische man Joas. God heeft Midian en heel dit kamp in zijn hand gegeven.
En het gebeurde toen Gideon het verhaal van de droom en zijn uitleg had gehoord dat hij zich in aanbidding neerboog. Hij keerde terug naar het kamp van Israël en zei, sta op, want de heren heeft het kamp van Midian in uw hand gegeven.
Toen verdeelde hij de driehonderd man in drie groepen en gaf iedereen een bezuin en lege kruiken in de hand met fakkels binnenin de kruiken. En hij zei tegen hen, kijk naar mij en doe net zo.
En zie, als ik aan de rand van het kamp ben gekomen, dan moet het zo zijn dat u doet zoals ik doe. Als ik op de bezuin blaas, ik en allen die bij mij zijn, dan moet u ook op de bezuin blazen.
Rondom heel het kamp en zeggen, voor de heren en voor Gideon. Zo kwam Gideon met de honderd mannen die bij hem waren bij de rand van het kamp.
Hij was aan het begin van de middelste nachtwaken. Net nadat zij de wacht weer hadden opgesteld. Toen bliezen zij op de bezuinen en sloegen de kruiken die in hun hand waren in stukken.
Zo bliezen de drie groepen op de bezuinen en braken de kruiken. Met hun linkerhand hielden zij de fakkels vast en met hun rechterhand de bezuinen om daarop te blazen.
En zij riepen het zwaard van de heren en van Gideon. En zij stonden rondom het kamp, ieder op zijn plaats. Toen ging heel het kamp op de loop. Ze schreeuwden het uit en vluchten weg.
Toen de driehonderd op de bezuinen bliezen, richtte de heren het zwaard van de een tegen de ander en dat in heel het kamp. En het leger vluchtte naar Bedsita in de richting van Serera tot aan de oever van Abel, Mahola, boven Tabat.
Tot zover. Gideon werd dus uiteindelijk overtuigd door een droom die een Midianiet kreeg en de uitlag die een andere Midianiet gaf.
Het is op zich wonderlijk natuurlijk dat God zulke tekenen doet en uiteindelijk overtuigd wordt door een Midianiet. Maar daardoor bouwde hij niet meer op zijn zelfbedachte zekerheden.
En kon hij daar afstand van doen. En wist hij dat de heren de overwinning zou geven. En dat is ook voor ons. Wij kunnen afstand nemen van onze zogenaamde zekerheden.
Waarom? Omdat hij afstand deed. Omdat Jezus afstand deed. Van zijn hoge, zekere positie. Hij was omringd door engelen.
Gezeten in de hemel, de Heer Jezus. Maar hij legde zijn goddelijke heerlijkheid af. Om mens te worden. En daar hield het nog niet bij op.
Hij legde zelfs zijn aardse leven af. Aan het kruis. En hij ging niet met 300 man. Nee, hij ging in zijn eentje de dood in. En in zijn eentje versloeg hij de dood.
Door weer op te staan uit de dood. En zo sloeg hij de tent van de Midianieten omver. Doordat Jezus, doordat God in Jezus zwak voor mij werd en zich ontledigd heeft.
Heeft hij dus die overwinning behaald. Bij zijn opstanding. En biedt hij mij dus veel meer zekerheid dan alles wat de wereld kan geven. En daar draait het om.
In onze relatie met God. Het draait niet om meer kennis. Om meer wonderen.
Om meer leden. Om meer geld. Nee, het draait erom dat we elke keer dat oude leven afleggen. Daaraan sterven.
En dat nieuwe leven aandoet. Dat leven in Christus. Dat dat zichtbaar wordt. En dat hebben we de meesten misschien die hier zitten gedaan. Toen ze de Heer Jezus aannamen in hun leven.
Dat ze zich bekeerden. Hun oude leven aflegden. Stierven met de Heer Jezus. Maar dit is ook iets wat constant in ons leven doorgaat.
Wat zich ontwikkelt. Steeds weer dat afleggen van dat oude leven. Daar niet op bouwen. Daar niet onze zekerheid uit halen.
Maar bouwen op dat nieuwe leven. Dat in ons geplant is door de Heer Jezus. En dat kunnen wij doen omdat wij met hem gestorven zijn.
Omdat wij met de Heer Jezus Christus gestorven zijn aan het kruis. En dood zijn voor de wet. Een paar jaar geleden werd er een mooie serie afgespeeld op tv.
Band of Brothers heette dat. En dat gaat over een lege eenheid. Easy Company. Die in de Tweede Wereldoorlog heeft gevochten. En die serie is gebaseerd grotendeels op waar gebeurde verhalen.
En we volgen zeg maar zo'n Easy Company. Terwijl zij op die idee gedropt worden. In alle strijd die ze daarna moeten leveren.
En één gesprek wat daar zich afspeelde. Is mij bijzonder bijgebleven. Je hebt twee soldaten. De ene die heet Albert Blythe.
En die elke keer als het tot een vuurgevecht komt. Dan duikt hij weg in een diep gat. Is hij ontzettend bang en angstig.
Stopt hij zijn oren toe. Schreeuwt hij de angst van zich af. En kan hij gewoon niet vechten. Omdat hij zo bang is. En dan heb je Lieutenant Spears.
Die tegenovergesteld is. Die over dat slagveld rent alsof alle kogels van hem afketsen. Alsof er niks kan gebeuren. En die vecht als een soldaat moet vechten.
Twee totaal uiterste reacties. Twee mannen die in hetzelfde leger dienen. Die dezelfde training hebben gehad. Die in dezelfde eenheid zitten.
En in dezelfde oorlog vechten. En allebei een totaal verschillende reactie. En die twee mannen die praten op een gegeven moment met elkaar. En Spears. Die strijdbare man.
Die zegt tegen Blythe. Hij zegt. Weet je waarom jij in die kuil je verstopt? Omdat jij nog niet beseft dat je dood bent. Pas als je beseft dat je dood bent.
Kan je functioneren zoals een soldaat moet functioneren. En ik vind dat een mooie illustratie ook voor ons. Pas wanneer wij echt beseffen dat ons oude leven dood is.
Dat we daar niet onze zekerheid uit halen. Dat we gestorven zijn met Christus. Kunnen wij leven echt uit geloof. En vertrouwen op God.
En weten dat hij de overwinning geeft. En dat mocht Gideon hier ook leren. Op een andere manier wellicht. Maar dat is denk ik de les voor ons vanmorgen. En Gideon ging daar met zijn 300 man gewapend.
Met een paar kruiken en fakkels. En een paar bezuinen. Naar de Midianieten toe. In de nacht. En zij omsingelen dat kamp. En dan krijgen we een plaatje van.
Hoe dat leger van de Midianieten en de Amalekieten eruit zag. Als een zwerm springk aan. Lagen ze daar. Talrijk. Als zandkorrels aan de zee.
Het contrast kan niet groter. Een gigantisch groot, machtig leger. Als een reus ligt dat daar te slapen.
En dan die 300 man. Die zich daar verspreiden rondom dat kamp. Met een paar fakkels bezuinen. En kruiken. En in een kruik doe je normaal water.
Of meel. Maar hier bevatten die kruiken licht. En op het moment dat de bezuin geblazen wordt. En de kruik breekt. Dan wordt dat licht zichtbaar.
Een licht dat zo helder is. Dat de vijand niet anders kan dan vluchten. En ik denk dat dat. De les is. In een notendop. Wat we net al hebben mogen zien.
De Bijbel. Die noemt ons vaak een ademvat. Ons lichaam. Ons leven is een ademvat. Maar op het moment dat die.
Dat vat breekt. Dan wordt het licht zichtbaar. Dan wordt Christus zichtbaar. Als wij. Niet meer vasthouden aan. Onze eigen zelfbedachte zekerheden. Maar terugvallen op de Heer Jezus Christus.
Paulus zegt ook. Want God. Die gezegd heeft. Dat het licht. Uit de duisternis zou schijnen. Is degene. Die in onze harten geschenen heeft.
Tot verlichting. Met de kennis. Van de heerlijkheid van God. In het aangezicht. Van Jezus Christus. Maar wij. Hebben deze schat. In aard en kruiken. Op dat de alles overtreffende kracht.
Van God zou zijn. En niet van ons. Daar draait het om. En bij het blazen van die bezuin.
En bij het schreeuwen. Door het leger. Voor de heren. En voor Gideon. Verwaart God. De Midianieten. Hij gebruikt dat. Wat die 300 man doet.
Maar God verwaart de Midianieten. Hij zorgt voor die overwinning. En zo schenkt. God ook ons. De overwinning. Doordat zijn leven in ons is.
Niet meer vertrouwend. Op zelfgecreëerde zekerheden. Maar roemend. In Christus. Levend. In de hoop. Dat wanneer de laatste bezuin klinkt.
Dat wij. Een nieuw lichaam zullen krijgen. Een verheerlijk lichaam. Dat wij dit. Aardse vat. Deze aardse tent. Mogen afleggen. En even terugkomen.
Op de vraag. Waar ik mee begon. Wat heb jij nodig. Om God meer te vertrouwen. Of wat heeft deze gemeente nodig. Ik denk. Minder van onszelf.
En meer van hem. Meer van de Heer Jezus. Zoals Johannes de Doper zei. Ik moet minder worden. Sorry. Hij moet meer worden. Ik echter minder.
Zal ik met jullie danken. Trouwe God.
Heer Jezus. Dank u wel. Dat we. Die. Boodschap. Vanmorgen. Mochten horen. Heer. Dat dat. De boodschap is. Van uw woord. Dat wij.
Niet vast hoeven te houden. Aan aardse zekerheden. Dat het niet gaat. Om wat wij. Hier tot stand brengen. Maar dat het. Dat nieuwe leven. In Christus. Dat dat.
Werkelijk zekerheid geeft. Dat dat kracht geeft. Heer. En. We mogen met onze vragen. En met onze twijfels. En met onze onzekerheden. Bij u komen.
U vraagt van ons niet. Dat wij geen angst kennen. Heer. Maar wij willen ook vanmorgen uitspreken. Dat wij ons vertrouwen in u. Boven die angst willen plaatsen. Heer.
Omdat we weten dat u. Ons de overwinning wilt geven. In ons leven. En ons kracht en zekerheid geeft. Dank u wel. Amen. Backing.ати ice.
Ja. Matt. killing. admit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit. BRING som eruit.