Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters, ik wil graag met u lezen uit het woord van God en wel Lucas hoofdstuk 24, Lucas 24, te beginnen bij het zesde vers.
! Lucas 24, vanaf vers 6. En we lezen daar de volgende woorden.
Hij is hier niet, want hij is opgewekt. Herinnert u hoe hij u tot u gesproken heeft toen u nog in Galilea was?
De zoon des mensen moet overgeleverd worden in de handen van zondige mensen en gekruisigd worden en op de derde dag opstaan.
En zij herinnerden zich zijn woorden. En toen zij teruggekeerd waren van het graf, berichten ze dit alles aan de elf disciplen en aan alle anderen.
En het waren Maria Magdalena, Johanna en Maria, de moeder van Jacobus en de anderen die bij hen waren, die dit tegen de apostelen zeiden. En hun woorden leken een kletspraat.
En zij geloofden hen niet. Maar Peter stond op en snelde naar het graf en toen hij zich veroverboog, zag hij alleen de linnen doeken liggen. En hij ging weg en verwonderde zich over wat er gebeurd was.
En zie, twee van hen gingen op diezelfde dag naar een dorp dat zestig stadien van Jeruzalem verwijderd was en waarvan de naam Emmaus was.
En zij spraken met elkaar over al deze dingen die gebeurd waren. En het gebeurde terwijl zij met elkaar spraken en van gedachten wisselden dat Jezus zelf bij hen kwam en met hen meeliep.
Maar hun ogen werden gesloten gehouden, zodat ze hem niet herkenden. En hij zei tegen hen, wat zijn dit voor gesprekken die u allopend met elkaar voert?
En waarom ziet u er zo bedroefd uit? En de een van wie de naam Cleopas was, antwoordde en zei tegen hem, Bent u als enige een vreemdeling in Jeruzalem, dat u niet weet welke dingen daar in deze dagen gebeurd zijn?
En hij zei tegen hen, welke dan? En ze zeiden tegen hem, de dingen die met betrekking tot Jezus de Nazarene, die een profeet was, machtig in werken en woorden voor God en heel het volk.
En hoe onze overpriesters en leiders hem overgeleverd hebben om hem ter dood te veroordelen en hem te kruiseren. En wij hoopten dat hij het was die Israël zou verlossen.
Maar al met al is het vandaag de derde dag sinds deze dingen gebeurd zijn. Maar ook hebben sommige vrouwen uit ons midden, die vroeg in de morgen bij het graf geweest zijn, ons versteldoen staan.
En toen ze zijn lichaam niet vonden, kwamen ze zeggen dat ze zelfs een verschijning van engelen gezien hadden, die zeiden dat hij leeft. En sommige van hen die bij ons waren, gingen naar het graf en troffen het ook zo aan als de vrouwen gezegd hadden, maar hem zagen zij niet.
En hij zei tegen hen, En zeiden,
Broeders en zusters, we hebben vanmorgen heerlijk mogen zingen.
Ik wist niet dat het een preesdienst was. En terecht, zoals onze broeder Chris al zei, dat het in principe elke zondagmorgen een preesdienst is.
Want hoe zouden we hier anders komen dan om de Heere God te loven en te prijzen en te danken. En voor alles wat hij weer in de afgelopen week voor ons betekend heeft en wat hij voor ons gedaan heeft.
Maar ik wil vanmorgen, al hebben wij dan heel geweldige liederen gezongen met een geweldig diepe inhoud.
Liederen die ook iets zeiden over het lijden of het stappen uit de boot of in een storm terechtkomen. Ja, als wij zingen, dan brengen we daarmee tot uitdrukking dat wij hem lief hebben.
Dat we hem eren, hem danken enzovoort. En dat is niet anders dan naderen tot God. En de Bijbel die zegt ons dat als wij tot God naderen, dan nadert hij tot ons.
En zo zal hij ook vanmorgen tot ons naderen. Niet omdat wij liederen zingen, maar omdat wij met ons hart de woorden heel bewust uitspreken als gebeden.
En we ook vanmorgen zo bij elkaar zijn om ons neer te zetten voor het aangezicht van de Heere God. En te luisteren naar zijn woord. Als wij dat met ons hele hart doen, dan nadert hij tot ons.
En dan is hij ook vanmorgen hier. Natuurlijk woont hij in ons hart, maar hij nadert tot ons. Hij wil ons zijn zegen geven. Daar ben ik van overtuigd. Broeders en zusters, hoe zit het eigenlijk met christenen die niet meer willen of kunnen zingen?
Die geen enkele reden vinden wat hen doet zingen. Of wat hen vervult met dankbaarheid. Hoe zit het met hen die om welke reden dan ook in een put van bitterheid, in een put van verdriet en wanhoop verzonken zijn?
Nu, er is goed nieuws. De Bijbel is duidelijk en spreekt duidelijke taal juist ook tegen hen die misschien in zo'n situatie verkeren.
Die niet meer kunnen zingen. Psalm 40 vers 1 zegt het zo prachtig. De woorden die David heeft mogen opschrijven. Vuurig verwachtte ik de heren en toen neigde hij zich tot mij en hij hoorde mijn hulpgeroep.
Hij naderde tot God en God naderde tot hem. En vervolgens, hij trok mij op uit de kuil van het verderf, uit het slijk van de modderpoel. En hij stelde mijn voeten op een rots.
Mijn schreden, mijn voetstappen, mijn gaan maakte hij vast. En dan vervolgens, hij gaf mij een nieuw lied in de mond.
Een lofzang aan onze God. Ja, dat kan ook niet anders. Dat was te begrijpen. Dat als God zo handelt, zo ingrijpt in iemands leven.
Hem letterlijk en figuurlijk bij de hand neemt en vastpakt en optilt. Dan kan het niet anders dan dat er een lied van dank en lof in je hart geboren wordt.
Het goede nieuws is, broeders en zusters, dat de Heer Jezus Christus nooit voorbij gaat aan onze wanhoop. Ook al lijkt dat soms wel zo.
Het valt eenvoudig weg niet buiten het bereik van zijn liefde. Wat het ook mag zijn. En misschien hebt u ook in het paasnummer enkele weken geleden dat getuigenis gelezen van die jonge mevrouw die samen met haar man en twee kleine kindertjes vijf jaar geleden vertrokken waren naar Kenia.
Of iets langer al. En een paar jaar daar waren en in de nacht zij overvallen werden. Door rovers.
Deze jonge vrouw hoorde geluid op de veranda. En voordat ze het wisten, ze had haar man wakker geschud. De twee kleine kinderen die sliepen nog, één van twee jaar en één van vier jaar.
En voordat ze het wisten stonden er drie mannen in hun slaapkamer. Bewapend met revolvers. En ze eiste geld.
Enorme paniek en angstreactie. Zoals hen dat overkwam daar midden in de nacht. Het gevolg is dat ze wat geld probeerden te pakken.
Wat ze nog in huis hadden. Ze hebben dat gegeven. Ze heeft in die tussentijd, die vrouw had al een paar flinke klappen en trappen gekregen. En toen zij in de slaapkamer was en haar man in de keuken, hoorden ze drie tot vier geweerschoten.
Met het gevolg dat toen zij daar ook weer naartoe gebracht werd naar die ruimte, dat haar man zwaar bloedend op de grond lag. En nog maar kort geleefd heeft, want hij had een slagadelijke bloeding.
Deze man die sterft. Deze jonge vrouw die wordt uiteindelijk verkracht door iemand die op de uitkijk stond. Ze is nog geslagen.
En ze is met deze traumatische ervaring in het donkers van de nacht achtergebleven. Getuigen van hoe het feit dat haar man stierf.
De kindertjes die hebben alles gezien. Deze vrouw is na een week naar huis gebracht. En verkeerde in een onbeschrijfelijke duisternis.
In een onbeschrijfelijke nacht. Het verhaal dat sprak mij enorm, tenminste het sprak me niet aan, maar het raakte mijn hart.
Want ik kan mij herinneren dat vijf jaar geleden op een zondagmorgen het nieuws over de radio kwam, of wat dan ook, dat dat dus had plaatsgevonden.
Dat jonge stel dat kwam uit Groningen. En toen ik het verhaal zo las, toen dacht ik dat moet dat stel zijn. Het bleek ook zo te zijn. En ik weet nog dat toen ik dat hoorde over de radio, dat ik een bepaalde uitroep deed en dacht van, heren God, hoe is dit mogelijk?
Dit had ik nooit verwacht dat dit zou kunnen gebeuren. Dat uw kinderen, die zich gegeven hebben aan u en op het zendingsveld, dat dit gebeurt met dit jonge stel.
Heren God, hoe is dat mogelijk? En het vernederende ook nog dat deze jonge vrouw ook nog verkracht is.
Wat heel normaal is, wanneer er een roofoverval plaatsvindt in Kenia, dat dat bijna altijd gedaan wordt. Deze vrouw die is geholpen om een lang verhaal kort te maken.
Ik weet niet of u het ook gelezen hebt. Maar het zal ook u diep in het hart geraakt hebben.
Wat ik geweldig vond, is dat uiteindelijk deze vrouw door God is aangesproken. Dat zij geworsteld heeft met het waarom die kogel niet een centimeter naast haar man.
Had God dan niet de macht om die kogel te sturen dat hij niet die slagader braakte, maar net daarnaast? Maar het was stil. En uiteindelijk is deze vrouw opgenomen in Zwitserland voor een bepaalde therapie, om trauma te verwerken.
En toen ze daar kwam, toen had ze een notitieboekje meegenomen. En op dat notitieboekje stond de tekst uit Psalm 46, vers 11.
En nou weet ik hem niet precies, maar het is in ieder geval een tekst die zegt van dat men stil moet zijn voor de heren. Wees stil voor de heren en verwacht hem of iets dergelijks.
En het wonderlijke was dat er een fax kwam uit Kenia op diezelfde dag van het kantoor. En het exact dezelfde tekst was die zij voor ogen kreeg.
Op dezelfde dag. En dat heeft haar diep geraakt. En het is alsof God, met de woorden van Psalm 40 te spreken, dat God haar beet pakte en haar optrok.
En haar uit deze vreselijke duisternis, uit deze vreselijke traumatische ervaring geleid heeft. En ik moest daaraan denken toen ik met dit bijbelgedeelte bezig was.
Van deze emuischangers. Gedeelte wat wij lazen, daarin zien we ook dat de Heer Jezus Christus de grote pastor, de grote header en hoeder is van onze zielen.
En dat hij mensen, en met name zijn kinderen, absoluut nooit loslaat. Maar dat hij het doet op zijn eigen wijze.
En hoe hij dat dan doet, dat is geweldig. Als wij ons afvragen, hoe moet je pastorale hulp verlenen? Nu, dan kunnen we uit dit bijbelgedeelte heel duidelijk zien hoe de Heer Jezus dat deed.
We zien twee mensen in het gedeelte. Twee mensen die verslagen zijn door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen en ontgoocheld naar huis toe gaan.
Ook zij hebben een traumatische ervaring achter de rug. We zien twee mensen, zoals u en ik. Die al hun hoop en kracht ontleend hadden aan Jezus de Nazarener.
Aan Jezus Christus, een man. Een profeet. Die machtig was in woord en werk voor God en het hele volk. Maar nu, zo blijkt alles was voorbij.
Al hun blijde verwachtingen voor de toekomst waren regelrecht de bodem ingeslagen. Niets anders bleef er over dan de dood van iemand die zij zo lief hadden.
Waar ze mee opgetrokken waren. Waar ze aan zijn lippen hingen. En naar hem luisterden en wisten. Deze persoon is een machtige dienstknecht van God. Hij is de Messias.
Het was zo onverteerbaar. Het onrecht wat er in Jeruzalem had plaatsgevonden. En het maakte het allemaal nog pijnlijker dan het al was.
Hun heiland. Was onrechtvaardig behandeld. Was slachtoffer. Van geweld. Wat hij niet verdiend had.
Zinloos geweld. Hij was gedood. Om niets. Hun heiland. Broeders en zusters, de Bijbel laat ons zien dat deze mensen in de hoop leefden dat hij, de Messias, Israël zou verlossen uit de ijzeren greep van de Romeinse bezetter.
Maar voorheen was er maar één ding wat overgebleven was. En dat is, hij is dood. Drie dagen geleden.
Een vreselijke marteld dood gestorven aan het kruishoud van Gogota. Dat moet voor deze mannen, voor deze discipelen ook traumatisch geweest zijn.
Dat ze hun geliefde hebben zien lijden. Dat hij gematteld is en ze het niet begrepen dat hem dat overkwam. Hij die nooit geen zonde, nooit iets verkeerds gedaan had.
Deze twee mensen die hier onderweg zijn, die voelden zich mede slachtoffer van alles wat er in die afgelopen dagen had plaatsgevonden.
We lezen dat zij er onderweg over spraken. Ja, dat kan ook niet anders. Als je zoiets meemaakt. Als je een geliefde verliest. En er zullen hier verschillende onder ons zijn die weten wat dat betekent.
Als je iemand die je zo lief is geweest, waar je zo verweven mee is geweest. Dat je zo iemand moet loslaten. Zoals ook vanmorgen verteld werd van die broeder.
Die binnen hele korte tijd door de Heere opgenomen zal worden. En bij de Heere Jezus gebracht zal worden. Maar degene die achterblijven, die zijn dankbaar.
Dat ze weten waar hun man of vrouw naartoe gaat. Maar het moeten loslaten van iemand. En het moeten loslaten van iemand die bij wijze van spreken het slachtoffer wordt van iets waar anderen schuld aan hebben.
Dat is nog veel onverteerbaarder. Nu, daar spreken ze onderweg over. Het zat hun zeer hoog. En er staat ook dat hun ogen bevangen waren. Die werden vastgehouden.
Je zou bijna kunnen zeggen dat het trauma van dat wat zich in de afgelopen dagen had afgespeeld, dat het op hun netvlies getekend was. Dat het gerveerd was in hun ziel.
En ze zagen het daardoor ook letterlijk en figuurlijk niet meer zitten. Hun zicht en geestelijk inzicht was vertroebeld. We lezen ook dat zij een somber gezicht hadden.
Een bedroefd gezicht. Hun gezicht sprak boekdelen. Het verraden de innerlijke verwardheid en het verdriet van hun hart en hun gedachten.
In spreuken 15 vers 13, daar lezen we, een blij hart maakt het aangezicht vrolijk, maar door harte leed wordt de geest verslagen.
En dat was er aan de hand, ook met deze twee mensen. We lezen ook dat zij geen hoop meer hadden. Ze voelden zich hopeloos.
Het had allemaal geen zin meer. Er was geen toekomst meer. Nu hun geliefde meester weg was en al hun verwachtingen de bodem ingeslagen waren. We lezen dat ze rouwden om het verlies van hun geliefde meester.
En het was zo zwaar, zo intens, zo definitief, zo aardendonker. Zoals ook bij deze jonge vrouw waarvan ik u vertelde. Dat alsof het allemaal nog niet genoeg was, zij waren diep geschokt, ontsteld, zegt de Bijbel.
Dat betekent, ze waren verbijsterd. Ze waren buiten zichzelf geraakt. Ze konden het niet plaatsen. Hoe kon dit gebeuren? En dan ook nog, hij zou leven.
Hij zou leven, zo zei men. Maar ze hebben hem zelf niet gezien. Nee, ze hebben hem niet gezien. Er was wel een open graf. Er lagen wel winsels.
Maar hem zelf hebben zij niet gezien. Nu in deze toestand van vertwijfeling komt de Heerde Jezus bij hen en naast hen. En hij verleent hen als het ware pastorale hulp, zoals hij dat alleen maar kan.
Hier blijkt ten eerste dat wat er in de Bijbel geschreven staat, die alle bekende tekst uit 2 Kronieken 16 vers 9, dat de ogen van de Heerde gaan over de hele aarde om krachtig bij te staan.
En dat de ogen van hen, wie zijn hart volkomen naar hem uitgaat. God ziet dat. God weet dat. En ook de Heerde Jezus weet dat.
En hij komt naast hen. Hij komt ook naast u en mij. Als wij in een soortgelijke situatie beland zijn. Als wij misschien ook ons in het duister bevinden. Als wij misschien vol zitten met de vragen van waarom.
Waarom is mij dat over... Waarom kon het niet anders? Waarom heeft God in zijn almacht niet ingegrepen? Ingegrepen. Waarom is mijn weg toch zo donker? Waarom kan het niet anders?
Misschien kun je daarmee worstelen. Laat het alsjeblieft niet een vraag zijn waarmee je God ter verantwoording roept. Maar laat het maar een gebed zijn. Dat is heel wat anders.
Je mag best een waarom vraag stellen. Om te ontdekken, om te vragen aan hem. Heren, waarom moest dat zo? Maak het mij alsjeblieft duidelijk. Dat ik het ook kan begrijpen.
Dat ik er iets uit kan leren. Dat ik u beter daardoor mag leren kennen. Dat is een hele andere insteek. Dan dat je zegt, waarom bent u zo? En roept u God ter verantwoording.
Hij komt naast hen. En vervolgens stelt de Heer Jezus vragen aan hen. En hij laat hen praten. En hij luistert. Hij betuttelt ze niet.
Hij staafde hen niet in hun zelfmedelijden. Maar hij omschrijft uiteindelijk wel de kern van het probleem waarmee deze mannen zaten. Ze waren onkundig in het gebruik en onwetend van dat wat er in de schrift stond.
De schrift die zij ook hadden. Het Oude Testament. Dat was hun basisprobleem. Niet alleen van de emmuisgangers. Maar hoe vaak is het ook een probleem van u en van mij.
Misschien is het een probleem van vele christenen. Die hun Bijbel niet kennen. Zij raken onnodig in de war. Omdat zij niet de geestelijke zin kunnen zien van iets wat hen overkomt.
En nogmaals, dat is niet makkelijk. Maar het kennis hebben van de schrift. Daardoor leer je God ook kennen.
Dat is het allerbelangrijkste. En doordat we God leren kennen. Zoals hij is. En zoals hij zich geopenbaard heeft. En zoals hij in de Heer Jezus tot u en tot mij komt.
Daarmee leren we ook te verstaan. Of althans te vertrouwen op hem. Dat het zin heeft. Dat het niet zinloos is.
Maar dat het zin heeft. Misschien mag ik het vanmorgen zo zeggen. Dat als hier iemand is. Die misschien denkt. Mijn leven is zinloos.
Of dat wat me overkomen is, is zinloos. Laat dat alsjeblieft los. Staak de strijd. Want dat betekent het. Als God zegt.
Sta stil. Wees stil voor de Heer. En verwacht hem. Wees stil. Staak de strijd. Geef het over. Heer Jezus die zegt.
O onverstandigen. En tragen. Dat betekent langzaam van hart. Dat jullie niet geloven. Alles wat de profeten gesproken hebben.
Moest de Christus dit niet leiden. Om in zijn heerlijkheid ingaan. Het leiden van de Heer Jezus Christus. Wordt door hemzelf naar voren gebracht.
Waarvan de meesten misschien gezegd hebben. Het is zinloos. En ook deze emmerchangers. Die dachten het is zinloos. Maar de Heer Jezus maakt het duidelijk. Dat het moest gebeuren.
Hij moest leiden. Om in zijn heerlijkheid in te gaan. En ook hier wordt het probleem aangegeven. Dat jullie niet geloven.
Dat je niet vertrouwt op hem. Met datgene waar je misschien mee geconfronteerd wordt in je leven. Er vindt een enorme verandering plaats.
Bij deze twee personen. Door dit onderwijs wat de Heer Jezus hen geeft. Onderwijs vanuit het Oude Testament. En hij met en door de schriften gaat.
En uitlegt wat op hem betrekking heeft. En dat het dus in de lijn en in de wil van God was. Dat dit alles moest gebeuren. Worden zij onderweg.
Hebben zij de ervaring. Dat hun ogen geopend worden. Dat zij hem herkend hebben. En dat hun trage onzekere harten. Werden tot brandende harten.
Dat zij hem herkenden. Toen hij bij hen aan tafel was. En hij het brood brak. Op zich al zo verwonderlijk. Dat hij als gast. Zich voordoet als de gastheer.
Of voordoet. Handelt als de gastheer. Hij neemt het initiatief. En door het breken van het brood. Zien ze ook de tekenen van zijn handen.
Als hij hen dat brood aanwijst. Aanrijkt. Broeders en zusters. Dat moet iets bij hen losgemaakt hebben. Toen herkenden zij hem. Toen herkenden ze dat.
Wat er eerder gebeurd was. Dat de Heer Jezus. Dat grote wonder had laten plaatsvinden. Dat hij met vijf brood en twee vissen. Duizenden, duizenden mensen heeft gevoed.
Dat daarmee iets van de almacht van God. In hem openbaar werd. Want hij was God geopenbaard. In het vlees. Hij was de beloofde Messias.
En hij zou voeden. En hij kon voeden. Hij kon tot overvloedens voeden. Bij de Heer Jezus is nooit te kort. Is nooit te weinig.
En dat wat hij geeft. Dat geeft leven. Voor de mensen toen die duizenden. Fysiek leven.
Maar zij die geloofden. Dat wat de Heer Jezus daarna vertelt. Dat hij het brood is wat uit de hemel is neergedaald. Eeuwig leven.
Want hij zei van wie van dat brood eet. Zal niet sterven. Maar zal leven hebben in eeuwigheid. En toen vroeg de Heer Jezus ook. Geloof jij dat? Geloof je dat?
Maar belangrijk is het. Om dat te ontdekken. En dat kan door de sleutel van het geloof. Dat kan door je vertrouwen te stellen op de Heer Jezus Christus. Mocht hij vanmorgen iemand zijn.
Die zegt. Ik heb dat nog nooit gedaan. Ik ben nog nooit zo bij de Heer Jezus gekomen. Ik ben nog nooit stil geworden. Ik heb de strijd nog niet gestaakt. Maar ik wil vanmorgen tot hem komen.
En ik wil komen met mijn vragen. Ik wil komen met mijn leven. Ik wil komen met mijn ongerechtigheden. Met mijn zonden. Zoals de Heer Jezus gekomen is.
Om voor onze zonden te sterven. Als rechtvaardige. Voor onrechtvaardige. Hij is gestorven. Voor ons.
Zoals we hier zitten. Hij is gestorven voor jou. Voor u. Als je dat nog nooit ten volle beseft hebt. En daar nog nooit de Heer Jezus voor gedankt hebt.
Kom vanmorgen dan tot hem. Stel het niet uit. Maar geef je leven over aan hem. En laat het je deel worden.
Dat je merkt. Mijn trage hart. Mijn onzekere hart. Mijn zondige hart. Wordt tot een brandend hart voor hem. Deze twee mensen die zeiden.
Het was ons hart niet brandende in ons. Toen hij onderweg tot ons sprak. En voor ons de schriften opende. Wat geweldig dat de Heer Jezus hier een voorbeeld geeft.
Dat hij niet spreekt over zichzelf in eerste instantie. Of uit zichzelf. Of dat hij ter plekke iets verzint. Maar dat zelfs de Heer Jezus Christus zich gebaseerd.
Baseert volkomen op het woord van God. Van zijn vader. En dat hij als geen ander weet. Dat daar de oplossing in ligt. Voor elk mensenleven.
Om dat woord te aanvaarden. Dat aan te horen. Want zij luisterden daarnaar. En doordat zij zich daarvoor openstelden. En daarnaar luisterden. Werd hun hart brandend in hen.
Dat deed iets met hun hart. En daar gaat het toch om. Dat het iets doet met ons hart. Broeders en zusters. Dat het niet langs ons heen gaat. Of alleen maar hier opgeslagen wordt.
Maar dat het iets doet met ons hart voor hem. Zodat wij een hart voor hem zullen hebben. Een hart voor zijn dienst. Een hart voor zijn gemeente. Een hart voor de mensen om ons heen.
Dat ook wij naast anderen willen gaan staan. Of met hen op willen lopen. Die het niet zien zitten. Mensen die in de problemen zitten. Mensen die zorgen hebben. Mensen die vragen hebben.
Wij mogen vragen. Heren gebruik ook mij. Geef mij open ogen voor die mensen. Geef mij een pastoraal hart. Een zorgend hart voor die mensen.
Die de weg niet weten. Wat geweldig dat door dit onderwijs uit het woord van God. De situatie totaal in een ander daglicht komt te staan.
Hierdoor ontdekken we ook zo. Dat het woord van God zo waar is. In dat wat we lezen in Psalm 119 vers 130. Het openen van uw woorden verspreidt licht.
En het geeft de onverstandigen in zich. Bij deze mensen gaat hun verslagenheid over in het hebben van moed.
Hun somberheid en hun verdriet veranderd in blijdschap. Hun hopeloosheid veranderd in hoop. Hun gevoel van verlatenheid veranderd in zeker weten. Hij is bij ons en met ons.
Hij is met ons onderweg. Broeders en zusters. Hij is ook vandaag met ons onderweg. En de broeder die in de laatste fase van zijn leven is gekomen.
Zijn weg is bijna ten einde hier op aarde. Maar hij is op weg naar het vaderhuis met de vele woningen.
En wat is dat geweldig. Dat je die zekerheid in je hart kan meedragen. Dat je weet ook hoe is mijn weg ook hier op aarde. Uiteindelijk kom ik uit bij hem.
En dan de heerlijke zekerheid te hebben dat God met je is. Dat hij bij je is. En dat je alles, maar dan ook alles met hem kan delen. En dat je hem kan toelaten door middel van zijn woord ons hart te veranderen.
Ons te vormen. En ons te leiden. Ons een richtsnoer te geven. Een tomtom voor ons leven. Broeders en zusters, als christen zijn wij onderweg naar dat vaderhuis.
En alle maken wij onderweg moeilijke en soms onbegrijpelijke dingen mee. Soms slaat de angst en de twijfel en de bezorgdheid ons om het hart. Soms slaat het water van de wanhoop tot aan onze lippen.
Toch, broeders en zusters, weet dat hij u ontziet en naast u wil staan. Hij wil alles wat u bezwaart in het licht van zijn woord plaatsen.
Gods woord was de oplossing voor die twee mensen uit Emmaus. Gods woord wil ook onze ogen openen en ons geestelijk optillen en toerusten.
Ja, in wat voor omstandigheden ook. Ik vond het geweldig dat dit getuigenis in de visie stond. Want als je het eerste deel leest, dan denk je van nou, hier is geen oplossing voor.
Komt zo iemand er ooit nog uit? En als je dan ziet dat door één tekst, daar als het ware, waarvan ze zei, één tekst die ze op één dag kreeg.
Eén kleine tekst uit het woord van God. Waar God in geleid heeft dat ze die twee teksten op één dag zou krijgen. Daar ben ik van overtuigd. Dat dat voor haar het donkerste van de nacht langzaam maar zeker verdreef.
Is dat niet geweldig, broeders en zusters? Waar zijn wij verantwoordelijk voor? Gelooft u zijn woorden?
Dat is onze verantwoordelijkheid. Gelooft u dat hij bij je is, met ons is? Gelooft u dat je met alles bij hem kunt komen? Als wij met onze zonden, broeders en zusters, als wij met onze ongerechtigheden tot hem konden komen en hij daar een oplossing voor had, zou hij dan voor al het andere geen oplossing hebben?
Als hij de dood heeft overwonnen, als hij opgestaan is uit de doden, van tussen de doden uit, zou hij dan ons niet kunnen helpen?
Laten we niet onverstandig zijn. Laten we niet traag van hart zijn. Maar laten wij ons laten onderwijzender hem.
Ons hart zal brandend in ons worden. Door dat geopende woord in ons leven. We zullen hem herkennen. En erkennen als heer van ons leven.
Maar ook als de gastheer van ons eigen levenshuis. Wij zullen in afhankelijkheid beleiden. Net als die emmuisgangers. Heren, blijf bij ons.
Hij belooft het. Maar we gaan het ook zeggen. We gaan het beleiden. Heren, blijf alsjeblieft bij mij. Ga met mij mee. Heer. Houd ons in uw gemeenschap.
En wij laten hem de leiding nemen. Dat oude lied wat zegt. Laat hem besturen, waken. Het is wijsheid wat hij doet.
Zo zal hij alles maken dat gij u verwonderen moet. En als je dan dat verhaal van die vrouw leest. Dan is het uiteindelijk. Naar een weg van diepe duisternis.
Kan ze nu blij getuigen. Dat God. Als het ware de zon weer laat schijnen over haar leven. En dat zij verder kan met hem.
En dat hij haar leidt. Het zal ons maken. Tot prezers. Zeg ik dat verkeerd? Engels? Ja?
Is dat meervoud? Tot mensen die prijzen. Tot aanbidders. Tot boodschappers van de opgestane Heer. Wil ik dat?
Durf ik te komen met mijn verdriet, mijn zorgen, wanhoop en wat nog meer? Durf ik het te houden tegen het licht van God? Geef daar een antwoord op. En wordt net als die emmuisgangers.
Gemotiveerd. Om vanuit de Heer Jezus. Vanuit de ontmoetingen met hem. Persoonlijk maar ook door zijn woord juist.
Een boodschapper te zijn. Wees gemotiveerd. En laat je niet weerhouden. Deze mannen hadden elf kilometer gelopen. En ze gaan aan het eind van de dag.
Ze staan op en ze gaan weer naar huis toe. Of naar Jeruzalem toe. En ze kunnen hem niet verzwaaien. Ze moeten dit delen. Hij leeft. En wij met hem.
Amen.