Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters. Goedemorgen broeders.
Goedemorgen broeders.
Goedemorgen broeders.
Goedemorgen broeders. En zijn klederen werden wit als het licht. En zie, hun verschenen Mozes en Elia die met hem spraken.
Petrus antwoordde en zeide tot Jezus, heren het is goed dat we hier zijn. Als u het wilt zal ik hier drie tenten opslaan voor u één en voor Mozes één en voor Elia één.
En terwijl hij nog sprak, zie, daarover schaduwde hem een lichtende wolk. En zie een stem uit de wolk, zeide, deze is mijn zoon, de geliefde, in wie ik mijn welbehagen heb.
Hoort naar hem. Toen de discipelen dit hoorden, wierpen zij zich op hun aangezicht ter aarde en werden zeer bevreesd. Jezus kwam bij hen, raakte hen aan en zeide, staat op, wees niet bevreesd.
Toen zij hun ogen opsloegen, zagen zij niemand dan Jezus alleen. En terwijl zij van de berg afdaalden, gebood Jezus hun zeggende, vertel niemand dit gezicht.
Voordat de zoon des mensen uit de doden is opgewekt. En de discipelen vroegen hem en zeiden, hoe kunnen dan de schriftgeleerden zeggen dat Elia eerst moet komen?
Hij antwoordde en zeide, Elia zal wel komen en alles herstellen, maar ik zeg u, dat Elia reeds gekomen is.
En ze hebben hem niet erkend, maar met hem gedaan wat ze wilden. Zo zal de zoon des mensen door hen moeten leiden.
Toen begrepen de discipelen dat hij over Johannes de Dope tot hen had gesproken. Ik lees met u uit het 22ste hoofdstuk van dit evangelie van Matthäus.
Nog een drietaal, viertal versen. Ik lees met u uit Matthäus hoofdstuk 22, de versen 30 tot en met vers 33.
Hier wordt een stukje behandeld over de vraag naar de opstanding. Vanaf vers 30. Immers in de opstanding huwen zij niet, worden zij niet in huwelijk genomen, maar ze zijn als engelen in de hemel.
Wat nu de opstanding der doden betreft, hebt u niet gelezen wat door God tot u gesproken is toen hij zeide, Ik ben de God van Abraham. Ik ben de God van Isaac.
De God van Jacob. Hij is niet de God van doden, maar van levenden. En de scharen die dat hoorden, stonden versteld over zijn leer.
Tot zover, broeders en zusters. De schriftlezingen uit het woord van onze God. Graag wil ik met u over dit gedeelte nadrenken.
Zullen wij na de dood ook onze geliefden terugzien? Vandaag willen we eigenlijk met deze geweldige vraag die bij iedereen absoluut een keer naar boven komt of brandt.
En zeker als je een geliefde hebt weggebracht. Dan is het het verstandigste om met die vraag naar het juiste adres te gaan. En wat geeft de Bijbel ons geweldig veel informatie in dat woord van God.
Want we hebben het gelezen in Matthäus 22. Hij is een God van levenden, niet van doden. En daarom mogen wij mijn broeder en zuster met die belangrijke vraag gaan naar de Heer zelf.
Zodat we ook het juiste antwoord krijgen op die brandende vraag. U kent allemaal nog wel uit uw verleden die prachtige psalm 73.
Berijmd zegt die psalm, zal dan gedurig bij u zijn in al mijn noden, angst en pijn. Maar er staat ook nog meer in die psalm.
U zult mij leiden door uw raad, mijn heil mijn toeverlaat en eens opnemen in uw heerlijkheid. Broeders en zusters van de redding, zei ik.
Wij mogen weten op grond van dit machtige evangelie, dat eens het zal zichtbaar worden voor een kind van God.
En mogen we hemzelf aanschouwen. Die ontmoeting met God. En daarom laten de Heere God ons allen door zijn woord verder zien als wat wij kunnen zien.
Wat voor ogen is. Namelijk thuis bij God. Waarvan de Bijbel spreekt over een vaderhuis met vele kamers. Vele woningen.
Zo vertelt de Heere Jezus dat aan een ieder die in hem gelooft. Bewoonbaar gemaakt. En dan gaan we weer door het volbrachte werk op Googhoed als kruis.
Want dat is en blijft het scharnierpunt van u en mijn geloof. En zo hebben we dat gelezen in het Matthäus evangelie. hoofdstuk 17.
Die prachtige teksten. Ik neem u nog even mee. De Heere Jezus neemt drie van zijn leerlingen mee de berg op. En terwijl zij daar boven op die berg zijn gebeurt er eigenlijk iets groots.
twee mensen die al heel lang geleden zijn overleden. Mensen die bij God in de hemel zijn verschijnen op aarde bij Jezus.
En zijn drie leerlingen. Op de berg. U weet wie het zijn. Petrus, Johannes en Jacobus.
Alle drie de discipelen erkennen met één wie die twee personen zijn. Mozes en Elia. Twee van de grote profeten uit het Oude Testament.
Dus lang geleden. Ze hebben Mozes en Elia nooit gezien, veel over hun gehoord. Ze leefden eeuwen eerder.
En toch is daar die erkenning. De Heere Jezus is gestorven aan het kruis. Hij is begraven. En op de derde dag opgestaan uit de dood.
Hij komt niet terug in dit leven. Aan deze kant van de dood. Zodat hij later nog een keer zou sterven. Nee, mijn broeder en zester. Hij is door de dood heen gegaan.
Hij heeft door dood en dodenrijk als het ware de overwinning laten klinken. Dood, waar is je overwinning? Of zoals Paulus dat zo prachtig weergeeft in de brief van de Corinthians.
In dat bekende vijftiende hoofdstuk. Dat opstandingslichaam. Dood, waar is nou je overwinning? Met dat lichaam na de opstanding kan die overal verschijnen.
Door deuren die op slot zitten. Door ramen heen. Hij is geen geest. Want hij eet gebakken vis. En hij zegt, raak mij aan. Prachtig vertelt de Bijbel dat de heiland ons is voorgegaan.
Hij is ons voorgegaan. En zoals hij is opgewekt met een verheerlijk lichaam. Zo zullen ook u en ik in hem hem volgen.
In die opstanding. Met een verheerlijk lichaam. En dat alleen. Door het geloof. Alleen. Geloof. Wonderlijk.
Wat laat dat woord van God ons vanmorgen dat nog eens duidelijk zien. We hebben Pasen gevierd. En we vieren niet alleen Pasen. Als de kalender het aanwijst. We vieren Pasen.
Elk zondag weer. Als we samen komen op de eerste dag der week. Een heel oud gezang. Wat we vroeger veel zongen. Dat was. U kent het vast wel.
Verlossen vriend. Geen hoop en lust. Van die u kennen. U hoort in de hemel. Verloste zondag zingen. Zegt dat gezang. Met die geweldige oproep.
O neem hem aan. Dat is de voorwaarde. Dat u en ik zullen thuiskomen. Door hem aan te nemen. Als je persoonlijke verlosser.
En zaligmaker. Zeg ik nou. Dat ik het allemaal precies begrijp. Ik er niet. U wel. We zijn het vanmorgen.
In de broederraad. Bij de voorbereiding van deze dienst. Goh goed daar is. En blijft. Voor een mens. Met een menselijk verstand.
Een mysterie. Een goddelijk mysterie. Paulus zegt dat ook. In die. In die. In 1 Korinther 13. We kijken nog in een spiegel. In raadselen.
Maar. Straks. Zullen we hem te volle kennen. Van. Aangezicht. Tot aangezicht. Als we willen weten.
Hoe een verheerlijk lichaam eruit ziet. Kijk. Kijk. Zie en luister. Wat de Heer Jezus daar zelf van zegt. Ja. Door de apostel Paulus.
In de eerste Korinther brief. In hoofdstuk 15. Ik zei het al. Als het gaat. over dat opstandingslichaam. Daar staat zo prachtig. Die rangorde.
Die volgorde. Christus als eerste. Die opstond uit de dood. En u volgt me wel. Dan zij die in Christus zijn gestorven. Die zullen opstaan.
Alles geschiet. In rangorde. In volgorde. Opstandingskracht. Die hebben we niet van onszelf.
Dat is een gave gods. Een wolk van getuigen vertelt ons alles duidelijk. Dat hij is gezien door honderden mensen. En weet u wat nu zo treffend is?
Dat het nieuwe testament. Als er wordt verteld over zo'n ontmoeting met Jezus. Dan wordt hij ook erkend. Misschien niet met één. Want we lezen ook dat sommige mensen aarzelen.
Zo van. Is het nu wel zo? Is het niet zo? Ik denk in dit verband. Aan de twee Emmausgangers. Lees het er maar eens op na.
Lucas schrijft in zijn evangelie. In hoofdstuk 24. Over twee mensen. Twee leerlingen. Het waren ook discipelen. Die samen met de Heer Jezus opliepen.
Maar ze hadden het niet in de gaten. Ze zijn in het gesprek. Een heel interessant gesprek. Maar pas. S'avonds laat. Thuis. Gekomen. En Jezus met hun mee eet.
En moet u eens opletten wat er dan gebeurt. Dat doen we vanmorgen ook. Hij breekt het brood. En dan bij dat breken van het brood.
Erkennen ze kennelijk aan zijn handen die zijn doorboord. Dat hij het is. Er is niet altijd met één die erkenning. Maar die komt wel.
In het woord van God staan ongelofelijk veel teksten. Die allemaal heen wijzen naar diezelfde richting. Namelijk. Dat er wel degelijk een erkenning is.
Na de dood. We zullen. Elkaar terugzien. En dat is ook volkomen. In de lijn van de heilsboodschap.
Die God ons wil geven. In zijn woord. Want het is Gods bedoeling. Met ons leven. Gods doel. Dat de Heer Jezus zo prachtig heeft samengevat.
In die twee zinnen. Dat u en ik. De Heer onze God lief hebben. Met heel ons hart. En met heel ons verstand.
En met al onze krachten. En dat we onze naasten. Zullen lief hebben. Als onszelf. Alsjeblieft gemeente. Huiswerk.
Voor ons allemaal. Voor het leven. Dat geeft God ons als een opdracht mee. Op de reis. Want we zijn op reis. Naar zijn toekomst.
Het was de oude dominee Hoekendijk. Die zo prachtig. In het boekje Maranatha schreef. Al ver voor de oorlog. Voor de Tweede Wereldoorlog. En hij adviseerde de lezers.
Om alle teksten in de Bijbel. Die direct of indirect gaan. Over de wederkomst. In schioen te onderstrepen. Moet u eens doen met uw Bijbel. Dan krijgt u een schioene Bijbel.
En daar is GroenLinks. Zoals jaloers op. Weet u. Dan geeft God ons. Door dat woord.
Een heel duidelijk beeld. Dat we met elkaar op weg zijn. Naar een toekomst. Die zo geweldig is. En die toekomst. Kan alleen maar bereikt worden. Door dat volbrachte werk.
Van de Heer Jezus. Op het kruis van Govergedaan. Vergeet u het nooit. Dat is altijd weer. Het scharnierpunt. Maar dat wist u wel. Het wordt.
Eén grote familie. En Paulus. Vertelt zelfs. Dat hij opgetrokken geweest is. Tot in de derde hemel. En hij heeft ongelovige dingen gezien. Hij mocht ze niet bekend maken.
Maar Johannes. Heeft op het eiland Padmos. Grote visioenen gezien zelf. Hij is als het ware. In hoofdstuk 4. In de hemel geweest.
En daar zit hij God. Daar zit hij de dieren. De 24 oudsten. Hij ziet daar de volledige gemeente van Christus. Zowel van het Oude als het Nieuwe Testament. Alle.
Met dat verheerlijke lichaam. Een lichaam. Zonder pijn. Zonder ziekte. Alles in hun harmonie.
Zo groot. Ik was van de week. op pastorale bezoek. Op pastorale bezoeken. En ook in het ziekenhuis. Ik was bij een gesprek. Van een oude zuster bij ons in de gemeente.
Van 92 jaar. Die de heup had gebroken. En ik werd gevraagd om erbij te zijn. Bij de arts. Die het een en ander te vertellen had.
En dan wordt het je ook verteld. U kunt de narcose niet meer aan. U bent 92. Uiteindelijk heeft de chirurg toestemming gegeven.
Om het toch te doen. En in het operatiehemd. Op het operatiebed. Zei onze oude zuster. Toen de chirurg zei.
Neemt u maar afscheid van uw broer. Want u heeft maar 20% kans. En toen zei ze. Dan ga ik gewoon terug. Naar de Vijverhof in Kampen.
En zo is het gegaan. Johannes. Heeft geweldige visioenen gezien. Prachtige muziek.
Miljoenen engelen. 24 oudsten. De gemeente van Christus. Ik zei het al. Het gaat nog hoger. De Heer Jezus zegt het ons alles zo duidelijk.
Als hij het heeft gezegd tot Johannes. Ik ben de eerste. Ik ben de laatste. In de levende. Ik ben dood geweest. En zie het leef. Tot in alle eeuwen geheten.
En ik zelf beschik. Zegt hij. Over de sleutels. Van dood. En dodenrijk. Want na zijn opstanding. Is hij door dood. En dodenrijk heen gegaan.
Daar heeft de overwinning geklonken. Mag ik u vragen. Mijn broeder en zuster. Waar staan u en ik? Waar gaat het ten diepste om?
Wel. Dat vertelt ons de Bijbel. Heel nauwkeurig. En glashuilder. Het staat. Zoals in het 17e vers. Zoals in het 17e psalm.
Vers 8. Het zo treffend. Weergegeven wordt. Berijmd. Die oude psalm. Die vertelt ons. Berijmd. O blij voor uitzicht dat mij streelt. Ik zal ontwaakt.
Uw lof ontvouwen. Uw ingerechtigheid. Aanschouwen. Versadigd. Met een goddelijk beeld. Broeders en zusters. Als we in die heerlijkheid.
Die hemelse heerlijkheid zijn. Dan mogen we die grote god met eigen ogen zien. En we vallen niet dood voor hem neer. Dat zal betekenen.
Dat we vervuld zullen zijn. En helemaal verzadigd. Met blijdschap en dankbaarheid. Met een intense liefde. En Paulus schrijft daar al over.
In 1 Korinther 13. Waar hij het zo treffend mag weergeven. Als het gaat om dat leven straks. In de eeuwigheid bij God. Ja zegt de apostel.
We kijken. Nog in die spiegel in raadselen. Omdat we niet verder kunnen met ons verstand. Als het plafond. Maar straks.
Straks zullen we ten volle kennen. Dan zal de volle kennis. Ons deel zijn. In een volmaakte liefde. Mag ik het zo zeggen.
Aangestoken. En verwarmd. Met die goddelijke liefde. Tot in eeuwigheid. Volmaakt. En rein zullen u en ik zijn. Johannes schrijft het op.
Wat God hem laat zien. Een prachtig boek hoor. De openbaring. Wat is dat lang. Lang gesloten gebleven. Onvoorstelbaar.
Ook in de kerken. En wat staat er. Veel. Waar wij zo ongelofelijk blij van worden. Maar er staan ook. Vreselijke dingen in. Die over de wereld zullen komen.
Openbaring 21 zegt het zo. Dan kunt u ook zien waar we vandaan komen. Hij zal de tranen. Van de ogen wissen. Weg doen.
Alle rouw. Alle ziekte. Alle dood. Het zal niet meer worden gezien. Maar vreugde. Liefde. Dankbaarheid. Zullen overheersen.
Op de vraag. Of we elkaar zullen herkennen. Dat is zeker. Denkt u maar. Aan Mozes en Elia op de berg. Ze werden onmiddellijk erkend.
In hoofdstuk 22 vers 30. Uit het Matthäus evangelie. Zegt de Heer Jezus het zo. We hebben het gelezen. In de opstanding. Zullen de mensen niet ten huwelijk.
En ook niet ten huwelijk. Worden gegeven. Maar ze zijn als engelen van God. In de hemel. Onderstreept u het maar eens. Matthäus 30. Matthäus 22 vers 30 tot 33.
Een goed huwelijk. Dat hier op aarde. De hoogste vorm is. Van liefde tussen mensen. Tussen man en vrouw. De hoogst haalbare vorm hier op aarde.
Die je beleeft. Met die ene man en die ene vrouw. Maar in Gods eeuwigheid. Breidt die liefde zich uit. Tot allen. Daar is geen huwelijk meer.
Maar het betekent ook. Het betekent ook niet. Dat we elkaar niet zullen erkennen. Nee. Alle onvolmaakte liefdesbanden.
Hier op aarde. Zullen bij God. Volkomen. Volmaakt zijn. Er zal geen verdriet meer worden. Gevonden. Zeiden we.
Maar er zal ook een onvoorstelbare vreugde zijn. Omdat we in elkaar die brandende liefde voor de grote God deelachtig zullen worden.
U en ik. Hij zal zijn. Alles. In allen. Uiteindelijk komen we daar bij de kern uit.
Alles draait om God. Natuurlijk is het belangrijk dat er een verlangen bestaat naar je man. Naar je vrouw. Naar je overleden kind. Je ouders.
Maar het belangrijkste is om daar straks hem te ontmoeten. Want in de hemel gaat het om hem. Onze grote band onderling.
Onze liefdesband. Onder elkaar. Want in zijn aanwezigheid. Worden u en ik vervuld met zijn liefde. En die vervult onze liefde volkomen.
Weet u het nog? Geloof. Hoop. En liefde. Van hem. Eens. Komt die nieuwe hemel en die nieuwe aarde.
Daar zijn u en ik voor uitgenodigd. Dan zal deze aarde. Deze planeet die aarde heet. Voor zijn voor Gods kinderen. Die zullen leven.
Ik durfde het vandaag bijna niet te zeggen. Maar wij mogen het geloven. In een volmaakte liefde. Geen oorlog. Geen ambulance.
Geen aanslagen. Ewige liefde. Daar zullen vele bekenden en ook vele onbekenden zullen we ontmoeten.
Allen in vreugde en blijdschap. In een volkomen harmonie. Weet u wie daar ook zijn? Onze vervolgde broeders en zusters.
Laten we ze niet vergeten. Terwijl we hier in alle vrijheid over de Bijbelse boodschap kunnen nadenken. Nu worden broeders en zusters.
Op andere delen in deze wereld. Om hun geloof zwaar vervolgd. Of zelfs gedood. We denken aan het Midden-Oosten. We denken aan hen die zijn vermoord.
Onthoofd. Door Is. Staat het in openbaring? Hoe lang zuchten ze al? Zij die onthoofd zijn om het getuigenis van Jezus. Ook daar zijn de christenen uit Afrika.
Die bezweken zijn aan die afschuwelijke ziekte. Ebo la 4. Is. Daar is heel de gemeente van Jezus Christus.
Van alle tijden, van alle plaatsen. Daar is het volk Israël. Daar zal de bruiloft van het lam worden gevierd. Vol zal het zijn.
Van verloste mensen. Nou. Die toekomst komt. Want we zijn op weg. Naar zijn toekomst. En die uitnodiging van God klinkt ook vandaag.
Hier vanmorgen bij ons. Want tot aan de einde van deze wereld. Gods uitnodiging klinkt nog steeds. Nog steeds.
Ook is het nu nog genadetijd. Omdat mensen mogen komen voor het eerst of opnieuw. Op de vraag. Zullen we elkaar herkennen?
Maar in Christus. Erkennen we elkaar. Volmaakt. En hij komt. Hij heeft het beloofd. En die belofte van God.
Is ja. En amen. Ik las een stukje. Over de opstanding. Van de Engelse wis- en natuurkundige Newton.
Ongeveer 1700. Hij kwam eens met zijn studenten langs een begraafplaats. Waarop een van de studenten zei.
Wie is er nou zo dwaars? Dat hij dan gelooft. Dat de doden zullen opstaan. De grote Newton. Terug in de collegezaal.
Nam een pot. En deed daarin zand en ijzelveizel. Hij schudde het goed door elkaar. Toen vroeg hij aan zijn studenten.
Wie is er zo wijs. Dat hij het ijzegvijzel. Uit het zand kan halen. Daarna nam hij een sterke magneet. Hield hij boven de pot.
En zie. Alle ijzendeeltjes. Sprongen eruit. Zou God. De almachtige. Dan niet in staat zijn.
Uit het stof. De dode mens terug te halen. Wij mogen het weten. Op zijn tijd. Zullen de graven open gaan.
Van al Gods kinderen. Dat is geloven. Dat betekent vertrouwen. Dat betekent. Dat we onze mensenhand mogen leggen.
In die doorboorde handen. En dat we het weten mogen. Mijn broeder en zuster. Misschien wel met betraande ogen. Maar hij komt. En we mogen erbij zijn.
Op die grote dag. En we kijken er naar uit. Dat Jezus terugkomt. Op de wolken van de hemel. Ook voor u.
Ook voor jou. En daarom mogen we het vieren. Hier nog op aarde. Het heilig maal. Samen met hem.
Het verbroken lichaam. En het bloed. Dat heeft gevloeid. Tot een volkomen verzoening. Voor al. Uw en mijn zonden. Blijf maar trouw.
Het van hem verwachten. Gemeente hier in Waren. Amen.