De opstanding maakt alle verschil

Spreker

G. van Valen

Date
March 27, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Mag ik u groeten in de naam van de Heer Jezus Christus. De Heer is waarlijk opgestaan. Het is een groot voorrecht om hier te zijn in jullie midden op deze eerste paasdag van 2016.

En om zo ook liederen te zingen en ons ook zo op een wat andere manier dan normaal te verdiepen in het paasevangelie. En we willen ook in de boodschap kijken naar dat evangelie.

En ik vroeg mij in de voorbereiding af. Wat zou het zijn als de opstanding niet heeft plaatsgevonden? Heb je daar wel eens over nagedacht?

Hoe zou de wereld eruit zien als de opstanding niet heeft plaatsgevonden? Denk daar eens over na. Een hele andere wereld. Een wereld die eigenlijk zonder hoop is.

Maar wij mogen hoop hebben en we willen ook lezen in het evangelie over die hoop. We beginnen in Matthäus 27. Matthäus 27 bij vers 57.

Boven de preek wil ik graag zetten. De opstanding, dubbele punt. Alle verschil in de wereld. De opstanding maakt alle verschil in de wereld.

En we willen kijken naar twee punten. De toewijding voor een dode Jezus. En de angst rond het lege graf. Maar we lezen eerst Matthäus 27.

Vers 57. Toen het avond geworden was, kwam er een rijke man van Arimathea, van wie de naam Jozef was. En die ook zelf een discipel van Jezus was.

Die ging naar Pilatus en vroeg om het lichaam van Jezus. Toen gaf Pilatus bevel dat het lichaam aan hem gegeven zou worden. En Jozef nam het lichaam in ontvangst.

Wikkelde het in zuiver fijnlinnen. En legde het in zijn nieuwe graf. Dat hij in de rots uitgehakt had. En nadat hij een grote steen voor de ingang van het graf gewendeld had.

Ging hij weg. En daar waren Maria Magdalena. En de andere Maria die tegenover het graf zaten. We lezen verder in Matthäus 28 vers 1.

Laat na de Sabbat. Toen het licht begon te worden. Op de eerste dag van de week. Kwamen Maria Magdalena en de andere Maria. Om naar het graf te kijken.

In het andere evangelie staan dat ze geurige olie mee hadden genomen. Om het lichaam te balsen. En zie er vond een grote aardbeving plaats. Want een engel van de heren.

Die uit de hemel neerdaalde. Ging er heen. Rolde de steen van de opening weg. En ging erop zitten. Zijn gedaante was als een bliksem. En zijn kleding wit als sneeuw.

De bewakers beefden van angst voor hem. En werden als doden. Maar de engel antwoordde en zei tegen de vrouwen. U hoeft niet bevreesd te zijn.

Want ik weet dat u Jezus zoekt. Die gekruisigd was. Hij is hier niet. Want hij is opgewekt. Zoals hij gezegd heeft. Kom zie de plaats waar de heren gelegen heeft.

En ga haastig heen en zeg tegen zijn discipelen dat hij opgewekt is uit de doden. En zie. Hij gaat u voor naar Galilea. Daar zult u hem zien. Zie ik heb het u gezegd.

En ze gingen haastig van het graf weg. Met vrees. Weer de angst. En grote blijdschap. En ze snelden weg om het zijn discipelen te berichten.

En toen zij weggingen om het aan zijn discipelen bekend te maken. Zie. Jezus kwam hun tegemoet. En zij. Wees gegroet. Zij gingen naar hem toe.

Ze grepen zijn voeten en aanbaden hem. Toen zei Jezus tegen hen. Wees niet bevreesd. Ga heen. Bericht mijn broeders dat zij naar Galilea moeten gaan.

En daar zullen zij mij zien. Tot zover het woord van de heren van morgen. Vanuit het opstandingsevangelie. Boven de preek staat dus de opstanding. Alle verschil in de wereld.

De opstanding. Alle verschil. In de wereld. En we kijken naar twee dingen. Naar de toewijding voor een dode Jezus. En naar de angst rond het open graf.

Maar ook hoe die dingen worden omgekeerd. Al er is die toewijding. Want dat hebben we gezien als we dit evangelische hebben gelezen. Na Jezus dood is het afgelopen.

Zo hebben vele gedacht op die vrijdag. Het is afgelopen. De verwachtingen waren hooggespannen. Maar nu werden ze eigenlijk met deze dood ruw de grond in geboord.

Zoals later die volgelingen die van Jeruzalem naar Emmaus zouden gaan. Teleurgesteld zouden zeggen. Wij leefden in de hoop dat hij het was die Israël zou bevrijden.

Wij leefden in de hoop. Verleden tijd. Jezus is dood. En met hem is ook de hoop een vroege dood gestorven.

Degene waar Israël op hoopte. Hij is niet meer. Het is afgelopen. Het is mooi geweest. Nou ja mooi. Zijn leven was mooi.

Maar zijn einde. Was niet zo mooi. Het was niet zo mooi. Waar het in ieder geval niet mee is afgelopen is met de toewijding van de leerlingen. Van de volgelingen. Zijn trouwe fans zouden we tegenwoordig zeggen.

Kijk eens hoe Jozef van Arimathea naar Pilatus gaat. Dat hij durft. Dat hij durft te vragen. Daar is moed voor nodig. Toewijding. Om dat lichaam van Jezus. Kijk eens hoe hij zorgvuldig dat lichaam van het kruis haalt.

Met de grootste zorg en liefde. Zijn ogen verblind door tranen. Kijk hoe hij dat lichaam wikkelt in een nieuw kostbaar fijn linnen. En kijk hoe hij het samen met anderen draagt.

Naar het nieuwe verse graf. Waar nog niemand in gelegen heeft. Zie hem gaan. Zie ze gaan. Vol toewijding. Voor Jezus. En door verdriet over de mand. Hebben ze dat lichaam daar gelegd.

Gedragend van Golgatha. Wat een zware tocht. Naar de graftuin. En voorzichtig tillen ze het lichaam met graf binnen. Wat een zorg. Wat een toewijding.

Van deze volgelingen. Om zo de rabbi de laatste eer te bewijzen. En hem zijn laatste rustplaats te geven. Zijn laatste rustplaats.

Ja zo hebben zij gedacht. Zijn laatste rustplaats. Want hier. Beste gemeente. Hier eindigt toch de opmaas. De opmaas die zo mooi leek te begonnen. De opmaas van die vermeende Messias van Israël.

Die opmaas die een doodlopende weg blijkt te zijn. Hier wordt een veelbelovend man van God. Begraven. Een man die zo veelbelovend begon.

Maar die zijn belofte uiteindelijk niet heeft waar kunnen maken. Getuigen zijn dood. Een bloem. Die openbloeide. Nieuw leven.

Voor Israël. Nieuw leven voor de wereld. Maar die bloem. De knop is gebroken. Het nieuwe leven is in de kiem gesmoord. Gods beloften worden heerlijk vervuld.

Zingen we met stille nacht. Heilige nacht. Vergeet het maar. Gods beloften wachten op een ander. Die het vervullen zou. En met de dode Jezus wordt ook de vervlogen hoop.

In het graf gelegd. Steen ervoor. Zegel erop. Over en sluiten. Terug bij af. Terug bij af.

Kijk ook eens naar die vrouwen. Die vrouwen hebben ook goed toegekeken. En door hun tranen heen zien zij hoe hun held in dat graf wordt neergelegd. Ja, ze nemen het goed in zich op.

Hoe hij daar wordt neergelegd. En vooral waar hij wordt neergelegd. Want ze willen nog iets aan hem doen. Voor hem doen. Het is al laat. Laat op de vrijdag. Een tijd om echt het hele proces door te gaan.

Van het lichaam toebereiden. Dat hebben ze niet meer. Het is de avond van de vrijdag. En de sabbat nadert. En de sabbat zelf is geen optie om dat lichaam te balsemen. Dan maar na de sabbat.

Zo vroeg mogelijk weer naar het graf terug. Beste gemeente van Baan. Zo zien we dus de leerlingen eigenlijk in de weer. Vol toewijding. Tenmidde van al het verdriet is dat toch wel eigenlijk iets heel moois.

Toewijding. Eerbied. Zorg. Aandacht voor de meesten. Ze zijn uit de schaduw van het kruis getreden. Waar ze machteloos, handenwringend, hulpeloos hadden moeten staan toekijken. En nu kunnen ze eindelijk die handen uit de mouwen steken.

Nu ze in het licht zijn getreden. Nou ja, wat is licht op deze donkere dag. Maar in elk geval. Ze zijn er. En ze zijn actief. Bezig voor hun heiland. Dit is tenminste iets wat ze terug kunnen doen voor al de weldaden die de Heer aan hen heeft bewezen.

Wat zal ik de Heer aan hen vergelden voor alle weldaden die hij mij heeft bewezen. Dit is tenminste iets. Het is ook alles, maar het is iets. Hij die heeft gezegd. Ik ben de opstanding en het leven.

Hij die Lazarus uit het graf heeft geroepen. Hij is er zelf niet meer. Hij is nu zelf het rijk van de dood binnengegaan. En de kracht om hen weer op te wekken, die hebben zij niet.

Dit is eigenlijk alles wat ze kunnen. Maar het is iets. Alles wat ze kunnen doen. Eer betoon aan een dode heiland. Toewijding aan een gestorven lijden.

Als ik dat zo op mijn in laat werken, dan word ik daar een beetje stil van. Wist je dat? Deze toewijding. Ik word daar stil van. Toewijding aan een dode Jezus.

Passie voor een overleden Messias. Laten we ons daar eens aan spiegelen. Vanmorgen. Hoeveel toewijding tonen wij aan een levende Jezus?

We zien deze leerlingen. We zien hun trouw, hun zorg, hun liefde, hun aandacht. We zien alles. Alles wat ze nog hebben, dat geven ze. Aan een dode heiland. Om hem eer te bewijzen.

Zouden dan wij niet op zijn minst zoveel liefde, zorg, toewijding, trouw, passie moeten tonen. Voor een levende Jezus. En doen we dat ook. Laten we ons leven daar eens naast leggen.

Voor een levende Jezus. Wat zal het een lange, verdrietige zaterdag zijn geweest? Een lange Sabbat. Een stille, donkere zaterdag.

Alleen met je verdriet. Troost zoeken bij elkaar misschien. Maar degene die werkelijk troost kan bieden, hij is er niet meer. Hij is er niet meer, de trooster.

Hij had het over een andere trooster die hij zou sturen, maar... geen idee waar hij is. Maar dan is eindelijk die lange, lange Sabbat voorbij. En daar gaan de vrouwen zo vroeg mogelijk naar het graf toe.

Ze hebben hun spullen bij elkaar gezocht. En gewapend met die middelen. En gewapend met liefde. En gewapend met die toewijding. Gaan ze naar het graf toe. Zo snel mogelijk, zo vroeg mogelijk.

Wacht eens even. Wacht eens even. Dit is hoogst opmerkelijk. Vindt u niet? Dat is opmerkelijk. Ja. Je zegt, waar heb je het over? Nou, niet zozeer over die toewijding.

Daar hebben we het al over gehad. Maar vooral dit. Je ziet eigenlijk aan alles. En je merkt aan alles. Dat ze geen moment hebben nagedacht. Over de mogelijkheid.

Van een opstanding van Jezus. Geen moment. Geen moment. Alles is gericht op een dode Jezus. Ze gaan uit van een dode Jezus.

Zoals gezegd, met de dode Jezus is ook hun hoop vervlogen. Dus ook geen verwachting. Het is moeilijk te zien, maar... Het is ook heel troosteloos. Geen verwachting. Maar hoe vaak heeft Jezus niet gesproken?

Ook over zijn opstanding. Wel minstens drie keer heeft hij gezegd. Ik zal opstaan. Uit de dode. Hebben ze het dan vergeten? Hebben ze het niet gehoord? Zaten hun oren dicht? Zijn ze misschien dan zo met hun verdriet bezig?

Zijn ze er zo aan het zwelgen dat ze... ...geen geheugen meer hebben? Of is het geestelijke blindheid? Ja. Weet je, wij kunnen makkelijk praten. Achteraf. We kennen het verhaal.

Achteraf is altijd makkelijk praten. Toch? Dus laten we maar niet boven die leerlingen gaan staan. Laten we dan maar naast of misschien wel onder gaan staan. Hoe het ook zij, deze vrouwen en anderen... ...rekenen niet met de mogelijkheid dat Jezus zou opstaan uit de dood.

Het past niet in hun denken. Ze hebben als het ware geen categorie voor. Zij leven in een wereld waarin Jezus dood is. Ze leven in een wereld waarin Jezus dood is.

Om het zo te zeggen, en dat klinkt cru, maar morsdood. Helemaal dood. Niet halflevend, maar helemaal dood. Ze leven in een wereld waarin de dood het laatste woord heeft.

Ze leven in een wereld waarin geen hoop is op nieuw leven. En hoeveel leven vandaag niet zonder die hoop in onze wereld. Zonder hoop en zonder God in de wereld.

En het is erg. Als je dat op je in laat werken. Leven in een wereld waarin de opstanding niet heeft plaatsgevonden. Levend zonder hoop.

En zonder God. Een uitzichtloos leven. Ja, zeggen velen, na de dood is het afgelopen. Dus je kunt het beste maar uit je leven halen. En misschien hebben ze gelijk.

Als dat inderdaad de waarheid is, dan kun je maar nu het beste uit je leven halen. Als er geen leven na dit leven is. Ik begrijp ze wel. En wat is eigenlijk het verschil met ons? Ja, zeg je.

Wij weten dat Jezus is opgestaan. Maar de vraag is, beste broeders en zusters. Heeft dat impact op ons leven? Heeft dat effect op ons leven? Leven wij daardoor anders?

Nu wij weten dat Jezus is opgestaan. Maakt dat verschil. Voor ons leven. Want als ik eens eerlijk in de kerken in Nederland rondkijk. En als ik ook eerlijk mijn eigen leven bekijk.

Dan moet ik helaas constateren dat wij vaak leven. Ook nauwelijks met het feit rekenend. Dat de opstanding heeft plaatsgevonden.

Om het maar met die bekende woordspeling te zeggen. Jezus is wel opgewekt. Maar wij leiden niet zo vaak zo'n opgewekt leven. Of ga ik nu te ver? U zegt niks terug, maar misschien denkt u het wel.

Ja, u denkt misschien is het in onze gemeente anders. Nou dan prijs ik u gelukkig dat het hier anders is. Dat hier misschien wel een opgewekt leven is. Gelukkig dat u leeft met die realiteit van die opstanding. Maar ik denk dat velen in de kerken ook leven. Net als in de wereld.

Leven eigenlijk in een wereld waarin Jezus niet is opgestaan. Vele leven na de glorieuze opstanding. En weten dat Jezus leeft. Weten dat hij regeert.

En toch leven ze alsof het niet gebeurd is. Alsof het niet gebeurd is. Misschien in apathie. Misschien leef je zo ook wel in apathie. Lastig woord, wat bedoelen we daarmee? Gevoelloosheid, onverschilligheid.

Het moet enig effect op mijn leven hebben. Maar ik weet niet hoe dat zou moeten. En ik leef maar door. In de routine van alle dag. Meegesteurd door de gang van het dagelijks leven. Of misschien wel.

En misschien is dat wel beter. Leef het in een teleurstelling. Van. Ja maar ik zie eigenlijk niet dat de opstanding iets werkelijk verandert in de wereld. Ik zie nog zoveel dood en verderf om mij heen. En in mijn eigen leven. In een teleurstelling.

Zeg eens eerlijk. Hoe leef jij? Hoe leeft u? Leeft u in een wereld waarin Jezus is opgestaan? Of leeft u nog in een wereld waarin Jezus dood is?

Leef je in de hoop? In de blijdschap? Of leef je in de apathie? De gevoelloosheid, de onverschilligheid, de berusting? Leef je misschien in de teleurstelling? Deze vrouwen leven in elk geval in een wereld waarin Jezus nog dood is.

Of in elk geval verondersteld wordt dood te zijn. En ik heb me afgevraagd in de voorbereiding hoe ziet dat er nu uit? Ik zei dat net aan het begin. Stel je eens voor hoe dat er uitziet.

Leven in een wereld waarin Jezus niet is opgestaan. Een wereld waarin de opstanding niet heeft plaatsgevonden. En als we ons die wereld zouden kunnen voorstellen... Vroeger hadden we van die camera's met negatiefjes erin.

Kon je hem laten ontwikkelen, weet je wel. Vroeger, ver verleden, had je negatieve negatiefjes. En dan in dat negatiefje zag je eigenlijk in het negatieve het positieve. Als je begrijpt wat ik bedoel. Met die kleur, als je de kleuren als het ware omdraaide.

Als je ze in de plus zet en dan kon je zien wat de werkelijke kleuren waren. Als we nou eens die wereld zouden voorstellen. De wereld waarin Jezus niet is opgestaan. Dan kunnen we ons denk ik ook die wereld voorstellen waarin hij wel is opgestaan.

En dan kunnen we ook de betekenis en de impact weten. En het effect van ons leven. De kracht van de opstanding. Nou ik denk zo ongeveer zal dat er hebben uitgezien. Gaat u met mij mee in gedachten. Nadat de vrouwen met behulp van enkele krachtige mannelijke leerlingen de steen hebben weten weg te krijgen.

Balsemen ze met zorg dat lichaam van Jezus dat er nog ligt. Natuurlijk onder toeziend waakzaam oog van de Romeinse soldaten. Die toch maar kijken of ze hem niet meenemen. En ze leggen hem zorgvuldig weer terug.

Ze vervullen de periode van de rouw. En dat duurt enkele dagen, enkele weken. Maar daarna blijft er ook voor hen niets anders over dan maar overgaan tot de orde van de dag. Ze kunnen niet anders.

En dan die elf discipelen. Wat hebben zij gedaan? De elf discipelen houden zich nog enige dagen schel. Uit angst voor de joden achter gesloten deuren. Maar dan mengen ze zich voorzichtig weer onder het volk.

De Joodse leiders houden hen angstvallig in de gaten. Maar tot een opluchting veroorzaken ze geen onrust door Jezus te stelen en daarna praatjes rond te gaan strooien over een of andere opstamming.

Gelukkig. Gelukkig. Integendeel, deze leerlingen pakken na enige weken hun oude leven weer op. Hun oude gewone werkzaamheden. De meesten gaan vissen.

Nathanael die zoekt zijn vijgenboom weer op om daar onder die vijgenboom te mediteren over Israels profetie, over de Messias die welkomen zal. En Matthias wordt gewoon weer Levi. Gewoon die oude tollenaar.

Hij kan het niet laten. Die daar als colaborateur van de Romeinen langs de kant van de weg mensen ziet uit te kloppen. Hij zoekt zijn oude leven weer op. Helaas wordt hij tijdens een van de guerilla aanvallen van de celloten koelbloedig vermoord.

En degenen die overblijven, ze komen nog bij elkaar. Ze houden elkaar nog een beetje vast. Als er een feest bijvoorbeeld is in Jeruzalem, bij wijze van een reunie, vieren ze het Pesachmaal. De maand die Jezus heeft ingesteld, vieren ze niet.

Hij zei, doe dat totdat ik kom. Hoe kan een dood nu nog komen? Wat heeft het dan voor zin om zijn maaltijd te vieren? Natuurlijk spreken ze over hem.

Ze halen herinneringen over hem op. Mooie herinneringen. Droevige herinneringen. En zo kunnen de wonden langzaam helen. Zo gaat de tijd voorbij. Een enkeling die durft het aan om de herinneringen op te schrijven op schrift.

En het worden geen bestsellers. Niemand die er echt belangstelling voor heeft. De titel blijde boodschap verniet het ook al niet. Zo worden ze langzaam oud en grijs.

En de meesten sterven een natuurlijke dood. Dus niemand die vervolgd wordt. Niemand die een marteldood sterft. Want geen volgeling heeft nog zin om zijn leven in de waagzaal te zetten voor een dode Jezus.

Zonder opstanding geen heilige geest die wordt uitgestort. Zonder opstanding geen kerk die geboren wordt. Alleen een steeds kleiner wordende verzameling van leerlingen.

Waar alleen de echte die-hards het nog volhouden. En die richten dan een genootschap op. Om de herinnering aan een gestorven Jezus levend te houden. Geen evangelie dat wordt opgeschreven.

Dus ook geen evangelie dat de wereld ingaat. Geen Nieuwe Testament. Ook geen heidenen die tot geloof komen. Die gered worden. Die delen in het hel van Israël.

Ook geen heidenen in de lage landen hier. Die gered worden. Geen kerk in baan. Niets van dat al. Geen kerstening van de lage landen. Geen invloed van het evangelie op de wereld.

Geen beschavingsniveau dat hoger wordt. Omdat mensen in liefde en verdraagzaamheid met elkaar Jezus willen navolgen. Niets van dat al. Nee, nee, nee. Wat wel?

Ja, wel een mooie verzameling zinnen, wijsheiden. Onderwijs, gelijkenissen, herinneringen. Voorbeeld om na te volgen. De herinnering aan een wijze leraar die heeft gezegd.

Heb ik haar lief? Heb ik haar lief? Ja, en sommigen die proberen dat voorbeeld na te volgen. Met alle kracht die ze hebben. Maar dat is niet zoveel. En ze brengen er niet zoveel van terecht.

Want het leven ontbreekt. Zonder de opstanding is er ook geen wedergeboorte. Is er ook geen nieuw leven. Is er ook geen kracht in je leven. Om datgene wat Jezus heeft voorgedaan en gezegd in de praktijk te brengen.

Sommigen willen een lichtend licht zijn. En een stad op een berg. Maar het lukt er niet. Zonder de opstanding ook geen vergeving. Geen vergeving. Geen rechtvaardiging.

Want alleen Jezus kon het te goed activeren dat hij met zijn dood had verdiend. Wat heb je eraan als wel je schuld wordt weggenomen. Maar als degene die jouw verliecement werkelijk ongedaan kan maken door zijn te goed te activeren als hij dood is.

De schuld is weggenomen maar het wordt geen werkelijkheid. Geen overwinning op de dood. Dus ook geen leven na de dood. Is het niet het ene dan is het ook niet het andere.

Geen overwinning op de dood. Dus ook geen overwinning over Satan de hisser over de dood. En dus zullen alle hun leven lang gevangen moeten blijven zitten in een slavernij voor de angst van de dood. Zonder opstanding geen werkelijke vrijheid doen we zijn zusters.

Geen werkelijke vrijheid. Geen exodus uit de macht van de zonde. Zonder opstanding geen lichamelijke opstanding. U kunt het vergeten. Geen hoop op eeuwig leven.

En ga zo maar door. Wat een hopeloos leven. Wat een hopeloos leven. Willen we in zo'n wereld leven? Een leven zonder hoop.

En zonder God in de wereld. Een hopeloos leven. Maar nu. Maar nu. Maar nu.

Wat zegt de Bijbel? Wat zegt Paulus? Wat zegt dat evangelie? Christus is opgewekt. Dat is de boodschap die we vanmorgen willen horen.

Willen we horen. Die we moeten horen. Die we mogen horen. Christus is opgewekt. Christus is opgewekt. Wij leven niet in een wereld waarin Jezus dood is.

Ik zou bijna zeggen. Laat de anderen. Als ze dat willen in zo'n wereld leven. Als ze dat per se willen. We hebben een boodschap voor hem. Maar als ze dat per se willen. Laten ze in die wereld leven. Maar wij leven in een wereld.

En die hele wereld leeft eigenlijk ook in die wereld waarin Jezus leeft. En dat maakt alle verschil in de wereld. Het maakt alle verschil in de wereld. Er is wel wedergeboorte.

Er is wel vergeving. Er is wel een uitstorting van de Heilige Geest. Er is wel een lichamelijke opstanding. En er is wel hoop op eeuwig leven. Om maar een paar dingen te noemen. De opstanding is de grond voor onze vergeving.

Het biedt kracht in het dagelijks leven hier en nu. Om Jezus na te volgen. En het is de basis voor onze toekomstige hoop. Verleden, heden en toekomst.

En door de opstanding hebben we geen dode Jezus. Maar een levende Jezus. Die regeert. Die voor ons pleit. Op dit moment.

Die ons leidt door zijn geest. Die in ons woont. Die ons bekrachtigt door zijn geest. Om hem na te volgen.

Om een werkelijk opgewekt leven te leven. De opstanding, beste broeders en zusters. Jong en oud. Maakt alle verschil. Alle verschil in de wereld.

En je zit hier. En je hoort het aan. En je denkt. Je kunt mooi praten. Ik zeg dankjewel. Je kunt mooi praten.

Maar maakt het dan werkelijk verschil. Als ik om me heen kijk en ik zie dood en verderf. Heeft de opstanding wel werkelijk plaatsgevonden. En als ik het even persoonlijk mag maken.

Je zit hier en je denkt. Ik heb nog steeds angst in mijn leven. Hoe kan ik dan zingen? Nu jaagt de dood geen angst meer aan. Ik heb nog steeds angst.

Ik ga gebukt onder angst. Ik ben gevangen in angst. Kijk eens met me mee. Kijk eens met me mee. Angst. Bij de opstanding was ook angst.

De vrouwen waren bang. De soldaten waren bang. De leiders van Israël waren bang dat ze het lichaam zouden stelen. Angst rond het open graf. De tweede gedachte. Heb je last van angst?

Grijpt het je soms naar de keel? Angst heb je in vele soorten en maten. Angst is iets menselijks. Je hebt ook gezonde angsten. Waardoor je alert blijft.

Je zou maar niet bang zijn. Als je langs een klif loopt dat je erin zou vallen. Dan zou je dat eens gaan proberen misschien. Er is gezonde angst. Waardoor je alert blijft. Waardoor je van de dood weg wil blijven.

Maar er is ook ongezonde angst die je beheerst. Die je naar de keel grijpt. Dan misschien leef jij wel in die angst. Als je kinderen hebt. Dan kun je de angst om hebben dat ze verloren gaan. Dat is denk ik een gezonde angst.

Maar je kunt voortdurend daarmee bezig zijn. Heel de dag door. Bang dat er iets overkomt. Wie weet zit die mensen die hoogtevrees hebben. Dat lijkt normaal. Maar je zou maar op grote hoogte moeten lopen.

Of je hebt misschien een sociale fobie. Waarbij het zweetje al in de oogstels begint te druipen. Als je ook maar denkt. Ik moet onder de mensen zijn.

Ik moet hier zijn. In een volle zaal. Elke keer weer. Ik moet aan mensen iets vragen. Sociale fobieer. Angst voor afwijzing. Angst voor pijn. En lijden. Angst voor ziekte. En ik denk.

De diepste angst die wij kunnen kennen. Is de angst. Voor de dood. Waarom zijn mensen bang voor de dood? Waarom? Angst voor de dood. En twee. Een gevoel.

Een gevoel. Een gevoel. Een gevoel. Water. Omdat het. Bedankt. Het gevoel. Het gevoel. Gewoon. Het gevoel.onent. premium. Een gevoel. waarin je niemand mee kan nemen. Angst ook omdat het het definitieve einde is, omdat het leven dan echt afgelopen is.

Ik denk de angst voor de dood is wel de diepste angst die wij kunnen kennen. In angst vind je over het algemeen twee dingen terug. Eén, een gevoel van bedreigd te worden. Door iets dat groter is dan jezelf, waar je geen controle over hebt.

En twee, de angst, het gevoel om alleen gelaten te worden. Kent u dat? Ja toch? Ik heb hier toch mensen voor me? Angst voor bedreiging, angst om alleen gelaten te worden.

En zoals ik al zei, in de geschiedenis van het paasevangelie, wemelt het van de angst. Ook rond het open graf. Juist rond het open graf is het niet merkwaardig dat juist de opstanding die eigenlijk die angst zou moeten wegnemen, dat die toch zoveel angst nog oproept.

Als de vrouwen Jezus tegenkomen, zijn ze bang. Het past niet in hun frame. Het past niet in hun kader. Maar Jezus ontmoet de vrouwen en vanmorgen ontmoet hij ook ons.

En hij zegt tot de vrouwen en tot ons. Wat zegt hij? Allereerst, wees gegroet. Shalom. Wees gegroet. Vrede. Vrede.

Vrede is groter dan de angst. Dit is angst. Dit is vrede. Het tweede wat hij zegt is, wees niet bevreesd. Koester geen angst. Ik heb de dood overwonnen.

Beste gemeente, vanmorgen hoor de stem van de levende Jezus. Tot de bange Johannes op Padmos. Zei hij, wees niet bang. Ik ben de eerste en de laatste.

Hoor dat? De eerste. Ik sta aan het begin van het leven. Maar ik ben ook de laatste. Weet je? En ergens daartussenin ben jij hier. Maar ik sta aan het begin en ik sta ook aan het eind.

En heel die lijn zorg ik voor je. Heel die lijn draag ik je. Ik ben de eerste. En ik ben de laatste. Ja, niet alleen aan het einde. Ik ben zelfs nog na het einde.

Na de dood die niet het einde is. De dood die niet het einde is. Wacht ik je op. Wacht ik je op. Sterker nog. Ik draag je door de doodsrivier heen.

Door die doodsrivier heen draag ik je in mijn armen. Ik ben de eerste. En de laatste. Ik ben de levende. Zegt hij tot Johannes. En ik ben dood geweest. Dat wil zeggen.

Ik ben er geweest. Heb je angst voor de dood? Ik ben er geweest. In dubbel opzicht. Hij is er geweest. Zeggen we dan. Maar hij is er ook geweest.

En zie ik ben levend tot in alle eeuwigheden. En ik heb de sleutels van de dood en het dodenrijk. Heb je angst? Hebt u angst? We staan vanmorgen niet boven elkaar.

Als de een meer angst heeft dan de ander. U mag er zijn. Maar dat zou maar mijn woorden. U mag er zijn. De woorden van Jezus zijn belangrijker. Hebt u angst? Heb je angst?

Jezus wil dit vanmorgen tegen je zeggen. Eén. Ik ben groter dan je angst. En ik ben machtiger dan wat jou bedreigt. En bovendien.

Ik ben in die angst afgedaald. Ik ben er geweest. En ik heb de diepste angsten van de hel en van de dood. Moeten doorstaan. Maar.

Ik heb de angel uit die angst weggenomen. Dat is het eerste wat hij zegt. Ik ben groter dan je angst. Het tweede wat hij zegt is. Ik laat je niet alleen. Ik laat je niet alleen.

Net zo min als de vader mij in het graf alleen heeft laten liggen. Net zo min laat ik jou alleen. Hoor je wat Jezus zegt? Ik laat je niet alleen. Al zullen ze u allen verlaten.

Al zal je hele omgeving je verlaten. Al zal je door je familie worden uitgekotst. Op je werk worden uitgespuugd. Maar ik zal je niet verlaten.

Ik laat je niet alleen tobben. Ik ben de levende. Geef mij je angst. Ik geef je er hoop voor terug. Laten we vanmorgen onze angst geven aan de heren.

Wat voor angst het dan ook is. Kleine angst. Grote angst. En alles ertussen. Hij zegt vanmorgen tot ons. Tot mij. Tot jou. Geef mij je angst. Dat is moeilijk hè. Het is ook wel fijn om ergens toch.

Je hebt dan controle over je angst. Maar hij zegt. Geef mij je angst. En dan krijg je er hoop voor terug. Ik geef je er hoop voor terug. De engel zegt. Hij is hier niet.

Wat zoekt u de levende bij de doden? Zoek het niet in het graf. Wij kunnen soms zo om dat graf heen cirkelen. Om ons verdriet. Om onze pijn. Ons lijden. En dat mag er zijn. Want Jezus is juist in die pijn.

En in dat lijden. Is hij afgedaald. En in die angst. Dus laten we dat niet gaan. Wegduwen aan de rand van ons leven. Maar laten we het ook een plek geven. Maar laten we daar niet in blijven hangen. Niet in een rondcirkel.

Rond het open graf. Hij is hier niet. Maar hij is opgestaan. Laten we samen uit het graf opstaan. Achter de heiland aan. Met hem opgewekt in een nieuw leven.

En wat een boodschap komt er uit dat open graf. We hebben hier een kruis staan. Wat eigenlijk ook een open graf moeten hebben. Maar dat stellen we ons dan maar voor. Wat een boodschap. Een preking komt er uit het open graf.

Het verkondigt. Dat de dood is overwonnen. Dat de angel uit de dood en uit de angst is weggenomen. De angel. De prikkel. Dood.

Waar is uw prikkel? Helwaar is uw overwinning. Nu al is die weggenomen. En zo mag de angst voor de dood. Beste broeders en zusters mag vanmorgen een zachte dood sterven.

Omdat de opstanding ons hoop geeft op het eeuwige leven. De opstanding heeft als het ware de bodem onder onze angst weggeslagen. En heeft er hoop, grond voor de hoop onder gelegd.

En we mogen zeggen met elkaar. Nu jaagt de dood geen angst meer aan. Want alles, alles is voldaan. Wie in het geloof op de Christus ziet.

Die vreest voor dood en duivel niet. Want nu de Heer is opgestaan. Nu vangt het nieuwe leven aan. Nu al. Nu al. Nu vangt het nieuwe leven aan.

Een leven door zijn dood bereid. Een leven in zijn heerlijkheid. Zou ik nog vrezen? Nu hij eeuwig leeft. Ja, ik heb soms angst.

Maar zou ik werkelijk ten diepste nog kunnen en mogen vrezen? Nu hij eeuwig leeft. Die mij heeft genezen. Die mij vrede geeft. In zijn goddelijk wezen is zijn en mijn glorie groot.

Niets heb ik te vrezen. In leven en in dood. Zeg het maar in uw hart zachtjes mee. Die laatste woorden van het refrein.

U zij de glorie. Opgestaan de Heer. U zij de victorie. Nu en in mijn meer. Amen.