Obadja - Profetie over Edom

Spreker

J. Brouwer

Date
Jan. 17, 2016
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Ik wil graag met jullie opnieuw naar een van de kleine profeten, Obadja, in het oude testament gaan.

! Voor een tweede keer. Het kleinste boek van het oude testament.

Net voor Jona vindt u de kleine profeet, Obadja. En ik wil u toch het hele boekje nog opnieuw weer lezen, om weer even erin te komen.

En te begrijpen waar het over gaat. Obadja. Profeetie van het oordeel over Edom en de verlossing van Israël. Het visioen van Obadja.

Zo zegt de Heere, Heere over Edom. Een bericht hebben wij gehoord van de Heer en een gezant is uitgezonden onder de heidenvolken.

Sta op! Laten wij tegen Edom opstaan ten strijde. Zie, ik heb u klein gemaakt onder de heidenvolken. Diep veracht wordt u.

De overmoed van uw hart heeft u bedrogen. Hij die woont in de rotskloven, in zijn hoge verblijfplaats.

Hij die zegt in zijn hart, Wie zal mij neerhalen naar de aarde? Al verhief u zich als een arend. En al bouwde u uw nest tussen de sterren.

Ook vandaar zou ik u neerhalen, spreekt de Heere. Als er dieven bij u komen of nachtelijke verwoesters, hoe zult u uitgeroeid worden?

Stelen zij niet tot zij genoeg hebben? Als er druivenplukkers bij u komen, zullen zij niet een nalezing overlaten? Hoe is eenzaal doorzocht wat hij verborgen heeft, opgespoord?

Tot aan de grens hebben zij u gestuurd, al uw bondgenoten. Zij met wie u in vrede leefde, hebben u bedrogen, u overwonnen. Zij die uw brood eten leggen een valstrik voor u.

Er is geen inzicht in hem. Zal het niet op die dag zijn, spreekt de Heere, dat ik zal ombrengen de wijze uit Edom en het inzicht uit het bergland van Ezou?

Uw helden themaan zullen ontsteld zijn. Zodat ieder uit het bergland van Ezou wordt uitgeroeid door een slachting. Vanwege het geweld tegen uw broeder Jacob zal schaamte u bedekken en zult u voor eeuwig uitgeroeid worden.

Op de dag dat u aan de kant stond, op de dag dat vreemden zijn leger als gevangenen wegvoerden, buitenlanders zijn poorten binnentrokken en over Jeruzalem het lot wirpen, was ook u als een van hen.

U had niet mogen toekijken op de dag van uw broeder, op de dag dat hij een vreemde voor u was. U had niet blij mogen zijn vanwege de Judeërs, op de dag van hun ondergang.

U had geen grote mond mogen opzetten tegen hen, op de dag van hun benauwdheid. U had de poort van mijn volk niet binnen mogen trekken, op de dag van hun ondergang. U, juist u, had niet mogen toekijken bij het kwaad dat hem trof, op de dag van zijn ondergang.

U had uw handen niet mogen uitstrekken naar zijn leger, op de dag van zijn ondergang. U had niet op het kruispunt mogen staan, om degenen van hen die ontkomen waren uit te roeien.

U had degenen van hen die ontvlucht waren niet mogen overleveren, op de dag van hun benauwdheid. Want de dag van de Heer is nabij, over alle heidenvolken.

Zoals u gedaan hebt, zal u gedaan worden. Wat u verdient, zal op uw eigen hoofd terugkeren. Want zoals u op mijn heilige berg gedronken hebt, zullen alle heidenvolken voortdurend drinken.

Zij zullen drinken en slurpen. Ze zullen worden alsof zij er niet geweest waren. Maar op de berg Sion zal ontkoming zijn. Die zal een heilige plaats zijn.

Zij die van het huis van Jacob zijn, zullen hun bezittingen weer in bezit nemen. Dan zal het huis van Jacob een vuur zijn. Het huis van Jozef een vlam. En het huis van Ezou zal tot stoppels worden.

Ze zullen tegen hen ontbranden en verslinden, zodat er geen ontkomende zal zijn voor het huis van Ezou. Ja, de Heere heeft gesproken. Het zuiderland zal het gebergte van Ezou in bezit nemen.

En het laagland, het gebied van de Filistijnen. Ja, zij zullen het gebied van Evreem en het gebied van Samaria in bezit nemen. En Benjamin, dat van Gilead. De ballingen van dit leger van de Israëlieten zullen dat wat van de Karnieten was, tot aan Sarfat in bezit nemen.

De ballingen van Jeruzalem, die in Sefarad zijn, zullen de steden van het zuiderland in bezit nemen. Verlossers zullen de berg Sion opgaan, om het bergland van Ezou te oordelen.

En het koningschap zal van de Heren zijn. Het zou werken. Nu, Obatja gaat over Gods soevereiniteit.

God is een soevereine God. Dat betekent, hij is met het hoogste macht en hoogste gezag bekleed. En hij is daarin helemaal onafhankelijk.

Totaal. Niemand kan hem ter verantwoording roepen. Want hij is in zijn wezen, naast liefdevol, barmhartig, ook heilig en rechtvaardig.

Kortom, hij is in alles volmaakt. En hij kan zich dus nooit vergissen. Zo is de God van de Bijbel.

De God van Abraham, Isaac en Jacob. De God van Israël, die in Jezus Christus ook de onze is geworden. Ewig dezelfde en eeuwig betrouwbaar. En die soevereiniteit laat Obatja in zijn profetie, in zijn korte profetie, heel duidelijk horen.

Met God kun je niet spelen. God kun je ook niet voor de gek houden. God trekt alles toch weer een keer recht. Alles zal moeten worden en zal zijn tot overeenstemming van zijn heilige wil.

Obatja is een dienstknecht van de heren. En hij is alleen daar om dat woord van de heren door te geven. Niets eraan af te doen.

Er niets en er ook niets aan toedoen. Dienstknecht van de heren. Kortste boek van het oude testament. 21 verse maar. We leven dan zo 840, 825 bc voor de geboorte van de heer Jezus Christus.

Dat is de tijd dat Obatja optreedt. We weten verder helemaal niets van hem. Geen achtergrond, geen familie. Niet wat hij misschien normaal voor beroep had.

Naast dat hij hier als profeet optreedt. Er is niets van bekend. Het gericht gaat over Edom. Edom, Edomieten, dat zijn de nazaten van Ezou. De tweelingbroer van Jacob.

U weet wel. Diegene die als eerste uit de moederschoot kwam. Maar Jacob had zijn hiel vast en wilde hem nog op het laatste moment inhalen. Het lukte hem niet. Ezou.

Ruig en harig. Genesis 25 vindt u dat gedeelte. Nou, Obatja's provincie kent twee onderdelen.

De vernietiging van Edom en de verlossing van Israël. We hebben gelezen en u hebt begrepen dat Edom, de nazaten van Ezou, een kwalijke rol hebben gespeeld toen de heidenvolken Israël veroverden.

Toen hebben ze hem niet te hulp geschoten, hebben ze hun broer niet geholpen. Maar hebben ze er nog een schepje bovenop gedaan en maakten ze het allemaal nog veel erger. Dus ze waren mede vijand van hun broer, hun broedervolk.

En dat wordt hen zwaar aangerekend. Oké. Dan willen we nu gaan kijken naar de achtergrond daarvan.

De Bijbel geeft ons gelukkig veel lijnen en veel achtergronden waardoor we de dingen beter gaan zien en gaan verstaan. En zien ook waarom de dingen zijn zoals ze zijn of zijn geworden zoals ze zijn geworden.

Ezou, Edom is het type van de natuurlijke mens, de Adam mens, de gevallen mens ten voeten uit. De mens was volmaakt geschapen.

Overeenkomstig godsbeeld en godsgelijkenis. De zonde was nog niet in de wereld.

Hij hing wel boven de wereld, want de Satan was al gevallen. En de Satan, die zit zo in elkaar dat hij niets liever wil dat hij zoveel mogelijk anderen wil meenemen in zijn val.

Zo zit hij in elkaar. Totaal anders dan God. De heilige God, de drieënige God. En er is Satan.

Een prachtige engel, maar hij viel, hij wilde als God zijn. Trots in zijn hart, hoogmoed in zijn hart. En hij kwam om die mens te verleiden, Eva, Adam. En het is hem gelukt.

En die mens is gescheiden van God, een gevallen schepsel. Dat noemen we, en dat zegt Paulus later ook in ieder geval, een natuurlijke mens. Een vleeselijk mens.

En ook een vreselijk mens ten diepste. Los van God kun je alles verwachten wat er te verwachten is. In ons alle hart zitten alle zonden die gedaan kunnen worden.

Van onze natuurlijke mens. Van onze mens zonder Christus en buiten Christus. Dan komen we eruit bij de Genesis zonen.

Daar is Ezo er één van. Maar de eerste was K.N. tegenover Abel. De smid of de speer. Tegenover Adem of vergankelijk.

Dat waren de eerste kinderen van Adem en Eva. Daar vast gelijk al een geweldig verschil tussen die twee. We zullen dat straks zien.

Daarna krijgen we Ismaël. En Isaac. Exact hetzelfde. Weer een heel groot verschil.

Staan tegenover elkaar. Het zal een hele ander volk uitgroeien. Uit het één en uit het ander. En dan de derde. Dan komen we bij Ezo terecht. Ezo tegenover Jacob.

Hare geruigt. Tegenover Hiel lichter. Jacob. Genesis 25. Nu religie. Wat we vandaag aan de dag als term ook weer veel horen.

Is een ingebouwd gegeven bij ieder mens. De mens is een religieus wezen.

Tot in zijn tenen. Dat zit gewoon in hem omdat hij ergens anders vandaan komt. En niet genoeg heeft aan zichzelf. En religie kan zich in alle vormen voordoen.

Een mens heeft het nodig iets of iemand te aanbidden. Buiten zichzelf groter dan zichzelf. Daarom zoekt een kind, een tiener, een idool.

Om tegenop te kijken. Om na te volgen. Om ten diepste in het hart te aanbidden. Want dat is de behoefte van een mens. Dat is hem ingeschapen meegekregen.

We beginnen bij Kain. Genesis is hoofdstuk 4. Zullen we het even opslaan om een paar versen eruit te lezen.

En daar die eerste scheiding, scheidslijn al te zien. Genesis 4.

Genesis 4. Vers 1. Adem had gemeenschap met Eva zijn vrouw en ze werd zwanger en baarde Kain.

En zei, ik heb een man van de heren gekregen. En ze baarde opnieuw zijn broer Abel. Abel werd herder van kleinvee Kain in het bewerken van de aardbodem.

En het gebeurde na verloop van dagen dat Kain van de opbrengst van de aardbodem aan de heren een offer bracht. En ook Abel bracht een offer van de eerstgeborene van zijn kleinvee van hun vet.

En de heren nu sloeg acht op Abel en zijn offer maar op Kain. En op zijn offer sloeg hij geen acht. Toen ontstak Kain in grote woede en hij liet zijn hoofd zakken.

Tot zover even. Nu Kain is een landarbeider, een soort agrariër, boer, hoe je het ook wil noemen.

En hij ontvangt vrucht van het land. Abel is een schaapherder en brengt een van zijn jonge dieren als offer aan de Heere God.

Nu je zou zeggen, waarom dat grote verschil en waarom is het offer van Abel zoveel meer waardig voor God dan dat offer van Kain.

Het is toch allebei de inspanning van hun arbeid. Van hun werk. Van de uren die zij besteed hebben. En dat is natuurlijk oppervlakkig gezien ook zo.

Maar zij moesten weten en zij konden allebei weten dat na de zondeval in het paradijs hun ouders door de Heere God werden bekleed.

En dat daarvoor een offer gebracht werd door de Heere. Het eerste bloed wat gevloeid heeft was een onschuldig offer tot bedekking van de zonde van het eerste mensenpaar.

En daarmee zette God een standaard. Dat de enige verzoening die acceptabel is voor hem is door bloed.

Door een offer te brengen. Dus verzoening door genoegdoening. Dat is de Bijbelse term. Die we vandaag aan de dag helaas niet veel meer horen.

En die zelfs in de theologie is afgeschreven. In veel gevallen. Want dat noemen ze dan platweg vanuit de zestiger, zeventiger jaren vorige eeuw. Het abattoir geloof.

Alsof God God bloed zou willen zien. Dat vindt men afschuwelijk. Nu de ernst van de zonde kunnen we niet diep genoeg peilen.

Wij zullen dat nooit ten volle kunnen doorgronden als mens. God weet alleen en heeft alleen gevoeld hoe diep dat heeft gesneden.

Dat zelfs een onschuldig offer alleen genoeg was om die schuld te voldoen. Heer Jezus Christus is al het lam van God geweest voor de grondlegging van de wereld.

Want God wist hoe het zou gaan lopen. Omdat hij alles weet van tevoren. Hij overziet het eind vanaf het allereerste begin. En daarom had hij al voorzien in een offer, in een onschuldig offer Jezus Christus.

Was al bereid te gaan naar deze wereld om mens te worden en zichzelf te offeren. Dat stond al vast. Nu, als bloed het enige is wat voldoet bij God, dan kunnen jullie begrijpen dat dat offer van K1 voor de Heere God helemaal niets waard is.

Want dat is de opbrengst van zijn eigen handen wat voortkomt uit een vervloekte aarde. Want die aarde is om de zonde wil van de mens vervloekt.

Hij brengt ook doorns en distels voort. Dus K1 is het antitype met betrekking tot de leer van de verzoening.

Hij doet het op zijn eigen manier. Zoals hij het wil. Zoals hij het heeft bedacht. Zoals de mens denkt dat het genoeg is.

God wil gediend worden op een door hem zelf voorgeschreven wijze.

Niet zoals de mens denkt. Nu, nou gaat God wel blij met me zijn. Omdat ik me geweldig voor hem inspan.

Of een heleboel voor hem doe. Nee, God wil gediend worden op een door hem zelf voorgeschreven wijze. En dat was met bloed.

Dus daarom is K1 Antitype van de verzoening. Geen oog voor de gevallen staat van de mens. Ten diepste.

Misschien met de mond het nog wel beleiden. Maar in praktijk er niets mee doen. Het hart is er verre van. Geen noodzaak dus ook voor vergeving.

Ten diepste. Want het offer van bloed is het enige wat voldoet. En ook geen vraag naar wedergeboorte. Tevreden zijn met jezelf zoals je bent.

Misschien een klein beetje ontevreden. Maar toch. Ik heb het toch niet slecht met mezelf getroffen. Ik mag er zijn voor God. Dan komt de psychologie om de hoek kijken vandaag aan de dag.

Hoe vaak hoor ik dat wel niet. Ik mag er wel zijn voor God. Want ik ben zijn schepsel. Ja. Dat was zo. Ooit. Maar dat is nu niet meer zo.

Je bent een gevallen schepsel. En niet waardig in jezelf. Om de liefde van God te ontvangen. Die komt altijd via Jezus Christus.

En nooit buiten en om. Dat is een religie. Een eigenwijze religie.

Een religie die zelf de wet voorschrijft. Die zelf bepaalt wat wel en niet gebeurt. Dat begon hier al bij Kain. De vruchten van je eigen handen offeren die uit de aarde komen die vervloekt is vanwege de zonde.

Verwerp de verzoening door voldoening. Gods heiligheid en gerechtigheid. De diepte ervan. De groot ervan. De hoogte ervan. Eigenlijk ontkennen.

En je bent zelf. Een soort God. Het is al een paar jaar geleden dat ik op Groot Nieuws Radio een interview hoorde.

Met een zekere dominee Tom de Ruiter. Die exact beleed wat ik net beschreef. Geen verzoening door voldoening. Geen abattoir geloof. God vraagt geen bloed. God vraagt het of niet.

Jezus heeft zich alleen maar gegeven uit liefde voor ons. Dan mis je de boot voorkomen. Gods heiligheid.

Gods gerechtigheid. Daar moest ook aan worden voldaan. Het kruis gaat de ene kant op en de andere kant op. Gods liefde, maar ook Gods heiligheid wordt tot rust gebracht waar Jezus zichzelf offert.

Het is volbracht. Kain legt eigenlijk al het fundament voor het leven van Ezo straks. Wat we straks bespreken.

Ismaël. Genesis 16. U weet, God heeft aan Abraham, want de aarde is door de vloed, de zonvloed helemaal schoongewassen.

De mens die op zichzelf vertrouwde. En de boze geesten die vrij spel kregen. Die hebben de aarde volkomen verdorven. Er was helemaal niets meer goed.

Alleen Noach en gezin in de ark werden gered. En de dieren die meevoeren op de baren van de zee. De rest kwam allemaal om. Geen adem was meer in hem. Ze stierven.

Ze stierven. Zo serieus neemt God ook de zonde. Dan begint God opnieuw met iemand te roepen. Abraham. Uit Urdergaldeeën.

Een heidenland. Hij moest naar een ander land. Naar Palestina. Kanaan. Het beloofde land. En hij kreeg een belofte.

Hij zou samen met Sarah een kind krijgen. Het duurde erg lang. En ze werden ongeduldig. Sarah hier gaf Hagar haar dienstnacht aan Abraham.

En verwek maar een kind bij haar. Dan mag het opgroeien. Op mijn schoot. Gebeurde. Dat werd Ismaël. En we weten nu.

Wat voor gevolgen Ismaël heeft gehad. Alle Arabische landen. Zijn rechtstreeks afstammelingen van Ismaël. En hoe benauwd.

Isaac Israël. Het heeft gekregen. Vanwege Ismaëls nazaten. Hij is het. Antitype.

Men denkt tot het geloofsvertrouwen. Het fundament van elks geloofsleven. Geloofsleven is het bloed. Het verbloed van de verzoening. Dat is het begin van elk nieuw leven.

Dat kan niet opgroeien vanuit iets anders dan dat bloed van Jezus Christus. Dat heilige bloed tot verzoening. Maar daarna is een leven van vertrouwen.

Want God is het meest gediend. En wordt het meest gediend door iemand die hem volkomen vertrouwt. Niets meer vraagt hij.

Niets meer. Alheen hem volkomen vertrouwen. Ismaël. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer.

Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer.

Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. Niets meer. tot zich te nemen en op God volkomen te vertrouwen.

Er was geen oog voor de verdorvenheid van het vlees. Bij Ismaël. En dan zie je ook geen noodzaak voor een verandering en er is ook geen enkele vraag naar vernieuwing.

Het religie van het vlees, van het eigen ik. Geen oog voor Gods zorg en voor zijn belofte.

Het is eigenlijk een trotse religie. En als er één religie trots is in deze wereld, dan is het de islam. Wat is dat, een trotse religie?

Wat hebben zij een trots in zich, een hoogmoedig hart, lange tenen, je kan niks over ze zeggen en dat doen veel mensen dus ook niet meer, ze zeggen niks meer van je, want het wordt je betaald gezet.

Je zal het weten. Als je iets negatief zegt over hen. Die trots zit er vanaf Ismaël al in. Geen echt zicht op de verdorvenheid van het vlees.

De verlorenheid van die oude mens. Die willen ze dus ook niet opgeven. Die willen ze niet prijs geven. Geen verandering, geen vernieuwing.

De inspanningen van het eigen ik. Zelf oplossingen zoeken op je zelfvertrouwen, eigen normen, eigen kracht. Een hoge dunk van jezelf. Een aanstoot nemen aan Gods keuzes.

De Heer Jezus zegt in Matthäus 11 vers 6, de vergeten zalig spreking. Zalig hij, zij die aan mij geen aanstoot neemt.

Dat deden veel mensen destijds aan de Heer Jezus Christus. Vele religieuze mensen juist. En die nemen nog steeds aanstoot aan de Heer Jezus Christus.

Want die schopten wat heilige huisjes destijds omver. Heer Jezus gaat terug tot de kern.

Heel veel christenen zijn er ook niet die ruimte nemen om hun eigen invulling en interpretatie aan de Bijbel te geven. Het niet zo nauw nemen. Die alles in deze tijd trekken en niet bij de uitleg, niks meer van de uitleg willen horen, maar gelijk naar de toepassing willen gaan.

Gelijk Gods woord voor mij. Dan mis je een heel belangrijke schakel. De uitleg is noodzakelijk om tot een goede toepassing te komen.

De Bijbel niet meer letterlijk nemen. De zes dagen van de schepping. Nou ja, dat is al lang verleden tijd. De geestelijke dimensie telt, mystiekachtig. Alles vergeestelijke, zodat er niet meer staat wat er staat.

En dat gebeurt al eeuwenlang. Dat is Ismaël. Het antitype met betekent tot het geloofsvertrouwen.

De basis is weg van het bloed. Het volkomen geloofsvertrouwen is er niet. Want we vertrouwen op onszelf. En dan komen we uit bij Ezo. Genesis.

Hoofdstuk 25. Laten we nog daar een kort stukje van lezen. Vanaf vers 19.

Dit zijn de afstammelingen van Isaac, de zoon van Abraham.

Abraham verwekte Isaac. Isaac was veertig jaar oud toen hij Rebecca, de dochter van Beduwel, de Syrië, het Paddam Aram, en de zuster van Laban de Syrië voor zich tot vrouw nam. Isaac bad vurig tot de Heer in het bijzijn van zijn vrouw, want ze was onvruchtbaar.

En de Heer liet zich door hem verbidden, zodat Rebecca zijn vrouw zwanger werd. De kinderen stoten in haar lichaam tegen elkaar. En toen zei zij, als dit zo is, waarom overkomt me dit?

En ze ging de Heer raadplegen. En de Heer zegt dan, er zijn twee volken in uw schoot, twee nazi's zullen zich uit uw lichaam van inscheiden. De ene volk zal sterker zijn dan het andere en de meerdere zal de mindere dienen.

Toen was de tijd van Habara aangebroken en was een tweeling in haar schoot. In de eerste vers 25 kwam tevoorschijn rossig, helemaal behaard als een harenmantel.

Daarom gaf men hem de naam Ezou. Haar, ruig, harig. Daarna kwam zijn broer tevoorschijn, terwijl zijn handen hiel van Ezou vasthield. Daarom gaf hem de naam Jacob, hiel lichter.

Isaac was zestig jaar oud bij hun geboorte. Toen de jongens groot werden, Ezou ervaren in de jacht, een man van het veld. Jacob was een oprecht man die in tenten woonde.

Isaac had Ezou lief omdat hij graag wildbraad at. Rebecca daarentegen had Jacob lief. Nou, Jacob kookt zijn linzensoep. Ezou komt van het veld en verlogent zijn eerstgeboorterecht aan Jacob.

Hij is dus onverschillig. Naast het fundament van het bloed en het geloosvertrouwen, wat dan de basis vormt voor het geestelijke leven, is Ezou het antitypen van het geestelijke leven.

Het afhankelijke leven. Het leven in vertrouwen. Het leven van, heren, zegt u maar wat ik doen moet. Ik sta met lege handen. Vult u ze alsjeblieft, want ik wil u wil leren doen.

Dat was Ezou dus helemaal niet. Hij had altijd wat te doen. Hij had werk om handen. Hij ging op de jacht. Hij ging dit doen.

Hij gaat niet. Het was jagen. Heel een boel vrouwen later. Jacob had er natuurlijk ook meerdere. Maar mede door de liste van Laban. Maar in ieder geval, hij was helemaal vol zinsgenot.

Dat is eigenlijk het goede woord. Vol zinsgenot. Hij werd voortdurend door zijn gevoelens geleid. En door zijn zinnen gestuurd.

Nou dan ben je een slachtoffer ten diepste. Ja, niet omdat je slachtoffer bent. Maar omdat je een slachtoffer van jezelf maakt.

Je wordt gestuurd en geleid door allemaal prikkels. Onze wereld vandaag aan de dag. Ik denk niet dat er een wereld geweest is die zoveel prikkels heeft gehad dan de onze.

Wat komt er niet allemaal op ons af aan prikkels? Via allerlei media. Niet dat je ze allemaal open moet hebben. Maar sommige hebben ze toch allemaal open.

En dan, nou ja. Ik zou er niet meer moeten in denken. Ik deed net al een heel poos mijn ogen dicht vanwege die drum hier. Waar ik heel slecht tegen kan. En dan kreeg ik vreselijke hoofdpijnen.

Dus dat was geen pretje voor mij. Om het nou maar even zo uit te drukken. Dan moet ik me echt even terugtrekken in mijn eigen wereld. Want dan ben ik weg. Dan ben ik echt weg.

Gevoelens. Soms overgevoeligheden. Kunnen zo'n impact hebben in je leven. Dat je je helemaal daarmee laat, door laat meevoeren.

Nou, Ezo was zo'n man. Wat hij zag, dat moest hij hebben. En wat hij wilde, dat zou hij krijgen. Het tegenovergestelde van Jacob.

Geen oog voor de vergankelijkheid. Voor de dood, want daar praat je niet over. Dat schuift je zo ver mogelijk voor je weg. En dat probeer je zo veel mogelijk te verdoezelen. Tegenwoordig is dat dan ook aardig mogelijk.

Maar je ontloopt het niet. De realiteit van de dood zal een christen altijd onder ogen willen zien. En als het goed is, heeft hij zich er altijd op voorbereid.

Ook op praktische manieren. Ook als je de wederkomst verwacht. Heer Jezus op de wolken des hemels. En je veranderd wordt in een mum van de tijd.

Geen noodzaak van overgave. Je wilt zelf alles in de hand houden. En geen enkele vraag naar verdieping. Het is al diep genoeg.

Dan moeten we naar nog meer. Al die zware studies. We weten toch al genoeg. Bij wijze van spreken. Een religie van het natuurlijke leven.

Een oppervlakkige religie. En dat is wat we vandaag aan de dag ook heel veel tegenkomen. Vruchten van het natuurlijke leven zijn genoeg. We genieten van de jacht.

Het eten en de vrouwen enzovoort. En wat wil je nog meer? Tevreden met het materiële leven. Met het stoffelijke. Het geestelijke.

Laten we maar liggen. Eigen geluk centraal en zelfverwerkelijking. Egocentrische houding.

Enzovoort. Daar heb je Edom ten voeten uit. En nu komen we weer terug bij Obatja. Waarom is de Heer zo verschrikkelijk boos op Ezo op de Edomieten? Omdat zij hun broedervolk de nekslag hebben toegebracht.

Omdat zij denken dat zij veilig wonen daar in Petra, in die hoge woningen, daar veilig, hoog en droog. Dat God ze niet kan pakken. Onaantastbaar.

Onafhankelijk. Dat is wat God tegenstaat. En dat is wat God neer wil halen. Buig ik vrijwillig?

Of moet ik straks mijn knieën buigen als Jezus terugkomt? Want ieder schepsel zal die knie buigen een keer. Dan zal het wel gedwongen zijn. God komt tot zijn doel.

Ezo, Edomieten worden apart gezet, worden vernietigd. Bestaan niet meer. We weten het niet zeker. Edomieten zijn ze na Herodes uitgeroed. Herodes was een Edomiet.

Die heeft het Israël ook knap moeilijk gemaakt. En bijna de Heer Jezus als kind vermoord. Maar God waakt over alles. Misschien zijn studies die aantonen dat er in Rome nog na zaten zijn van Herodes.

Via de Rooms-Katholieke Kerk. Het pausdom. Kan. Ik weet het niet. Het zou best eens kunnen. Want die zijn ook nooit pro-Israël geweest.

Ten diepste. Dat is moeilijk te zeggen. Vandaag in de dag hebben we veel liederen. En veel boeken.

Die geen diepgang in het geestelijk leven willen hebben. Maar net als Ezo het antitype daarvan zijn. Vooral heel veel liederen die over het gevoel gaan. En die altijd maar met ik beginnen.

Ik moet zeggen. En dan gebruik ik wel even ik. Dat ik daar heel veel moeite mee heb. In een gemeentesetting vind ik dat wij liederen moeten zingen die met wij beginnen.

En niet met ik. Dat doe je maar in je binnenkamer. Daar ziet God dat alleen. Sluit je deur. Ga in je binnenkamer. En bid tot God. En zing. De longen uit je lijf desnoods.

Maar in een gemeente zijn we als gemeente samen. Als gemeenschap. Boeken. Misschien heeft u een van de laatste boeken gehoord.

En ik wil vooral de zusters even aanspreken. Zusters. Kijk uit voor boeken die door andere vrouwen zijn geschreven. De een na de ander komt uit met hele...

Jongens. Op een vlakke gedoe. Misschien heeft u al een boek gehoord van Anne Voskamp. Amerikaanse schrijfster. Over dankbaarheid. Een Nederlandse titel weet ik niet exact.

Duizendmaal dank. Prachtig onderwerp. Belangrijk onderwerp. Bijbels onderwerp. Ze heeft ook een heel indrukwekkend getuigenis. Van haar eigen leven moet ik zeggen.

Maar in dat boek. In dit boek. Schaatsen. Toch een scheve schaats. Ze is een tegenwoordige niet van het pantheïsme. We weten allemaal wat het pantheïsme is. Dat is...

God is alles. God is die stoel. God is de boom. God is alles. God is alles. Pantheïsme. Maar zij is een vertegenwoordiger van het panentheïsme.

Dat wil... Dat draait het helemaal om. Dat zegt... God is in alles. God is in alles. En in alles kom ik God tegen.

Als ik buiten loop in het bos zie ik God. Ik zie overal bos. Het rioolwater zie ik God. Overal zie ik God. Panentheïsme. Moet u maar eens opleveren.

Dat u dat steeds vaker tegenkomt. En dat is helemaal niet waar. Dan verlaag je God. Tot materie. En dan zullen ze nooit zeggen dat hij alleen materie is.

Maar dat hij in alle materie aanwezig zou zijn. En dan krijg je een soort sensuele, soms zelfs erotische benadering van God.

Als je dat boek toevallig hebt gekocht. Per ongeluk. Of als je er iets van leest via internet. Dan moet je maar eens bepaalde gedeeltes lezen.

En daar de... Rillingen lopen over je lijf. Althans, dat hoop ik. Dat die rillingen over je lijf lopen. Want zo gaan we niet met de Heere om.

Ik hoop dat uw leven is gebouwd op het offer van het bloed van de Heere Jezus Christus. En dat u verder bouwt met een volkomen vertrouwen op Hem.

En u door Hem laat voorschrijven hoe u Hem moet dienen. En dat u wat geestelijk leven betreft de inhoud niet laat bepalen door uzelf. Of door andere mensen die denken dat ze het beter weten dan de 66 boeken die we al geopenbaard hebben gekregen in de schrift.

En die er bovenuit willen gaan. En die zeggen ik heb een nieuwe openbaring. Ik heb een verdere openbaring van God. Ik weet het beter. Ik weet meer. Ik ben een nieuw apostel. Ik ben een nieuw profeet. Weet ik het hoe ze zichzelf noemen.

Het stikt ervan vandaag aan de dag. Nee. Dat we maar eenvoudig blijven bij het kinderlijk vertrouwen op deze 66 boeken waarin God zichzelf heeft geopenbaard.

En dat we Israël een zegen toebidden. Zodat we ook zelf een zegen ervaren. En ons niet laten meenemen door het wereldse gevoelen.

Door het wereldse sentiment. Dat wie het sterkste is ook het dichtst bij God zou staan. Dat is natuurlijk je grootste onzin. Obatja.

Een dienstknecht van God. Edom kreeg er van langs. Ezou was een natuurlijke godsdienst aanbidder.

En er zijn er duizenden groenen vandaag die datzelfde doen. Geloof in evolutie. Het domste wat je kunt doen ten diepste.

Want alles is maar toeval. En de sterkste moet maar overwinnen. En dan ga je de schepping nog ook bewaren voor zichzelf. Die kan toch voor zichzelf zorgen. Nee dat moet niet.

We moeten dit en dat en zo en zo. De Heer zegen zijn woord aan jullie hart. En ook aan het mijne. Halleluja. Amen. Het domste wat je hebt van om te言.