Ben jij een kokende of sudderende christen?

Spreker

Job S

Date
June 21, 2026

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen gemeente.

Fijn om vanmorgen bij jullie in het midden te zijn.! We gaan deze morgen stilstaan bij één vers uit de Bijbel.

Dat vers is te vinden in de Romeinenbrief, dus daar mogen jullie alvast naartoe bladeren. De Romeinenbrief. De brief die is geschreven door Paulus.

Die steeds maar verhinderd was om de gemeente in Rome te bezoeken. En dus schrijft hij een brief aan deze gemeente in Rome. En ik vind het echt een prachtige brief.

Waarin hij zo duidelijk het evangelie uiteenzet. Het evangelie het goede nieuws. Dat Jezus Christus in deze wereld is gekomen. Om in onze plaats en voor onze zonden zijn leven te geven aan het kruis op Goochel.

We mochten er ook over zingen. En daarmee herstelde hij ook de relatie met God de Vader. Nou en in die brief, daar staat zijn dood en zijn opstanding.

Dat staat centraal. Dat vormt de basis voor de verlossing, de rechtvaardiging, de verzoening, de zaligmaking. En de verheerlijking van de gelovigen. Nou allemaal moeilijke termen.

Maar al die termen die worden uitgelegd in deze brief. Vaak door middel van een vraag en antwoord methode. En het resultaat is dus de Romeinenbrief met een goed geordene uiteenzetting van het evangelie.

Rustig opgebouwd en gericht aan de jonge gemeente in Rome. En dat was een gemeente die bestond uit heidenen en jodenen die nog niet zo lang tot geloof waren gekomen.

En die nog geen onderwijs hadden ontvangen van een apostel. Geen onderwijs van een apostel. Het was een gemeente zonder een volledige bijbel. Ze hadden wel de Hebreeuwse geschrift, het Oude Testament.

Maar de evangelieën waren wel niet geschreven. En de brieven die wij vandaag de dag in het Nieuwe Testament lezen. Die waren naar andere gemeenten gestuurd. Dus je moet je eigenlijk voorstellen dat deze brief het eerste christelijke geschrift was.

Wat deze gemeente mocht ontvangen. En daar verlangden ze ook echt naar. Er was echt behoefte aan diepgaand onderwijs. Zowel in de leer als in de praktijk.

En dus legt Paulus in zijn brief in het eerste gedeelte inhoudelijk het geloof uit. En het tweede gedeelte legt hij eigenlijk uit hoe je daar praktisch naar leeft. En het gedeelte waar wij vanochtend naar gaan kijken staat in dat tweede gedeelte.

Namelijk in het twaalfde hoofdstuk van de Romeinenbrief. Paulus geeft daar een reeks aan korte krachtige aansporingen.

Om staande te blijven als christen in een stad als Rome. Vol met afgoden. En vanochtend gaan we dus stilstaan bij een van die aansporingen.

Bij een van die aanmoedigingen richting de gemeente. En die is te vinden tussen een hele lijst aan opdrachten en aansporingen. In Romeinenhoofdstuk 12 tussen vers 9 en 21.

We zien dat Paulus in vers 9 tot met 21 van dit hoofdstuk de jonge gemeente oproept om elkaar lief te hebben. En vast te houden aan het goede. Om zich te verblijden in Christus en geduldig te zijn en te volharden in het gebed.

Om hun vervolgens ook te zegenen en een vijanden lief te hebben. Om eens gezind te zijn en vredig met elkaar te leven. En dat in alle nederigheid.

Een hele lijst aan opdrachten en aansporingen. En te midden van deze lijst is er één aansporing te vinden waar wij samen naar gaan kijken. En die is te vinden in vers 11.

Romeinen 12 vers 11. En daar staat het volgende. Wees niet traag wat uw inzet betreft.

Wees vurig van geest. Dien de heren. Ik ga het nogmaals lezen. Wees niet traag wat uw inzet betreft.

Wees vurig van geest. En dien de heren. Het is een prachtig vers waar we ontzettend veel uit kunnen halen. En voor de mensen die meeschrijven.

De titel die ik boven deze boodschap heb gezet is. Ben jij een kokende christen. Of een sudderende christen. Ben jij een kokende christen.

Of een sudderende christen. Nou. We gaan dus morgen naar drie aspecten kijken die duidelijk uit dit vers naar voren komen. Het vers bevat drie korte zinnen.

En die korte zinnen die vormen ook de basis van deze boodschap. Dus we beginnen bij. Wees niet traag wat uw inzet betreft. En dat is een waarschuwing. Dat is een waarschuwing.

Vervolgens gaan we kijken naar de tweede zin. Die bevat de oproep. Namelijk wees vurig van geest. Dat is een oproep. En als laatste sluiten we dan af met dien de heren.

En dat is dan het doel. Het doel. Dus de waarschuwing. De oproep. En het doel. We gaan beginnen bij de waarschuwing.

Wees niet traag wat uw inzet betreft. Nou ik neem jullie even mee naar een aantal jaar geleden. In de periode 2021 à 22.

Mijn leven stond nogal in het teken van het hier en nu destijds. Ik had netjes een opleiding gevolgd en afgerond. Ik ben gaan werken. Ik ben gaan sparen.

Ik ben gaan trouwen. Een huisje gekocht. Een auto. En dan zeggen we huisje, boompje, beestje. En eigenlijk al die tijd maakte ik eigenlijk mijn eigen keuzes.

En dan vroeg ik vaak achteraf dan om de zegen van de heren. Van heer wilt u dat dan zegenen? Deze keuze die ik zelf maak. Ik geloofde wel in de heer Jezus.

Maar in de praktijk was daar nog niet zo heel veel van te zien. Maar in 2023 veranderde dat voor mij. Ik wilde samen met mijn vrouw, ja als het ware, terug naar de tekentafel.

Ik wilde niet meer alleen in hem geloven. Maar ik wilde hem ook echt volgen. En hem gehoorzamen. En hem dan ook onze toekomst laten bepalen. En met dat verlangen heb ik samen met mijn vrouw onze baan stopgezet.

Zijn we in een leefgemeenschap gaan wonen. En hebben we voor een half jaar een bijbelschool gevolgd. En dat was echt prachtig. Ik kan dat eigenlijk echt iedereen aanraden.

Ik heb zo ontzettend veel geleerd. Ik ben gevormd in mijn karakter. En ik heb ook echt zicht gekregen op de plek die we vandaag de dag mogen innemen. In de grote opdracht. En ik kan wel zeggen, ik had toen echt een brandend hart voor de Heer Jezus.

Er was een passie, er was enthousiasme, er was een verlangen. Er was echt een bereidwilligheid om te gaan waar de Heer ons ook naartoe zou roepen. En misschien herken je wel een beetje wat ik zeg.

In vuur en vlam staan, zoals we soms zeggen, voor Jezus. Bij mij was het dus heel specifiek. Als ik terugkijk, de tijden van die bijbelschool. Maar bij sommigen van jullie was dat misschien wel tijdens het moment van de bekering of daarna.

De wedergeboorte. Er was grote vreugde. Er was dankbaarheid. En iedereen moest het evangelie horen. Je kon er niet meer over zwijgen.

Je stond in vuur en vlam voor Jezus. En met een groot verlangen wilde je leven naar Gods wil. Of bij een ander was dat bijvoorbeeld in de tijd van lijden juist.

Of van beproeving. Waar je... Ja, toen je echt dicht bij God leefde. En je vastklampt aan zijn woord. En er sprake was van een rotsvast vertrouwen.

En een volledige overgave. Weer anderen hadden dat misschien... Ja, ervaren. Of... Die begrijpen wat ik bedoel.

Toen ze naar een conferentie zijn gegaan. Of een tijd hebben genomen voor een retraite. Waar je echte herleving hebt mogen ervaren. Het evangelie was niet meer alleen in je hoofd aanwezig.

Het was ook echt geland. In je hart. Je was vol ijver en toewijding om je in te zetten voor God. En voor zijn plan. Je zei zijn deel geschieden. Heer, ik ben beschikbaar.

En zegt u het dan maar. En toch... Ja, toch geldt dan voor velen van ons...

Dat na verloop van tijd... Dat innerlijke vuur en die bewuste toewijding... Om je echt in te zetten en te leven voor de Heer... Ja, steeds minder is geworden.

En ook ik heb dat meegemaakt. Het enthousiasme raakt een beetje op. Het vuur dat dooft langzaam. Van een grote vlam naar nog een klein smeulend vuurtje.

En het hart dat raakt wat minder bewogen. En die eerste liefde voor Jezus... Die lijkt op de een of andere manier iets af te nemen of zo. Waar je eerst gedreven was om de dag met God te beginnen.

Je bereidwillig was om alles aan hem over te geven. En je ijverig je taak in de gemeente wilde oppakken. Je thuis en buiten de durfde over Jezus sprak... En over hem getuigde. En zijn liefde en waarheid uitdeelde.

En echt met hem wandelde. En je inmiddels langzaam maar zeker... Ja, toch in een soort van geestelijke sleur beland of zo.

De vorm dat blijft wel aanwezig. Maar dat brandende hart... Ja, dat is dan verdwenen of zo. Het verlangen neemt af.

Je passie wordt minder. En het vuur dat eens zo helder brandde. Dat dooft langzaam uit. Ik weet niet of dat voor jullie ook herkenbaar is, maar...

Het is alsof je op een laag vuurtje nog zachtjes en stilletjes doorzuddert. Als een soort zudderende...

Ja, toch wel een beetje een lauwe christen. Die is verslapt in zijn inzet en zijn toewijding. En Paulus... Paulus die waarschuwt hier dus voor.

Hij zegt... Wees niet traag wat uw inzet betreft. Pas op. Let erop. Wees niet traag. Wees niet traag in uw inzet.

Het is een waarschuwing. Een waarschuwing die hij meegeeft. En het Griekse woord dat hier wordt gebruikt voor traag... Dat is okneros.

En dat betekent letterlijk lui of luiheid. En precies dat woord gebruikt Jezus om de luie dienaar te beschrijven uit Matthäus hoofdstuk 25.

De dienaar die het talent in de grond stopte. Die niks deed met het geld van zijn meester dat hem was toevertrouwd. En Jezus noemt hem dan ook de nutteloze dienaar. Passieve luie dienaar.

Klinkt wat negatief, maar het zijn de woorden van Jezus. En we zien dat dus ook terugkomen in Romeinen 12 vers 11. Het is echt een waarschuwing om niet traag of lui te zijn.

En ik zei het net al even. Deze waarschuwing die staat in een reeks aan praktische instructies. Tussen vers 9 en 21. Die spreken over hoe je als christen met elkaar zou moeten omgaan.

Namelijk in onderlinge liefde. In vers 9 staat, laat de liefde ongevrijd zijn. In vers 10 staat, heb elkaar hartelijk lief met broederlijke liefde.

Dat is de context van dit gedeelte. Maar ook de waarschuwing staat ook in de context van vers 4 tot en met 8. Het gedeelte wat hier aan vooraf gaat.

Waar Paulus schrijft over het lichaam dat veel leden heeft met verschillende gaven. En die elkaar hard nodig hebben om als het lichaam van Christus te fungeren. En zijn geur ook te kunnen verspreiden.

Dus deze waarschuwing die gaat echt over onze inzet om in liefde om te zien naar onze naasten. En daarnaast dus ook om ijverig te zijn. En ja, in het verspreiden van het evangeel.

Door in het lichaam eigenlijk als het ware je plaats in te nemen. En daar moest de jonge gemeente in Rome aan herinnerd worden. Ze hadden blijkbaar die waarschuwing nodig.

Ze leefden midden in een heidense cultuur. Met het gevaar om als jonge christenen mee te gaan in die heidense wereld. En die mengel moest van afgoden.

Om daar negatief door beïnvloed te worden. En Paulus schrijft dan ook niet voor niets in vers 2 van Romeinen 12. Om niet gelijkvormig te worden aan deze wereld.

Om niet mee te gaan met de heidense cultuur. Want dat heeft een negatieve invloed op de navolging van Jezus. En aan de toevijding richting hem.

Niet gelijkvormig worden aan deze wereld. Nou, daar is echt een actieve inzet voor nodig. Dat gebeurt niet zomaar. Dat verrijst echt een actieve en een vurige geloofshouding.

En dus zegt Paulus, we moeten niet traag zijn. Niet passief, niet lui, niet nalatig. Want voor je het weet, word je een zudderende christen. Waar het geloven nog wel is, maar zonder echte passie en toewijding.

Het leeft dan nog wel, maar wel op een laag pitje. Dat slechts nog een beetje op de achtergrond aanwezig is. Daar waar het zijn kracht verliest. De jonge christenen in Rome werden gewaarschuwd om niet traag te zijn wat betreft hun inzet.

En die waarschuwing geldt uiteraard ook voor ons vandaag de dag. Daarom zouden we ons ook moeten afvragen, ben ik misschien degene die vanmorgen hier wordt omschreven?

Dat gaat misschien over mij. Ben ik degene die lui of traag is? Herken ik dat in mijn eigen leven?

Traagheid in mijn inzet, om in liefde om te zien naar mijn naasten. Maar ook traagheid in het verspreiden van het evangelie door in het lichaam mijn plaats ook in te nemen.

We mogen ons de vraag stellen, hoe staat het ervoor in mijn leven? Ben ik een kokende christen? In vuur en vlam voor Jezus?

Of ben ik toch een, ja... Als ik eerlijk ben, een wat zudderende christen. Paulus die waarschuwt ons vanochtend om geen zudderende christen te zijn.

Om geestelijk niet te verslappen. Of gemakzuchtig te worden. In relatie met God en ook richting je naasten. Maar juist vurig te zijn van geest.

En de geur van Christus te verspreiden. En dan komen we ook bij ons tweede punt. De oproep. Want wat God heeft gedaan door zijn zoon.

Dat vraagt om een toegewijd leven. In de tweede korte zin van Romeinen hoofdstuk 12 vers 11 schrijft Paulus. Wees vurig van geest. Vurig van geest.

Paulus die roept de christenen in Rome, maar dus ook ons vandaag de dag op. Om de heilige geest die in ons leeft ook echt de ruimte te geven in ons leven. Dat hebben we al zo vaak gehoord.

Hij roept ons op om de heilige geest toe te laten en alle ruimte te geven. Om ons in vuur en vlam te zetten. Zodat er een aanhoudende passie ontstaat. Om in ons leven de heren te dienen.

Het Griekse woord zeo, als ik het goed uitspreek.

Wat met vurig is vertaald. Dat is nauw verbonden aan het woord koken. Een kookend water. Denk aan een pan die aan de kook is. Het water dat blijft borrelen en bewegen.

En het is vol kracht en energie. Het bruist, het beweegt, het geeft continu hitte af en stoom af. En dat is eigenlijk het beeld wat hier wordt gebruikt.

Zo ziet echte ijver en vurigheid eruit. Het is kokend zijn voor Christus. Nou klinkt misschien een beetje gek. Maar dat is wel wat hier staat eigenlijk. Het is aan de kook blijven voor hem.

In plaats van lauw of koud worden. En dat is wat God wil. Dat we vurig zijn van geest. Vurig zijn van geest.

Deze uitdrukking vurig zijn van geest. Dat komt nog op één andere plaats voor in het Nieuwe Testament. Namelijk in handelingen 18. Dus laten we daar samen even naartoe bladeren. Handelingen 18.

Handelingen 18. Vanaf vers 24. En in vers 24 en 25 van handelingen 18.

Daar staat het volgende. En een zekere jood. Van wie de naam Apollos was. Een Alexandriër van afkomst.

Een welsprekend man. Die kundig was op het gebied van de schriften. Die kwam in Hevese aan. Deze was in de weg van de heren onderwezen.

En. Maar let op. Omdat hij vurig van geest was. Sprak en onderwees hij. Onderwees hij. Noukeurig de zaken. Van de heren.

Apollos was dus. Ja. Vuurig van geest. Dit gebiedelgedeelte. Dat kan ons een beetje helpen. Om beter te begrijpen.

Wat dan vurig van geest inhoudt. We zien namelijk in Apollos. Iemand die met een groot verlangen. En met een brandend hart. Over zijn heergetuigde.

Hij was kokend van geest. Nogmaals. En hij bracht het evangelie vrijmoedig. In Evese. In de synagoge. Hij was helemaal in beslag genomen. Door wat hij in de schriften had ontdekt.

En dat heeft hem. In. Ja. Een soort van vuur in hem ontstoken. En dat kan dan in zijn spreken. En in zijn leven. Tot uiting. En hij gaf niet slechts kennis en informatie door.

Nee. Hij was echt gegrepen. Door de schriften. Hij sprak vanuit een oprecht hart. Dat door God was bewerkt. En hoewel. Als je verder leest.

De boodschap van Apollos nog niet volledig was. Want hij kreeg later ook nog vier beperken. In het werk van Priscilla en Aquila. Over zijn spreken. Stond Apollos wel met grote passie.

En met enthousiasme. Te getuigen over zijn heer. Nou. Daar roept Paulus dus. De jonge gemeente in Rome ook toe op. Om vuurig te zijn van geest.

Dat is ook wat het lichaam ook echt nodig heeft. Juist ook vandaag. De kerk heeft mannen nodig. Zoals Apollos. Mannen en vrouwen.

Die vurig zijn van de geest. Kokende christenen. Die passie. En vol met energie zitten. Mannen en vrouwen die zich overgeven aan Jezus.

En hem willen gehoorzaam. En zijn geest ook alle ruimte willen geven in hun leven. Want het is de geest natuurlijk die onze harten bewerkt. Het is vurig zijn van geest.

En deze oproep van Paulus. Tot een actieve toewijding. Dat doet ons ook natuurlijk naar Christus kijken. Kijk het naar het leven van Jezus.

Hoe hij zelf leefde. Namelijk vol passie. Kracht en energie. Hij leefde een toegewijd leven. Met het verlangen om de wil van de Vader te doen. En mensen ook te redden.

Hij is zo diep gegaan. Hij was dan ook geroepen met diezelfde toewijding door de kracht van de Heilige Geest. Om voor zijn koninkrijk te leven. En zijn naam ook groot te maken.

In deze wereld. En weet je. Een kokende christen. Die ontstaat natuurlijk niet zomaar ofzo.

We kunnen niet zelf dat vuur produceren. Dat gaat natuurlijk niet. Het is God die het geeft. Maar we kunnen wel dat vuur onderhouden.

Door ons geloofsleven. Continu van zuurstof. En van brandstof te voorzien. Een christen die vurig van geest wil zijn.

Of wil blijven. Dat kan ook. Die heeft voortdurend gebed als zuurstof nodig. En het lezen van Gods woord als brandstof. Zo simpel is het eigenlijk gewoon.

Gebed als zuurstof. En de Bijbel als brandstof. Want zonder die twee. Dan zakt de temperatuur. Dan dooft het vuur. En dan ga je langzaam over.

In een lauw sudderen. Ook ik heb dat meegemaakt. En soms nog steeds. Ja, je weet het toch. Te druk. Je hebt prioriteiten niet scherp.

Het geheim van een kokende christen. Die vurig blijft van geest. Is dan ook gewoon heel simpel. De dagelijkse toewijding. Aan gebed. En het overdenken van Gods woord.

Zo houd je het vuur. Wat God in je hart legt. Ook echt brandend. En vanuit daaruit mag je dan ook gaan wandelen. In de geest. Waar we ook over mochten zingen. Wandelen met Jezus. Dan wordt je denken vernieuwd. En dan komt er een.

Ja, komt dat nieuwe leven zichtbaar tot uiting. De oproep van Paulus is heel duidelijk. Wees vurig van geest. En dan. Ja, mag ook weer de romweer in de spiegel kijken deze morgen.

Mag ik je vragen. Of dat vuur. Van de geest. Ook in jouw hart leeft. Of je nou jong bent of oud bent. Of je allemaal heel kort met de Heer wandelt.

Of. Al heel lang. Ervaar jij iets van dat vurig zijn van de geest. Een brandend hart voor Jezus. Herken je dat in je eigen leven.

En hoe krijg je dat dan ook vorm in de praktijk. In je tijd. In je stille tijd. In het dienen.

Het getuigen. In de bijwoning van deze samenkomsten. In het omzien naar je naasten. In je beschikbaarheid en toewijding.

Vuurig zijn van geest. Nou. We zijn inmiddels gewaarschuwd door Paulus. Om niet traag te zijn wat betreft onze inzet. We zijn ook opgeroepen door Paulus om vurig te zijn van de geest.

Nu komen we bij ons laatste punt. Het doel van dit alles. De laatste zin van Romeinen 12 vers 11.

Het doel van dit alles. Dien de Heer. Dat is het doel. Als de Heilige Geest ons hart in brand zet.

Dan leidt dat tot een leven dat de Heer het dient. Het vurig zijn van geest. Vol passie en enthousiasme. Ja dat moet niet op onszelf gericht zijn.

Maar op God. Het gaat niet om ons. En daar was Paulus ook heel duidelijk in tegen de Korintiers. Die vooral bezig waren met hun eigen belang. En het tonen van bijzondere gaven.

Gericht op hunzelf. Je zou eigenlijk kunnen zeggen dat is een beetje het vleeslijke vuur. Het vuur dat afkomstig is van de geest.

Dat brengt juist een nederige toewijding tot staat. Nederigheid. Een toewijding die de Heer echt wil dienen.

En dat is het werk van de geest dat hij in ons uitwerkt. Het nederig dienen van Jezus. In goede werken. Met de gaven die je van God hebt gekregen. Om zo.

Zoals we kunnen lezen in vers 1 van de Romeinen 12. Ons lichaam aan God te wijden. Als een levend offer. Heilig. En voor God.

Welbehagelijk. Het Griekse woord douluhu.

Dat is vertaald met dienen. Dat betekent eigenlijk letterlijk. Tot slaaf zijn van. Misschien een stukje negatiever.

Maar letterlijk staat dat hier wel. Tot slaaf zijn van de kurios. Van de Heren. Van Jezus Christus onze Meester. Hij die ons heeft vrijgekocht met zijn bloed. Hij waren slapen van de zonde.

Maar nu horen we bij God. Daarom zijn we niet meer van onszelf. Maar behoren we hem toe. Als zijn slaven. Dat is de letterlijke vertaling. En daarom eigenlijk alles wat we hebben.

En wat we zijn. Dat is niet meer van ons. Maar van hem. En ergens weten we dat wel. Maar leven we ook zo. Onze tijd.

Ons geld. Onze gezinnen. Onze gaven. Onze carrière. Kende rijtje ook weer. Maar heel ons leven.

Dat behoort allemaal toe aan Christus. Want hij heeft ons vrijgekocht. Alles behoort hem toe. Om gebruikt te worden voor zijn glorie. En zijn doel. En dienen het leven voor de Heer.

Dat is. Dat is het doel. Jezus zegt in Johannes 15 vers 8.

Hierin wordt mijn vader verheerlijk. Dat u veel. Vrucht draagt. En mijn discipelen bent. Jezus roept zijn volgelingen op.

Om de Heer te dienen. En vrucht te dragen. En natuurlijk kan dat. Heel simpel. Op de plek die God je heeft gegeven. Zoals bijvoorbeeld in. In je eigen huis.

Richting je vrouw. Richting je man. Richting je kinderen. In je buurt. Op het werk. In de kerk. Het kan en mag heel simpel zijn. Het dagelijks leven.

Maar ik wil ook benoemen. Dat we dienaren nodig hebben. Die zich echt volledig toewijden aan hem. Een zending bijvoorbeeld. Of een gemeente opbouw.

Mensen die bereid zijn. Om alles op te geven. En de Heer met vreugde te willen dienen. Jezus zegt. De oogst is groot. Maar er zijn maar weinig arbeiders.

En bid daarom tot de Heren. Dat hij arbeiders uitzendt. Er zijn dienende arbeiders nodig. En ik moest denken.

Aan Charles Thomas Stutt. Een dienende arbeider. Hij werd geboren in 1860.

In een rijk gezin. Met een groot landgoed. In Engeland. Zijn vader was ongelooflijk rijk. En al op jonge leeftijd.

Blijkt City Stutt. Een uitzonderlijk talent te hebben. Voor cricket. Je sport in Engeland. Weet je wel. Cricket. Hij wordt een van de beste van Engeland.

Een echte sterspeler. Die meerdere prijzen won. En verschillende records behaalde. Heel Engeland. Die kende zijn naam. Hij had alles. Hij had room. Hij had succes.

En zijn toekomst was zeker. En wat een leven had deze jonge gastman. Maar diep van binnen. Begon er iets te knagen.

Op een dag werd zijn broer ernstig ziek. En ineens kwam de dood dichtbij. En hij stelde zichzelf een eerlijke vraag. Wat heb ik aan al die roem.

En aan al die welvarendheid. Als ik straks kom te sterven. Wat heb ik er aan. En alles waar hij voor leefde. Dat voelde ineens leeg.

En uiteindelijk niet heel veel later. Kwam hij tot geloof. En hij gaf zijn leven aan Jezus. En vanaf dat moment. Vond er een radicale omkeer plaats in zijn leven. Hij wilde Jezus volgen.

En gehoorzaam. En op het hoogtepunt van zijn carrière. Het hoogtepunt van zijn carrière. Stopt hij met cricket spelen. Op 23-jarige leeftijd.

Zegt hij nee tegen roem en rijkdom. 23 jaar hè. Hij gaf zelfs zijn grote erfenis weg. Aan zendingsorganisaties.

Weeshuizen en armen. En dat ging om miljoenen bedragen. En zijn familie dacht echt dat hij helemaal gek was geworden. Iedereen probeerde hem te overtuigen.

Dat hij een grote fout begint. Maar diep van binnen. Wist deze broeder. Dat dit het juiste was om te doen.

Hij zei. Als Christus echt God is. En voor mij gestorven is. Dan is geen offer te groot. Om voor hem te brengen.

Als Christus echt God is. En voor mij gestorven is. Dan is geen offer te groot. Om voor hem te brengen. Als Jezus alles gaf.

Daar kan ik niet achter blijven. En hij liet alles achter om zijn Heer te dienen. En in 1885 stapte hij op een schip. Met als bestemming China. Een land waar miljoenen mensen leefden.

En nog steeds leven. Zonder het licht van het evangelie. En City Stud. Die verkondigde daar het evangelie. En hielp mee aan de opbouw. Van een lokale Chinese kerk.

Was enthousiast. Hij droeg vrucht. Maar oh wat was het leven zwaar voor die broeder daar. Het was echt zwoegen en ploeter.

Het was harde grond. Velen stonden niet open voor het evangelie. En in zijn woonplaats kreeg hij vaak de schuld voor dingen die hij niet had gedaan. Ook lichamelijk was het leven zwaar.

Er waren veel periodes waarin hij geen eten had. Soms gewoon bijna uithongerde. Als je gezin kijkt. En zegt hij. Ik heb even niks voor je. Dat was veel ziek.

Maar toch bleef hij doorgaan met het dienen van de heren. En uiteindelijk. Tien jaar later moest hij toch met zijn gids in terugkeren naar Engeland. Dat kon niet meer. Hij was op. Leidend aan uitputting en ziekte.

Hij had alles gegeven om de heer te dienen. En toch bleef hij daar niet bij. Na een periode van herstel in Engeland bleef hij zoeken naar waar God hem uiteindelijk nog verder wilde gebruiken.

Heer ik ben beschikbaar. Zegt u het maar heer. En uiteindelijk vertrok hij naar India. Werd daar predikant van een lokale kerk.

En hij diende daar jarenlang. En later nog in zijn leven riep God hem ook nog naar Congo. In Afrika. En hij trok naar gebieden waar nog niet of nauwelijks het evangelie was verkondigd.

Om juist daar de mensen over Jezus te vertellen. En ook te helpen bij het vertalen van de Bijbel in de lokale taal. Voor de bevolking. Het is bekend geworden.

Wat dit oprichter ook is geworden van de zendingsorganisatie De Wek. Bij velen misschien wel bij jullie bekend. Een organisatie die inmiddels wereldwijd de naam van Jezus bekend heeft. Maakt onder alle volken.

Nou zomaar een voorbeeld van een dienende arbeider. Het is ongelooflijk. Wat deze citystad er voor over had. Om zijn heer te dienen.

Hij gaf zijn succesvolle carrière op. Op 23-jarige leeftijd. Hij gaf zijn erfenis weg. Hij was bereid om naar moeilijke en afgelegen plekken te gaan. Om over Jezus te getuigen.

En ondanks zijn ziekte en vele tegenslagen. Bleef hij de heren vurig dienen. Wat een dienend leven voor de heren. En hij deed het niet om iets te verdienen.

Maar simpelweg om hem te dienen. Het zou de uitzondering zijn als we blijven.

Het is geen wonder dat we zo lang vermoeden. Als onze kerk vervindt om te oberen. Het voelt zo kalt om te blijven.

Vrij vertaald zingt er daar. Jezus hoept ons op om te gaan. En dat zou eigenlijk de uitzondering moeten zijn om te blijven waar we staan. Het is niet vreemd zingt hij dat de grote opdracht zo langzaam gaat.

Wanneer een groot deel van het lichaam weigert te gehoorzamen. En zich geroepen voelt om te blijven in plaats van te gaan. Het zijn stevige woorden, ik weet het. Maar hier zit wel een kern van waarheid in toch?

Er zijn te veel toeschouwers en te weinig deelnemers. Terwijl de Bijbel zo duidelijk spreekt om erover uit te gaan. En God te dienen om de geur van Christus te verspreiden. En mensen te begeleiden in hun groei als discipelen van Jezus.

We zijn als gelovigen niet voor niks door God achtergelaten. Dat heeft een reden. Want we waren al lang hier weg geweest natuurlijk. Namelijk om de Heer te dienen en van Hem te getuigen.

Daarom vraag ik me als jonge broeder zo eens eerlijk af. Als ik dan kijk naar hoeveelheid toeschouwers in vergelijking met het aantal deelnemers.

Of we ons nog wel echt bewust zijn van die grote opdracht uit Matthäus 28. Of we ons echt bewust zijn van de urgentie die daarmee gepaard gaat.

Of we ons echt bewust zijn van de hemel en de hel. En of we werkelijk onze gaven inzetten zoals de Heer dat behaakt.

Of we werkelijk tot volledige overgave zijn gekomen. En ook bereid zijn om offers te brengen. Zekerheid op te geven. Om zo de Heer te dienen.

Met ons hele leven. Nu is het tijd om de Heer te dienen. Nu kan het nog hè. Nu is het tijd.

Paulus schrijft in 1 Corinthe 15. Mijn geliefde broers en zusters.

Zo André zou zeggen broertjes en zusjes. Kan ook hè. Wees standvastig, onwankelbaar. Altijd overvloedig in het werk van de Heer.

Altijd. In de wetenschap. Dat uw inspanning niet te vergeefs is. Dat onze tijd hier op aarde goed te gebruiken.

Hoefen we ons ook niet te schamen als het aan de Jezus terugkomt. En de beste manier om dat te doen. Is de Heer te dienen met de gaven die Hij jou en mij heeft gegeven.

Om zo je dankbaarheid. Je dankbaarheid hè. Richting Christus te tonen. Voor wat Hij heeft gedaan. Want Hij is het die jou en mij heeft vrijgekocht.

Met zijn eigen bloed. En natuurlijk. Laat ik dat ook gezegd hebben deze morgen. We hoeven echt niet allemaal naar het buitenland te gaan. Natuurlijk niet. Want ook juist hier.

Gewoon in Nederland. Hier in Baarn. Zijn er arbeiders nodig. Die vurig zijn van geest. Er zijn zoveel plekken en mogelijkheden. Om de Heer te dienen. Bijvoorbeeld bij de holidays.

Werd net wel genoemd hè. Om de Heer te dienen bij het kinderevangelisatie werk. Ik heb het idee dat elk jaar daar weer spannend is. Of het wel door kan gaan.

Of er wel genoeg dienende arbeiders zijn. Om de liefde van Jezus uit te delen aan de jonge kinderharten. Jezus zegt de oogst is groot.

Maar er zijn maar weinig arbeiders. Ik ga afsluiten. De vraag is en blijft.

Ben je een kokende christen. Of een sudderende christen. Romeinen 12 vers 11 laat ons duidelijk zien waartoe we als gelovigen worden opgeroepen.

Namelijk om niet te verslappen. Om niet te sudderen. Maar om gemotiveerd. En enthousiast. Vuurig te blijven. Als een kokende christen. Door de kracht van de heilige geest.

En niet voor onszelf te leven. Maar voor hem. Voor Christus. Want hij heeft ons vrijgekocht. Om met je leven hem te dienen. En niet uit eigen kracht natuurlijk. Maar in alle afhankelijkheid van hem.

En zo konden jonge gemeenten in Rome. Omringd door heidense invloeden. Toch een verschil maken. Dan stonden ze overal bekend om hun geloof.

We lezen dat in Romeinen 1 vers 8. Waar Paulus God dankt voor de gelovigen in Rome vanwege hun getuigenis. Dat impact had buiten hun eigen kring. En dat mag ons ook bemoedigen.

Een kleine minderheid. Met toch een duidelijk en groot getuigenis. En wat moet dat ook voor hen geweldig zijn geweest.

Toen ze hun laatste adem uitbliezen. En de heren mochten ontmoeten. Daar bij de hemelpoort. En daar te horen hebben gekregen. Goed gedaan. Mijn geliefde zoon.

Mijn geliefde dochter. Mijn trouwe en vurige Dina. Dat ze mochten horen dat ze hebben gewandeld in de werken die de heren van tevoren voor hen had voorbereid.

Dat ze hun gaven hadden ingezet die de heren hen had gegeven. Dat ze de geschikte tijd hadden uitgebuit. Dat ze overvloedig waren geweest in het werk van de heren. Wat een ontmoeting.

Wat een moment zou dat geweest zijn voor deze jonge gelovigen. In Rome. En ook wij mogen daar naar uitkijken. Wees daarom niet traag.

Wat uw inzet betreft. Wees vurig van geest. En diende heren. Amen. Wees vurig van de heren.